Classical Chinese, also known as Literary Chinese (文言文, wényánwén or 古文, gǔwén) is the language of the classic literature from the end of the Spring and Autumn period through to the end of the Han dynasty, a written form of Old Chinese (上古漢語 or shànɡɡǔ hànyǔ). Classical Chinese is a traditional style of written Chinese that evolved from the classical language, making it different from any modern spoken form of Chinese. Literary Chinese was used for almost all formal writing in China until the early 20th century, and also, during various periods, in Japan, Korea and Vietnam. Among Chinese speakers, Literary Chinese has been largely replaced by written vernacular Chinese, a style of writing that is similar to modern spoken Mandarin Chinese, while speakers of non-Chinese languages have largel

Property Value
dbo:abstract
  • اللغة الصينية الكلاسيكية أو اللغة الصينية الأدبية (古文, gǔ wén،، "نص قديم" أو 文言文 wényán wén,، "نص اللغة المكتوبة") هو نمط قديم من اللغة الصينية المكتوبة التي تعتمد على قواعد ومفردات اللغة الصينية القديمة، مما جعلها مختلفة عن أي لغة صينية حديثة منطوقة. وكانت اللغة الصينية الكلاسيكية تستخدم في جميع المراسلات الرسمية تقريبًا في الصين حتى أوائل القرن العشرين وأيضًا أثناء فترات مختلفة في اليابان وكوريا وفيتنام. استبدلت اللغة الصينية الكلاسيكية من قبل المتحدثين باللغة الصينية بدرجة كبيرة باللغة العامية الصينية المكتوبة (白話؛ بينيين: báihuà، "كلام واضح")، وهو نظام كتابة يشبه اللغة الصينية الماندرية المنطوقة الحديثة، بينما هجر المتحدثون بغير الصينية اللغة الصينية الكلاسيكية بدرجة كبيرة مفضلين اللهجات العامية المحلية. اللغة الصينية الأدبية تعرف باسم كانبون (kanbun) باللغة اليابانية وهانمون (hanmun) باللغة الكورية وهان فان (Hلn Văn) بالفيتنامية (من 漢文 في جميع الحالات الثلاث)؛ كتابة بينيين: وهانوين (hànwén) و"هان (Han)"). (ar)
  • El xinès clàssic o xinès literari (文言文) és un estil tradicional d'escriptura xinesa basat en la gramàtica i el lèxic del xinès antic; és diferent a qualsevol varietat de xinès modern. No obstant això, la distinció entre xinès literari clàssic i xinès literari vernacular està lluny de ser clara. El xinès clàssic va ser usat abans i durant els començaments del segle xx per a tota correspondència formal, no només a la Xina sinó també (durant diferents períodes) a Corea, Japó i Vietnam. Entre els parlants de xinès, el xinès clàssic ha estat àmpliament reemplaçat pel baihua (白话) o xinès vernacular, un estil d'escriptura similar al xinès mandarí, mentre que els parlants d'altres idiomes han abandonat majoritàriament el xinès clàssic en favor de les llengües vernacles locals. El xinès literari és conegut com a hanmun (汉文, "escriptura Han") en coreà, com a kanbun (汉文, "escriptura Han") en japonès, i com Hán Văn (汉文, "escriptura Han") en vietnamita. A causa de la llarga història del xinès, hi ha diferents tipus de xinès clàssic. Per exemple, el xinès de la dinastia Han és bastant diferent del de la dinastia Tang. (ca)
  • Klasická čínština (čínsky v českém přepisu ku-wen, pchin-jinem gǔ​wén, znaky 古文, doslova „starý text“) je jazyk klasické čínské literatury období válčících států a dynastie Chan (tj. 5. století př. n. l. až 3. století n. l.), psaná forma . Termín je často užíván pro literární čínštinu (čínsky v českém přepisu wen-jen-wen, pchin-jinem wényánwén, znaky 文言文, „psaný text“; zkráceně 文言, wen-jen), tradiční formu zápisu čínštiny založenou na nápodobě její klasické formy. Literární čínština byla převažující formou zápisu čínštiny od chanské doby až po 20. století, kdy ji vytlačila paj-chua, psaná forma standardní mluvené čínštiny. S postupem doby se klasická/literární čínština rozešla s čínštinou mluvenou do té míry, že se nepoučenému čínskému čtenáři stala prakticky nesrozumitelná. Od současného jazyka se liší odlišnými a syntaxí, jiné jsou významy většiny slov. Zatímco v klasické/literární čínštině převažují slova jednoslabičná, současnému jazyku dominují slova dvouslabičná. Klasická/literární čínština je v současnosti předmětem výuky v čínských středních školách a univerzitách. Její role v čínské kultuře se dá zhruba srovnat s rolí latiny v Evropě. (cs)
  • Classical Chinese, also known as Literary Chinese (文言文, wényánwén or 古文, gǔwén) is the language of the classic literature from the end of the Spring and Autumn period through to the end of the Han dynasty, a written form of Old Chinese (上古漢語 or shànɡɡǔ hànyǔ). Classical Chinese is a traditional style of written Chinese that evolved from the classical language, making it different from any modern spoken form of Chinese. Literary Chinese was used for almost all formal writing in China until the early 20th century, and also, during various periods, in Japan, Korea and Vietnam. Among Chinese speakers, Literary Chinese has been largely replaced by written vernacular Chinese, a style of writing that is similar to modern spoken Mandarin Chinese, while speakers of non-Chinese languages have largely abandoned Literary Chinese in favor of local vernaculars. Literary Chinese is known as kanbun (漢文) in Japanese, hanmun in Korean (but see also gugyeol) and cổ văn (古文) or văn ngôn (文言) in Vietnamese. (en)
  • Klasika ĉina lingvo estas tradicia formo de skribita ĉinlingvo. Ĝi baziĝas sur la gramatiko kaj vortaro de la antikva ĉina, pro tio ĝi estas malsama de iuj ajn modernaj parolataj formoj de la ĉina. La klasika ĉina iam estis uzata por preskaŭ ĉiuj formalaj leteroj antaŭ kaj dum la komenco de la 20a jarcento en Ĉinio, kaj dum pluraj malsamaj periodoj en Koreio, Japanio kaj Vjetnamio. Tiam, la lingvo funkciis kiel internacia lingvo inter diplomatoj en Orientazio. Inter ĉinaj parolantoj, la klasika ĉina estis plejparte anstataŭita de skribita regiona ĉinlingvo (白话; pinyin: báihuà, "ordinara parolado"). La skribita regiona ĉina estas skribstilo simila al la moderna parolata Mandarena ĉina. Samtempe, ne-ĉinaj parolantoj plejparte forlasis la klasikan ĉinan, kaj uzis siajn lokajn lingvojn aŭ dialektojn anstataŭe. (eo)
  • El chino clásico o chino literario (en chino, 文言; pinyin, Wényán) es la lengua escrita empleada antiguamente en China y continuada como lengua de cultura aún después de que el chino clásico dejara de ser la lengua hablada en China. El chino literario se basa en el chino clásico, propiamente es un estilo tradicional de escritura china basado en la gramática y el léxico del chino antiguo haciéndolo diferente a cualquier variedad de chino moderno. El chino literario fue usado también fuera de China es llamado hanmun (漢文 'escritura Han') en coreano; como kanbun (漢文 'escritura Han') en japonés; y como Hán Văn (漢文 'escritura Han') en vietnamita. Debido a que la historia del chino es tan larga, hay diferentes tipos de chino clásico. Por ejemplo, el chino de la dinastía Han es bastante diferente que el de la dinastía Tang. (es)
  • Das klassische Chinesisch (chinesisch 文言文, Pinyin Wényánwén – „Literatursprache“), auch „Wenyan“ (文言, Wényán) genannt, bezeichnet im engeren Sinne die geschriebene und wohl auch gesprochene Sprache Chinas während der Zeit der Streitenden Reiche (5.–3. Jahrhundert v. Chr.). Im weiteren Sinne umfasst dieser Begriff auch die bis ins 20. Jahrhundert benutzte chinesische Schriftsprache. Das klassische Chinesisch gilt als Vorläufer aller modernen sinitischen Sprachen und bildet die letzte Phase des Altchinesischen. Zum klassischen Chinesisch wird im Allgemeinen das Altchinesische ab dem 5. Jahrhundert v. Chr. gerechnet; frühere Sprachformen werden unter dem Terminus präklassisches Chinesisch zusammengefasst. Seit der Qin-Dynastie wurde das klassische Chinesisch allmählich zu einer toten Sprache, die als literarische Sprache jedoch bis in die Neuzeit Bestand hatte. (de)
  • Txinera klasikoa edo txinera literarioa (txineraz: 文言文; pinyinez: Wényánwén) antzinako txineraren idazkera da, ereduzkotzat hartzen den epekoa. Egun, hizkuntza hila da baina kultura-hizkuntza moduan erabiltzen dute. Txinera literarioa Txinatik at ere erabili zuten: koreeraz hanmun (漢文 'Han idazkera'); japonieraz kanbun (漢文 'Han idazkera'); eta vietnameraz Hán Văn (漢文 'Han idazkera') diote. Hain historia luzea izanda, txinera klasikoak aldaera asko ditu, adibidez, Han dinastiakoa etaTang dinastiakoa oso ezberdinak dira. (eu)
  • Le chinois classique (chinois: 古文 ; pinyin: gǔwén) est une forme traditionnelle de la langue chinoise écrite fondée sur la grammaire et le vocabulaire d'états anciens de la langue chinoise, ce qui en fait une langue écrite différente de toute langue chinoise écrite contemporaine. Le terme désigne parfois le chinois littéraire (文言文, wényánwén), généralement considéré comme la langue qui a succédé au chinois classique. Cependant, la distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue. Le chinois classique ou littéraire écrit à l'attention des Coréens est connu sous le nom de hanmun ; pour les Japonais, il s'agit du kanbun ; au Vietnam, c'est le (tous trois écrits 漢文, « langage écrit des Hans »). La distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue. Le chinois écrit classique fut utilisé jusqu'au début du XXe siècle dans tous les écrits formels en Chine, mais également au Japon (partiellement), en Corée et au Viêt Nam. Parmi les Chinois, le chinois écrit classique a désormais été largement remplacé par le chinois écrit contemporain (白話, baihua), un style sensiblement plus proche du chinois mandarin parlé, alors que par ailleurs les locuteurs non sinophones ont désormais pratiquement abandonné le chinois classique au profit de langues vernaculaires locales. (fr)
  • Bahasa Tionghoa Klasik (Hanzi: 文言文, pinyin: wenyan wen) atau Bahasa Tionghoa Sastra adalah sebuah gaya tradisional dari bahasa Tionghoa Tertulis yang didasarkan pada tatabahasa dan kosakata bahasa Tionghoa Kuno, sehingga membuatnya berbeda dari semua bentuk bahasa Tionghoa lisan. Namun perbedaan antara bahasa klasik sastra dan bahasa umum sastra tidak besar. Bahasa Tionghoa Klasik suatu ketika dipakai untuk segala bentuk korespondensi resmi sampai awal abad ke-20, tidak hanya di Tiongkok saja tetapi (selama beberapa lama pada masa yang berbeda-beda) juga di Korea, Jepang, dan Vietnam. Di antara penutur bahasa Tionghoa, bahasa Tionghoa Klasik terutama sudah diganti perannya oleh bahasa Tionghoa sehari-hari(白話, báihuà). Bahasa ini memiliki gaya penulisan yang mirip dengan bahasa Mandarin modern, sementara para penutur non-bahasa Tionghoa ini sekarang telah meninggalkan bahasa Tionghoa Klasik dan menggunakan bahasa mereka sendiri. Bahasa Tionghoa sastra dikenal sebagai (漢文, "Tulisan Han") dalam bahasa Korea; sebagai Kanbun (漢文, "Tulisan Han") dalam bahasa Jepang; dan (字儒, "huruf ilmiah") dalam bahasa Vietnam. (in)
  • 漢文(かんぶん)とは、古代中国の文語体の文章のこと。または近代中国人・朝鮮人・日本人・ベトナム人によって書かれる古典的な文章語のうち、漢字を用いて中国語の文法で書かれたものをいう。 (ja)
  • 한문(漢文)은 고전 문어체 중국어를 말한다. 주로 춘추전국시대 후반~한나라 말기에 중국지역에서 많이 쓰였으며, 한자로 쓴다. (ko)
  • Klassiek Chinees of Wenyanwen (文言文 , wényánwén), is een oude schrijfvorm van het Chinees. Het geldt als de voorloper van het moderne Chinees en werd geschreven en gesproken in de periode van de Strijdende Koninkrijken (500-300 voor Christus). Tot in de 20e eeuw was het de gebruikelijke literaire en ambtelijke taal van China. Uit het Klassiek Chinees zijn alle moderne Chinese talen voortgekomen. Het is het laatste, best overgeleverde stadium van het oud Chinees. Hoewel de taal al tijdens de Qin-dynastie niet meer als gesproken taal werd gebruikt, bleef ze tot in de moderne tijd de belangrijkste literaire taal van China. Het volkslied van Taiwan is zo bijvoorbeeld nog altijd in het (ambtelijke) Klassiek Chinees geschreven en in de Volksrepubliek zijn er nog veel vaste zegswijzen die uit het Klassiek Chinees stammen. De positie van het Klassiek Chinees laat zich met die van het Latijn in de westerse culturen vergelijken. Net als het Latijn heeft ook het Klassiek Chinees niet-verwante talen beïnvloed, zoals het Koreaans en het Japans. Het belang van het Klassiek Chinees in Oost-Azië is niet te onderschatten. Beroemde boeken in het Wenyanwen zijn onder andere: Sanzijing, Mozi, Sunzi bingfa, Qianziwen, Shijing, Shiji, Lunyu, Daodejing en Yijing. (nl)
  • Klasyczny język chiński (chiń. trad. 文言; pinyin: wényán) – język używany do początku XX wieku w piśmiennictwie chińskim, a także japońskim, wietnamskim i koreańskim. Od współczesnego języka różni się gramatyką i przewagą jednosylabowych słów (we współczesnym chińskim większość słów jest dwusylabowa, choć występują także słowa jednosylabowe, oraz trzy- a nawet czterosylabowe). W zakresie typologii klasyczny język chiński uchodzi za sztandarowy przykład języka izolującego. Wenyan jest oparty na języku starożytnej literatury chińskiej, głównie tekstów pochodzących z czasów dynastii Han (ten język określany jest po chińsku mianem 古文 gǔwén). Ze względu na ewolucję fonologii mówionego chińskiego, która doprowadziła do powstania ogromnej ilości homofonów, język klasyczny stopniowo stał się praktycznie niezrozumiały w formie mówionej, był jednak nadal używany w piśmie bez większych zmian. Na początku XX wieku chińscy pisarze, z Lu Xunem na czele, zrezygnowali z języka klasycznego na rzecz tzw. baihua, stylu naśladującego mowę potoczną, stosowanego wcześniej w chińskich powieściach począwszy od dynastii Ming. W innych krajach zarzucono wenyan na rzecz języków narodowych. Język klasyczny jest w Chinach przedmiotem nauczania między innymi w szkołach średnich i na uniwersytetach. Jego rolę w kulturze z grubsza można przyrównać do łaciny w Europie, bo 1) wpływa na język potoczny (między innymi zachował się w wielu wyrażeniach idiomatycznych); 2) w nim napisane są między innymi fundamentalne dzieła chińskiej kultury, a także nekrologi oraz motta w świątyniach i pałacach; 3) na co dzień jest niemal nieużywany. Podobnie jak powstała Wikipedia łacińskojęzyczna, w 2006 roku uruchomiono również Wikipedię w klasycznym chińskim. Obie są jednak stosunkowo niewielkie. Pod koniec lipca 2008 roku Wikipedia łacińskojęzyczna liczyła 21,5 tysiąca haseł, a klasyczna chińska – nieco ponad 2100. (pl)
  • Вэнья́нь (кит. упр. 文言, пиньинь: wényán), или «классический китайский язык» — , использовавшийся в Китае до начала XX века. Из-за того, что иероглифическая письменность передаёт, главным образом, значение, а не звучание слова, вэньянь сохранил синтаксические и морфологические нормы древнекитайского языка, в результате чего к XX веку он очень сильно стал отличаться от байхуа — системы записи разговорного китайского языка. Вэньянь потерял официальный статус после начала студенческого Движения 4 мая 1919 года, одним из требований участников которого была отмена вэньяня и переход на байхуа. В то же время в современном китайском языке сохраняется много элементов вэньяня. (ru)
  • Klassisk kinesiska (文言, pinyin: wényán, direkt översatt: "litterärt (skrift)språk") är benämningen på den form av skriven kinesiska som användes som enhetligt skriftspråk i Kina ända fram till tidigt 1900-tal. Användningen begränsades inte till Kina utan även i länder med helt obesläktade språk som japanska, koreanska och vietnamesiska användes den klassiska kinesiskan som det lärda skriftspråket, analogt med hur latin användes som ett vetenskapligt lingua franca av vetenskapsmän och diplomater i Europa ända in på 1700-talet. Den klassiska kinesiskan skiljer sig ganska mycket grammatiskt från dagens "mandarin", men det tros att man för cirka 2200 år sedan talade på det sätt som klassisk kinesiska skrivs. Man vet inte exakt när det skrivna och talade språket skildes åt. Klassisk kinesiska är inte heller ett enhetligt utvecklat språk, utan det skiljer sig stilistiskt och grammatiskt genom historien, även mellan två samtida författare. (sv)
  • Класична китайська мова (кит. 文言, веньянь, «літературна мова»; яп. 漢文, канбун, «ханьська мова», в'єт. 字儒, чу нхо, «знаки вчених») — традиційна писемна китайська мова, що базується на граматиці й лексиці стародавньої китайської мови. Вона сильно відрізняється від сучасної китайської мови, як письмової так і усної. Класична китайська використовувалася в Китаї як писемна мова до початку 20 століття. Це була універсальна мова східноазійського регіону. До середини 19 століття вона відігравала роль подібну до латини у Західній Європі. (uk)
  • 文言文或古文,非華語社會稱古漢文,是漢語族諸語言的一種書面語言,起源自中国春秋战国时期的汉语口语。据学者胡适考证,至中国汉代,文言文已经脱离了日常口语,而当时的书面语(即文言文)已经开始向复古和口语化两个方向发展。至中國唐宋時期,華語族諸語言的口語与先秦时期口语差异更加明显,这時,有三种书面语。一种书面语是模仿上古汉文书面文献的书面语,如唐宋八大家的散文,即古文運動的作品;另一种是在兩漢至魏晉南北朝的基础上所形成的书面语,即今日的華文,如西漢《史記》、東漢佛經翻譯、南北朝刘义庆的《世说新语》;第三種則是各語言白話文的源頭,如唐代的变文、宋代的话本等。到了元、明、清的近代时期,情况与中古时期类似,既有模仿上古的书面语,如桐城派的散文,亦有今日所謂的文言(如明史、清史稿),又有所謂的近代白话,比如《水滸傳》、《西遊記》等。由於文言文並不是一時一地的一種語言,因此不同時代或地區的文獻,在語法和詞彙上會有差異。 在20世紀之前,以漢字書寫的文言文,於中國、朝鮮半島、日本、越南、琉球以及马来西亚,是士大夫都能通曉的,故文言文使用在幾乎所有正式的文書上,因而能以筆談的方式跨越語言之間的屏障,如19世紀時操朝鮮語的朝鮮王朝雲峴君與清朝大臣吳長慶筆談、20世紀操閩南語的林獻堂與操粵語、官話的梁啟超於日本長崎筆談。 近代,東亞各國民族主義興起,文言文的地位逐漸被各國官方語言(日語、韓語、越南語)代替;而在中國,則隨着新文化運動發展被基於北方官話的白話文取代。 (zh)
dbo:iso6393Code
  • lzh
dbo:languageFamily
dbo:spokenIn
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 123516 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 26659 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 985731899 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:altname
  • Literary Chinese (en)
dbp:buc
  • ùng-ngiòng-ùng (en)
dbp:c
  • 文言文 (en)
dbp:era
  • 5 (xsd:integer)
dbp:fam
dbp:familycolor
  • Sino-Tibetan (en)
dbp:gan
  • mun4-ngien4 mun4 (en)
dbp:glotto
  • lite1248 (en)
dbp:glottorefname
  • Literary Chinese (en)
dbp:gr
  • wenyan wen (en)
dbp:iso
  • lzh (en)
dbp:j
  • man4-jin4 man4 (en)
dbp:l
  • "literary language writing" (en)
dbp:lingua
  • 79 (xsd:integer)
dbp:name
  • Classical Chinese (en)
dbp:nativename
  • 古文 or 文言 (en)
dbp:notice
  • IPA (en)
dbp:ocBs
  • *mən ŋan mən (en)
dbp:p
  • wénlǐ (en)
  • wényánwén (en)
dbp:poj
  • bûn-giân bûn (en)
dbp:region
  • China, Japan, Korea and Vietnam (en)
dbp:script
dbp:t
  • 文理 (en)
dbp:w
  • wen-li (en)
  • wen2-yen2 wen2 (en)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:wuu
  • ven yiẽ ven (en)
dbp:y
  • màhn-yìhn màhn (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Txinera klasikoa edo txinera literarioa (txineraz: 文言文; pinyinez: Wényánwén) antzinako txineraren idazkera da, ereduzkotzat hartzen den epekoa. Egun, hizkuntza hila da baina kultura-hizkuntza moduan erabiltzen dute. Txinera literarioa Txinatik at ere erabili zuten: koreeraz hanmun (漢文 'Han idazkera'); japonieraz kanbun (漢文 'Han idazkera'); eta vietnameraz Hán Văn (漢文 'Han idazkera') diote. Hain historia luzea izanda, txinera klasikoak aldaera asko ditu, adibidez, Han dinastiakoa etaTang dinastiakoa oso ezberdinak dira. (eu)
  • 漢文(かんぶん)とは、古代中国の文語体の文章のこと。または近代中国人・朝鮮人・日本人・ベトナム人によって書かれる古典的な文章語のうち、漢字を用いて中国語の文法で書かれたものをいう。 (ja)
  • 한문(漢文)은 고전 문어체 중국어를 말한다. 주로 춘추전국시대 후반~한나라 말기에 중국지역에서 많이 쓰였으며, 한자로 쓴다. (ko)
  • Вэнья́нь (кит. упр. 文言, пиньинь: wényán), или «классический китайский язык» — , использовавшийся в Китае до начала XX века. Из-за того, что иероглифическая письменность передаёт, главным образом, значение, а не звучание слова, вэньянь сохранил синтаксические и морфологические нормы древнекитайского языка, в результате чего к XX веку он очень сильно стал отличаться от байхуа — системы записи разговорного китайского языка. Вэньянь потерял официальный статус после начала студенческого Движения 4 мая 1919 года, одним из требований участников которого была отмена вэньяня и переход на байхуа. В то же время в современном китайском языке сохраняется много элементов вэньяня. (ru)
  • Класична китайська мова (кит. 文言, веньянь, «літературна мова»; яп. 漢文, канбун, «ханьська мова», в'єт. 字儒, чу нхо, «знаки вчених») — традиційна писемна китайська мова, що базується на граматиці й лексиці стародавньої китайської мови. Вона сильно відрізняється від сучасної китайської мови, як письмової так і усної. Класична китайська використовувалася в Китаї як писемна мова до початку 20 століття. Це була універсальна мова східноазійського регіону. До середини 19 століття вона відігравала роль подібну до латини у Західній Європі. (uk)
  • اللغة الصينية الكلاسيكية أو اللغة الصينية الأدبية (古文, gǔ wén،، "نص قديم" أو 文言文 wényán wén,، "نص اللغة المكتوبة") هو نمط قديم من اللغة الصينية المكتوبة التي تعتمد على قواعد ومفردات اللغة الصينية القديمة، مما جعلها مختلفة عن أي لغة صينية حديثة منطوقة. وكانت اللغة الصينية الكلاسيكية تستخدم في جميع المراسلات الرسمية تقريبًا في الصين حتى أوائل القرن العشرين وأيضًا أثناء فترات مختلفة في اليابان وكوريا وفيتنام. استبدلت اللغة الصينية الكلاسيكية من قبل المتحدثين باللغة الصينية بدرجة كبيرة باللغة العامية الصينية المكتوبة (白話؛ بينيين: báihuà، "كلام واضح")، وهو نظام كتابة يشبه اللغة الصينية الماندرية المنطوقة الحديثة، بينما هجر المتحدثون بغير الصينية اللغة الصينية الكلاسيكية بدرجة كبيرة مفضلين اللهجات العامية المحلية. (ar)
  • El xinès clàssic o xinès literari (文言文) és un estil tradicional d'escriptura xinesa basat en la gramàtica i el lèxic del xinès antic; és diferent a qualsevol varietat de xinès modern. No obstant això, la distinció entre xinès literari clàssic i xinès literari vernacular està lluny de ser clara. El xinès clàssic va ser usat abans i durant els començaments del segle xx per a tota correspondència formal, no només a la Xina sinó també (durant diferents períodes) a Corea, Japó i Vietnam. Entre els parlants de xinès, el xinès clàssic ha estat àmpliament reemplaçat pel baihua (白话) o xinès vernacular, un estil d'escriptura similar al xinès mandarí, mentre que els parlants d'altres idiomes han abandonat majoritàriament el xinès clàssic en favor de les llengües vernacles locals. (ca)
  • Klasická čínština (čínsky v českém přepisu ku-wen, pchin-jinem gǔ​wén, znaky 古文, doslova „starý text“) je jazyk klasické čínské literatury období válčících států a dynastie Chan (tj. 5. století př. n. l. až 3. století n. l.), psaná forma . Termín je často užíván pro literární čínštinu (čínsky v českém přepisu wen-jen-wen, pchin-jinem wényánwén, znaky 文言文, „psaný text“; zkráceně 文言, wen-jen), tradiční formu zápisu čínštiny založenou na nápodobě její klasické formy. Literární čínština byla převažující formou zápisu čínštiny od chanské doby až po 20. století, kdy ji vytlačila paj-chua, psaná forma standardní mluvené čínštiny. (cs)
  • Das klassische Chinesisch (chinesisch 文言文, Pinyin Wényánwén – „Literatursprache“), auch „Wenyan“ (文言, Wényán) genannt, bezeichnet im engeren Sinne die geschriebene und wohl auch gesprochene Sprache Chinas während der Zeit der Streitenden Reiche (5.–3. Jahrhundert v. Chr.). Im weiteren Sinne umfasst dieser Begriff auch die bis ins 20. Jahrhundert benutzte chinesische Schriftsprache. (de)
  • Classical Chinese, also known as Literary Chinese (文言文, wényánwén or 古文, gǔwén) is the language of the classic literature from the end of the Spring and Autumn period through to the end of the Han dynasty, a written form of Old Chinese (上古漢語 or shànɡɡǔ hànyǔ). Classical Chinese is a traditional style of written Chinese that evolved from the classical language, making it different from any modern spoken form of Chinese. Literary Chinese was used for almost all formal writing in China until the early 20th century, and also, during various periods, in Japan, Korea and Vietnam. Among Chinese speakers, Literary Chinese has been largely replaced by written vernacular Chinese, a style of writing that is similar to modern spoken Mandarin Chinese, while speakers of non-Chinese languages have largel (en)
  • Klasika ĉina lingvo estas tradicia formo de skribita ĉinlingvo. Ĝi baziĝas sur la gramatiko kaj vortaro de la antikva ĉina, pro tio ĝi estas malsama de iuj ajn modernaj parolataj formoj de la ĉina. La klasika ĉina iam estis uzata por preskaŭ ĉiuj formalaj leteroj antaŭ kaj dum la komenco de la 20a jarcento en Ĉinio, kaj dum pluraj malsamaj periodoj en Koreio, Japanio kaj Vjetnamio. Tiam, la lingvo funkciis kiel internacia lingvo inter diplomatoj en Orientazio. Inter ĉinaj parolantoj, la klasika ĉina estis plejparte anstataŭita de skribita regiona ĉinlingvo (白话; pinyin: báihuà, "ordinara parolado"). La skribita regiona ĉina estas skribstilo simila al la moderna parolata Mandarena ĉina. Samtempe, ne-ĉinaj parolantoj plejparte forlasis la klasikan ĉinan, kaj uzis siajn lokajn lingvojn aŭ dial (eo)
  • El chino clásico o chino literario (en chino, 文言; pinyin, Wényán) es la lengua escrita empleada antiguamente en China y continuada como lengua de cultura aún después de que el chino clásico dejara de ser la lengua hablada en China. (es)
  • Bahasa Tionghoa Klasik (Hanzi: 文言文, pinyin: wenyan wen) atau Bahasa Tionghoa Sastra adalah sebuah gaya tradisional dari bahasa Tionghoa Tertulis yang didasarkan pada tatabahasa dan kosakata bahasa Tionghoa Kuno, sehingga membuatnya berbeda dari semua bentuk bahasa Tionghoa lisan. Namun perbedaan antara bahasa klasik sastra dan bahasa umum sastra tidak besar. Bahasa Tionghoa Klasik suatu ketika dipakai untuk segala bentuk korespondensi resmi sampai awal abad ke-20, tidak hanya di Tiongkok saja tetapi (selama beberapa lama pada masa yang berbeda-beda) juga di Korea, Jepang, dan Vietnam. Di antara penutur bahasa Tionghoa, bahasa Tionghoa Klasik terutama sudah diganti perannya oleh bahasa Tionghoa sehari-hari(白話, báihuà). Bahasa ini memiliki gaya penulisan yang mirip dengan bahasa Mandarin mod (in)
  • Le chinois classique (chinois: 古文 ; pinyin: gǔwén) est une forme traditionnelle de la langue chinoise écrite fondée sur la grammaire et le vocabulaire d'états anciens de la langue chinoise, ce qui en fait une langue écrite différente de toute langue chinoise écrite contemporaine. Le terme désigne parfois le chinois littéraire (文言文, wényánwén), généralement considéré comme la langue qui a succédé au chinois classique. Cependant, la distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue. (fr)
  • Klasyczny język chiński (chiń. trad. 文言; pinyin: wényán) – język używany do początku XX wieku w piśmiennictwie chińskim, a także japońskim, wietnamskim i koreańskim. Od współczesnego języka różni się gramatyką i przewagą jednosylabowych słów (we współczesnym chińskim większość słów jest dwusylabowa, choć występują także słowa jednosylabowe, oraz trzy- a nawet czterosylabowe). W zakresie typologii klasyczny język chiński uchodzi za sztandarowy przykład języka izolującego. (pl)
  • Klassiek Chinees of Wenyanwen (文言文 , wényánwén), is een oude schrijfvorm van het Chinees. Het geldt als de voorloper van het moderne Chinees en werd geschreven en gesproken in de periode van de Strijdende Koninkrijken (500-300 voor Christus). Tot in de 20e eeuw was het de gebruikelijke literaire en ambtelijke taal van China. (nl)
  • 文言文或古文,非華語社會稱古漢文,是漢語族諸語言的一種書面語言,起源自中国春秋战国时期的汉语口语。据学者胡适考证,至中国汉代,文言文已经脱离了日常口语,而当时的书面语(即文言文)已经开始向复古和口语化两个方向发展。至中國唐宋時期,華語族諸語言的口語与先秦时期口语差异更加明显,这時,有三种书面语。一种书面语是模仿上古汉文书面文献的书面语,如唐宋八大家的散文,即古文運動的作品;另一种是在兩漢至魏晉南北朝的基础上所形成的书面语,即今日的華文,如西漢《史記》、東漢佛經翻譯、南北朝刘义庆的《世说新语》;第三種則是各語言白話文的源頭,如唐代的变文、宋代的话本等。到了元、明、清的近代时期,情况与中古时期类似,既有模仿上古的书面语,如桐城派的散文,亦有今日所謂的文言(如明史、清史稿),又有所謂的近代白话,比如《水滸傳》、《西遊記》等。由於文言文並不是一時一地的一種語言,因此不同時代或地區的文獻,在語法和詞彙上會有差異。 在20世紀之前,以漢字書寫的文言文,於中國、朝鮮半島、日本、越南、琉球以及马来西亚,是士大夫都能通曉的,故文言文使用在幾乎所有正式的文書上,因而能以筆談的方式跨越語言之間的屏障,如19世紀時操朝鮮語的朝鮮王朝雲峴君與清朝大臣吳長慶筆談、20世紀操閩南語的林獻堂與操粵語、官話的梁啟超於日本長崎筆談。 (zh)
  • Klassisk kinesiska (文言, pinyin: wényán, direkt översatt: "litterärt (skrift)språk") är benämningen på den form av skriven kinesiska som användes som enhetligt skriftspråk i Kina ända fram till tidigt 1900-tal. Användningen begränsades inte till Kina utan även i länder med helt obesläktade språk som japanska, koreanska och vietnamesiska användes den klassiska kinesiskan som det lärda skriftspråket, analogt med hur latin användes som ett vetenskapligt lingua franca av vetenskapsmän och diplomater i Europa ända in på 1700-talet. (sv)
rdfs:label
  • Classical Chinese (en)
  • لغة صينية كلاسيكية (ar)
  • Xinès clàssic (ca)
  • Klasická čínština (cs)
  • Klassisches Chinesisch (de)
  • Klasika ĉina lingvo (eo)
  • Chino clásico (es)
  • Txinera klasiko (eu)
  • Chinois classique (fr)
  • Bahasa Tionghoa Klasik (in)
  • 漢文 (ja)
  • 한문 (ko)
  • Klasyczny język chiński (pl)
  • Klassiek Chinees (nl)
  • Вэньянь (ru)
  • Класична китайська мова (uk)
  • Klassisk kinesiska (sv)
  • 文言文 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Classical Chinese (en)
  • 古文 or 文言 (en)
is dbo:academicDiscipline of
is dbo:knownFor of
is dbo:language of
is dbo:languageFamily of
is dbo:originalLanguage of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:commonLanguages of
is dbp:fields of
is dbp:knownFor of
is dbp:language of
is dbp:languages of
is dbp:ld of
is dbp:origLang of
is foaf:primaryTopic of