Chinese (simplified Chinese: 汉语; traditional Chinese: 漢語; pinyin: Hànyǔ; lit.: 'Han language' or especially though not exclusively for written Chinese: 中文; Zhōngwén; 'Chinese writing') is a family of East Asian analytic languages that form the Sinitic branch of the Sino-Tibetan languages. Chinese languages are spoken by the ethnic Han Chinese majority and many minority ethnic groups in China. About 1.2 billion people (around 16% of the world's population) speak some form of Chinese as their first language.

Property Value
dbo:abstract
  • اللغة الصينية (بالصينية المبسطة: 汉语، أو بالصينية التقليدية: 漢語 تنطق "هانيو" وتعني حرفياً لغة الهان، أو بالصينية: 中文 تنطق "جونجوين" وتعني حرفياً الكتابة الصينية) هي مجموعة من التفرعات اللغوية والتي لا تحتوي على وضوح متبادل بينها في أوجه مختلفة ليكونوا فرعا لغوياً من عائلة اللغات الصينية التبتية. يتحدث الصينية غالبية الهان والعديد من الأقليات العرقية في الصين. يتحدث الصينية حوالي 1.2 مليار شخص حول العالم (حوالي 16% من سكان العالم) كلغة أولى. عادة ما توصف التفرعات اللغوية للصينية بواسطة الناطقين الأصليين بأنها لهجات من لغة صينية واحدة إلا أن علماء اللغة يلاحظون أنهم مختلفين كعائلة لغوية. يوصف التنوع الداخلي في الصينية كأنه تنوع اللغات الرومانسية وقد يكون حتى أكثر تنوعاً. يوجد ما بين 7 إلى 13 مجموعة محلية أساسية في الصين من بينهم اللغة الماندرينية وهي الأكثر انتشاراً بكثير (980 مليون شخص) يليها الوو (80 مليون) ثم المين (70 مليون) ثم اليؤ. معظم هذه اللغات لا تحتوي على وضوح متبادل وحتى اللهجات المحلية داخل المين قد لا تحتوي على وضوح متبادل. الصينية التقليدية هو نوع تقليدي من الصيني المتحدث بناء على لهجة بكين من الماندرينية وهي اللغة الرسمية للصين وتايوان كما أنها أحد اللغات الأربعة الرسمية في سنغافورة وأحد اللغات الست الرسمية للأمم المتحدة. النوع المكتوب من الصينية التقليدية (中文 "جونجوين") مبني على الرسم اللفظي للمقاطع الصينية (汉字/漢字 "هانزُ") ويستخدم بواسطة المتحدثين المتعلمين بين اللهجات التي لا تحتوي على وضوح متبادل. أول السجلات للكتابة الصينية ترجع إلى سلالة الشانج والتي ترجع إلى 1250 قبل الميلاد. يمكن بناء الأنماط اللفظية للصينية القديمة عن طريق إيقاع الشعر القديم. أثناء فترة السلالات الشمالية والجنوبية، تعرضت الصينية الوسطى للكثير من التغيرات الصوتية وانقسمت إلى تنوعات مختلفة بعد انقسامات جغرافية وسياسية طويلة. استخدم البلاط الملكي لسلالة المينج وبداية سلالة الشينج لغة الكوينيه بناء على لهجة النانجينج من ماندرينية يانجتزُ العليا. اعتُمدت الصينية التقليدية منذ ثلاثينيات القرن الماضي وهي الآن اللغة الرسمية لكل من جمهورية الصين الشعبية وتايوان. (ar)
  • Čínština, neboli čínské jazyky (汉语 / 漢語; Chan-jü nebo 中文; Čung-wen), je skupina příbuzných, ale v mnoha případech vzájemně nesrozumitelných jazyků, které patří do sinotibetské jazykové rodiny. Přesto, že jsou svými mluvčími často označovány za pouhé dialekty, jsou tyto jazyky ve skutečnosti velice rozmanité a čínština tvoří jednu ze dvou větví sinotibetských jazyků (tou druhou jsou tibetobarmské jazyky). Všechny čínské jazyky jsou tónové a analytické. V závislosti na klasifikačním systému se v rámci čínštiny rozeznává 7-13 hlavních skupin. Zdaleka nejpočetnější skupinou jsou severočínské dialekty, které mají 960 milionů rodilých mluvčích; následuje Wu s 80 miliony mluvčími. Důležitá je kantonština, která se používá v Hongkongu. Čínštinu používá jako mateřský jazyk kolem 1,2 miliardy lidí, což je 16 % světové populace. Čínsky mluví především Chanové, ale i jiné etnické skupiny v Číně a na Tchaj-wanu. Významným jazykem je také v Singapuru, Malajsii a čínských komunitách v jiných zemích. Standardizovanou a spisovnou formou čínštiny je standardní čínština, která je založena na pekingském nářečí, které patří do širší skupiny severočínských dialektů. Zapisuje se pomocí čínských znaků, což jsou logogramy, takže jim nemají problém porozumět ani mluvčí vzájemně nesrozumitelných čínských jazyků. Standardní čínština je úředním jazykem v ČLR, na Tchaj-wanu a je jedním ze čtyř úředních jazyků Singapuru. Je také jedním z šesti jednacích jazyků OSN. (cs)
  • Η Κινεζική (汉语 / 漢語, πινγίν: Hànyǔ, 华语 / 華語, Huáyǔ, ή 中文, Zhōngwén) είναι γλώσσα (ή γλωσσική οικογένεια) που σχηματίζει τμήμα των Σινοθιβετικής οικογένειας γλωσσών. Περίπου το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού μιλά κάποια μορφή της Κινεζικής ως μητρική γλώσσα. Εν γένει όλες οι απαντώμενες μορφές της Κινεζικής είναι και . Ωστόσο, η Κινεζική διακρίνεται επίσης για το υψηλό επίπεδο εσωτερικής διαφοροποίησης. H τοπική διαφοροποίηση ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές/διαλέκτους είναι συγκρίσιμη με εκείνη των Ρωμανικών γλωσσών. Αρκετές παραλλαγές της ομιλούμενης Κινεζικής είναι αρκετά διαφορετικές, σε σημείο που ομιλητές μιας διαλέκτου δεν μπορούν να κατανοήσουν ομιλητές κάποιας άλλης. Γενικά η γλώσσα αποτελείται από χαρακτήρες-λέξεις χωρίς μέρη του λόγου (κλιτά ή άκλιτα). Η σημασία μιας λέξης καθορίζεται από το σύνολο των λέξεων μέσα στη φράση. Έτσι η λέξη "τρέχω" μπορεί να σημαίνει έτρεχα, θα τρέξεις, η τρέχουσα, ο δρομέας κ.λ.π. ανάλογα τη θέση της μέσα στη φράση και τις λέξεις που την περιβάλλουν. (el)
  • Chinese (simplified Chinese: 汉语; traditional Chinese: 漢語; pinyin: Hànyǔ; lit.: 'Han language' or especially though not exclusively for written Chinese: 中文; Zhōngwén; 'Chinese writing') is a family of East Asian analytic languages that form the Sinitic branch of the Sino-Tibetan languages. Chinese languages are spoken by the ethnic Han Chinese majority and many minority ethnic groups in China. About 1.2 billion people (around 16% of the world's population) speak some form of Chinese as their first language. The varieties of Chinese are usually considered by native speakers to be regional variants of ethnic Chinese speech, without consideration of whether they are mutually intelligible. Due to their lack of mutual intelligibility, they are generally described as distinct languages (perhaps hundreds) by linguists who sometimes note that they are more varied than the Romance languages. Investigation of the historical relationships among the Sinitic languages is just getting started. Currently, most classifications posit 7 to 13 main regional groups, based on often superficial phonetic developments, of which the most populous by far is Mandarin (about 800 million speakers, e.g. Southwestern Mandarin), followed by Min (75 million, e.g. Southern Min), Wu (74 million, e.g. Shanghainese) and Yue (68 million, e.g. Cantonese). These groups are unintelligible to each other and generally many of their subgroups are mutually unintelligible as well (e.g., not only is Min Chinese a family of mutually unintelligible languages, but Southern Min itself is not a single language). There are, however, several transitional areas, where languages and dialects from different branches share enough features for some limited intelligibility between neighboring areas. Examples are New Xiang and Southwest Mandarin, Xuanzhou Wu and Lower Yangtze Mandarin, Jin and Central Plains Mandarin and certain divergent dialects of Hakka with Gan (though these are unintelligible with mainstream Hakka). All varieties of Chinese are tonal to at least some degree and largely analytic. Standard Chinese (Pǔtōnghuà/Guóyǔ/Huáyǔ) is a standardized form of spoken Chinese based on the Beijing dialect of Mandarin. It is an official language of China, similar to one of the national languages of Taiwan (Taiwanese Mandarin) and one of the four official languages of Singapore. It is one of the six official languages of the United Nations. The written form of the standard language (中文, Zhōngwén), based on the logograms known as Chinese characters (汉字/漢字, Hànzì), is shared by literate speakers of otherwise unintelligible dialects. The earliest Chinese written records are Shang dynasty-era oracle inscriptions, which can be traced back to 1250 BCE. The phonetic categories of Archaic Chinese can be reconstructed from the rhymes of ancient poetry. During the Northern and Southern dynasties period, Middle Chinese went through several sound changes and split into several varieties following prolonged geographic and political separation. Qieyun, a rime dictionary, recorded a compromise between the pronunciations of different regions. The royal courts of the Ming and early Qing dynasties operated using a koiné language (Guanhua) based on Nanjing dialect of Lower Yangtze Mandarin. Standard Chinese was adopted in the 1930s and is now an official language of both the People's Republic of China and the Republic of China on Taiwan. (en)
  • La ĉinaj lingvoj (中文 Pinyin: Zhōngwén, 汉语 (simpligita) /漢語 (tradicia) Hànyǔ, 华语/華語 Huáyǔ) estas unu el du ĉefaj subgrupoj de la ĉinotibeta lingvaro, kies alia ĉefa subgrupo estas la tibetobirma lingvaro. Se oni konsideras la ĉinajn lingvojn kiel unu lingvon, ĝi estas sendube la plej parolata lingvo: proksimume 1,2 miliardoj da homoj parolas ĉinan lingvon, do unu kvinono de la homaro. La debato, ĉu oni devas paroli pri unu nura lingvo aŭ pri aro da malsimilaj lingvoj, havas politikan signifon kaj estas foje afero de forta debato. La plej parolata ĉina lingvo, la norma ĉina (nome mandarena) lingvo, estas ankaŭ la oficiala lingvo de Ĉinio. La centra registaro donas specialan eminentecon al la norma ĉina en ĉiuj niveloj de registarado kaj en la pedagogia sistemo, kaj eĉ patronas la eksterlandan instruadon de la norma ĉina. Pli ol duoble da ĉinoj parolas ĉi tiun ĉinan varianton ol ĉiujn aliajn lingvon, lingvaĵojn aŭ dialektojn kombinite. Tial, iuj ofte nomas la norman ĉinan simple "ĉina lingvo". Tamen, 360 milionoj de ĉinoj parolas almenaŭ naŭ aliajn precipajn variantojn de la ĉinaj lingvoj ‐ el kiuj ĉiuj uzas la saman skriblingvon sed kies parolmanieroj estas preskaŭ reciproke nekompreneblaj, kio indikus diversajn lingvojn. La parolantoj loĝas ĉefe en la kontinenta Ĉinio kaj la regionoj Tajvano, Hongkongo kaj Makao. Ankaŭ pli ol 70% de singapuranoj uzas la simpligitan ĉinan lingvon. Krome, ĉinaj fortaj minoritatoj ekzistas en kelkaj sud-orient-aziaj landoj kiel ne tiom fortaj dise en la tuta mondo. Ekzistas du manieroj skribi la ĉinan lingvon: La simpligita skribo kaj la tradicia skribo. Kvankam la simpligita skribo simpligis la signojn (do ofte malgrandigis la nombron de uzendaj strekoj), ĝi al kelkaj ne estas pli facila, ĉar ĝi ofte malebligas kompreni kompleksajn signojn kiuj naskis el kunigo de pluraj aliaj signoj. (eo)
  • El idioma chino (en chino tradicional, 漢語; en chino simplificado, 汉语; pinyin, Hànyǔ) (AFI: [xânɥỳ]) es el término utilizado para referirse a la macrolengua sinotibetana que representa bajo un concepto aglutinador a lo que en realidad es una rama de lenguas emparentadas entre sí pero mutuamente ininteligibles, las lenguas siníticas, siendo el idioma mandarín en su variante pequinesa la forma utilizada como patrón del chino. Se refiere especialmente al «idioma de los han» (en español). La familia sinotibetana tiene su origen en la llanura central de China,​y es la principal familia lingüística entre las lenguas de Asia. Más ocasionalmente se usa el término "chino" para referirse también a otras lenguas siníticas de China diferentes del mandarín estándar (Pǔtōnghuà (AFI: [pʰùtʰʊ́ŋxwâ]) 'habla común') o idioma de los han (hànyǔ (AFI: [xânɥỳ])). (es)
  • Die chinesischen oder sinitischen Sprachen (chinesisch 漢語 / 汉语, Pinyin Hànyǔ) bilden einen der beiden Primärzweige der sinotibetischen Sprachfamilie, der andere Primärzweig sind die tibetobirmanischen Sprachen. Chinesische Sprachen werden heute von ca. 1,3 Milliarden Menschen gesprochen, von denen die meisten in der Volksrepublik China und der Republik China (Taiwan) leben. In vielen Ländern, vor allem in Südostasien, gibt es größere chinesischsprachige Minderheiten. Die chinesische Sprache mit der größten Anzahl an Sprechern ist Mandarin. Auf ihm basiert das Hochchinesische, das auch einfach als „das Chinesische“ bzw. „Chinesisch“ bezeichnet wird. (de)
  • Txinera(中文 / Zhōngwén) edo hizkuntza senitiarrak ( 汉语 edo 漢語 / Hànyǔ) hizkuntza bat edo hizkuntza familia bat kontsidera daitezke, eta jatorriz han etniaren hizkuntzak dira. Hizkuntza sino-tibetarren adar bietako bat da. Munduko populazioaren seiren batek, 1.300 milioi pertsona inguruk, txineraren formetako bat darabil ama-hizkuntza lez. Hizkuntza familia bezala, txinerak 1,2 mila milioi hiztun inguru ditu; mandarinerak bakarrik 850 milioi hiztun inguru ditu, munduko beste edozein hizkuntza gaindituz. Ahozko txinera bere barne desberdintasunengatik da ezaguna, halere, aldaera guztiak dira tonalak eta analitikoak. Sei eta hamabi talde erregional bitartean dago (sailkapen eskemaren arabera); handiena mandarinera da (850 milioi pertsona), jarraian wu aldaera legoke (90 milioi), ondoren min mintzaira (70 milioi) eta azkenik kantonera (70 milioi). Talde hauetako asko elkarrekiko ulergaitzak dira, baina batzuk, esaterako xiang eta hego-mendebaldeko mandarinera, zenbait adiera eta ulergarritasun maila jakin bat partekatzen dituzte. Txinera hiru azpimintzairadun makrohizkuntza lez dago klasifikaturik ISO 639-3 kodean, baina txineraren aldaeren identifikazioa hizkuntza edo dialekto moduan nahiko eztabaidatua da. Ahozko txineraren era estandarizatua mandarinera estandarra da (普通话 / pǔtōnghùa, 国语 / gúoyǔ), Beijing hiriko dialektoan oinarritua. Hau Txinako Herri Errepublikako eta Txinako Errepublikako hizkuntza ofiziala da, eta baita Singapurreko lau hizkuntza ofizialetako bat ere. Txinera NBEko sei hizkuntza ofizialetako bat ere bada. Beste aldaeretatik, kantonera estandarra ohikoa eta eragingarria da itsasoz haraindiko kantonera-hiztunen komunitateetan, eta Hong Kongeko hizkuntza ofizialetako bat da ingelesarekin batera, eta Macaun portugesarekin. Hegoaldeko min mintzaira, min talde linguistikotik dator eta oso hedatuta dago Fujian hegoaldean, Taiwanen eta Hego-Ekialde Asiarrean. (eu)
  • Is teanga nó grúpa teangacha í an tSínis (汉语/漢語, Pinyin: Hànyǔ; 华语/華語, Huáyǔ; nó 中文, Zhōngwén). Tá leagan nó canúint éigin den teanga ó dhúchas ag duine as an gcúigear ar an domhan. Is ceann de shé theanga oifigiúla na Náisiún Aontaithe í an tSínis. Is í an Mhandairínis an fhoirm chaighdeánach den teanga a úsáidtear i nDaon-Phoblacht na Síne, áit a bhfuil sí ina teanga oifigiúil. Is deacair a rá cé acu teanga amháin nó cnuas iomlán teangacha atá i gceist leis an tSínis. Cé go bhfuil leagan caighdeánach den teanga ann agus é á labhairt fud fad na Síne inniu, maireann na canúintí, más canúintí iad, beo i mbéal na ndaoine sna cathracha agus faoin tuath araon. Bíonn na canúintí an-difriúil leis an tSínis chaighdeánach ar a lán bealaí, ach is teangacha tonúla iad na canúintí seo go léir. Thairis sin, is teangacha scoite iad go léir, go bunúsach, agus níl mórán míreanna gramadúla in úsáid in aon cheann acu. Is iad na "canúintí" móra ná: * an Mhandairínis. Uirthi sin atá an teanga chaighdeánach bunaithe. Labhraítear leaganacha den Mhandairínis ar fud thuaisceart na Síne, agus is féidir difríochtaí suntasacha a aithint idir na fochanúintí éagsúla den Mhandairínis féin. Is í caint na príomhchathrach is bunús leis an gcaighdeán, ach is leagan saibhrithe den chanúint sin é, agus tionchar na Sínise Clasaicí le haithint air fosta. Labhraíonn pobail bheaga Mhuslamacha i roinnt poblachtaí iar-Shóivéadacha canúint Mandairínise a dtugtar Dungáinis uirthi. Tá caighdeán dá cuid féin ag an teanga seo agus é bunaithe ar an aibítir Choireallach. Tá cuid mhaith téarmaí Rúisise measctha tríthi freisin. * an chanúint Wu. Seo í an chanúint a labhraítear i Shang Hai. * an chanúint Min. Le fírinne, ní haon chanúint amháin í, agus ba chóir a rá go bhfuil cúig theanga éagsúla ann ar a laghad: Min Nan, Min Bei, Min Dong, Min Zhong, agus Puxian Min. Bhí an-tionchar ag an gcanúint Min Nan, abair, ar an Tagálaigis, príomhtheanga na nOileán Filipíneach. * an Chantainis. Tá sí á labhairt ina lán pobal Síneach sa choigríoch, agus stádas réasúnta maith aici dá réir. * an chanúint Hakka nó Kejia. Tháinig lucht labhartha na canúna seo ó Thuaisceart na Síne anallód, nuair nach raibh an chanúint ansin cosúil le Mandairínis an lae inniu ar aon nós, agus shocraigh siad sa Deisceart. Inniu, tá na pobail Hakka scaipthe ar fud an Deiscirt, agus iad ag labhairt canúnacha seanársa. Bíonn difríochtaí móra idir na fochanúintí éagsúla, ach glactar le canúint Thuaisceart Guangdong, nó canúint Meixian, mar shórt "caighdeáin". (ga)
  • Bahasa Tionghoa (汉语/漢語, 华语/華語, atau 中文; Pinyin: Hànyǔ, Huáyǔ, atau Zhōngwén) adalah bagian dari rumpun bahasa Sino-Tibet. Meskipun kebanyakan orang Tionghoa menganggap berbagai varian bahasa Tionghoa lisan sebagai satu bahasa, variasi dalam bahasa-bahasa lisan tersebut sebanding dengan variasi-variasi yang ada dalam misalkan bahasa Roman; bahasa tertulisnya juga telah berubah bentuk seiring dengan perjalanan waktu, meski lebih lambat dibandingkan dengan bentuk lisannya, dan oleh sebab itu mampu melebihi variasi-variasi dalam bentuk lisannya. Sekitar 1/5 penduduk dunia menggunakan salah satu bentuk bahasa Tionghoa sebagai penutur asli, maka jika dianggap satu bahasa, bahasa Tionghoa merupakan bahasa dengan jumlah penutur asli terbanyak di dunia. Bahasa Tionghoa (dituturkan dalam bentuk standarnya, Mandarin) adalah bahasa resmi Tiongkok dan Taiwan, salah satu dari empat bahasa resmi Singapura, dan salah satu dari enam bahasa resmi PBB. Istilah dan konsep yang digunakan orang Tionghoa untuk berpikir tentang bahasa berbeda dengan yang digunakan orang-orang Barat; ini disebabkan oleh efek pemersatu aksara Tionghoa yang digunakan untuk menulis dan juga oleh perbedaan dalam perkembangan politik dan sosial Tiongkok dibandingkan dengan Eropa. Tiongkok berhasil menjaga persatuan budaya dan politik pada waktu yang bersamaan dengan jatuhnya kerajaan Romawi, masa di mana Eropa terpecah menjadi negara-negara kecil yang perbedaannya ditentukan oleh bahasa. Perbedaan utama antara konsep Tiongkok dan konsep Barat tentang bahasa ialah bahwa orang-orang Tiongkok sangat membedakan bahasa tertulis (wen) dari bahasa lisan (yu). Pembedaan ini diperluas sampai menjadi pembedaan antara kata tertulis (zi) dan kata yang diucapkan (hua). Konsep untuk bahasa baku yang berbeda dan mempersatukan bahasa lisan dengan bahasa tertulis ini dalam bahasa Tionghoa tidaklah terlalu menonjol. Ada beberapa varian bahasa Tionghoa lisan, di mana bahasa Mandarin adalah yang paling penting dan menonjol. Tetapi di sisi lain, hanya ada satu bahasa tertulis saja. (Lihat paragraf di bawah ini). Bahasa Tionghoa lisan adalah semacam bahasa intonasi yang berhubungan dengan bahasa Tibet dan bahasa Myanmar, tetapi secara genetis tidak berhubungan dengan bahasa-bahasa tetangga seperti bahasa Korea, bahasa Vietnam, bahasa Thai dan bahasa Jepang. Meskipun begitu, bahasa-bahasa tersebut mendapat pengaruh yang besar dari bahasa Tionghoa dalam proses sejarah, secara linguistik maupun ekstralinguistik. Bahasa Korea dan bahasa Jepang sama-sama mempunyai sistem penulisan yang menggunakan aksara Tionghoa, yang masing-masing dipanggil Hanja dan Kanji. Di Korea Utara, Hanja sudah tidak lagi digunakan dan Hangul ialah satu-satunya cara untuk menampilkan bahasanya sementara di Korea Selatan Hanja masih digunakan. Bahasa Vietnam juga mempunyai banyak kata-kata pinjam dari bahasa Tionghoa dan pada masa dahulu menggunakan aksara Tionghoa. (in)
  • Les langues chinoises (chinois simplifié : 中国语文 ; chinois traditionnel : 中國語文 ; pinyin : zhōnggúo yǔwén) ou langues sinitiques, souvent désignées dans leur ensemble sous le nom de « chinois » (中文, zhōngwén), appartiennent à la famille des langues sino-tibétaines. On considère la langue écrite (文, wén) comme la plus universelle, qui transcende la prononciation des divers parlers. La langue parlée dans son caractère le plus général est le plus souvent appelée hanyu (汉语 ), soit « langue des Han », même si d'autres groupes ethniques ont progressivement adopté cette langue. Les différents parlers peuvent être considérés comme langue (语, yǔ) ou comme dialecte ( : 方言 ; pinyin : fāngyán). Le statut d'un parler comme langue ou dialecte est souvent sujet à controverses en l'absence de références écrites à la prononciation.  Articles détaillés : chinois écrit et chinois parlé. (fr)
  • La lingua cinese (汉语 hànyǔ nella sua accezione più generica, da non confondere con 中文 Zhōngwén e 普通话Pǔtōnghuà nella sua accezione ufficiale e 文言 wényán nella versione letteraria arcaica) è una vasta e variegata famiglia linguistica composta da centinaia di varianti linguistiche distinte e spesso non mutuamente intelligibili (come ad esempio il dialetto di Pechino e il dialetto cantonese), facente parte della famiglia delle lingue sino-tibetane evolutesi a partire dal III secolo a.C. nell'area geografica grossomodo corrispondente alla Cina continentale. L'impiego del termine "lingua cinese" per indicare la totalità di tutte le sue forme linguistiche, siano esse antiche, moderne, locali o standard è una consuetudine determinata da diversi fattori storici e culturali, ma dal punto di vista della linguistica comparativa, il cinese (sia antico che moderno) va considerato come un sistema complesso, in cui esistono centinaia di varianti locali mutuamente non intelligibili, che difficilmente si possono ritenere un'unica lingua. Parlando del cinese sarebbe quindi più corretto parlare di una famiglia di lingue siniche o sinitiche le quali, prese insieme alla lingua bai, costituiscono una branca importante della più vasta famiglia delle lingue sinotibetane. Ciascuna varietà locale del cinese è caratterizzata dal fatto di essere una lingua tonale, isolante, in cui vige l'ordine SVO, la cui evoluzione è stata influenzata e determinata in maniera importantissima dall'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri cinesi, che dopo il III secolo a.C. è divenuto lo standard scritto per tutti i parlanti nativi del cinese. All'interno del cinese si possono individuare molti dei cosiddetti "gruppi dialettali": si tratta di famiglie di dialetti e varianti regionali, anch'essi non necessariamente mutuamente intelligibili, che presentano delle caratteristiche comuni in base alle quali si possono raccogliere in famiglie. A seconda delle classificazioni adottate, se ne possono distinguere da 7 a 15. Il più importante gruppo dialettale del cinese moderno è senza dubbio il mandarino: si stima che almeno il 70% di tutti i parlanti nativi del cinese utilizzino una parlata appartenente al gruppo del mandarino. Il cinese è parlato da circa 1,4 miliardi di persone. Le moderne parlate locali del cinese avrebbero origine nel periodo di affermazione delle dinastie Qin e Han, alla fine del III secolo a.C. (sebbene vi siano alcuni linguisti, tra cui Bernhard Karlgren, che hanno ipotizzato che la diversificazione dei vari dialetti sia avvenuta dopo l'VIII secolo d.C.). L'arco temporale coperto dalla loro evoluzione, il grado di differenziazione e il livello di complessità raggiunti da questa famiglia si possono paragonare a quelli delle lingue romanze in Europa. Nel corso della storia della Cina sono esistiti dei tentativi di stabilire un qualche tipo di parlata comune, tra le quali va menzionato il guanhua (官话) o "lingua dei mandarini", una lingua franca adottata dai funzionari imperiali durante le dinastie Ming e Qing, basata sulla pronuncia dei dialetti del gruppo del mandarino. Il cinese moderno possiede una pronuncia standard, comunemente nota come putonghua (普通话S), stabilita e ufficializzata agli inizi del XX secolo, che è lingua ufficiale della Repubblica Popolare Cinese, di Taiwan e di altri stati dell'area asiatica, ed è una delle sei lingue ufficiali dell'ONU. La pronuncia del putonghua è basata sul dialetto locale della zona di Pechino, facente parte del gruppo dialettale del mandarino. Lo standard ISO 639-3 identifica il cinese come un macrolinguaggio. (it)
  • 中国語(ちゅうごくご)は、シナ・チベット語族に属する言語。 中華民国・中華人民共和国・シンガポールの公用語であるほか、世界各国にいる華僑・華人たちの間で話されている。中国語を母語とする人は約12億人、第二言語としても約2億人が使用しているといわれており、世界最大の母語話者人口を有する。国際連合における公用語の一つ。 (ja)
  • 중국어(한국 한자: 中國語) 또는 한어( 정체자: 漢語, 간체자: 汉语, 병음: hànyǔ 한위[*], ㄏㄢˋㄩˇ)는 중국티베트어족에 속하는 언어로, 화어( 정체자: 華語, 병음: huáyǔ), 중문(: 中文, 병음: zhōngwén) 등으로도 불린다. 세계에서 가장 많은 사용자를 가진 언어로, 전 세계 인구 중 15억 명 가량이 모국어로 사용한다. 그 발상지인 중국 대륙에 가장 많은 사용자가 있으며, 세계 각지의 중국계 이주민들도 쓴다. 중국어는 현재 중화인민공화국, 중화민국, 싱가포르에서 공용어로 지정되어 있으며, UN의 6개 공용어 중 하나이다. 중국어는 단일의 언어라기보다는 방언연속체로 이루어진 제어(諸語)이며, 학자에 따라 다르나 방언은 크게 10개 내외의 범주로 나뉜다. 대표적으로 베이징 등지의 방언이며 중국의 표준어인 관화(官話; Mandarin), 상하이 등지에서 쓰이는 우어(吳語), 남부의 민어(閩語), 광동어 등을 포함하는 월어(粵語) 따위가 있다. 일반적으로 한자(漢字)라는 문자로 표기되는데, 이는 고대의 상형문자 갑골문을 기반으로 한 표어문자로서 그 수가 매우 많으며 독특한 형태를 지니고 있다. 발음을 표기할 때에는 로마자를 이용한 한어 병음이 사용된다. 가장 큰 특징으로 성조가 존재한다는 점을 들 수 있는데, 성조에 따라 단어의 의미가 바뀌기도 한다. 문법적으로는 일반적으로 SVO 어순을 따르며, 형태소가 굴절없이 단어를 이루어 어순에 따라 문법적 역할이 결정되는 문법적 고립어이다. 인접한 언어인 한국어, 일본어, 베트남어 등에게 어휘는 물론 음운이나 문법 등 다양한 면에 있어서 역사적으로 큰 영향을 주었다. (ko)
  • Chinees of Chinese talen is een verzamelnaam voor een groep talen die samen de Sinitische tak van de Sino-Tibetaanse taalfamilie vormen. Meestal bedoelt men met Chinees het standaardmandarijn, de officiële taal van de Volksrepubliek China, van Taiwan, en een van de officiële talen van Singapore. Die standaardtaal is gebaseerd op het Beijinghua, het Pekingdialect van het Mandarijn, de grootste van de Chinese talen. Feitelijk kan men het Chinees beschouwen als een macrotaal, die wordt gesproken door ongeveer 1,22 miljard mensen, met name in China, Taiwan, maar ook in andere landen van het Verre Oosten, waaronder Maleisië, Thailand, Indonesië en Singapore. Ook wordt de taal gesproken door vele overzeese Chinezen. De Chinese talen bestaan al zeer lang, er zijn al geschriften teruggevonden van meer dan 2500 jaar geleden en Chinese karakters op orakelbotten die nog ouder zijn. (nl)
  • Język chiński (chiń. upr. 汉语; chiń. trad. 漢語; pinyin: Hànyǔ lub 中文; pinyin: Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (w klasyfikacji ISO 639-3: makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej. W piśmie chińskim zazwyczaj nie oddaje się różnic w wymowie, tj. zapis jest identyczny, ale jego wymowa może się bardzo różnić w zależności od mowy danego użytkownika. Poszczególne lekty mogą być nawet wzajemnie niezrozumiałe. Ethnologue wyróżnia w obrębie makrojęzyka kilkanaście języków chińskich. (pl)
  • Kinesiska (traditionell kinesiska: 漢語?, förenklad kinesiska: 汉语?, pinyin: hànyǔ. Även 中文, pinyin: zhōngwén och 華語/华语, pinyin: huáyǔ) är ett sinotibetanskt språk. Även om kinesiska betraktas som ett enda språk av kulturhistoriska skäl, så skiljer sig många av dess dialekter åt lika mycket som exempelvis germanska språk gör inbördes. Alla dialekter har dock ett gemensamt skriftspråk, med endast mindre inofficiella variationer för dialektala ord eller regional slang. Närmare en femtedel av världens befolkning har någon form av kinesiska som modersmål, vilket gör det till världens mest talade språk om man går efter antalet modersmålstalare. Som standardkinesiska har språket officiell status i Kina och Taiwan och är ett av fyra officiella språk i Singapore samt ett av sex officiella språk i FN. I form av standardkantonesiska är kinesiska tillsammans med engelska officiellt språk i Hongkong och tillsammans med portugisiska i Macao. Västerländska begrepp för att beskriva språk skiljer sig i många avseenden från den kinesiska terminologin, dels på grund av den enande kraft som kinesiska tecken utgör, dels på grund av skillnaderna i politisk och social utveckling i Kina i jämförelse med Europa. Efter det romerska rikets sönderfall blev Europa fragmenterat i områden som ofta särskildes genom språk. Kina kunde i en helt annan utsträckning behålla kulturell och politisk enhet inom ett mycket stort geografiskt område genom en gemensam standard för skriftspråk. Detta har lett till att kineser gör en tydligare åtskillnad mellan begreppen "skriftspråk" (文) och "talspråk" (語). Drygt tvåtusen år av gemensamt officiellt skriftspråk upprätthålls än idag och gäller för samtliga dialekter. Kinesiskan tillhör den sinotibetanska språkfamiljen och är besläktad med tibetanska och burmesiska men är helt obesläktad med geografiskt näraliggande språk som koreanska, vietnamesiska och japanska. Alla dessa språk har dock befunnit sig inom en kultursfär dominerad av kinesiskspråkig kultur, som påverkat de övriga språken i fråga om såväl grammatik som ordförråd. Koreanska skrivs numera huvudsakligen med det inhemska fonetiska alfabetet hangul, men i Sydkorea används fortfarande i viss mån hanja (inlånade kinesiska tecken). I Nordkorea är hanja totalt avskaffat sedan 1950-talet. I japanska är kanji, det japanska namnet för kinesiska tecken, en oumbärlig del av skriven japanska och används i mycket stor utsträckning än idag. Många förslag till ett totalt avskaffande av kanji har presenterats, men inget har varit framgångsrikt. I Vietnam används idag enbart ett eget fonetiskt alfabet, quốc ngữ, som baseras på en modifierad variant av det latinska alfabetet, men språket innehåller fortfarande en stor mängd kinesiska lånord. (sv)
  • Кита́йский язы́к (китайские, синитские, синитические языки; устная речь: трад. 漢語, упр. 汉语, пиньинь: hànyǔ, палл.: ханьюй; письменная речь: 中文, пиньинь: zhōngwén, палл.: чжунвэнь) — язык или языковая ветвь сино-тибетской языковой семьи, состоящая из разновидностей, взаимопонятных в различной степени. Китайский язык является наиболее распространённым современным языком с общим числом говорящих более 1,3 млрд человек. Китайский язык является одной из двух ветвей сино-тибетской семьи языков. Первоначально он был языком основной этнической группы Китая — народа хань. В своей стандартной форме китайский является официальным языком КНР и Тайваня, а также одним из шести официальных и рабочих языков ООН. Китайский язык представляет собой совокупность весьма сильно различающихся диалектов, и потому рассматривается большинством языковедов как самостоятельная языковая ветвь, состоящая из отдельных, хотя и родственных между собой, языковых и/или диалектных групп. (ru)
  • ( 「中文」重定向至此。关于书面语,请见「中文书面语」。关于文字,请见「汉字」。关于中国使用的语言,请见「中国语言」。关于各地對標準官話的定义、语音、词汇,请见「现代标准汉语」。关于漢字文化圈的漢語借詞及和製漢語等,请见「漢字詞」。) 漢語,又稱中文、唐話,或被視為一個語族,或被視為隸屬於漢藏語系漢語族之一種語言。 作為語言而言,為世界使用人数最多的语言,目前世界有五分之一人口做為母語。漢語有多種分支,當中官話最為流行,為中华人民共和国的国家通用語言(又稱為普通話)、以及中華民國的國語。此外,中文還是聯合國正式語文,並被上海合作组织等國際組織採用為官方語言。在中國大陸,漢語通稱為「漢語」。在聯合國、臺灣、香港及澳門,通稱為「中文」。在馬來西亞及新加坡,通稱為「華語」。 汉字是汉语的文字書寫系统,又称汉文、華文、中文、唐文,在中华民国又称为国文,是一种意音文字,表意之同時也具一定表音功能。漢語属分析语,且声调辨義。漢語包含書面語及口語兩部分,古代書面语称为文言文,現代書面语一般指官話白話文,即使用標準官話語法、詞彙的中文通行文体。粵港澳等地又流行夾雜文言文、官話白話文及粵語白話文的三及第文體,吳語區亦偶有人書寫吳語白話文。 对于汉语,学界主要有两种观点,一种观点将汉语定义为语言,并将官话、贛語、闽语、粤语、客家话、吴语、湘语七大分支定义为一级方言;另一种观点则将汉语视为语族,七大分支因無法互相溝通而視為语支,而语支下面的各个分支被视为独立的语言,如國際標準化組織就將漢語族分為13種語言:闽东语、晋语、官话、莆仙语、徽语、闽中语、赣语、客家话、湘语、闽北语、闽南语、吴语、粤语。 (zh)
  • Кита́йська мо́ва (усна мова — трад. 漢語, спр. 汉语, піньїнь: hànyǔ, Кір.: ханьюй; письмова мова — 中文, піньїнь: zhōngwén, Кір.: чжунвень, К.-Ц.: джонвень) — мова народу хань. Належить до сино-тибетської мовної сім'ї. Офіційна мова Китайської Народної Республіки, Китайської Республіки (також відомої як Тайвань), Сінгапуру, одна з шести офіційних і робочих мов ООН. Посідає перше місце у світі за кількістю мовців, яка перевищує 1,2 мільярда осіб. (uk)
dbo:iso6391Code
  • zh
dbo:iso6393Code
  • zho
dbo:languageRegulator
dbo:spokenIn
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 5751 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 86067 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 986114517 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:agency
dbp:altname
  • Chinese language (en)
dbp:ancestor
dbp:buc
  • Dṳng-ùng (en)
  • Háng-ngṳ̄ (en)
dbp:c
  • 中文 (en)
dbp:caption
  • Proportions of first-language speakers (en)
dbp:color
  • 8467200.0
  • #946565 (en)
  • #96642c (en)
  • #9b987f (en)
  • #a5ae87 (en)
  • #ac8761 (en)
  • #b1bab6 (en)
  • #bf6e7b (en)
  • #c8c8a8 (en)
  • #eeb36a (en)
dbp:date
  • 2004 (xsd:integer)
  • June 2015 (en)
dbp:dia
dbp:ethnicity
dbp:familycolor
  • Sino-Tibetan (en)
dbp:gd
  • Zung1 men4*2 (en)
  • hon3 yü5 (en)
dbp:glotto
  • sini1245 (en)
dbp:glottofoot
  • no (en)
dbp:glottorefname
  • Sinitic (en)
dbp:h
  • Chung-Vun (en)
  • Hon Ngi (en)
dbp:imagecaption
  • Hànyǔ written in traditional and simplified characters ; Zhōngwén (en)
dbp:iso
  • zh (en)
  • zho (en)
dbp:iso2b
  • chi (en)
dbp:iso2t
  • zho (en)
dbp:j
  • Hon3 jyu5 (en)
  • Zung1 man4*2 (en)
dbp:l
dbp:label
dbp:labels
  • no (en)
  • off (en)
dbp:lc
  • cmn (en)
  • gan (en)
  • hak (en)
  • hsn (en)
  • nan (en)
  • wuu (en)
  • yue (en)
  • czo (en)
  • cdo (en)
  • cjy (en)
  • cnp (en)
  • cpx (en)
  • csp (en)
  • czh (en)
  • ltc (en)
  • lzh (en)
  • mnp (en)
  • och (en)
dbp:ld
dbp:lingua
  • 79 (xsd:integer)
dbp:links
  • no (en)
dbp:listclass
  • hlist (en)
dbp:mapcaption
  • Map of the Sinophone world. (en)
dbp:myr
  • Hàn-yǔ (en)
  • jūng-wén (en)
dbp:name
  • Chinese (en)
dbp:nation
dbp:nativename
  • , (en)
  • / (en)
  • , or (en)
dbp:notice
  • IPA (en)
dbp:order
  • st (en)
dbp:others
  • yes (en)
dbp:p
  • Hànyǔ (en)
  • Zhōngwén (en)
dbp:poj
  • Hàn-gí, Hàn-gú (en)
  • Tiong-bûn (en)
dbp:reason
  • This claim needs a source specifically saying that scholars do this and for this reason (en)
dbp:s
  • 手机 (en)
  • 粉丝 (en)
  • CIF价 (en)
  • W时代 (en)
  • 三G手机 (en)
  • (en)
  • (en)
  • 可乐 (en)
  • (en)
  • 后РС时代 (en)
  • 国标 (en)
  • 奔腾 (en)
  • 字母词 (en)
  • 官话 (en)
  • (en)
  • 实际 (en)
  • 已经 (en)
  • 德律风 (en)
  • (en)
  • 时代 (en)
  • 时间 (en)
  • 时髦 (en)
  • (en)
  • 汉堡 (en)
  • 汉堡包 (en)
  • 汉语 (en)
  • 汉语水平考试 (en)
  • 沙发 (en)
  • 狮子 (en)
  • 电脑 (en)
  • 电视 (en)
  • 电话 (en)
  • 石头 (en)
  • 经济 (en)
  • 网志 (en)
  • 菩萨 (en)
  • 蓝牙 (en)
  • 认识 (en)
  • (en)
  • (en)
  • 赛百味 (en)
  • (en)
  • 逻辑 (en)
  • 闪电 (en)
  • 香槟 (en)
  • 马利奥 (en)
  • 马达 (en)
  • 高尔夫 (en)
dbp:script
dbp:speakers
  • billion (en)
dbp:stand
dbp:states
  • People's Republic of China, Republic of China (en)
dbp:t
  • 電腦 (en)
  • (en)
  • (en)
  • 菩薩 (en)
  • 手機 (en)
  • 粉絲 (en)
  • CIF價 (en)
  • W時代 (en)
  • 三G手機 (en)
  • (en)
  • 可樂 (en)
  • 國標 (en)
  • 奔騰 (en)
  • 字母詞 (en)
  • 官話 (en)
  • (en)
  • 實際 (en)
  • 已經 (en)
  • (en)
  • 後PC時代 (en)
  • 德律風 (en)
  • 時代 (en)
  • 時間 (en)
  • 時髦 (en)
  • 沙發 (en)
  • 漢堡 (en)
  • 漢堡包 (en)
  • 漢語 (en)
  • 漢語水平考試 (en)
  • 獅子 (en)
  • 石頭 (en)
  • 經濟 (en)
  • 網誌 (en)
  • 藍牙 (en)
  • (en)
  • 認識 (en)
  • (en)
  • 賽百味 (en)
  • (en)
  • 邏輯 (en)
  • 閃電 (en)
  • (en)
  • 電視 (en)
  • 電話 (en)
  • 香檳 (en)
  • 馬利奧 (en)
  • 馬達 (en)
  • 高爾夫 (en)
dbp:title
  • Chinese language (en)
dbp:tp
  • Hàn-yǔ (en)
  • jhong-wún (en)
dbp:value
  • 0.300000 (xsd:double)
  • 0.600000 (xsd:double)
  • 3 (xsd:integer)
  • 3.500000 (xsd:double)
  • 3.900000 (xsd:double)
  • 5.200000 (xsd:double)
  • 5.600000 (xsd:double)
  • 6.100000 (xsd:double)
  • 6.200000 (xsd:double)
  • 65.700000 (xsd:double)
dbp:w
  • Chung1-wên2 (en)
  • Han4-yu3 (en)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:wordnet_type
dbp:wuu
  • hoe3 nyiu2 (en)
  • tson1 ven1 (en)
dbp:y
  • Jūng mán (en)
  • hon yúh (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Die chinesischen oder sinitischen Sprachen (chinesisch 漢語 / 汉语, Pinyin Hànyǔ) bilden einen der beiden Primärzweige der sinotibetischen Sprachfamilie, der andere Primärzweig sind die tibetobirmanischen Sprachen. Chinesische Sprachen werden heute von ca. 1,3 Milliarden Menschen gesprochen, von denen die meisten in der Volksrepublik China und der Republik China (Taiwan) leben. In vielen Ländern, vor allem in Südostasien, gibt es größere chinesischsprachige Minderheiten. Die chinesische Sprache mit der größten Anzahl an Sprechern ist Mandarin. Auf ihm basiert das Hochchinesische, das auch einfach als „das Chinesische“ bzw. „Chinesisch“ bezeichnet wird. (de)
  • 中国語(ちゅうごくご)は、シナ・チベット語族に属する言語。 中華民国・中華人民共和国・シンガポールの公用語であるほか、世界各国にいる華僑・華人たちの間で話されている。中国語を母語とする人は約12億人、第二言語としても約2億人が使用しているといわれており、世界最大の母語話者人口を有する。国際連合における公用語の一つ。 (ja)
  • Język chiński (chiń. upr. 汉语; chiń. trad. 漢語; pinyin: Hànyǔ lub 中文; pinyin: Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (w klasyfikacji ISO 639-3: makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej. W piśmie chińskim zazwyczaj nie oddaje się różnic w wymowie, tj. zapis jest identyczny, ale jego wymowa może się bardzo różnić w zależności od mowy danego użytkownika. Poszczególne lekty mogą być nawet wzajemnie niezrozumiałe. Ethnologue wyróżnia w obrębie makrojęzyka kilkanaście języków chińskich. (pl)
  • Кита́йська мо́ва (усна мова — трад. 漢語, спр. 汉语, піньїнь: hànyǔ, Кір.: ханьюй; письмова мова — 中文, піньїнь: zhōngwén, Кір.: чжунвень, К.-Ц.: джонвень) — мова народу хань. Належить до сино-тибетської мовної сім'ї. Офіційна мова Китайської Народної Республіки, Китайської Республіки (також відомої як Тайвань), Сінгапуру, одна з шести офіційних і робочих мов ООН. Посідає перше місце у світі за кількістю мовців, яка перевищує 1,2 мільярда осіб. (uk)
  • اللغة الصينية (بالصينية المبسطة: 汉语، أو بالصينية التقليدية: 漢語 تنطق "هانيو" وتعني حرفياً لغة الهان، أو بالصينية: 中文 تنطق "جونجوين" وتعني حرفياً الكتابة الصينية) هي مجموعة من التفرعات اللغوية والتي لا تحتوي على وضوح متبادل بينها في أوجه مختلفة ليكونوا فرعا لغوياً من عائلة اللغات الصينية التبتية. يتحدث الصينية غالبية الهان والعديد من الأقليات العرقية في الصين. يتحدث الصينية حوالي 1.2 مليار شخص حول العالم (حوالي 16% من سكان العالم) كلغة أولى. (ar)
  • Čínština, neboli čínské jazyky (汉语 / 漢語; Chan-jü nebo 中文; Čung-wen), je skupina příbuzných, ale v mnoha případech vzájemně nesrozumitelných jazyků, které patří do sinotibetské jazykové rodiny. Přesto, že jsou svými mluvčími často označovány za pouhé dialekty, jsou tyto jazyky ve skutečnosti velice rozmanité a čínština tvoří jednu ze dvou větví sinotibetských jazyků (tou druhou jsou tibetobarmské jazyky). Všechny čínské jazyky jsou tónové a analytické. V závislosti na klasifikačním systému se v rámci čínštiny rozeznává 7-13 hlavních skupin. Zdaleka nejpočetnější skupinou jsou severočínské dialekty, které mají 960 milionů rodilých mluvčích; následuje Wu s 80 miliony mluvčími. Důležitá je kantonština, která se používá v Hongkongu. (cs)
  • Η Κινεζική (汉语 / 漢語, πινγίν: Hànyǔ, 华语 / 華語, Huáyǔ, ή 中文, Zhōngwén) είναι γλώσσα (ή γλωσσική οικογένεια) που σχηματίζει τμήμα των Σινοθιβετικής οικογένειας γλωσσών. Περίπου το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού μιλά κάποια μορφή της Κινεζικής ως μητρική γλώσσα. Γενικά η γλώσσα αποτελείται από χαρακτήρες-λέξεις χωρίς μέρη του λόγου (κλιτά ή άκλιτα). Η σημασία μιας λέξης καθορίζεται από το σύνολο των λέξεων μέσα στη φράση. Έτσι η λέξη "τρέχω" μπορεί να σημαίνει έτρεχα, θα τρέξεις, η τρέχουσα, ο δρομέας κ.λ.π. ανάλογα τη θέση της μέσα στη φράση και τις λέξεις που την περιβάλλουν. (el)
  • Chinese (simplified Chinese: 汉语; traditional Chinese: 漢語; pinyin: Hànyǔ; lit.: 'Han language' or especially though not exclusively for written Chinese: 中文; Zhōngwén; 'Chinese writing') is a family of East Asian analytic languages that form the Sinitic branch of the Sino-Tibetan languages. Chinese languages are spoken by the ethnic Han Chinese majority and many minority ethnic groups in China. About 1.2 billion people (around 16% of the world's population) speak some form of Chinese as their first language. (en)
  • La ĉinaj lingvoj (中文 Pinyin: Zhōngwén, 汉语 (simpligita) /漢語 (tradicia) Hànyǔ, 华语/華語 Huáyǔ) estas unu el du ĉefaj subgrupoj de la ĉinotibeta lingvaro, kies alia ĉefa subgrupo estas la tibetobirma lingvaro. Se oni konsideras la ĉinajn lingvojn kiel unu lingvon, ĝi estas sendube la plej parolata lingvo: proksimume 1,2 miliardoj da homoj parolas ĉinan lingvon, do unu kvinono de la homaro. (eo)
  • Txinera(中文 / Zhōngwén) edo hizkuntza senitiarrak ( 汉语 edo 漢語 / Hànyǔ) hizkuntza bat edo hizkuntza familia bat kontsidera daitezke, eta jatorriz han etniaren hizkuntzak dira. Hizkuntza sino-tibetarren adar bietako bat da. Munduko populazioaren seiren batek, 1.300 milioi pertsona inguruk, txineraren formetako bat darabil ama-hizkuntza lez. Hizkuntza familia bezala, txinerak 1,2 mila milioi hiztun inguru ditu; mandarinerak bakarrik 850 milioi hiztun inguru ditu, munduko beste edozein hizkuntza gaindituz. (eu)
  • El idioma chino (en chino tradicional, 漢語; en chino simplificado, 汉语; pinyin, Hànyǔ) (AFI: [xânɥỳ]) es el término utilizado para referirse a la macrolengua sinotibetana que representa bajo un concepto aglutinador a lo que en realidad es una rama de lenguas emparentadas entre sí pero mutuamente ininteligibles, las lenguas siníticas, siendo el idioma mandarín en su variante pequinesa la forma utilizada como patrón del chino. Se refiere especialmente al «idioma de los han» (en español). La familia sinotibetana tiene su origen en la llanura central de China,​y es la principal familia lingüística entre las lenguas de Asia. Más ocasionalmente se usa el término "chino" para referirse también a otras lenguas siníticas de China diferentes del mandarín estándar (Pǔtōnghuà (AFI: [pʰùtʰʊ́ŋxwâ]) 'habla (es)
  • Is teanga nó grúpa teangacha í an tSínis (汉语/漢語, Pinyin: Hànyǔ; 华语/華語, Huáyǔ; nó 中文, Zhōngwén). Tá leagan nó canúint éigin den teanga ó dhúchas ag duine as an gcúigear ar an domhan. Is ceann de shé theanga oifigiúla na Náisiún Aontaithe í an tSínis. Is í an Mhandairínis an fhoirm chaighdeánach den teanga a úsáidtear i nDaon-Phoblacht na Síne, áit a bhfuil sí ina teanga oifigiúil. Is iad na "canúintí" móra ná: (ga)
  • Bahasa Tionghoa (汉语/漢語, 华语/華語, atau 中文; Pinyin: Hànyǔ, Huáyǔ, atau Zhōngwén) adalah bagian dari rumpun bahasa Sino-Tibet. Meskipun kebanyakan orang Tionghoa menganggap berbagai varian bahasa Tionghoa lisan sebagai satu bahasa, variasi dalam bahasa-bahasa lisan tersebut sebanding dengan variasi-variasi yang ada dalam misalkan bahasa Roman; bahasa tertulisnya juga telah berubah bentuk seiring dengan perjalanan waktu, meski lebih lambat dibandingkan dengan bentuk lisannya, dan oleh sebab itu mampu melebihi variasi-variasi dalam bentuk lisannya. (in)
  • Les langues chinoises (chinois simplifié : 中国语文 ; chinois traditionnel : 中國語文 ; pinyin : zhōnggúo yǔwén) ou langues sinitiques, souvent désignées dans leur ensemble sous le nom de « chinois » (中文, zhōngwén), appartiennent à la famille des langues sino-tibétaines.  Articles détaillés : chinois écrit et chinois parlé. (fr)
  • La lingua cinese (汉语 hànyǔ nella sua accezione più generica, da non confondere con 中文 Zhōngwén e 普通话Pǔtōnghuà nella sua accezione ufficiale e 文言 wényán nella versione letteraria arcaica) è una vasta e variegata famiglia linguistica composta da centinaia di varianti linguistiche distinte e spesso non mutuamente intelligibili (come ad esempio il dialetto di Pechino e il dialetto cantonese), facente parte della famiglia delle lingue sino-tibetane evolutesi a partire dal III secolo a.C. nell'area geografica grossomodo corrispondente alla Cina continentale. (it)
  • 중국어(한국 한자: 中國語) 또는 한어( 정체자: 漢語, 간체자: 汉语, 병음: hànyǔ 한위[*], ㄏㄢˋㄩˇ)는 중국티베트어족에 속하는 언어로, 화어( 정체자: 華語, 병음: huáyǔ), 중문(: 中文, 병음: zhōngwén) 등으로도 불린다. 세계에서 가장 많은 사용자를 가진 언어로, 전 세계 인구 중 15억 명 가량이 모국어로 사용한다. 그 발상지인 중국 대륙에 가장 많은 사용자가 있으며, 세계 각지의 중국계 이주민들도 쓴다. 중국어는 현재 중화인민공화국, 중화민국, 싱가포르에서 공용어로 지정되어 있으며, UN의 6개 공용어 중 하나이다. 중국어는 단일의 언어라기보다는 방언연속체로 이루어진 제어(諸語)이며, 학자에 따라 다르나 방언은 크게 10개 내외의 범주로 나뉜다. 대표적으로 베이징 등지의 방언이며 중국의 표준어인 관화(官話; Mandarin), 상하이 등지에서 쓰이는 우어(吳語), 남부의 민어(閩語), 광동어 등을 포함하는 월어(粵語) 따위가 있다. (ko)
  • Chinees of Chinese talen is een verzamelnaam voor een groep talen die samen de Sinitische tak van de Sino-Tibetaanse taalfamilie vormen. Meestal bedoelt men met Chinees het standaardmandarijn, de officiële taal van de Volksrepubliek China, van Taiwan, en een van de officiële talen van Singapore. Die standaardtaal is gebaseerd op het Beijinghua, het Pekingdialect van het Mandarijn, de grootste van de Chinese talen. Feitelijk kan men het Chinees beschouwen als een macrotaal, die wordt gesproken door ongeveer 1,22 miljard mensen, met name in China, Taiwan, maar ook in andere landen van het Verre Oosten, waaronder Maleisië, Thailand, Indonesië en Singapore. Ook wordt de taal gesproken door vele overzeese Chinezen. (nl)
  • Кита́йский язы́к (китайские, синитские, синитические языки; устная речь: трад. 漢語, упр. 汉语, пиньинь: hànyǔ, палл.: ханьюй; письменная речь: 中文, пиньинь: zhōngwén, палл.: чжунвэнь) — язык или языковая ветвь сино-тибетской языковой семьи, состоящая из разновидностей, взаимопонятных в различной степени. Китайский язык является наиболее распространённым современным языком с общим числом говорящих более 1,3 млрд человек. (ru)
  • Kinesiska (traditionell kinesiska: 漢語?, förenklad kinesiska: 汉语?, pinyin: hànyǔ. Även 中文, pinyin: zhōngwén och 華語/华语, pinyin: huáyǔ) är ett sinotibetanskt språk. Även om kinesiska betraktas som ett enda språk av kulturhistoriska skäl, så skiljer sig många av dess dialekter åt lika mycket som exempelvis germanska språk gör inbördes. Alla dialekter har dock ett gemensamt skriftspråk, med endast mindre inofficiella variationer för dialektala ord eller regional slang. (sv)
  • ( 「中文」重定向至此。关于书面语,请见「中文书面语」。关于文字,请见「汉字」。关于中国使用的语言,请见「中国语言」。关于各地對標準官話的定义、语音、词汇,请见「现代标准汉语」。关于漢字文化圈的漢語借詞及和製漢語等,请见「漢字詞」。) 漢語,又稱中文、唐話,或被視為一個語族,或被視為隸屬於漢藏語系漢語族之一種語言。 作為語言而言,為世界使用人数最多的语言,目前世界有五分之一人口做為母語。漢語有多種分支,當中官話最為流行,為中华人民共和国的国家通用語言(又稱為普通話)、以及中華民國的國語。此外,中文還是聯合國正式語文,並被上海合作组织等國際組織採用為官方語言。在中國大陸,漢語通稱為「漢語」。在聯合國、臺灣、香港及澳門,通稱為「中文」。在馬來西亞及新加坡,通稱為「華語」。 汉字是汉语的文字書寫系统,又称汉文、華文、中文、唐文,在中华民国又称为国文,是一种意音文字,表意之同時也具一定表音功能。漢語属分析语,且声调辨義。漢語包含書面語及口語兩部分,古代書面语称为文言文,現代書面语一般指官話白話文,即使用標準官話語法、詞彙的中文通行文体。粵港澳等地又流行夾雜文言文、官話白話文及粵語白話文的三及第文體,吳語區亦偶有人書寫吳語白話文。 (zh)
rdfs:label
  • Chinese language (en)
  • لغة صينية (ar)
  • Čínština (cs)
  • Chinesische Sprachen (de)
  • Κινεζική γλώσσα (el)
  • Ĉina lingvaro (eo)
  • Idioma chino (es)
  • Txinera (eu)
  • Langues chinoises (fr)
  • An tSínis (ga)
  • Bahasa Tionghoa (in)
  • Lingua cinese (it)
  • 中国語 (ja)
  • 중국어 (ko)
  • Chinese talen (nl)
  • Język chiński (pl)
  • Китайский язык (ru)
  • Língua chinesa (pt)
  • Kinesiska (sv)
  • Китайська мова (uk)
  • 汉语 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Chinese (en)
  • , (en)
  • / (en)
  • ,or (en)
is dbo:academicDiscipline of
is dbo:author of
is dbo:bandMember of
is dbo:country of
is dbo:education of
is dbo:language of
is dbo:languageFamily of
is dbo:nationality of
is dbo:nonFictionSubject of
is dbo:officialLanguage of
is dbo:originalLanguage of
is dbo:programmeFormat of
is dbo:stateOfOrigin of
is dbo:type of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:blank2Name of
is dbp:blank4Name of
is dbp:blank5Name of
is dbp:blank6Name of
is dbp:classesOffered of
is dbp:commonLanguages of
is dbp:demographics1Info of
is dbp:discipline of
is dbp:fam of
is dbp:family of
is dbp:field of
is dbp:fields of
is dbp:focus of
is dbp:foreign of
is dbp:format of
is dbp:free of
is dbp:fullName of
is dbp:fullname of
is dbp:immigrant of
is dbp:indNameLang of
is dbp:industry of
is dbp:label of
is dbp:lang of
is dbp:langs of
is dbp:language of
is dbp:languageorigin of
is dbp:languages of
is dbp:mediumOfLanguage of
is dbp:mediums of
is dbp:motto of
is dbp:name of
is dbp:names of
is dbp:nativeName of
is dbp:nativeNameLang of
is dbp:note of
is dbp:officialLanguages of
is dbp:origLang of
is dbp:origin of
is dbp:otherLanguage of
is dbp:otherName of
is dbp:populationBlank2Title of
is dbp:primaryLanguages of
is dbp:regional of
is dbp:script of
is dbp:skillsTested of
is dbp:subDiscipline of
is dbp:subject of
is dbp:translitLang of
is dbp:translitLang1Type of
is dbp:type of
is foaf:primaryTopic of