Chinese characters are logograms developed for the writing of Chinese. They have been adapted to write a number of other Asian languages. They remain a key component of the Japanese writing system where they are known as kanji. Chinese characters constitute the oldest continuously used system of writing in the world. By virtue of their widespread current use in East Asia, and historic use throughout the Sinosphere, Chinese characters are among the most widely adopted writing systems in the world by number of users. Chinese characters number in the tens of thousands, though most of them are minor graphic variants encountered only in historical texts. Unlike an alphabet, a character-based writing system associates each logogram with an entire sound and thus may be compared in some aspects to

Property Value
dbo:abstract
  • الكانجي (باليابانية: 漢字) هي الجزء الأصعب من اللغة اليابانية وخاصة للأجانب عليها. وتستخدم مع الهيراغانا والكاتاكانا في كتابة اللغة اليابانية.وهي من أصل صيني استوردت في القرن الخامس ميلادي أثناء نقل الديانة البوذية إلى اليابان لأن اللغة اليابانية كانت لغة صوتية لكنهم أخذوا مقاطع الكانجي وأحدثوا عليها. (ar)
  • الرموز الصينية (بالصينية المبسطة: 汉字، وبالصينية التقليدية: 漢字 وبنظام البينيين: hànzì، وتُنطق هانزي، وتعني: حروف الهان) رسوم لفظية وُضعت لكتابة اللغة الصينية، واتُّخذت لكتابة عدة لغات آسيوية أخرى. وما زالت عنصرًا أساسيًّا في نظام الكتابة الياباني المدعو كانجي. وهي أقدم نظام كتابة مستمر استعماله في العالم كله. بسبب انتشار نظامها الحالي في شرق آسيا، واستعماله التاريخي في المجال الثقافي هناك، يُعد من أكثر أنظمة الكتابة انتشارًا في العالم من حيث عدد المستعمِلين. يبلغ عددها عشرات الآلاف، وإن كان أغلبها رموزًا مرادِفة ثانوية لم تَظهر إلا في النصوص التاريخية. نظامها قائم على الرموز خلافًا للألِفْبائية القائمة على الحروف، أي يُربط فيه كل رسم لفظي بصوت تام، ومن ثَم يمكن مقارنته بـ«المقطعية» من بعض الوجوه. القدرة العملية على القراءة والكتابة بالنظام الصيني تتطلب علم 3-4 آلاف رمز. يُعلَّم منها 2,136 في المدارس الثانوية اليابانية (وتُدعى: جويو كانجي)، ومئات غيرها في الاستعمال اليومي. بعد تبسيط الرموز عقب الحرب العالمية الثانية في اليابان والصين، صارت الرموز الصينية المستعمَلة في اليابان مختلفة من وجوه عديدة عما تُستعمل في الصين. توجد قوائم نموذجية وطنية عديدة للرموز والأشكال والنُّطوق. تُستعمل أشكال مبسَّطة لرموز معيّنة في بر الصين الرئيس وسنغافورة وماليزيا، في حين تُستعمل الرموز التقليدية المرادِفة في تايوان وهونغ كونغ وماكاو، وحتى في كوريا الجنوبية في نطاق محدود. في اليابان تُكتب الرموز الشائعة بالأشكال المبسطة الخاصة بيابان ما بعد الحرب، في حين تُكتب الرموز غير المألوفة بأشكالها اليابانية التقليدية التي تطابق الأشكال التقليدية الصينية. أغلب الكلمات الصينية في اللغة الصينية الحديثة مركَّبة من رمزين أو أكثر. وغالبًا ما يقابل الرمز مقطعًا لفظيًّا مفردًا هو في الوقت ذاته مقطع صرفي (مورفيم)، ولهذه القاعدة العامة استثناءات قليلة، منها المورفيمات ثنائية المقاطع اللفظية (تُكتب برمزين)، والمقاطع اللفظية ثنائية المورفيمات (تكتب برمزين)، والحالات التي يقابِل فيها الرمز الواحد كلمةَ -أو عبارة- متعددة المقاطع اللفظية. في الصينية الحديثة عديد من المتشابهات اللفظية (الهوموفونات)، فيكون للمقطع اللفظي نفسه عدة رموز تختلف باختلاف المعنى. وربما كان للرمز الواحد أيضًا عدة معان قد تكون متمايزة جدًّا، وأحيانًا ما يكون لها نطوق مختلفة. وأما الألفاظ القريبة (Cognates) في اللهجات الصينية فتُكتب عمومًا بالرمز نفسه. وفي اللغات الأخرى –ولا سيما اليابانية والكورية حاليًّا– تُستعمل الرموز في تمثيل الكلمات الصينية الدخيلة، لتمييز الكلمات الأصيلة من النطق الصيني (كونيومي في اليابانية مثلًا)، وبوصفها عناصر لفظية بحتة بناء على نطقها في اللهجة الصينية التاريخية التي أُخذت منها الكلمة. وتلك التعديلات الأجنبية للنطق الصيني تُدعى «النطوق الأجنبية الصينية» (Sino-Xenic pronunciations)، وكانت نافعة في إحياء الصينية الوسطى. (ar)
  • Els kanji (漢字) són els caràcters d'origen xinès, de l'època de la dinastia Han, que s'utilitzen a l'escriptura japonesa junt amb els sil·labaris katakana i hiragana. Alguns dels caràcters, anomenats manyōgana (万葉仮名) en honor a la col·lecció de poemes del segle viii Manyōshū (万葉集), posseeixen només valor fonètic. Altres funcionen com a ideogrames, és a dir sustenten el valor conceptual de la paraula i un tercer grup són híbrids entre els dos sistemes anteriors, o sigui, tenen una part de suport fonètic i una altra d'aproximació al concepte requerit. L'aparició dels kanji al Japó daten del segle IV; foren introduïts al país a través de Corea i varen començar a ser adoptats pels japonesos per registrar la seva pròpia llengua que, fins llavors, mancava de forma escrita. (ca)
  • L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès 漢字 / 汉字, pinyin hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó es continuen utilitzant els caràcters, que s'anomenen kanji. (ca)
  • Kandži, často psané jako v angličtině Kanji, (japonsky: 漢字) je znakový systém používaný pro zápis japonštiny. Vyvinul se z čínských znaků, které přišly do Japonska společně s buddhistickými texty. V současné japonštině se používá v kombinaci s hiraganou a katakanou. (cs)
  • Čínské znaky (čínsky: 漢字, 汉字, pinyin: Hànzì, český přepis: Chan-c', japonsky: Kandži 漢字, korejsky: Hanča 한자) jsou písemná soustava, která je používána pro zápis čínských jazyků (čínštiny, kantonštiny aj.), částečně japonštiny, příležitostně korejštiny a v minulosti též vietnamštiny. Čínské písmo patří mezi starověká písma a jde o nejdéle soustavně používané písmo na světě. Existuje legenda o Cchang-ťieovi, která popisuje jeho vznik. Podle jedné verze této legendy byly čínské znaky vynalezeny, když (okolo roku ), byrokrat za legendárního Žlutého císaře, na hoře (dnes v provincii Šan-si) lovil zvěř, když uviděl želvu, jejíž žíly přitáhly jeho pozornost. Inspirovala ho možná logika skrytá v těchto žílách a díky tomu se rozhodl studovat přírodu. Prozkoumal zvířata celého světa, krajiny světa i hvězdy na nebi a vynalezl první symbolický systém zvaný C' (字), jenž se stal prvním čínským písmem. Také se říká, že toho dne, když se znaky zrodily, čínský lid slyšel truchlení ďábla a viděl obilí padat z nebes jako déšť – to označovalo „druhý vznik světa“. (cs)
  • Kanji [kaɴdʑi] sind die in der japanischen Schrifttradition verwendeten (evtl. leicht modifizierten) Schriftzeichen chinesischen Ursprungs. Auch die von den Japanern durch mosaikartige Komposition von chinesischen Schriftelementen neu geschaffenen Schriftzeichen werden zu den Kanji gerechnet. Das Wort Kanji wird mit chinesischen Schriftzeichen geschrieben als 漢字, in Hiragana-Schrift als かんじ. (de)
  • Οι κινεζικοί χαρακτήρες είναι που χρησιμοποιούνται στη γραφή των κινεζικών και μερικών άλλων ασιατικών γλωσσών. Στα πρότυπα κινεζικά καλούνται hanzi (απλοποιημένα κινεζικά: 汉字, παραδοσιακά κινέζικα: 漢字). Έχουν προσαρμοστεί για να χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από άλλες γλώσσες, όπως τα ιαπωνικά, όπου είναι γνωστοί ως kanji, τα κορεατικά, όπου είναι γνωστοί ως hanja, και τα βιετναμέζικα σε ένα σύστημα που είναι γνωστό ως chữ nôm. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αποτελούν το παλαιότερο συνεχώς χρησιμοποιημένο σύστημα γραφής στον κόσμο. (el)
  • La ĉina skribo, aŭ ĉinaj signoj, estas uzataj en la ĉina lingvo, la japana lingvo kaj la korea lingvo (Sud-Koreio). La ĉinaj signoj malaperis el la vjetnama lingvo (la vjetnama lingvo uzis ĉinajn signojn ĝis la 20a jarcento) kaj en Nord-Koreio (kie estas uzata sole korea alfabeto). La ĉinaj signoj (汉字/漢字) nomiĝas hànzì en la norma ĉina (mandarena, nordĉina), hon3 zi6 en la kantona, kanji en la japana, hanja en la korea, kaj hán tư en la vjetnama. En la ĉina lingvo unu aŭ pluraj signoj (字) konsistigas vortojn (詞), ekzemplo: "hànzi" (漢字) havas du signojn. La japana, la korea kaj la vjetnama lingvoj ne estas parencaj al la ĉina lingvo, kaj ili havas malsimilegan gramatikon. Tiel tiuj lingvoj ŝanĝis la signifon de la ĉinaj signoj. Ankaŭ kelkaj malsamaj (sed similaj) ĉinaj signoj havas la saman signifon. Ekzemplo estas 愛人 . 愛人 signifas "edzo/edzino" en la ĉina (Àirén), sed ĝi signifas "amato/amatino" en la korea (Aein), kaj "adulta amato/amatino" en la japana (Aijin). Alia ekzemplo estas 平和. 平和 signifas "paco" en la japana lingvo, sed en la ĉina lingvo oni diras 和平. Ankaŭ ordinaraj signoj estas similaj sed malsamaj en regionoj.Ekzemplo estas "drako": 龙 en Ĉinio, sed 龍 en Tajvano kaj 竜 en Japanio. Tradicie, ĉinaj signoj estis skribitaj vertikale, maldekstren komence de la dekstro. Hodiaŭ, oni kutime skribas ilin laŭ okcidenta maniero: horizontale, suben komence de la supro. (eo)
  • Chinese characters are logograms developed for the writing of Chinese. They have been adapted to write a number of other Asian languages. They remain a key component of the Japanese writing system where they are known as kanji. Chinese characters constitute the oldest continuously used system of writing in the world. By virtue of their widespread current use in East Asia, and historic use throughout the Sinosphere, Chinese characters are among the most widely adopted writing systems in the world by number of users. Chinese characters number in the tens of thousands, though most of them are minor graphic variants encountered only in historical texts. Unlike an alphabet, a character-based writing system associates each logogram with an entire sound and thus may be compared in some aspects to a syllabary. Functional literacy in written Chinese requires a knowledge of between three and four thousand characters. In Japan, 2,136 are taught through secondary school (the Jōyō kanji); hundreds more are in everyday use. Due to post-WWII simplifications of characters in Japan as well as in China, the Chinese characters used in Japan today are distinct from those used in China in several respects. There are various national standard lists of characters, forms, and pronunciations. Simplified forms of certain characters are used in mainland China, Singapore, and Malaysia; the corresponding traditional characters are used in Taiwan, Hong Kong, Macau, and to a limited extent in South Korea. In Japan, common characters are written in post-WWII Japan-specific simplified forms, while uncommon characters are written in Japanese traditional forms, which are virtually identical to Chinese traditional forms. In modern Chinese, the majority of Chinese words today consist of two or more characters. A character almost always corresponds to a single syllable that is also a morpheme. However, there are a few exceptions to this general correspondence, including bisyllabic morphemes (written with two characters), bimorphemic syllables (written with two characters) and cases where a single character represents a polysyllabic word or phrase. Modern Chinese has many homophones; thus the same spoken syllable may be represented by many characters, depending on meaning. A single character may also have a range of meanings, or sometimes quite distinct meanings; occasionally these correspond to different pronunciations. Cognates in the several varieties of Chinese are generally written with the same character. In other languages, most significantly today in Japanese and sometimes in Korean, characters are used to represent Chinese loanwords, to represent native words independently of the Chinese pronunciation (e.g., kunyomi in Japanese), and as purely phonetic elements based on their pronunciation in the historical variety of Chinese from which they were acquired. These foreign adaptations of Chinese pronunciation are known as Sino-Xenic pronunciations and have been useful in the reconstruction of Middle Chinese. (en)
  • Los kanjis (漢字 kanji?, literalmente «carácter han») son los sinogramas utilizados en la escritura del idioma japonés. Los kanji son uno de los tres sistemas de escritura japoneses junto con los silabarios hiragana y katakana, para los que existen reglas generales a la hora de combinarlos, pues cada uno tiene una función diferente. Los kanji se usan en su mayoría para expresar conceptos, a diferencia del chino, donde pueden emplearse también en su carácter fonético.​ Asimismo existen combinaciones de kanjis que no obedecen a su significado original y que solo se toman por su valor fonético. A estas combinaciones se les denomina «ateji» (当て字). Como ejemplos tenemos «ofuro» (お風呂, baño) y «sewa» (世話, cuidado, atención). En todo caso, dichas combinaciones fonéticas no son tan frecuentes como en el idioma chino. A cada kanji le corresponde un significado y se usa como determinante de la raíz de la palabra; las derivaciones, conjugaciones y accidentes se expresan mediante el kana (sobre todo hiragana), que en dicho caso se denomina okurigana. De esta forma, conviven tanto el sistema de escritura autóctono (pero sacado de la misma escritura han) y el sistema importado (es decir, los kanji). El japonés mantiene prácticamente inalterados los kanjis, al igual que Taiwán, Hong Kong y Macao, aunque hubo una simplificación en algunos kanjis complejos. El cambio no fue tan profundo como en China continental, donde fueron oficializadas las versiones simplificadas durante la Revolución Cultural de los años 1960 de alrededor de 2700 caracteres.​ Sin embargo, las simplificaciones responden en muchos casos a usos comunes en práctica durante siglos, o un retorno a versiones antiguas de los caracteres. (es)
  • Die chinesische Schrift (chinesisch 中文字, Pinyin zhōngwénzì, Zhuyin ㄓㄨㄥ ㄨㄣˊ ㄗˋ) oder Hànzì (漢字 / 汉字, hànzì, Zhuyin ㄏㄢˋ ㄗˋ – „Han-Schrift“) fixiert die chinesischen Sprachen, vor allem das Hochchinesische, mit chinesischen Schriftzeichen. Sie ist damit ein zentraler Träger der chinesischen Kultur und diente auch als Grundlage der japanischen Schriften (Kanji, Hiragana, Katakana), einer vietnamesischen Schrift (Chữ nôm) und einer der koreanischen Schriften (Hanja). Insgesamt gibt es über 100.000 Schriftzeichen, von denen der überwiegende Teil jedoch heute nur selten verwendet wird bzw. ungebräuchlich ist, in der Vergangenheit nur zeitweilig verwendet wurde oder Varianten darstellt. Für den alltäglichen Bedarf ist die Kenntnis von 3.000 bis 5.000 Zeichen ausreichend. (de)
  • Los caracteres chinos, a veces llamados sinogramas (汉子/漢字, chino: hànzì, japonés: kanji, coreano: hanja; literalmente, «carácter han»), son un sistema de escritura de tipo logográfico y silábico desarrollado por los chinos han en torno al río Amarillo y adoptado por múltiples naciones de Asia Oriental (sinoesfera). Los sinogramas eran utilizados antiguamente por las naciones de Asia del Este para escribir textos en chino clásico, y posteriormente lo han sido en la escritura china y la japonesa, así como en la coreana, en la vietnamita y en . Como los caracteres chinos (hanzi), los sinogramas son morfosilábicos: cada uno corresponde a una sílaba pronunciada y aporta un significado elemental. Aunque las hay de uno, la mayoría de las palabras se escriben con dos o más sinogramas (por tanto son bi- o polisilábicas), y tienen un significado distinto a la suma de los sinogramas que la componen.​ Los cognados entre dialectos chinos tienen las misma escritura (el mismo sinograma) y significados similares pero suelen tener pronunciaciones diferentes. Como los caracteres japoneses (kanji), los sinogramas se comportan como lexemas y la gramática se complementa con los silabarios japoneses. En japonés un sinograma puede representar varias sílabas. De otros idiomas nacionales, destaca el coreano (hanja), que los ha sustituido por el alfabeto coreano pero los sigue utilizando para desambiguar palabras homófonas, y el vietnamita () que los ha sustituido completamente por el alfabeto vietnamita: letras latinas con diacríticos. En estos casos los sinogramas pueden representar solo el significado pero la pronunciación del idioma local, o a la vez significado y pronunciación en palabras tomadas del chino. Las pronunciaciones extranjeras de caracteres chinos se conocen como . (es)
  • Kanji (japonieraz: 漢字, "Han karaktereak" esan nahi duena) egungo japoniera idazteko erabiltzen diren karaktere txinatarrak dira, hiraganaz (ひらがな, 平仮名), katakanaz (カタカナ, 片仮名), zenbaki arabiarrez eta latindar alfabetoaz gain ( izenaz ezaguna). Horiekin batera, Matematikako eta Fisikako nazioarteko zenbait sinbolotarako, greziar alfabetoa ere erabiltzen da. Japonieraren finkatze prozesuan, alfabeto silabikoa garatzeaz gain, txinatar ideogramak hartu zituzten: horrela, japoniera idazteko hiru sistema nagusienetariko bat bilakatu zen, hiragana eta katakanarekin batera. Kanjiak kontzeptuak adierazteko erabiltzen dituzte: bakoitzak bere esanahia du eta hitzaren erroa da. Hari lotuta, hitz-elkarketak, eratorpenak, aditzen konjugazioa-eta egiten dira, kana biak (batez ere hiragana) metatuz. Gisa horretan, japonierak bere idazkera-sistema sortu zuen. Prozesua III. mende inguru hasi zen. Japonian eta Taiwanen badaude 1960ko hamarkadan Iraultza Kulturalaren ondorioz Txinako Herri Errepublikan jadanik erabiltzen ez diren ikurrak. (eu)
  • Txinatar karaktereak (txinera tradizionalez: 漢字; txinera sinplifikatuz: 汉字; pinyinez: hànzì, liteeralki Han karaktereak) txinera idazteko garatutako logogramak dira. Asiako beste hizkuntza batzuk idazteko ere adaptatu dira. elementu garrantzitsua dira (kanji izenarekin ezagunak) eta batzuetan, are eta gehiago historikoki, koreera idazteko ere erabiltzen dira (hanja izena hartzen dute). Vietnamera idazteko formalki erabili ziren, izeneko sistemarekin eta Zhuang hizkuntzarako ere erabili dira izenarekin. Kolektiboki, CJK karaktere izenarekin ezagutzen den idazkuntza sistema da. Vietnamera sartzen bada, CJKV izenarekin ezagutzen da. Txinatar karktereak munduan etenik gabe erabili den idazkera sistemarik zaharrena da. Euren zabalkuntza dela eta, batez ere Ekialdeko Asian, eta duen erabilera historikoari erreparatuz, txinatar karaktereak dira mundu osoan erabiltzaile gehien dituen idazkeretako bat. Txinatar karaktereak hamarnaka mila dira, nahiz eta gehienak bariante grafiko txikiak dira, testu historikoak baino ez direnak aurkitzen. Txinan egindako ikerketek frogatu dute txinera idazteko gaitasuna izateko hiru eta lau mila karaktere inguru ezagutu behar direla. Japonian kanji bezala ezagutzen dira eta 1026 kanji ikasten dira lehen hezkuntzan (kyōiku kanji), 2.136 guztira bigarren hezkuntza amaitu baino lehen (jōyō kanjiak); beste ehunka batzuk erabiltzen dira egunerokoan. eta Txinera sinplifikatuaren adopzioak eragin du Japonian eta Txinan erabiltzen diren karaktereak ez izatea berdinak. Nazio bakoitzak bere forma, ahoskera eta karaktereen zerrenda egin du. Txinako Herri Errepublikan, Singapurre eta Malaysian karaktere batzuen forma sinplifikatuak erabiltzen dira; Taiwanen, Hong Kongen, Macaon eta, hein batean, Hego Korean forma tradizionalak erabili ohi dira. Hego Korean txinatar karaktereak 7. mailan ikasten dira, eta 12. mailara arte irauten du; guztira 1.800 karaktere irakasten dira, nahiz eta horiek kasu zehatzetan baino ez diren erabiltzen: izenetan, seinaletikan, aldizkari akademikoetan, testu historikoetan... hangul idazkera alfabetikoak txinatar karaktereen erabilera alboratu du. Antzinako txineran eta txinera klasikoan hitz asko dira, eta karaktere eta hitzen arteko lotura ia zuzena da. Txinera modernoan hitz gehienek bi karaktere edo gehiago dituzte. Karaktere gehienek morfema bat den silaba batekin koinziditzen dute. Badira, hala ere, korrespondentzia horretatik at dauden eszepzio batzuk, bi silaba dituzten morfemak (bi karakterekin idazten direnak), bi morfema dituzten silabak (bi karakterekin idazten direnak) eta kasu batzuk non karaktere bat polisilabikoa izand daiteke, hitz edo esaldi oso bat eratuz. Txinera modernoak asko ditu; honela, silaba bera karaktere bat baino gehiagorekin adierazi daiteke, esanahiaren arabera. Karaktere bakar batek esanahi anitz izan ditzake, baita oso urrun dauden esanahiak ere; gutxitan, ahoskera ezberdinen ondorio dira ezberdintasun hauek. Txineraren barietate ezberdinetan dauden hitz ahaideak karaktere berberarekin idatzi ohi dira. Normalki, esanahi bera mantenduko dute, baina askotan ahoskera ezberdina izango da. Beste hizkuntza batzuetan, batez ere japonieran eta batzuetan koreeran, karaktereak txineratik etorritako maileguak adierazteko erabiltzen dira, hitz natiboak txinatar ahoskerarekiko independenteki adierazteko edo sinpleki elementu fonetikoak direla eta. Txineraren ahoskeratik eratortzen diren adaptazio hauei esaten zaie, eta berreraikitzeko oso baliagarriak dira. (eu)
  • Les kanjis (漢字) sont des signes assimilés à des caractères chinois dont le rôle est d'écrire une partie de la langue japonaise, chaque kanji ayant une ou plusieurs expressions possibles dans lesystème phonologique nippon (ses « lectures »). (fr)
  • Les caractères chinois (ou sinogrammes) sont les unités logographique qui composent l'écriture des langues chinoises. Ils sont appelés en chinois hànzì (« caractères han »), s'écrivant, en chinois traditionnel, 漢字, et depuis le XXe siècle en République populaire de Chine, en Malaisie et à Singapour, en chinois simplifié, 汉字. Ils ont été dans le passé ou sont également de nos jours utilisés pour écrire d'autres langues, à titre principal ou complémentaire, notamment le coréen (hanja), le japonais (kanji) ou le vietnamien (chữ who). Leur utilisation s'étend donc sur une large étendue géographique, la « sinosphère ». Les caractères chinois forment le plus ancien système d'écriture qui soit resté d'un usage continu.Du fait de leur usage généralisé en Chine et au Japon, et par l'usage historique qui en a été fait dans la sinosphère, les caractères chinois figurent au deuxième rang des systèmes d'écriture dans le monde, derrière l'alphabet latin, et devant tous les autres systèmes alphabétiques. L’effectif précis des sinogrammes existants est sujet à débat. Leur nombre peut se compter en dizaines de milliers, les estimations vont de 40 000 à plus de 60 000 si on prend en considération leur nombre sur la durée totale d’existence de l’écriture chinoise. Mais les 3⁄4 sont des variantes graphiques (异体字 / 異體字, yìtǐzì) qui ne sont plus utilisées. Le chinois courant requiert la connaissance de 3 000 à 5 000 sinogrammes et le japonais de 2 000 à 3 000. Les caractères chinois retranscrivent à l'origine le chinois archaïque et le chinois médiéval. Ils se rattachent à présent à divers standards nationaux de caractères, qui donnent une référence pour la forme et la prononciation. Les sinogrammes simplifiés (简体字 / 簡體字, jiǎntǐzì) sont utilisés officiellement en Chine continentale et à Singapour. Les sinogrammes traditionnels sont utilisés à Taïwan, à Hong Kong et à Macao. Cette écriture que les Occidentaux appellent « traditionnelle », est désignée en chinois soit par le terme 繁体字 / 繁體字, fántǐzì, « caractères compliqués » soit par le terme 正体字 / 正體字, zhèngtǐzì, « caractères normaux », cette deuxième appellation étant principalement utilisée en République de Chine (Taïwan). Le Japon a également simplifié à sa manière une partie des caractères d'usage fréquent, en forme simplifiée japonaise (shinjitai). Le nombre de traits (筆素, bǐ sù) d'un sinogramme peut aller de un (一 / 乙) à trente-six (齉, Nàng) pour ce qui est de l’écriture simplifiée, voire plus pour des idéogrammes traditionnels ou des variantes. (fr)
  • Aksara Han atau Aksara Tionghoa adalah aksara morfemis yang digunakan dalam penulisan bahasa Tionghoa dan beberapa bahasa Asia. Dalam Bahasa Tionghoa dinamakan Hanzi (Hanzi sederhana: 汉字; Hanzi tradisional: 漢字; Pinyin: Hànzì). Aksara Han telah diadaptasi untuk menulis beberapa bahasa lain termasuk Jepang yang dikenal sebagai kanji, Korea yang dikenal sebagai hanja, dan Vietnam dalam sebuah sistem yang disebut chữ Nôm. Secara kolektif, aksara-aksara ini dikenal dengan nama aksara CJKV. Aksara Han merupakan sistem penulisan tertua di dunia yang digunakan secara terus-menerus.Berdasarkan penggunaannya saat ini secara luas di Asia Timur, dan penggunaan historis di seluruh Sinosfer, aksara Han adalah salah satu sistem penulisan di dunia yang . Jumlah aksara Han mencapai puluhan ribu, meskipun sebagian besarnya adalah varian grafis minor yang hanya ditemukan teks sejarah. Studi di Tiongkok telah menunjukkan bahwa literasi fungsional dalam penulisan bahasa Tionghoa membutuhkan pengetahuan antara tiga sampai empat ribu aksara Han. Di Jepang, 2.136 aksara diajarkan melalui sekolah menengah (Jōyō Kanji), ratusan lebih dalam penggunaan sehari-hari. Ada berbagai daftar standar nasional untuk aksara, bentuk, dan pengucapan. Bentuk Sederhana dari aksara tertentu digunakan di Tiongkok, Singapura, dan Malaysia; aksara tradisional yang bersesuaian digunakan di Taiwan, Hong Kong, Makau, dan sampai batas tertentu di Korea Selatan. Di Jepang, aksara umum ditulis dalam bentuk sederhana spesifik Jepang pasca-Perang Dunia II (shinjitai), yang lebih dekat dengan bentuk-bentuk tradisional dari pada penyederhanaan Tiongkok, sementara aksara yang tidak lazim ditulis dalam bentuk tradisional Jepang (kyūjitai), yang hampir identik dengan bentuk aksara Han tradisional. Di Korea Selatan, aksara Han yang digunakan adalah varian tradisional dan hampir identik dengan yang digunakan di negara seperti Taiwan dan Hong Kong. (in)
  • Kanji () (漢字), secara harfiah berarti "aksara dari Han", adalah aksara Tionghoa yang digunakan dalam bahasa Jepang. Kanji adalah salah satu dari empat set aksara yang digunakan dalam tulisan modern Jepang selain kana (katakana, hiragana) dan romaji. Kanji dulunya juga disebut mana (真名) atau shinji (真字) untuk membedakannya dari kana. Aksara kanji dipakai untuk melambangkan konsep atau ide (kata benda, akar kata kerja, akar kata sifat, dan kata keterangan). Sementara itu, hiragana (zaman dulu katakana) umumnya dipakai sebagai okurigana untuk menuliskan infleksi kata kerja dan kata-kata yang akar katanya ditulis dengan kanji, atau kata-kata asli bahasa Jepang. Selain itu, hiragana dipakai menulis kata-kata yang sulit ditulis dan diingat bila ditulis dalam aksara kanji. Kecuali kata serapan, aksara kanji dipakai untuk menulis hampir semua kosakata yang berasal dari bahasa Tionghoa maupun bahasa Jepang. (in)
  • I caratteri cinesi (漢字T, 汉字S, hànzìP) sono le unità minime di significato (in linguaggio specialistico chiamate logogrammi) utilizzate nella scrittura del cinese. Le più antiche testimonianze certe dell'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri antenati degli attuali caratteri cinesi risalgono al Alcune varianti dei caratteri cinesi sono impiegati anche nel sistema di scrittura giapponese, e in passato erano usati per scrivere anche il coreano e il vietnamita. (it)
  • I kanji (漢字 kanji?, "caratteri han", cioè "caratteri cinesi" o sinogrammi) sono i caratteri di origine cinese usati nella scrittura giapponese in congiunzione con i sillabari hiragana e katakana. (it)
  • 日本における漢字(にほんにおけるかんじ)では、日本で使用される漢字を総合的に説明する。 日本において漢字は、表音文字である仮名(平仮名、片仮名)と並んで日本語を表記するための主要な文字となっている。現在、日本語の表記は文部科学省の漢字制限(常用漢字、教育漢字)を受けている。漢字の字体も、古典の刊行や書道、一部の人名や企業名といった特定の分野以外では、常用漢字表に基づいたいわゆる新字体を使うことが多い。 また、英語圏で「Kanji」と言う場合は、日本の漢字を指す。 (ja)
  • 漢字(かんじ)は、中国古代の黄河文明で発祥した表語文字。四大文明で使用された古代文字のうち、現用される唯一の文字体系である。また史上最も文字数が多い文字体系であり、その数は10万字を超え、他の文字体系を圧倒する。古代から周辺諸国家や地域に伝播して漢字文化圏を形成し、言語のみならず文化上の大きな影響を与えた。 現代では中国語、日本語、朝鮮語の記述に使われる。20世紀に入り、漢字文化圏内でも日本語と中国語以外は漢字表記をほとんど廃止したが、なお約15億人が使用し、約50億人が使うラテン文字についで、世界で2番目に使用者数が多い。 (ja)
  • 한자(漢字)는 표어 문자의 하나로, 중국 대륙에서 발원하여 중화인민공화국, 중화민국, 홍콩, 마카오, 일본, 대한민국, 조선민주주의인민공화국 등의 동아시아 국가에서 사용되고 있는 문자이다. (ko)
  • 간지 또는, 칸지(일본어: 漢字; かんじ)는 일본에서 쓰이고 있는 한자(漢字) 즉, 일본어의 한자를 지칭한다. 정체자를 사용하는 대한민국이나 중화민국과 달리 획수가 다소 줄어든 신자체를 사용하는데 이는 현재 중국에서 사용하는 간체자와는 차이가 있다. 표음 문자 (히라가나, 가타카나)와 더불어, 한자는 일본어의 매우 중요한 표기 수단이다. 현재 일본어의 한자는 문부과학성의 한자 제한 규칙(상용한자 및 교육한자)에 근거하고 있다. 고전 및 서도 등의 특정 분야를 제외하고는 상용한자가 중심으로 사용된다. (ko)
  • Hanzi ([han tsɨ]?) betekent letterlijk 'Chinees karakter' in het Standaardmandarijn. Deze karakters worden gebruikt om de Chinese talen op te schrijven. Hanzi is onder te verdelen in traditionele en vereenvoudigde karakters. Chinese tekens worden doorgaans ingedeeld in 5 categorieën: * ideogrammen (ideeweergave): 下 = onder, 上 = boven * pictogrammen (beeldweergave): 月 = maan, 日 = zon * samengestelde ideogrammen: 日+月 = 明 = helder * fonogrammen (betekenisweergave via radicaal en fonetisch deel) * vb: 女 (radicaal: ‘vrouw’ + 马 (fonetisch element ‘ma’ (paard)) = 妈 ‘moeder’ * uitleg: de radicaal geeft de betekenis weer (een vrouw), het fonetisch element ‘ma’ geeft de uitspraak weer van het samengestelde teken 妈 (‘màa’). * leenkarakters: voor abstracte woorden neemt men een al bestaand karakter en de bijbehorende uitspraak over * vb: 象 (olifant) wordt ook gebruikt voor “lijken/gelijken op” Het grootste deel van de gebruikte karakters zijn fonogrammen (~90%). (nl)
  • Het kanji (漢字) is een van de drie Japanse schriften en betekent "schrifttekens van Han". Het is overgenomen van de Chinese tekens, hànzi 漢字, toen de Chinese taal en cultuur voor een groot deel overgenomen werden door Japan. Een teken in het kanji wordt ook kanji genoemd. Het kanji is logografisch, wat wil zeggen dat elk teken een begrip uitdrukt. Het kanji alleen is niet genoeg om in het Japans te schrijven, daarbij zijn ook katakana en hiragana nodig, twee fonetische schriften (vergelijkbaar met het westerse alfabet). Er bestaan meer dan 50.000 kanji, maar erg hoogopgeleide Japanners kennen er ca. 4000. Officieel is het aantal teruggedrongen tot 2136 stuks (plus 983 tekens voor gebruik in eigennamen). In december 2010 zijn er 5 tekens geschrapt en 196 tekens toegevoegd. De officiële lijst heet (常用漢字) en wordt alle kinderen op school geleerd. In algemene media (krant, tv, etc.) worden woorden die niet in de officiële lijst voorkomen, geschreven met hiragana of katakana. Ieder kanji-teken kan daarbij ook worden geschreven met behulp van deze lettergrepen-schriften. (nl)
  • Pismo chińskie (chiń. hànzì, jap. kanji, kor.: hancha, wiet. hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne), stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4½ tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego, a w mniejszym stopniu także koreańskiego. Pismo chińskie składa się ze znaków, które w językach chińskich na ogół odpowiadają poszczególnym sylabom, dlatego nazywa się je także pismem logosylabowym lub monosylabowym. Przeważająca większość znaków ma również odrębne znaczenie jako wyraz (słowo) lub morfem. Lekcja każdego z nich może się bardzo różnić w zależności od dialektu lub języka użytkownika, jednak jego znaczenie pozostaje na ogół niezmienne. Na przykład znak „człowiek” – 人, może być odczytany jako rén (mand.), yan⁴ (kant.), jîn, lîn, lâng (minnan), hito, jin, nin (jap.), in (kor.) albo nhân (wietn.). Pismo chińskie jest systemem otwartym, co oznacza, że ciągle powstają nowe znaki. W XX wieku wymyślono np. odrębne znaki dla pierwiastków chemicznych. System jest pozbawiony jednego, uznawanego powszechnie uporządkowania, którym cechują się alfabety (np. od Α do Ω), dlatego spotykane czasem określenie „alfabet chiński” jest nieścisłe, chyba że chodzi o bopomofo. Chińskie pismo jest również systemem złożonym, w którym znak z reprezentowanym słowem może łączyć zasada semantyczna, fonetyczna, albo obie naraz. Dlatego nazywanie go pismem ideograficznym lub pismem obrazkowym jest również nieporozumieniem. Pismo chińskie składa się z około 50 000 znaków, wypracowanych w toku długiej ewolucji. Znajomość tzw. tradycyjnego pisma chińskiego nadal pozwala odczytać starożytne teksty. W języku współczesnym ponad 95% objętości tekstów w codziennej prasie i popularnych książkach jest pisane przy użyciu 5-6 tysięcy najczęściej używanych znaków. Tyle wystarczy się nauczyć, żeby biegle czytać. Aby nie być uważanym za analfabetę, trzeba znać 2000 znaków. Pismo obejmuje również własny system cyfr oraz pozwala na sinizację nazw obcych na zasadzie m.in. podobieństwa fonetycznego. Poczynając od końca lat 50. XX w. w Chinach Ludowych ok. 50% znaków zostało uproszczonych, co miało ułatwić ich naukę i przyczynić się do likwidacji analfabetyzmu. Uproszczone pismo chińskie przerwało jednak ewolucyjną ciągłość wielu znaków. Dobrze wykształceni ludzie nadal uczą się pisma tradycyjnego, które mimo reformy pełni w ChRL funkcję reprezentacyjną i jest używane na wizytówkach, szyldach, w malarstwie i kaligrafii. Ze względu na wielki szacunek, jakim otaczano w cesarskich Chinach zapisany papier i osoby posługujące się pismem, znaki pisma chińskiego na Zachodzie bywają – analogicznie do najstarszej formy pisma egipskiego – nazywane hieroglifami (święte znaki). We Francji jest używana nazwa „sinogramy” (sinogrammes – znaki chińskie). (pl)
  • Kanji (jap. 漢字 kanji, „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego. (pl)
  • Os kanji (漢字) são caracteres da língua japonesa adquiridos a partir de caracteres chineses, da época da Dinastia Han, que se utilizam para escrever japonês junto com os caracteres silabários japoneses katakana e hiragana. No mundo ocidental, kanji, também é sinónimo de ideograma. Sempre foi muito utilizado na caligrafia para tatuagens.Devido ao imenso e variável número de kanji, o ministério da educação japonês definiu, em 10 de outubro de 1981, a jōyō kanji, uma lista de kanji oficiais, distribuídos por ordem de traços, de 1 até 23. (pt)
  • Китайское письмо́ (кит. трад. 漢字, упр. 汉字, пиньинь: hànzì, палл.: ханьцзы; вьетн. Chữ Hán, тьы-хан) — иероглифическая или идеографическая система записи, возникшая на территории Китая. Отличается от алфавитной тем, что каждому знаку приписано какое-то значение (не только фонетическое), и число знаков очень велико (десятки тысяч). В Китае различают две основные формы — старую (вэньянь) и современную (байхуа). Знаки китайского письма также широко используются в японском и корейском письме (там они называются кандзи и ханча, соответственно). До 1945 года китайское письмо («хан ты» или «тьы-хан», вьетн. Chữ Hán) использовалось также для записи вьетнамского языка. Технически знаковые символы письменностей, основанных на китайской, называют ККЯ (англ. CJK; Китайский, Корейский, Японский и Chinese, Japanese, Korean соответственно) или ККЯВ (англ. CJKV, с добавлением Вьетнамский и Vietnamese соответственно). Китайскими иероглифами записан один из буддийских канонов (китайская трипитака), содержащий как переводные с санскрита (преимущественно) тексты, так и оригинальные сочинения китайских буддистов. В китайском языке около 50-60 тыс. иероглифов. (ru)
  • Кандзи (яп.: (инф.); дзи — «буквы», Кан — «Хань»; букв.: «ханьские буквы») — китайские иероглифы, используемые в современной японской письменности наряду с хираганой, катаканой, арабскими цифрами и ромадзи (латинским алфавитом). (ru)
  • Kanji (uttal: /kandʑi/) är ett av tre japanska skriftspråk (jämte katakana och hiragana), och består av skrivtecken lånade från kinesiskan. Tecknen har både en betydelse och ett eller flera uttal och utvecklades ursprungligen för att skriva kinesiska. Tecknens ursprung som logogram gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Ordet kanji kommer från de kinesiska orden kan (漢, 'kinesiska') och ji (字, 'tecken'). Sålunda betyder det 'skrivtecken från Han', där Han står för Kina. Motsvarande skriftspråk i kinesiska kallas hanzi, och det i koreanska benämns med det snarlika hanja. Kinesiska tecken har även lånats in, med såväl betydelse som uttal, för att skriva koreanska och vietnamesiska. Dessa språk kom därmed att berikas med ett vanligen abstrakt ordförråd ungefär på samma sätt som latinets och grekiskans roll i europeiska språk. (sv)
  • Kinesiska tecken är det skriftsystem som används för att skriva kinesiska, japanska och i viss mån koreanska. Det har tidigare använts även för vietnamesiska. Det är tecknens ursprung som logogram som gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Tecknen skrevs ursprungligen i kolumner från höger till vänster, men skrivs numera ofta i rader från vänster till höger; båda skrivsätten anses dock vara korrekta och i till exempel tidningstext kan man se dem blandade. (sv)
  • Кандзі (яп. 漢字 — канджі, «китайські знаки») — ієрогліфічне письмо, складова частина японської писемності. Запозичене японцями в Китаї у 5-6 століттях. До запозичених знаків були додані ієрогліфи, розроблені самими японцями (国字 — кокудзі). Крім ієрогліфів, для письма в Японії також використовуються дві складові абетки: хіраґана та катакана, арабські цифри і латинська абетка ромадзі. (uk)
  • Китайська писемність (кит. 中文; піньїнь: zhōngwén, «китайське письмо») — стародавній і загальновживаний спосіб запису китайської мови. Китайські ієрогліфи упорядковані за логосилабічним принципом, а не абетковим. Кожний знак — односилабічне слово, так звана , або односилабічна складова певного слова. Ієрогліф або ієрогліфічна комбінація позначають фізичні об'єкти, абстрактні поняття або вимову. Знаки китайської писемності, відомі як китайські ієрогліфи (кит. 漢字 / 汉字; піньїнь: hànzì, ханьцзи, «букви Хань»). Вони широко використовуються не лише в Китаї, але також в японській і корейській писемності, а до 1945 року у В'єтнамі. У контексті інтернаціоналізації, писемності, засновані на китайській, називають CJK (Chinese, Japanese, Korean) або CJKV (з додаванням Vietnamese). У 20 столітті китайська писемність пережила розкол через політичний розкол самого Китаю на КНР і Республіку Китай. В останній використовують традиційну систему письма, а в першій — спрощену. Кількість китайських ієрогліфів, згідно з китайським класичним словником Кансі, становить 47 035 знаків. Більше половини з них є архаїзмами і у сучасній китайській мові не вживається. Зазвичай, освічений китаєць повинен знати 4 — 5 тисяч ієрогліфів. Окрім ієрогліфів існує також спеціальна латиниця для фонетичної передачі китайської мови. (uk)
  • 漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?,朝鮮語:한자/漢字 hanja;越南语:chữ hán/𡨸漢),又稱中文字、華文字、唐話字,是漢字文化圈廣泛使用的一種文字,為世界上独有的一种指示会意文字体系,也是世界上唯一仍被廣泛使用並高度發展的語素文字,由中國上古時代的汉族先民所發明創製,其字體也歷經過長久改進及演變。目前确切歷史,可追溯至約公元前1300年商朝的甲骨文、籀文、金文,再到春秋戰國與秦朝的籀文、小篆,發展至漢朝隸變,產生隶书、草书以及楷书(以及衍生的行书),至唐代楷化為今日所用的手寫字體標準——正楷,也是今日普遍使用的現代漢字。漢字在古文中只稱「字」,為與少數民族文字區別而稱「漢字」,指漢人使用的文字,後者稱法在近代才開始通用。 作為漢語族各種漢語語言的書寫文字,汉字是迄今为止连续使用时间最长的主要文字,也是上古时期各大文字体系中唯一传承至今的。相较而言,古埃及、巴比伦、古印度文字都早已消亡,所以有學者認為漢字是維繫中國南北長期處於統一狀態的關鍵元素之一,亦有學者將漢字列為中國第五大發明。中國歷代皆以漢字為主要官方文字,現時在中華人民共和國與中華民國均為實務上的官方文字。漢字在古代已發展至高度完備的水準,不單中國使用,在很長時期內還充當東亞地區唯一的國際通用文字,在20世紀前都是朝鮮半島、越南、琉球和日本等國家的書面規範文字。除了漢語之外,古代東亞諸國都有一定程度地自行創製漢字。 現代漢語漢字可大體分為傳統的正體字與後起的简体字兩大標準,前者主要用於台灣以及香港、澳門,後者則由中華人民共和國制定並使用,且为新加坡、馬來西亞等華僑眾多的國家采用。非漢語体系中,日本將部分漢字自行作簡後成為現在的日本新字体,南韓也製定了官方的朝鮮漢字使用規範,而歷史上曾使用過漢字的越南、北韓、蒙古等國,漢字現今已不再具有官方規範地位。 (zh)
  • 日本漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?),又稱日語漢字、日文汉字,是書寫日語時(特別是現代日語)所使用的汉字。 日本漢字的寫法基本上與現代中文使用的漢字(包括簡化字和繁體字)大同小異。古代日本幾乎完全使用汉字书写文言文。自近代以來,出現一部分由日本人独创的汉字,称为日製漢字或和製漢字,日本官方定為國字,當中部分已被中文收錄。和製漢字主要指未被中文吸收的漢字。 《》是最大的日本漢字字典,共記載接近五萬個漢字,不過在戰後的現代日文中常用漢字大約只有兩千餘個。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 91231 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 126636 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 986264686 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:bpmf
  • ㄏㄢˋ ㄗˋ (en)
dbp:buc
  • háng-cê (en)
dbp:c
  • 宿 (en)
  • (en)
  • (en)
dbp:caption
  • Sun (en)
  • Elephant (en)
  • Mountain (en)
dbp:date
  • June 2020 (en)
dbp:direction
  • vertical (en)
dbp:fam
dbp:footer
  • Evolution of pictograms (en)
  • Structures of compounds, with red marked positions of radicals (en)
dbp:gan
  • hon5-ci5 (en)
dbp:gr
  • Hanntzyh (en)
dbp:h
  • hon55 sii55 (en)
dbp:hangul
  • 한자 (en)
dbp:hanja
  • 漢字 (en)
dbp:hiragana
  • かんじ (en)
dbp:hn
  • 漢字 (en)
dbp:image
  • Busyu-ashi.svg (en)
  • Busyu-ashi2.svg (en)
  • Busyu-ashi3.svg (en)
  • Busyu-hen.svg (en)
  • Busyu-kamae.svg (en)
  • Busyu-kamae2.svg (en)
  • Busyu-kamae3.svg (en)
  • Busyu-kamae4.svg (en)
  • Busyu-kamae5.svg (en)
  • Busyu-kamae6.svg (en)
  • Busyu-kanmuri.svg (en)
  • Busyu-nyou.svg (en)
  • Busyu-tare.svg (en)
  • Busyu-tsukuri.svg (en)
  • Evo-elephant.png (en)
  • Evo-rì.svg (en)
  • Evo-shān.svg (en)
dbp:iso
  • Hani (en)
dbp:j
  • hon3-zi6 (en)
dbp:kanji
  • 漢字 (en)
dbp:kunrei
  • kanzi (en)
dbp:l
  • Han characters (en)
  • "Han characters" (en)
dbp:labels
  • no (en)
dbp:languages
dbp:mc
  • xanCdzɨC (en)
dbp:mr
  • hancha (en)
dbp:name
  • Chinese characters (en)
dbp:order
  • st (en)
dbp:p
  • Hànzì (en)
  • shuāngxǐ (en)
dbp:pic
  • Hanzi.svg (en)
dbp:piccap
  • Hanzi in traditional and simplified form (en)
dbp:picupright
  • 0.500000 (xsd:double)
dbp:poj
  • hàn-jī (en)
dbp:project
  • wiktionary (en)
dbp:reason
  • What character here has been merged? (en)
dbp:revhep
  • kanji (en)
dbp:rr
  • Hanja (en)
dbp:s
  • (en)
  • 双喜 (en)
  • 宋体 (en)
  • 方块字 (en)
  • 明体 (en)
  • 楷书 (en)
  • 汉字 (en)
  • 篆书 (en)
  • 草书 (en)
  • 菩萨 (en)
  • 行书 (en)
  • (en)
  • (en)
  • (en)
  • 隶书 (en)
  • 隶草 (en)
  • (en)
  • 黑体 (en)
  • (en)
dbp:t
  • 菩薩 (en)
  • (en)
  • 宋體 (en)
  • (en)
  • 方塊字 (en)
  • 明體 (en)
  • 楷書 (en)
  • 漢字 (en)
  • 篆書 (en)
  • 草書 (en)
  • 行書 (en)
  • (en)
  • (en)
  • 隸書 (en)
  • 隸草 (en)
  • 雙喜 (en)
  • (en)
  • 魏碑 (en)
  • 黑體 (en)
  • (en)
dbp:teo
  • hang3 ri7 (en)
dbp:text
  • Radical index on Wiktionary (en)
  • Total strokes index on Wiktionary (en)
  • qīshí rén "seventy people". (en)
  • such as (en)
dbp:time
  • Bronze Age China to present (en)
dbp:title
  • The Chinese recorder and missionary journal, Volume 3 (en)
dbp:type
dbp:vie
  • Hán tự (en)
dbp:w
  • han4-tzŭ4 (en)
dbp:width
  • 30 (xsd:integer)
  • 300 (xsd:integer)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:y
  • hon-jih (en)
dbp:year
  • 1871 (xsd:integer)
dbp:zha
  • Sawgun (en)
  • 𭨡倱 (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • الكانجي (باليابانية: 漢字) هي الجزء الأصعب من اللغة اليابانية وخاصة للأجانب عليها. وتستخدم مع الهيراغانا والكاتاكانا في كتابة اللغة اليابانية.وهي من أصل صيني استوردت في القرن الخامس ميلادي أثناء نقل الديانة البوذية إلى اليابان لأن اللغة اليابانية كانت لغة صوتية لكنهم أخذوا مقاطع الكانجي وأحدثوا عليها. (ar)
  • L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès 漢字 / 汉字, pinyin hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó es continuen utilitzant els caràcters, que s'anomenen kanji. (ca)
  • Kandži, často psané jako v angličtině Kanji, (japonsky: 漢字) je znakový systém používaný pro zápis japonštiny. Vyvinul se z čínských znaků, které přišly do Japonska společně s buddhistickými texty. V současné japonštině se používá v kombinaci s hiraganou a katakanou. (cs)
  • Kanji [kaɴdʑi] sind die in der japanischen Schrifttradition verwendeten (evtl. leicht modifizierten) Schriftzeichen chinesischen Ursprungs. Auch die von den Japanern durch mosaikartige Komposition von chinesischen Schriftelementen neu geschaffenen Schriftzeichen werden zu den Kanji gerechnet. Das Wort Kanji wird mit chinesischen Schriftzeichen geschrieben als 漢字, in Hiragana-Schrift als かんじ. (de)
  • Οι κινεζικοί χαρακτήρες είναι που χρησιμοποιούνται στη γραφή των κινεζικών και μερικών άλλων ασιατικών γλωσσών. Στα πρότυπα κινεζικά καλούνται hanzi (απλοποιημένα κινεζικά: 汉字, παραδοσιακά κινέζικα: 漢字). Έχουν προσαρμοστεί για να χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από άλλες γλώσσες, όπως τα ιαπωνικά, όπου είναι γνωστοί ως kanji, τα κορεατικά, όπου είναι γνωστοί ως hanja, και τα βιετναμέζικα σε ένα σύστημα που είναι γνωστό ως chữ nôm. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αποτελούν το παλαιότερο συνεχώς χρησιμοποιημένο σύστημα γραφής στον κόσμο. (el)
  • Les kanjis (漢字) sont des signes assimilés à des caractères chinois dont le rôle est d'écrire une partie de la langue japonaise, chaque kanji ayant une ou plusieurs expressions possibles dans lesystème phonologique nippon (ses « lectures »). (fr)
  • I caratteri cinesi (漢字T, 汉字S, hànzìP) sono le unità minime di significato (in linguaggio specialistico chiamate logogrammi) utilizzate nella scrittura del cinese. Le più antiche testimonianze certe dell'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri antenati degli attuali caratteri cinesi risalgono al Alcune varianti dei caratteri cinesi sono impiegati anche nel sistema di scrittura giapponese, e in passato erano usati per scrivere anche il coreano e il vietnamita. (it)
  • I kanji (漢字 kanji?, "caratteri han", cioè "caratteri cinesi" o sinogrammi) sono i caratteri di origine cinese usati nella scrittura giapponese in congiunzione con i sillabari hiragana e katakana. (it)
  • 日本における漢字(にほんにおけるかんじ)では、日本で使用される漢字を総合的に説明する。 日本において漢字は、表音文字である仮名(平仮名、片仮名)と並んで日本語を表記するための主要な文字となっている。現在、日本語の表記は文部科学省の漢字制限(常用漢字、教育漢字)を受けている。漢字の字体も、古典の刊行や書道、一部の人名や企業名といった特定の分野以外では、常用漢字表に基づいたいわゆる新字体を使うことが多い。 また、英語圏で「Kanji」と言う場合は、日本の漢字を指す。 (ja)
  • 漢字(かんじ)は、中国古代の黄河文明で発祥した表語文字。四大文明で使用された古代文字のうち、現用される唯一の文字体系である。また史上最も文字数が多い文字体系であり、その数は10万字を超え、他の文字体系を圧倒する。古代から周辺諸国家や地域に伝播して漢字文化圏を形成し、言語のみならず文化上の大きな影響を与えた。 現代では中国語、日本語、朝鮮語の記述に使われる。20世紀に入り、漢字文化圏内でも日本語と中国語以外は漢字表記をほとんど廃止したが、なお約15億人が使用し、約50億人が使うラテン文字についで、世界で2番目に使用者数が多い。 (ja)
  • 한자(漢字)는 표어 문자의 하나로, 중국 대륙에서 발원하여 중화인민공화국, 중화민국, 홍콩, 마카오, 일본, 대한민국, 조선민주주의인민공화국 등의 동아시아 국가에서 사용되고 있는 문자이다. (ko)
  • 간지 또는, 칸지(일본어: 漢字; かんじ)는 일본에서 쓰이고 있는 한자(漢字) 즉, 일본어의 한자를 지칭한다. 정체자를 사용하는 대한민국이나 중화민국과 달리 획수가 다소 줄어든 신자체를 사용하는데 이는 현재 중국에서 사용하는 간체자와는 차이가 있다. 표음 문자 (히라가나, 가타카나)와 더불어, 한자는 일본어의 매우 중요한 표기 수단이다. 현재 일본어의 한자는 문부과학성의 한자 제한 규칙(상용한자 및 교육한자)에 근거하고 있다. 고전 및 서도 등의 특정 분야를 제외하고는 상용한자가 중심으로 사용된다. (ko)
  • Kanji (jap. 漢字 kanji, „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego. (pl)
  • Os kanji (漢字) são caracteres da língua japonesa adquiridos a partir de caracteres chineses, da época da Dinastia Han, que se utilizam para escrever japonês junto com os caracteres silabários japoneses katakana e hiragana. No mundo ocidental, kanji, também é sinónimo de ideograma. Sempre foi muito utilizado na caligrafia para tatuagens.Devido ao imenso e variável número de kanji, o ministério da educação japonês definiu, em 10 de outubro de 1981, a jōyō kanji, uma lista de kanji oficiais, distribuídos por ordem de traços, de 1 até 23. (pt)
  • Кандзи (яп.: (инф.); дзи — «буквы», Кан — «Хань»; букв.: «ханьские буквы») — китайские иероглифы, используемые в современной японской письменности наряду с хираганой, катаканой, арабскими цифрами и ромадзи (латинским алфавитом). (ru)
  • Kinesiska tecken är det skriftsystem som används för att skriva kinesiska, japanska och i viss mån koreanska. Det har tidigare använts även för vietnamesiska. Det är tecknens ursprung som logogram som gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Tecknen skrevs ursprungligen i kolumner från höger till vänster, men skrivs numera ofta i rader från vänster till höger; båda skrivsätten anses dock vara korrekta och i till exempel tidningstext kan man se dem blandade. (sv)
  • Кандзі (яп. 漢字 — канджі, «китайські знаки») — ієрогліфічне письмо, складова частина японської писемності. Запозичене японцями в Китаї у 5-6 століттях. До запозичених знаків були додані ієрогліфи, розроблені самими японцями (国字 — кокудзі). Крім ієрогліфів, для письма в Японії також використовуються дві складові абетки: хіраґана та катакана, арабські цифри і латинська абетка ромадзі. (uk)
  • 日本漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?),又稱日語漢字、日文汉字,是書寫日語時(特別是現代日語)所使用的汉字。 日本漢字的寫法基本上與現代中文使用的漢字(包括簡化字和繁體字)大同小異。古代日本幾乎完全使用汉字书写文言文。自近代以來,出現一部分由日本人独创的汉字,称为日製漢字或和製漢字,日本官方定為國字,當中部分已被中文收錄。和製漢字主要指未被中文吸收的漢字。 《》是最大的日本漢字字典,共記載接近五萬個漢字,不過在戰後的現代日文中常用漢字大約只有兩千餘個。 (zh)
  • الرموز الصينية (بالصينية المبسطة: 汉字، وبالصينية التقليدية: 漢字 وبنظام البينيين: hànzì، وتُنطق هانزي، وتعني: حروف الهان) رسوم لفظية وُضعت لكتابة اللغة الصينية، واتُّخذت لكتابة عدة لغات آسيوية أخرى. وما زالت عنصرًا أساسيًّا في نظام الكتابة الياباني المدعو كانجي. وهي أقدم نظام كتابة مستمر استعماله في العالم كله. بسبب انتشار نظامها الحالي في شرق آسيا، واستعماله التاريخي في المجال الثقافي هناك، يُعد من أكثر أنظمة الكتابة انتشارًا في العالم من حيث عدد المستعمِلين. يبلغ عددها عشرات الآلاف، وإن كان أغلبها رموزًا مرادِفة ثانوية لم تَظهر إلا في النصوص التاريخية. نظامها قائم على الرموز خلافًا للألِفْبائية القائمة على الحروف، أي يُربط فيه كل رسم لفظي بصوت تام، ومن ثَم يمكن مقارنته بـ«المقطعية» من بعض الوجوه. (ar)
  • Els kanji (漢字) són els caràcters d'origen xinès, de l'època de la dinastia Han, que s'utilitzen a l'escriptura japonesa junt amb els sil·labaris katakana i hiragana. Alguns dels caràcters, anomenats manyōgana (万葉仮名) en honor a la col·lecció de poemes del segle viii Manyōshū (万葉集), posseeixen només valor fonètic. Altres funcionen com a ideogrames, és a dir sustenten el valor conceptual de la paraula i un tercer grup són híbrids entre els dos sistemes anteriors, o sigui, tenen una part de suport fonètic i una altra d'aproximació al concepte requerit. (ca)
  • Čínské znaky (čínsky: 漢字, 汉字, pinyin: Hànzì, český přepis: Chan-c', japonsky: Kandži 漢字, korejsky: Hanča 한자) jsou písemná soustava, která je používána pro zápis čínských jazyků (čínštiny, kantonštiny aj.), částečně japonštiny, příležitostně korejštiny a v minulosti též vietnamštiny. (cs)
  • Die chinesische Schrift (chinesisch 中文字, Pinyin zhōngwénzì, Zhuyin ㄓㄨㄥ ㄨㄣˊ ㄗˋ) oder Hànzì (漢字 / 汉字, hànzì, Zhuyin ㄏㄢˋ ㄗˋ – „Han-Schrift“) fixiert die chinesischen Sprachen, vor allem das Hochchinesische, mit chinesischen Schriftzeichen. Sie ist damit ein zentraler Träger der chinesischen Kultur und diente auch als Grundlage der japanischen Schriften (Kanji, Hiragana, Katakana), einer vietnamesischen Schrift (Chữ nôm) und einer der koreanischen Schriften (Hanja). (de)
  • Chinese characters are logograms developed for the writing of Chinese. They have been adapted to write a number of other Asian languages. They remain a key component of the Japanese writing system where they are known as kanji. Chinese characters constitute the oldest continuously used system of writing in the world. By virtue of their widespread current use in East Asia, and historic use throughout the Sinosphere, Chinese characters are among the most widely adopted writing systems in the world by number of users. Chinese characters number in the tens of thousands, though most of them are minor graphic variants encountered only in historical texts. Unlike an alphabet, a character-based writing system associates each logogram with an entire sound and thus may be compared in some aspects to (en)
  • La ĉina skribo, aŭ ĉinaj signoj, estas uzataj en la ĉina lingvo, la japana lingvo kaj la korea lingvo (Sud-Koreio). La ĉinaj signoj malaperis el la vjetnama lingvo (la vjetnama lingvo uzis ĉinajn signojn ĝis la 20a jarcento) kaj en Nord-Koreio (kie estas uzata sole korea alfabeto). La ĉinaj signoj (汉字/漢字) nomiĝas hànzì en la norma ĉina (mandarena, nordĉina), hon3 zi6 en la kantona, kanji en la japana, hanja en la korea, kaj hán tư en la vjetnama. En la ĉina lingvo unu aŭ pluraj signoj (字) konsistigas vortojn (詞), ekzemplo: "hànzi" (漢字) havas du signojn. (eo)
  • Kanji (japonieraz: 漢字, "Han karaktereak" esan nahi duena) egungo japoniera idazteko erabiltzen diren karaktere txinatarrak dira, hiraganaz (ひらがな, 平仮名), katakanaz (カタカナ, 片仮名), zenbaki arabiarrez eta latindar alfabetoaz gain ( izenaz ezaguna). Horiekin batera, Matematikako eta Fisikako nazioarteko zenbait sinbolotarako, greziar alfabetoa ere erabiltzen da. (eu)
  • Txinatar karaktereak (txinera tradizionalez: 漢字; txinera sinplifikatuz: 汉字; pinyinez: hànzì, liteeralki Han karaktereak) txinera idazteko garatutako logogramak dira. Asiako beste hizkuntza batzuk idazteko ere adaptatu dira. elementu garrantzitsua dira (kanji izenarekin ezagunak) eta batzuetan, are eta gehiago historikoki, koreera idazteko ere erabiltzen dira (hanja izena hartzen dute). Vietnamera idazteko formalki erabili ziren, izeneko sistemarekin eta Zhuang hizkuntzarako ere erabili dira izenarekin. Kolektiboki, CJK karaktere izenarekin ezagutzen den idazkuntza sistema da. Vietnamera sartzen bada, CJKV izenarekin ezagutzen da. (eu)
  • Los caracteres chinos, a veces llamados sinogramas (汉子/漢字, chino: hànzì, japonés: kanji, coreano: hanja; literalmente, «carácter han»), son un sistema de escritura de tipo logográfico y silábico desarrollado por los chinos han en torno al río Amarillo y adoptado por múltiples naciones de Asia Oriental (sinoesfera). Los sinogramas eran utilizados antiguamente por las naciones de Asia del Este para escribir textos en chino clásico, y posteriormente lo han sido en la escritura china y la japonesa, así como en la coreana, en la vietnamita y en . (es)
  • Les caractères chinois (ou sinogrammes) sont les unités logographique qui composent l'écriture des langues chinoises. Ils sont appelés en chinois hànzì (« caractères han »), s'écrivant, en chinois traditionnel, 漢字, et depuis le XXe siècle en République populaire de Chine, en Malaisie et à Singapour, en chinois simplifié, 汉字. Ils ont été dans le passé ou sont également de nos jours utilisés pour écrire d'autres langues, à titre principal ou complémentaire, notamment le coréen (hanja), le japonais (kanji) ou le vietnamien (chữ who). Leur utilisation s'étend donc sur une large étendue géographique, la « sinosphère ». (fr)
  • Los kanjis (漢字 kanji?, literalmente «carácter han») son los sinogramas utilizados en la escritura del idioma japonés. Los kanji son uno de los tres sistemas de escritura japoneses junto con los silabarios hiragana y katakana, para los que existen reglas generales a la hora de combinarlos, pues cada uno tiene una función diferente. (es)
  • Kanji () (漢字), secara harfiah berarti "aksara dari Han", adalah aksara Tionghoa yang digunakan dalam bahasa Jepang. Kanji adalah salah satu dari empat set aksara yang digunakan dalam tulisan modern Jepang selain kana (katakana, hiragana) dan romaji. (in)
  • Aksara Han atau Aksara Tionghoa adalah aksara morfemis yang digunakan dalam penulisan bahasa Tionghoa dan beberapa bahasa Asia. Dalam Bahasa Tionghoa dinamakan Hanzi (Hanzi sederhana: 汉字; Hanzi tradisional: 漢字; Pinyin: Hànzì). Aksara Han telah diadaptasi untuk menulis beberapa bahasa lain termasuk Jepang yang dikenal sebagai kanji, Korea yang dikenal sebagai hanja, dan Vietnam dalam sebuah sistem yang disebut chữ Nôm. Secara kolektif, aksara-aksara ini dikenal dengan nama aksara CJKV. Aksara Han merupakan sistem penulisan tertua di dunia yang digunakan secara terus-menerus.Berdasarkan penggunaannya saat ini secara luas di Asia Timur, dan penggunaan historis di seluruh Sinosfer, aksara Han adalah salah satu sistem penulisan di dunia yang . (in)
  • Hanzi ([han tsɨ]?) betekent letterlijk 'Chinees karakter' in het Standaardmandarijn. Deze karakters worden gebruikt om de Chinese talen op te schrijven. Hanzi is onder te verdelen in traditionele en vereenvoudigde karakters. Chinese tekens worden doorgaans ingedeeld in 5 categorieën: Het grootste deel van de gebruikte karakters zijn fonogrammen (~90%). (nl)
  • Het kanji (漢字) is een van de drie Japanse schriften en betekent "schrifttekens van Han". Het is overgenomen van de Chinese tekens, hànzi 漢字, toen de Chinese taal en cultuur voor een groot deel overgenomen werden door Japan. Een teken in het kanji wordt ook kanji genoemd. Het kanji is logografisch, wat wil zeggen dat elk teken een begrip uitdrukt. Het kanji alleen is niet genoeg om in het Japans te schrijven, daarbij zijn ook katakana en hiragana nodig, twee fonetische schriften (vergelijkbaar met het westerse alfabet). (nl)
  • Pismo chińskie (chiń. hànzì, jap. kanji, kor.: hancha, wiet. hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne), stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4½ tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego, a w mniejszym stopniu także koreańskiego. Chińskie pismo jest również systemem złożonym, w którym znak z reprezentowanym słowem może łączyć zasada semantyczna, fonetyczna, albo obie naraz. Dlatego nazywanie go pismem ideograficznym lub pismem obrazkowym jest również nieporozumieniem. (pl)
  • Китайское письмо́ (кит. трад. 漢字, упр. 汉字, пиньинь: hànzì, палл.: ханьцзы; вьетн. Chữ Hán, тьы-хан) — иероглифическая или идеографическая система записи, возникшая на территории Китая. Отличается от алфавитной тем, что каждому знаку приписано какое-то значение (не только фонетическое), и число знаков очень велико (десятки тысяч). В Китае различают две основные формы — старую (вэньянь) и современную (байхуа). В китайском языке около 50-60 тыс. иероглифов. (ru)
  • Kanji (uttal: /kandʑi/) är ett av tre japanska skriftspråk (jämte katakana och hiragana), och består av skrivtecken lånade från kinesiskan. Tecknen har både en betydelse och ett eller flera uttal och utvecklades ursprungligen för att skriva kinesiska. Tecknens ursprung som logogram gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. (sv)
  • Китайська писемність (кит. 中文; піньїнь: zhōngwén, «китайське письмо») — стародавній і загальновживаний спосіб запису китайської мови. Китайські ієрогліфи упорядковані за логосилабічним принципом, а не абетковим. Кожний знак — односилабічне слово, так звана , або односилабічна складова певного слова. Ієрогліф або ієрогліфічна комбінація позначають фізичні об'єкти, абстрактні поняття або вимову. (uk)
  • 漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?,朝鮮語:한자/漢字 hanja;越南语:chữ hán/𡨸漢),又稱中文字、華文字、唐話字,是漢字文化圈廣泛使用的一種文字,為世界上独有的一种指示会意文字体系,也是世界上唯一仍被廣泛使用並高度發展的語素文字,由中國上古時代的汉族先民所發明創製,其字體也歷經過長久改進及演變。目前确切歷史,可追溯至約公元前1300年商朝的甲骨文、籀文、金文,再到春秋戰國與秦朝的籀文、小篆,發展至漢朝隸變,產生隶书、草书以及楷书(以及衍生的行书),至唐代楷化為今日所用的手寫字體標準——正楷,也是今日普遍使用的現代漢字。漢字在古文中只稱「字」,為與少數民族文字區別而稱「漢字」,指漢人使用的文字,後者稱法在近代才開始通用。 現代漢語漢字可大體分為傳統的正體字與後起的简体字兩大標準,前者主要用於台灣以及香港、澳門,後者則由中華人民共和國制定並使用,且为新加坡、馬來西亞等華僑眾多的國家采用。非漢語体系中,日本將部分漢字自行作簡後成為現在的日本新字体,南韓也製定了官方的朝鮮漢字使用規範,而歷史上曾使用過漢字的越南、北韓、蒙古等國,漢字現今已不再具有官方規範地位。 (zh)
rdfs:label
  • Chinese characters (en)
  • مقاطع صينية (ar)
  • كانجي (ar)
  • Escriptura xinesa (ca)
  • Kanji (ca)
  • Čínské znaky (cs)
  • Kandži (cs)
  • Chinesische Schrift (de)
  • Kanji (de)
  • Κινεζικοί χαρακτήρες (el)
  • Ĉina skribo (eo)
  • Sinograma (es)
  • Kanji (es)
  • Kanji (eu)
  • Txinatar karaktere (eu)
  • Caractères chinois (fr)
  • Kanji (fr)
  • Aksara Han (in)
  • Kanji (in)
  • Caratteri cinesi (it)
  • Kanji (it)
  • 日本における漢字 (ja)
  • 漢字 (ja)
  • 일본어의 한자 (ko)
  • 한자 (ko)
  • Kanji (nl)
  • Hanzi (nl)
  • Pismo chińskie (pl)
  • Kanji (pl)
  • Kanji (pt)
  • Китайское письмо (ru)
  • Kinesiska tecken (sv)
  • Кандзи (ru)
  • Kanji (sv)
  • Китайська писемність (uk)
  • 汉字 (zh)
  • Ієрогліфи (Японія) (uk)
  • 日本汉字 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:nationality of
is dbo:stateOfOrigin of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:alphabets of
is dbp:children of
is dbp:fam of
is dbp:l of
is dbp:language of
is dbp:romanizedFrom of
is dbp:script of
is dbp:translitLang of
is dbp:translitLang1Type of
is dbp:translitLang2Type of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of