An Entity of Type: WikicatWritingSystems, from Named Graph: http://dbpedia.org, within Data Space: dbpedia.org

L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès: 漢字 / 汉字, pinyin: hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó se'n continuen utilitzant, i s'hi anomenen kanji.

Property Value
dbo:abstract
  • L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès: 漢字 / 汉字, pinyin: hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó se'n continuen utilitzant, i s'hi anomenen kanji. (ca)
  • Els kanji (漢字) són els caràcters d'origen xinès, de l'època de la dinastia Han, que s'utilitzen a l'escriptura japonesa junt amb els sil·labaris katakana i hiragana. Alguns dels caràcters, anomenats manyōgana (万葉仮名) en honor de la col·lecció de poemes del segle viii Manyōshū (万葉集), posseeixen només valor fonètic. Altres funcionen com a ideogrames, és a dir sustenten el valor conceptual de la paraula i un tercer grup són híbrids entre els dos sistemes anteriors, o sigui, tenen una part de suport fonètic i una altra d'aproximació al concepte requerit. L'aparició dels kanji al Japó daten del segle IV; foren introduïts al país a través de Corea i varen començar a ser adoptats pels japonesos per registrar la seva pròpia llengua que, fins llavors, mancava de forma escrita. (ca)
  • Kandži, (japonsky: 漢字) je znakový systém používaný pro zápis japonštiny. Vyvinul se z čínských znaků, které přišly do Japonska společně s buddhistickými texty. V současné japonštině se používá v kombinaci s hiraganou a katakanou. (cs)
  • Čínské znaky (čínsky: 漢字, 汉字, pinyin: Hànzì, český přepis: Chan-c', japonsky: Kandži 漢字, korejsky: Hanča 한자) jsou písemná soustava, která je používána pro zápis čínských jazyků (čínštiny, kantonštiny aj.), částečně japonštiny, příležitostně korejštiny a v minulosti též vietnamštiny. Čínské písmo patří mezi starověká písma a jde o nejdéle soustavně používané písmo na světě. Existuje legenda o Cchang-ťieovi, která popisuje jeho vznik. Podle jedné verze této legendy byly čínské znaky vynalezeny, když (okolo roku ), byrokrat za legendárního Žlutého císaře, na hoře (dnes v provincii Šan-si) lovil zvěř, když uviděl želvu, jejíž žíly přitáhly jeho pozornost. Inspirovala ho možná logika skrytá v těchto žílách a díky tomu se rozhodl studovat přírodu. Prozkoumal zvířata celého světa, krajiny světa i hvězdy na nebi a vynalezl první symbolický systém zvaný C' (字), jenž se stal prvním čínským písmem. Také se říká, že toho dne, když se znaky zrodily, čínský lid slyšel truchlení ďábla a viděl obilí padat z nebes jako déšť – to označovalo „druhý vznik světa“. (cs)
  • الكانجي (باليابانية: 漢字) هي الجزء الأصعب من اللغة اليابانية وخاصة للأجانب عليها. وتستخدم مع الهيراغانا والكاتاكانا في كتابة اللغة اليابانية.وهي من أصل صيني استوردت في القرن الخامس ميلادي أثناء نقل الديانة البوذية إلى اليابان لأن اللغة اليابانية كانت لغة صوتية لكنهم أخذوا مقاطع الكانجي وأحدثوا عليها. (ar)
  • الرموز الصينية (بالصينية المبسطة: 汉字، وبالصينية التقليدية: 漢字 وبنظام البينيين: hànzì، وتُنطق هانزي، وتعني: حروف الهان) رسوم لفظية وُضعت لكتابة اللغة الصينية، واتُّخذت لكتابة عدة لغات آسيوية أخرى. وما زالت عنصرًا أساسيًّا في نظام الكتابة الياباني المدعو كانجي. وهي أقدم نظام كتابة مستمر استعماله في العالم كله. بسبب انتشار نظامها الحالي في شرق آسيا، واستعماله التاريخي في المجال الثقافي هناك، يُعد من أكثر أنظمة الكتابة انتشارًا في العالم من حيث عدد المستعمِلين. يبلغ عددها عشرات الآلاف، وإن كان أغلبها رموزًا مرادِفة ثانوية لم تَظهر إلا في النصوص التاريخية. نظامها قائم على الرموز خلافًا للألِفْبائية القائمة على الحروف، أي يُربط فيه كل رسم لفظي بصوت تام، ومن ثَم يمكن مقارنته بـ«المقطعية» من بعض الوجوه. القدرة العملية على القراءة والكتابة بالنظام الصيني تتطلب علم 3-4 آلاف رمز. يُعلَّم منها 2,136 في المدارس الثانوية اليابانية (وتُدعى: جويو كانجي)، ومئات غيرها في الاستعمال اليومي. بعد تبسيط الرموز عقب الحرب العالمية الثانية في اليابان والصين، صارت الرموز الصينية المستعمَلة في اليابان مختلفة من وجوه عديدة عما تُستعمل في الصين. توجد قوائم نموذجية وطنية عديدة للرموز والأشكال والنُّطوق. تُستعمل أشكال مبسَّطة لرموز معيّنة في بر الصين الرئيس وسنغافورة وماليزيا، في حين تُستعمل الرموز التقليدية المرادِفة في تايوان وهونغ كونغ وماكاو، وحتى في كوريا الجنوبية في نطاق محدود. في اليابان تُكتب الرموز الشائعة بالأشكال المبسطة الخاصة بيابان ما بعد الحرب، في حين تُكتب الرموز غير المألوفة بأشكالها اليابانية التقليدية التي تطابق الأشكال التقليدية الصينية. أغلب الكلمات الصينية في اللغة الصينية الحديثة مركَّبة من رمزين أو أكثر. وغالبًا ما يقابل الرمز مقطعًا لفظيًّا مفردًا هو في الوقت ذاته مقطع صرفي (مورفيم)، ولهذه القاعدة العامة استثناءات قليلة، منها المورفيمات ثنائية المقاطع اللفظية (تُكتب برمزين)، والمقاطع اللفظية ثنائية المورفيمات (تكتب برمزين)، والحالات التي يقابِل فيها الرمز الواحد كلمةَ -أو عبارة- متعددة المقاطع اللفظية. في الصينية الحديثة عديد من المتشابهات اللفظية (الهوموفونات)، فيكون للمقطع اللفظي نفسه عدة رموز تختلف باختلاف المعنى. وربما كان للرمز الواحد أيضًا عدة معان قد تكون متمايزة جدًّا، وأحيانًا ما يكون لها نطوق مختلفة. وأما الألفاظ القريبة (Cognates) في اللهجات الصينية فتُكتب عمومًا بالرمز نفسه. وفي اللغات الأخرى –ولا سيما اليابانية والكورية حاليًّا– تُستعمل الرموز في تمثيل الكلمات الصينية الدخيلة، لتمييز الكلمات الأصيلة من النطق الصيني (كونيومي في اليابانية مثلًا)، وبوصفها عناصر لفظية بحتة بناء على نطقها في اللهجة الصينية التاريخية التي أُخذت منها الكلمة. وتلك التعديلات الأجنبية للنطق الصيني تُدعى «النطوق الأجنبية الصينية» (Sino-Xenic pronunciations)، وكانت نافعة في إحياء الصينية الوسطى. (ar)
  • Οι κινεζικοί χαρακτήρες είναι που χρησιμοποιούνται στη γραφή των κινεζικών και μερικών άλλων ασιατικών γλωσσών. Στα πρότυπα κινεζικά καλούνται hanzi (απλοποιημένα κινεζικά: 汉字, παραδοσιακά κινέζικα: 漢字). Έχουν προσαρμοστεί για να χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από άλλες γλώσσες, όπως τα ιαπωνικά, όπου είναι γνωστοί ως kanji, τα κορεατικά, όπου είναι γνωστοί ως hanja, και τα βιετναμέζικα σε ένα σύστημα που είναι γνωστό ως chữ nôm. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αποτελούν το παλαιότερο συνεχώς χρησιμοποιημένο σύστημα γραφής στον κόσμο. (el)
  • Die chinesische Schrift (chinesisch 中文字, Pinyin zhōngwénzì, Zhuyin ㄓㄨㄥ ㄨㄣˊ ㄗˋ) oder Hànzì (漢字 / 汉字, hànzì, Zhuyin ㄏㄢˋ ㄗˋ – „Han-Schrift“) fixiert die chinesischen Sprachen, vor allem das Hochchinesische, mit chinesischen Schriftzeichen. Sie ist damit ein zentraler Träger der chinesischen Kultur und diente als Grundlage der japanischen Schriften (Kanji, Hiragana, Katakana), einer der koreanischen Schriften (Hanja) und einer der vietnamesischen Schriften (Chữ nôm). Insgesamt gibt es über 100.000 Schriftzeichen, von denen der überwiegende Teil jedoch nur noch selten verwendet wird oder ungebräuchlich ist, in der Vergangenheit nur zeitweilig verwendet wurde oder Varianten darstellt. Für den alltäglichen Bedarf ist die Kenntnis von 3000 bis 5000 Zeichen ausreichend. (de)
  • Kanji [kaɴdʑi] sind die in der japanischen Schrifttradition verwendeten Schriftzeichen chinesischen Ursprungs. Das Wort Kanji wird mit chinesischen Schriftzeichen geschrieben als 漢字, in Hiragana-Schrift als かんじ. Die Schriftzeichen, die ausschließlich in Japan erschaffen wurden, heißen – 国字 ‚Nationale Schriftzeichen‘ – bzw. Wasei kanji – 和製漢字 ‚Japanische Schriftzeichen‘ – und sind Teil des japanischen Kanji-Schriftsystems. Diese Schriftzeichen werden wie alle übrigen durch mosaikartige Komposition von chinesischen Schriftelementen zusammengesetzt. Die Nutzung der heute durch die Schriftreform „leicht modifizierten“ Kanji – Shinjitai – in Japan im Vergleich zu China, sind letztlich grafische bzw. historische Varietäten derselben Schriftzeichen. Mit einigen Ausnahmen unterscheiden sie sich nur leicht von den allgemeinen Standardschreibweisen im heutigen Ursprungsland China – Kurzzeichen – bzw. Taiwan, Hongkong, Macau – Langzeichen. (de)
  • La ĉina skribo, aŭ ĉinaj signoj, estas uzataj en la ĉina lingvo, la japana lingvo kaj la korea lingvo (Sud-Koreio). La ĉinaj signoj malaperis el la vjetnama lingvo (la vjetnama lingvo uzis ĉinajn signojn ĝis la 20a jarcento) kaj en Nord-Koreio (kie estas uzata sole korea alfabeto). La ĉinaj signoj (汉字/漢字) nomiĝas hànzì en la norma ĉina (mandarena, nordĉina), hon3 zi6 en la kantona, kanji en la japana, hanja en la korea, kaj hán tư en la vjetnama. En la ĉina lingvo unu aŭ pluraj signoj (字) konsistigas vortojn (詞), ekzemplo: "hànzi" (漢字) havas du signojn. La japana, la korea kaj la vjetnama lingvoj ne estas parencaj al la ĉina lingvo, kaj ili havas malsimilegan gramatikon. Tiel tiuj lingvoj ŝanĝis la signifon de la ĉinaj signoj. Ankaŭ kelkaj malsamaj (sed similaj) ĉinaj signoj havas la saman signifon. Ekzemplo estas 愛人 . 愛人 signifas "edzo/edzino" en la ĉina (Àirén), sed ĝi signifas "amato/amatino" en la korea (Aein), kaj "adulta amato/amatino" en la japana (Aijin). Alia ekzemplo estas 平和. 平和 signifas "paco" en la japana lingvo, sed en la ĉina lingvo oni diras 和平. Ankaŭ ordinaraj signoj estas similaj sed malsamaj en regionoj.Ekzemplo estas "drako": 龙 en Ĉinio, sed 龍 en Tajvano kaj 竜 en Japanio. Tradicie, ĉinaj signoj estis skribitaj vertikale, maldekstren komence de la dekstro. Hodiaŭ, oni kutime skribas ilin laŭ okcidenta maniero: horizontale, suben komence de la supro. (eo)
  • Los kanjis (漢字 kanji?, literalmente «carácter han») son los sinogramas utilizados en la escritura del idioma japonés. Los kanji son uno de los tres sistemas de escritura japoneses junto con los silabarios hiragana y katakana, para los que existen reglas generales a la hora de combinarlos, pues cada uno tiene una función diferente. Los kanji se usan en su mayoría para expresar conceptos, a diferencia del chino, donde pueden emplearse también en su carácter fonético.​ Así mismo, existen combinaciones de kanjis que no obedecen a su significado original y que solo se toman por su valor fonético. A estas combinaciones se les denomina «ateji» (当て字). Como ejemplos tenemos «ofuro» (お風呂, baño) y «sewa» (世話, cuidado, atención). En todo caso, dichas combinaciones fonéticas no son tan frecuentes como en el idioma chino. A cada kanji le corresponde un significado y se usa como determinante de la raíz de la palabra; las derivaciones, conjugaciones y accidentes se expresan mediante el kana (sobre todo hiragana), que en dicho caso se denomina okurigana. De esta forma, conviven tanto el sistema de escritura autóctono (pero sacado de la misma escritura han) y el sistema importado (es decir, los kanji). El japonés mantiene prácticamente inalterados los kanjis, al igual que Taiwán, Hong Kong y Macao, aunque hubo una simplificación en algunos kanjis complejos. El cambio no fue tan profundo como en China continental, donde fueron oficializadas las versiones simplificadas durante la Revolución Cultural de los años 1960 de alrededor de 2700 caracteres.​ Sin embargo, las simplificaciones responden en muchos casos a usos comunes en práctica durante siglos, o un retorno a versiones antiguas de los caracteres. (es)
  • Kanji (japonieraz: 漢字, "Han karaktereak" esan nahi duena) egungo japoniera idazteko erabiltzen diren karaktere txinatarrak dira, hiraganaz (ひらがな, 平仮名), katakanaz (カタカナ, 片仮名), zenbaki arabiarrez eta latindar alfabetoaz gain ( izenaz ezaguna). Horiekin batera, Matematikako eta Fisikako nazioarteko zenbait sinbolotarako, greziar alfabetoa ere erabiltzen da. Japonieraren finkatze prozesuan, alfabeto silabikoa garatzeaz gain, txinatar ideogramak hartu zituzten: horrela, japoniera idazteko hiru sistema nagusietariko bat bilakatu zen, hiragana eta katakanarekin batera. Kanjiak kontzeptuak adierazteko erabiltzen dituzte: bakoitzak bere esanahia du eta hitzaren erroa da. Hari lotuta, hitz-elkarketak, eratorpenak, aditzen konjugazioa-eta egiten dira, kana biak (batez ere hiragana) metatuz. Gisa horretan, japonierak bere idazkera-sistema sortu zuen. Prozesua III. mendearen inguruan hasi zen. Japonian eta Taiwanen zenbait karaktere erabiltzen dira, Txinako Herri Errepublikan — 1960ko hamarkadan Iraultza Kulturalaren ondorioz— jadanik erabiltzen ez direnak. (eu)
  • Los caracteres chinos, a veces llamados sinogramas (汉字/漢字, chino: hànzì, japonés: kanji, coreano: hanja; literalmente, 'carácter han'), son un sistema de escritura de tipo logográfico y originalmente silábico, desarrollado por los chinos han en torno a la llanura del río Amarillo y adoptado por varias naciones de Asia Oriental (sinoesfera). Los sinogramas eran utilizados antiguamente por las naciones de Asia del Este para escribir textos en chino clásico, y posteriormente lo han sido en la escritura china y la japonesa, así como en la coreana, en la antigua escritura vietnamita y en . Los caracteres chinos (hanzi) son morfosilábicos: cada uno corresponde a una sílaba pronunciada y aporta un significado elemental; esto no pasa por ejemplo en los kanjis del japonés. En chino moderno muchas palabras son bisilábicas o polisilábicas, y por tanto se escriben con dos o más sinogramas, y tienen un significado que no se deduce automáticamente de la suma de los sinogramas que las componen.​ Los cognados entre dialectos chinos tienen la misma escritura (el mismo sinograma) y significados similares pero suelen tener pronunciaciones diferentes. Los sinogramas japoneses (kanji) se comportan como lexemas y la gramática se complementa con los silabarios japoneses. En japonés un sinograma puede representar varias sílabas. De otros idiomas nacionales, destaca el coreano (hanja), que los ha sustituido casi del todo por el alfabeto coreano, pero los sigue utilizando para desambiguar palabras homófonas, y el vietnamita que los ha sustituido completamente por un nuevo sistema de escritura, el alfabeto vietnamita, formado por letras latinas con diacríticos. En estos casos los sinogramas pueden representar solo el significado original chino con la pronunciación del idioma local, si bien la pronunciación también puede derivar del chino en el caso de palabras tomadas del chino. Las pronunciaciones extranjeras de caracteres chinos se conocen como . (es)
  • Txinatar karaktereak (txinera tradizionalez: 漢字; txinera sinplifikatuz: 汉字; pinyinez: hànzì, liteeralki Han karaktereak) txinera idazteko garatutako logogramak dira. Asiako beste hizkuntza batzuk idazteko ere egokitu dira. elementu garrantzitsuak dira (kanji izenarekin ezagunak) eta batzuetan, are eta gehiago historikoki, koreera idazteko ere erabiltzen dira (hanja izena hartzen dute). Vietnamera idazteko formalki erabili ziren, izeneko sistemarekin, eta Zhuang hizkuntzarako ere erabili dira izenarekin. Denak elkarrekin hartuta, "CJK karaktere" izenarekin ezagutzen den idazkuntza sistema da. Vietnamera sartzen bada, CJKV izena ematen zaio. Txinatar karktereak etenik gabe erabili den munduko idazkera sistemarik zaharrena da. Euren zabalkuntza dela eta, batez ere Ekialdeko Asian, eta duen erabilera historikoari erreparatuz, txinatar karaktereak dira mundu osoan erabiltzaile gehien dituen idazkeretako bat. Txinatar karaktereak hamarnaka mila dira, nahiz eta gehienak bariante grafiko txikiak diren, testu historikoetan baino ez direnak aurkitzen. Txinan egindako ikerketek frogatu dute txinera idazteko gaitasuna izateko hiru eta lau mila karaktere inguru ezagutu behar direla. Japonian kanji bezala ezagutzen dira eta 1026 kanji ikasten dira lehen hezkuntzan (kyōiku kanji), 2.136 guztira bigarren hezkuntza amaitu baino lehen (jōyō kanjiak); beste ehunka batzuk erabiltzen dira egunerokoan. eta Txinera sinplifikatuaren adopzioak eragin du Japonian eta Txinan erabiltzen diren karaktereak ez izatea berdinak. Nazio bakoitzak bere forma, ahoskera eta karaktereen zerrenda egin du. Txinako Herri Errepublikan, Singapurre eta Malaysian karaktere batzuen forma sinplifikatuak erabiltzen dira; Taiwanen, Hong Kongen, Macaon eta, hein batean, Hego Korean forma tradizionalak erabili ohi dira. Hego Korean txinatar karaktereak 7. mailan ikasten dira, eta 12. mailara arte irauten du; guztira 1.800 karaktere irakasten dira, nahiz eta horiek kasu zehatzetan baino ez diren erabiltzen: izenetan, seinaletikan, aldizkari akademikoetan, testu historikoetan... hangul idazkera alfabetikoak txinatar karaktereen erabilera alboratu du. Antzinako txineran eta txinera klasikoan hitz asko dira, eta karaktere eta hitzen arteko lotura ia zuzena da. Txinera modernoan hitz gehienek bi karaktere edo gehiago dituzte. Karaktere gehienek morfema bat den silaba bat adierazten dute. Salbuespen gisa, badira bi silaba dituzten morfemak (bi karakterekin idazten direnak), bi morfema dituzten silabak (bi karakterekin idazten direnak); batzuetan karaktereak polisilabikoak dira, eta hitz edo esaldi oso bat eratzen dute. Txinera modernoak asko ditu; beraz, silaba bera karaktere bat baino gehiagorekin adierazi daiteke, esanahiaren arabera. Karaktere bakar batek esanahi anitz izan ditzake, baita oso urrun dauden esanahiak ere; gutxitan, ahoskera ezberdinen ondorio dira ezberdintasun hauek. Txineraren barietate ezberdinetan dauden hitz ahaideak karaktere berberarekin idatzi ohi dira. Normalki, esanahi bera mantendu dute, baina askotan ahoskera ezberdina da. Beste hizkuntza batzuetan, batez ere japonieran eta batzuetan koreeran ere, karaktereak txineratik hartutako maileguak adierazteko erabiltzen dira, hitz natiboak txinatar ahoskerarekiko independenteki adierazteko edo sinpleki elementu fonetikoak direla eta. Txineraren ahoskeratik eratortzen diren egokitzapen hauei esaten zaie, eta berreraikitzeko oso baliagarriak dira. (eu)
  • Kanji (漢字), secara harfiah berarti "aksara dari Han", adalah aksara Tionghoa yang digunakan dalam bahasa Jepang. Kanji adalah salah satu dari empat set aksara yang digunakan dalam tulisan modern Jepang selain kana (katakana, hiragana) dan romaji. Kanji dulunya juga disebut mana (真名) atau shinji (真字) untuk membedakannya dari kana. Aksara kanji dipakai untuk melambangkan konsep atau ide (kata benda, akar kata kerja, akar kata sifat, dan kata keterangan). Sementara itu, hiragana (zaman dulu katakana) umumnya dipakai sebagai okurigana untuk menuliskan infleksi kata kerja dan kata-kata yang akar katanya ditulis dengan kanji, atau kata-kata asli bahasa Jepang. Selain itu, hiragana dipakai menulis kata-kata yang sulit ditulis dan diingat bila ditulis dalam aksara kanji. Kecuali kata serapan, aksara kanji dipakai untuk menulis hampir semua kosakata yang berasal dari bahasa Tionghoa maupun bahasa Jepang. (in)
  • Les caractères chinois, ou sinogrammes, sont les unités logographiques qui composent l'écriture des langues chinoises. Ils sont appelés en chinois hànzì (« caractères han »), s'écrivant, en chinois traditionnel : 漢字, et depuis le XXe siècle en République populaire de Chine, en Malaisie et à Singapour, en chinois simplifié : 汉字. Ils ont été dans le passé ou sont également de nos jours utilisés pour écrire d'autres langues, à titre principal ou complémentaire, notamment le coréen (hanja), le japonais (kanji) ou le vietnamien (chữ nho). Leur utilisation s'étend donc sur une large étendue géographique, la « sinosphère ». Les caractères chinois forment le plus ancien système d'écriture qui soit resté d'un usage continu.Du fait de leur usage généralisé en Chine et au Japon, et par l'usage historique qui en a été fait dans la sinosphère, les caractères chinois figurent au deuxième rang des systèmes d'écriture dans le monde, derrière l'alphabet latin, et devant tous les autres systèmes alphabétiques. L’effectif précis des sinogrammes existants est sujet à débat. Leur nombre peut se compter en dizaines de milliers, les estimations vont de 40 000 à plus de 60 000 si on prend en considération leur nombre sur la durée totale d’existence de l’écriture chinoise. Mais les 3⁄4 sont des variantes graphiques (异体字 / 異體字, yìtǐzì) qui ne sont plus utilisées. Le chinois courant requiert la connaissance de 3 000 à 5 000 sinogrammes et le japonais de 2 000 à 3 000. Les caractères chinois retranscrivent à l'origine le chinois archaïque et le chinois médiéval. Ils se rattachent à présent à divers standards nationaux de caractères, qui donnent une référence pour la forme et la prononciation. Les sinogrammes simplifiés (简体字 / 簡體字, jiǎntǐzì) sont utilisés officiellement en Chine continentale et à Singapour. Les sinogrammes traditionnels sont utilisés à Taïwan, à Hong Kong et à Macao. Cette écriture que les Occidentaux appellent « traditionnelle », est désignée en chinois soit par le terme 繁体字 / 繁體字, fántǐzì, « caractères compliqués » soit par le terme 正体字 / 正體字, zhèngtǐzì, « caractères normaux », cette deuxième appellation étant principalement utilisée à Taïwan. Le Japon a également simplifié à sa manière une partie des caractères d'usage fréquent, en forme simplifiée japonaise (shinjitai). Le nombre de traits (筆素, bǐ sù) d'un sinogramme peut aller de un (一 / 乙) à trente-six (齉, Nàng) pour ce qui est de l’écriture simplifiée, voire plus pour des idéogrammes traditionnels ou des variantes. (fr)
  • I caratteri cinesi (漢字T, 汉字S, hànzìP) sono le unità minime di significato (in linguaggio specialistico chiamate logogrammi) utilizzate nella scrittura del cinese. Le più antiche testimonianze certe dell'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri antenati degli attuali caratteri cinesi risalgono al 1250 a.C. Alcune varianti dei caratteri cinesi sono impiegati anche nel sistema di scrittura giapponese, e in passato erano usati per scrivere anche il coreano e il vietnamita. (it)
  • Les kanjis sont des signes des caractères chinois dont le rôle est d'écrire une partie de la langue japonaise, chaque kanji ayant une ou plusieurs expressions phonologiques possibles, appelées « lectures ». (fr)
  • I kanji (漢字 kanji?, "caratteri han", cioè "caratteri cinesi" o sinogrammi) sono i caratteri di origine cinese usati nella scrittura giapponese in congiunzione con i sillabari hiragana e katakana. (it)
  • Aksara Han atau Aksara Tionghoa adalah aksara morfemis yang digunakan dalam penulisan bahasa Tionghoa dan beberapa bahasa Asia. Dalam Bahasa Tionghoa dinamakan Hanzi (Hanzi sederhana: 汉字; Hanzi tradisional: 漢字; Pinyin: Hànzì). Aksara Han telah diadaptasi untuk menulis beberapa bahasa lain termasuk Jepang yang dikenal sebagai kanji, Korea yang dikenal sebagai hanja, dan Vietnam dalam sebuah sistem yang disebut chữ Nôm. Secara kolektif, aksara-aksara ini dikenal dengan nama aksara CJKV. Aksara Han merupakan sistem penulisan tertua di dunia yang digunakan secara terus-menerus.Berdasarkan penggunaannya saat ini secara luas di Asia Timur, dan penggunaan historis di seluruh Sinosfer, aksara Han adalah salah satu sistem penulisan di dunia yang . Jumlah aksara Han mencapai puluhan ribu, meskipun sebagian besarnya adalah varian grafis minor yang hanya ditemukan teks sejarah. Studi di Tiongkok telah menunjukkan bahwa literasi fungsional dalam penulisan bahasa Tionghoa membutuhkan pengetahuan antara tiga sampai empat ribu aksara Han. Di Jepang, 2.136 aksara diajarkan melalui sekolah menengah (Jōyō Kanji), ratusan lebih dalam penggunaan sehari-hari. Ada berbagai daftar standar nasional untuk aksara, bentuk, dan pengucapan. Bentuk Sederhana dari aksara tertentu digunakan di Tiongkok, Singapura, dan Malaysia; aksara tradisional yang bersesuaian digunakan di Taiwan, Hong Kong, Makau, dan sampai batas tertentu di Korea Selatan. Di Jepang, aksara umum ditulis dalam bentuk sederhana spesifik Jepang pasca-Perang Dunia II (shinjitai), yang lebih dekat dengan bentuk-bentuk tradisional daripada penyederhanaan Tiongkok, sementara aksara yang tidak lazim ditulis dalam bentuk tradisional Jepang (kyūjitai), yang hampir identik dengan bentuk aksara Han tradisional. Di Korea Selatan, aksara Han yang digunakan adalah varian tradisional dan hampir identik dengan yang digunakan di negara seperti Taiwan dan Hong Kong. (in)
  • 漢字(かんじ)は、中国古代の黄河文明で発祥した表記文字。四大文明で使用された古代文字のうち、現用される唯一の文字体系。また最も文字数が多い文字体系であり、その数は約10万字に上る。古代から周辺諸国家や地域に伝わり漢字文化圏を形成し、言語のみならず文化上に大きな影響を与えた。 現代では中国語、日本語、韓国語(朝鮮語)、広西の東興市にいるジン族が使用のベトナム語の記述に使われる。現在、韓国語では殆ど使用されなくなっている。20世紀に入り、漢字文化圏内でも中国語と日本語以外は漢字表記を殆ど廃止したが、なお約15億人が使用し、約50億人が使うラテン文字についで、世界で2番目に使用者数が多い。 (ja)
  • 日本における漢字(にほんにおけるかんじ)では、日本で使用される漢字を総合的に説明する。 日本において漢字は、表音文字である仮名(平仮名、片仮名)と並んで日本語を表記するための主要な文字となっている。現在、日本語の表記は文部科学省の漢字制限(常用漢字、教育漢字)を受けている。漢字の字体も、古典の刊行や書道、一部の人名や企業名といった特定の分野以外では、常用漢字表に基づいたいわゆる新字体を使うことが多い。 また、英語圏やフランス語圏で「Kanji」と言う場合は、日本の漢字、狭義では新字体を指す。 (ja)
  • 간지 또는, 칸지(일본어: 漢字; かんじ)는 일본에서 쓰이고 있는 한자(漢字) 즉, 일본어의 한자를 지칭한다. 정체자를 사용하는 대한민국이나 중화민국과 달리 획수가 다소 줄어든 신자체를 사용하는데 이는 현재 중국에서 사용하는 간체자와는 차이가 있다. 표음 문자 (히라가나, 가타카나)와 더불어, 한자는 일본어의 매우 중요한 표기 수단이다. 현재 일본어의 한자는 문부과학성의 한자 제한 규칙(상용한자 및 교육한자)에 근거하고 있다. 고전 및 서도 등의 특정 분야를 제외하고는 상용한자가 중심으로 사용된다. (ko)
  • 한자(漢字)는 표어 문자의 하나로, 중국 대륙에서 발원하여 대만, 홍콩, 마카오, 일본, 대한민국, 조선민주주의인민공화국, 베트남, 인도네시아, 싱가포르, 말레이시아, 브루나이등의 동아시아와 동남아시아 국가에서 사용되고 있는 문자이다. (ko)
  • Het kanji (漢字) is een van de drie Japanse schriften en betekent "schrifttekens van Han". Het is overgenomen van de Chinese tekens, hànzi 漢字, toen de Chinese taal en cultuur voor een groot deel overgenomen werden door Japan. Een teken in het kanji wordt ook kanji genoemd. Het kanji is logografisch, wat wil zeggen dat elk teken een begrip uitdrukt. Het kanji alleen is niet genoeg om in het Japans te schrijven, daarbij zijn ook katakana en hiragana nodig, twee fonetische schriften (vergelijkbaar met het westerse alfabet). Er bestaan meer dan 50.000 kanji, maar erg hoogopgeleide Japanners kennen er ca. 4000. Officieel is het aantal teruggedrongen tot 2136 stuks (plus 983 tekens voor gebruik in eigennamen). In december 2010 zijn er 5 tekens geschrapt en 196 tekens toegevoegd. De officiële lijst heet (常用漢字) en wordt alle kinderen op school geleerd. In algemene media (krant, tv, etc.) worden woorden die niet in de officiële lijst voorkomen, geschreven met hiragana of katakana. Ieder kanji-teken kan daarbij ook worden geschreven met behulp van deze lettergrepen-schriften. (nl)
  • Os kanji (漢字) são caracteres da língua japonesa adquiridos a partir de caracteres chineses, da época da Dinastia Han, que se utilizam para escrever japonês junto com os caracteres silabários japoneses katakana e hiragana. No mundo ocidental, kanji, também é sinônimo de ideograma. Sempre foi muito utilizado na caligrafia para tatuagens.Devido ao imenso e variável número de kanji, o ministério da educação japonês definiu, em 10 de outubro de 1981, a jōyō kanji, uma lista de kanji oficiais, distribuídos por ordem de traços, de 1 até 23. (pt)
  • Het Chinese schrift (Chinees: Hanzi ([han tsɨ]?), 'Chinees karakter') is een logografisch schrift bestaande uit karakters, dat wordt gebruikt om de Chinese talen te schrijven. De karakters zijn onder te verdelen in traditionele en vereenvoudigde karakters. Deze zijn aangepast om ook een aantal andere Aziatische talen te schrijven. Ze blijven een belangrijk onderdeel van het Japanse schrift waarin ze bekend staan als kanji. Het Chinese schrift vormt het oudste continu gebruikte schrift ter wereld. Vanwege het wijdverspreide huidige gebruik in Oost-Azië en historisch gebruik in de hele Sinosfeer, behoort het Chinese schrift tot de meest gebruikte schriften ter wereld. Er zijn tienduizenden Chinese karakters, hoewel de meeste grafische varianten zijn met maar kleine verschillen, die alleen in historische teksten voorkomen. In tegenstelling tot een alfabet, associeert een logografisch schrift elk logogram met een volledig geluid en kan het dus in sommige aspecten worden vergeleken met een syllabisch schrift. In tegenstelling tot het Oudchinees, waarin de meeste woorden eenlettergrepig zijn, bestaan de meeste woorden in modern Chinees uit twee lettergrepen. Om zo'n woord op te schrijven worden twee tekens gebruikt. Een teken komt bijna altijd overeen met een enkele lettergreep die ook een morfeem is. Er zijn echter enkele uitzonderingen op deze regel, waaronder bisyllabische morfemen (geschreven met twee karakters), bimorfemische lettergrepen (geschreven met twee karakters) en gevallen waarin een enkel karakter een polysyllabisch woord of zin vertegenwoordigt. Modern Chinees beschikt over veel homofonen; dus dezelfde gesproken lettergreep kan, afhankelijk van de betekenis, door veel tekens worden vertegenwoordigd. Een enkel teken kan ook een reeks betekenissen hebben, soms heel verschillende. Ook kan hetzelfde teken verschillende uitspraken hebben. Cognaten in de verschillende Chinese talen worden over het algemeen met hetzelfde teken geschreven. In andere talen, tegenwoordig het meest significant in het Japans en ook wel in het Koreaans, worden Chinese karakters gebruikt om Chinese leenwoorden weer te geven, om inheemse woorden onafhankelijk van de Chinese uitspraak weer te geven (bijvoorbeeld kunyomi in het Japans), en als puur fonetische elementen gebaseerd op hun uitspraak in de historische Chinese taal waaruit ze zijn verkregen. Deze buitenlandse aanpassingen van de Chinese uitspraak staan bekend als en zijn nuttig geweest bij de reconstructie van het . (nl)
  • Pismo chińskie (chiń. hànzì, jap. kanji, kor.: hancha, wiet. hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne), stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4½ tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego. Pismo chińskie składa się ze znaków, które w językach chińskich na ogół odpowiadają poszczególnym sylabom, dlatego nazywa się je także pismem logosylabowym lub monosylabowym. Przeważająca większość znaków ma również odrębne znaczenie jako wyraz (słowo) lub morfem. Lekcja każdego z nich może się bardzo różnić w zależności od dialektu lub języka użytkownika, jednak jego znaczenie pozostaje na ogół niezmienne. Na przykład znak „człowiek” – 人, może być odczytany jako rén (mand.), yan⁴ (kant.), jîn, lîn, lâng (minnan), hito, jin, nin (jap.), in (kor.) albo nhân (wietn.). Pismo chińskie jest systemem otwartym, co oznacza, że ciągle powstają nowe znaki. W XX wieku wymyślono np. odrębne znaki dla pierwiastków chemicznych. System jest pozbawiony jednego, uznawanego powszechnie uporządkowania, którym cechują się alfabety (np. od Α do Ω), dlatego spotykane czasem określenie „alfabet chiński” jest nieścisłe, chyba że chodzi o bopomofo. Chińskie pismo jest również systemem złożonym, w którym znak z reprezentowanym słowem może łączyć zasada semantyczna, fonetyczna, albo obie naraz. Dlatego nazywanie go pismem ideograficznym lub pismem obrazkowym jest również nieporozumieniem. Pismo chińskie składa się z około 50 000 znaków, wypracowanych w toku długiej ewolucji. Znajomość tzw. tradycyjnego pisma chińskiego nadal pozwala odczytać starożytne teksty. W języku współczesnym ponad 95% objętości tekstów w codziennej prasie i popularnych książkach jest pisane przy użyciu 5-6 tysięcy najczęściej używanych znaków. Tyle wystarczy się nauczyć, żeby biegle czytać. Aby nie być uważanym za analfabetę, trzeba znać 2000 znaków. Pismo obejmuje również własny system cyfr oraz pozwala na sinizację nazw obcych na zasadzie m.in. podobieństwa fonetycznego. Poczynając od końca lat 50. XX w. w Chinach Ludowych ok. 50% znaków zostało uproszczonych, co miało ułatwić ich naukę i przyczynić się do likwidacji analfabetyzmu. Uproszczone pismo chińskie przerwało jednak ewolucyjną ciągłość wielu znaków. Dobrze wykształceni ludzie nadal uczą się pisma tradycyjnego, które mimo reformy pełni w ChRL funkcję reprezentacyjną i jest używane na wizytówkach, szyldach, w malarstwie i kaligrafii. Ze względu na wielki szacunek, jakim otaczano w cesarskich Chinach zapisany papier i osoby posługujące się pismem, znaki pisma chińskiego na Zachodzie bywają – analogicznie do najstarszej formy pisma egipskiego – nazywane hieroglifami (święte znaki). We Francji jest używana nazwa „sinogramy” (sinogrammes – znaki chińskie). (pl)
  • Kanji (jap. 漢字 kanji; „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego. (pl)
  • Kanji (uttal: /kandʑi/) är ett av tre japanska skriftspråk (jämte katakana och hiragana), och består av skrivtecken lånade från kinesiskan. Tecknen har både en betydelse och ett eller flera uttal och utvecklades ursprungligen för att skriva kinesiska. Tecknens ursprung som logogram gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Ordet kanji kommer från de kinesiska orden kan (漢, 'kinesiska') och ji (字, 'tecken'). Sålunda betyder det 'skrivtecken från Han', där Han står för Kina. Motsvarande skriftspråk i kinesiska kallas hanzi, och det i koreanska benämns med det snarlika hanja. Kinesiska tecken har även lånats in, med såväl betydelse som uttal, för att skriva koreanska och vietnamesiska. Dessa språk kom därmed att berikas med ett vanligen abstrakt ordförråd ungefär på samma sätt som latinets och grekiskans roll i europeiska språk. (sv)
  • Os caracteres chineses ou caracteres Han (汉字 / 漢字, Hanzi) são logogramas (e não ideogramas) utilizados como sistema de escrita do chinês, japonês, coreano (apenas na Coreia do Sul, e com importância unicamente histórica e/ou cultural) e outros idiomas, como por exemplo o dong. Foram usados na Coreia do Norte até 1949 e no Vietname até o século XVII. Também denominados sinogramas, as suas origens são remotas, possivelmente anteriores à dinastia Shang, no século XIII a.C., quando aparecem os primeiros registros desta escrita, em ossos de animais. Confúcio, por exemplo, faz referência a existência de um sistema de escrita na China anterior a 2000 a.C. É, contudo, difícil traçar a sua história e a sua origem pertencente ao domínio da mitologia chinesa. Os sinogramas são chamados hànzì em mandarim, kanji em japonês, hanja ou hanmun em coreano e hán tư em vietnamita. (pt)
  • Kinesiska tecken är det skriftsystem som används för att skriva kinesiska, japanska och i viss mån koreanska. Det har tidigare använts även för vietnamesiska. Det är tecknens ursprung som logogram som gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Tecknen skrevs ursprungligen i kolumner från höger till vänster, men skrivs numera ofta i rader från vänster till höger; båda skrivsätten anses dock vara korrekta och i till exempel tidningstext kan man se dem blandade. (sv)
  • Кандзи (яп.: (инф.); дзи — «буквы», Кан — «Хань»; букв.: «ханьские буквы») — китайские иероглифы, используемые в современной японской письменности наряду с хираганой, катаканой, арабскими цифрами и ромадзи (латинским алфавитом). (ru)
  • 漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?,朝鮮語:한자/漢字 hanja;越南语:hán tự/chữ hán/漢字/𡨸漢),又稱中文字、華文字、唐話字,是漢字文化圈廣泛使用的一種文字,為世界上独有的一种指示会意文字体系,也是世界上唯一仍被廣泛使用並高度發展的語素文字。最初由中國上古時代的黄河文明華夏族先民所發明創製,其字體也歷經過長久改進及演變。目前确切出現的歷史尚有討論空間,最早可追溯至陶文,約公元前1300年商朝的甲骨文、籀文、金文已經破譯,再到春秋戰國與秦朝的籀文、小篆,發展至漢朝隸變,產生隶书、草书以及楷书(以及衍生的行书),至唐代楷化為今日所用的手寫字體標準——正楷,也是今日普遍使用的現代漢字。 漢字在古文中只稱「字」,為與少數民族文字區別而稱「漢字」,指漢人使用的文字,後者稱法在近代才開始通用。作為漢語族各種漢語語言的書寫文字,汉字是史上迄今为止连续使用时间最长的主要文字,也是上古时期各大文字体系中唯一传承至今的。相较而言,古埃及、巴比伦、古印度文字都早已消亡。中國歷代皆以漢字為主要官方文字,現時在中華人民共和國與中華民國均為實務上的官方文字。漢字在古代已發展至高度完備的水準,不單中國使用,在很長時期內還充當東亞地區唯一的國際通用文字,在20世紀前都是朝鮮半島、越南、琉球和日本等國家的書面規範文字。除了漢語之外,古代東亞諸國都有一定程度地自行創製漢字。 現代漢語漢字可大體分為傳統的正體字/傳統字型(Traditional Chinese characters)與後起的簡化字/简化字型(Simplified Chinese characters)兩大標準,前者主要用於台灣以及香港、澳門,後者則由中華人民共和國制定並使用,且为新加坡、馬來西亞等華僑眾多的國家采用。非漢語体系中,日本將部分漢字自行作簡後成為現在的日本新字体,大韓民國也製定了官方的朝鮮漢字使用規範,而歷史上曾使用過漢字的朝鮮民主主義人民共和國、越南、蒙古等國,漢字現今已不再具有官方規範地位。 (zh)
  • Кандзі (яп. 漢字 — кандзі, «китайські знаки») — ієрогліфічне письмо, складова частина японської писемності. Запозичене японцями в Китаї у V—VI століттях. До запозичених знаків додані ієрогліфи, розроблені самими японцями (国字 — кокудзі). Крім ієрогліфів, для письма в Японії також використовуються дві складові абетки: хіраґана та катакана, арабські цифри і латинська абетка ромадзі. (uk)
  • Китайська писемність (кит. 中文; піньїнь: zhōngwén, «китайське письмо») — стародавній і загальновживаний спосіб запису китайської мови. Китайські ієрогліфи упорядковані за логосилабічним принципом, а не абетковим. Кожний знак — односилабічне слово, так звана логограма, або односилабічна складова певного слова. Ієрогліф або ієрогліфічна комбінація позначають фізичні об'єкти, абстрактні поняття або вимову. Знаки китайської писемності, відомі як китайські ієрогліфи (кит. 漢字 / 汉字; піньїнь: hànzì, ханьцзи, «букви Хань»). Вони широко використовуються не лише в Китаї, але також в японській і корейській писемності, а до 1945 року у В'єтнамі. У контексті інтернаціоналізації, писемності, засновані на китайській, називають CJK (Chinese, Japanese, Korean) або CJKV (з додаванням Vietnamese). У 20 столітті китайська писемність пережила розкол через політичний розкол самого Китаю на КНР і Республіку Китай. В останній використовують традиційну систему письма, а в першій — спрощену. Кількість китайських ієрогліфів, згідно з китайським класичним словником Кансі, становить 47 035 знаків. Більше половини з них є архаїзмами і у сучасній китайській мові не вживається. Зазвичай, освічений китаєць повинен знати 4 — 5 тисяч ієрогліфів. Окрім ієрогліфів існує також спеціальна латиниця для фонетичної передачі китайської мови. (uk)
  • Кита́йское письмо́ (кит. трад. 漢字, упр. 汉字, пиньинь hànzì, палл. ханьцзы) — иероглифическая или идеографическая система записи, возникшая на территории Китая. Отличается от алфавитной тем, что каждому знаку приписано какое-то значение (не только фонетическое), и число знаков очень велико (десятки тысяч). В Китае различают две основные формы — старую (вэньянь) и современную (байхуа). Знаки китайского письма также широко используются в японском и корейском письме (там они называются кандзи и ханча, соответственно). До 1945 года китайское письмо («хан ты» или «тьы-хан», вьетн. Chữ Hán) использовалось также для записи вьетнамского языка. Технически знаковые символы письменностей, основанных на китайской, называют аббревиатурой ККЯ (англ. CJK) от сокращения слов «Китайский», «Корейский» и «Японский» (англ. Chinese, Japanese, Korean) или ККЯВ (англ. CJKV), с добавлением «Вьетнамский» (англ. Vietnamese). Китайскими иероглифами записан один из буддийских канонов (китайская трипитака), содержащий как переводные с санскрита (преимущественно) тексты, так и оригинальные сочинения китайских буддистов. В китайском языке около 50—60 тыс. иероглифов. (ru)
  • 日本漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?),又稱日語漢字、日文汉字,是書寫日語時(特別是現代日語)所使用的汉字。 日本漢字的寫法基本上與現代中文使用的漢字(包括簡化字和繁體字)大同小異。古代日本幾乎完全使用汉字书写文言文。自近代以來,出現一部分由日本人独创的汉字,称为日製漢字或和製漢字,日本官方定為國字,當中部分已被中文收錄。和製漢字主要指未被中文吸收的漢字。 《》是最大的日本漢字字典,共記載接近五萬個漢字,不過在戰後的現代日文中常用漢字大約只有兩千餘個。 (zh)
  • L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès: 漢字 / 汉字, pinyin: hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó se'n continuen utilitzant, i s'hi anomenen kanji. (ca)
  • Els kanji (漢字) són els caràcters d'origen xinès, de l'època de la dinastia Han, que s'utilitzen a l'escriptura japonesa junt amb els sil·labaris katakana i hiragana. Alguns dels caràcters, anomenats manyōgana (万葉仮名) en honor de la col·lecció de poemes del segle viii Manyōshū (万葉集), posseeixen només valor fonètic. Altres funcionen com a ideogrames, és a dir sustenten el valor conceptual de la paraula i un tercer grup són híbrids entre els dos sistemes anteriors, o sigui, tenen una part de suport fonètic i una altra d'aproximació al concepte requerit. L'aparició dels kanji al Japó daten del segle IV; foren introduïts al país a través de Corea i varen començar a ser adoptats pels japonesos per registrar la seva pròpia llengua que, fins llavors, mancava de forma escrita. (ca)
  • Kandži, (japonsky: 漢字) je znakový systém používaný pro zápis japonštiny. Vyvinul se z čínských znaků, které přišly do Japonska společně s buddhistickými texty. V současné japonštině se používá v kombinaci s hiraganou a katakanou. (cs)
  • Čínské znaky (čínsky: 漢字, 汉字, pinyin: Hànzì, český přepis: Chan-c', japonsky: Kandži 漢字, korejsky: Hanča 한자) jsou písemná soustava, která je používána pro zápis čínských jazyků (čínštiny, kantonštiny aj.), částečně japonštiny, příležitostně korejštiny a v minulosti též vietnamštiny. Čínské písmo patří mezi starověká písma a jde o nejdéle soustavně používané písmo na světě. Existuje legenda o Cchang-ťieovi, která popisuje jeho vznik. Podle jedné verze této legendy byly čínské znaky vynalezeny, když (okolo roku ), byrokrat za legendárního Žlutého císaře, na hoře (dnes v provincii Šan-si) lovil zvěř, když uviděl želvu, jejíž žíly přitáhly jeho pozornost. Inspirovala ho možná logika skrytá v těchto žílách a díky tomu se rozhodl studovat přírodu. Prozkoumal zvířata celého světa, krajiny světa i hvězdy na nebi a vynalezl první symbolický systém zvaný C' (字), jenž se stal prvním čínským písmem. Také se říká, že toho dne, když se znaky zrodily, čínský lid slyšel truchlení ďábla a viděl obilí padat z nebes jako déšť – to označovalo „druhý vznik světa“. (cs)
  • الكانجي (باليابانية: 漢字) هي الجزء الأصعب من اللغة اليابانية وخاصة للأجانب عليها. وتستخدم مع الهيراغانا والكاتاكانا في كتابة اللغة اليابانية.وهي من أصل صيني استوردت في القرن الخامس ميلادي أثناء نقل الديانة البوذية إلى اليابان لأن اللغة اليابانية كانت لغة صوتية لكنهم أخذوا مقاطع الكانجي وأحدثوا عليها. (ar)
  • الرموز الصينية (بالصينية المبسطة: 汉字، وبالصينية التقليدية: 漢字 وبنظام البينيين: hànzì، وتُنطق هانزي، وتعني: حروف الهان) رسوم لفظية وُضعت لكتابة اللغة الصينية، واتُّخذت لكتابة عدة لغات آسيوية أخرى. وما زالت عنصرًا أساسيًّا في نظام الكتابة الياباني المدعو كانجي. وهي أقدم نظام كتابة مستمر استعماله في العالم كله. بسبب انتشار نظامها الحالي في شرق آسيا، واستعماله التاريخي في المجال الثقافي هناك، يُعد من أكثر أنظمة الكتابة انتشارًا في العالم من حيث عدد المستعمِلين. يبلغ عددها عشرات الآلاف، وإن كان أغلبها رموزًا مرادِفة ثانوية لم تَظهر إلا في النصوص التاريخية. نظامها قائم على الرموز خلافًا للألِفْبائية القائمة على الحروف، أي يُربط فيه كل رسم لفظي بصوت تام، ومن ثَم يمكن مقارنته بـ«المقطعية» من بعض الوجوه. القدرة العملية على القراءة والكتابة بالنظام الصيني تتطلب علم 3-4 آلاف رمز. يُعلَّم منها 2,136 في المدارس الثانوية اليابانية (وتُدعى: جويو كانجي)، ومئات غيرها في الاستعمال اليومي. بعد تبسيط الرموز عقب الحرب العالمية الثانية في اليابان والصين، صارت الرموز الصينية المستعمَلة في اليابان مختلفة من وجوه عديدة عما تُستعمل في الصين. توجد قوائم نموذجية وطنية عديدة للرموز والأشكال والنُّطوق. تُستعمل أشكال مبسَّطة لرموز معيّنة في بر الصين الرئيس وسنغافورة وماليزيا، في حين تُستعمل الرموز التقليدية المرادِفة في تايوان وهونغ كونغ وماكاو، وحتى في كوريا الجنوبية في نطاق محدود. في اليابان تُكتب الرموز الشائعة بالأشكال المبسطة الخاصة بيابان ما بعد الحرب، في حين تُكتب الرموز غير المألوفة بأشكالها اليابانية التقليدية التي تطابق الأشكال التقليدية الصينية. أغلب الكلمات الصينية في اللغة الصينية الحديثة مركَّبة من رمزين أو أكثر. وغالبًا ما يقابل الرمز مقطعًا لفظيًّا مفردًا هو في الوقت ذاته مقطع صرفي (مورفيم)، ولهذه القاعدة العامة استثناءات قليلة، منها المورفيمات ثنائية المقاطع اللفظية (تُكتب برمزين)، والمقاطع اللفظية ثنائية المورفيمات (تكتب برمزين)، والحالات التي يقابِل فيها الرمز الواحد كلمةَ -أو عبارة- متعددة المقاطع اللفظية. في الصينية الحديثة عديد من المتشابهات اللفظية (الهوموفونات)، فيكون للمقطع اللفظي نفسه عدة رموز تختلف باختلاف المعنى. وربما كان للرمز الواحد أيضًا عدة معان قد تكون متمايزة جدًّا، وأحيانًا ما يكون لها نطوق مختلفة. وأما الألفاظ القريبة (Cognates) في اللهجات الصينية فتُكتب عمومًا بالرمز نفسه. وفي اللغات الأخرى –ولا سيما اليابانية والكورية حاليًّا– تُستعمل الرموز في تمثيل الكلمات الصينية الدخيلة، لتمييز الكلمات الأصيلة من النطق الصيني (كونيومي في اليابانية مثلًا)، وبوصفها عناصر لفظية بحتة بناء على نطقها في اللهجة الصينية التاريخية التي أُخذت منها الكلمة. وتلك التعديلات الأجنبية للنطق الصيني تُدعى «النطوق الأجنبية الصينية» (Sino-Xenic pronunciations)، وكانت نافعة في إحياء الصينية الوسطى. (ar)
  • Οι κινεζικοί χαρακτήρες είναι που χρησιμοποιούνται στη γραφή των κινεζικών και μερικών άλλων ασιατικών γλωσσών. Στα πρότυπα κινεζικά καλούνται hanzi (απλοποιημένα κινεζικά: 汉字, παραδοσιακά κινέζικα: 漢字). Έχουν προσαρμοστεί για να χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από άλλες γλώσσες, όπως τα ιαπωνικά, όπου είναι γνωστοί ως kanji, τα κορεατικά, όπου είναι γνωστοί ως hanja, και τα βιετναμέζικα σε ένα σύστημα που είναι γνωστό ως chữ nôm. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αποτελούν το παλαιότερο συνεχώς χρησιμοποιημένο σύστημα γραφής στον κόσμο. (el)
  • Die chinesische Schrift (chinesisch 中文字, Pinyin zhōngwénzì, Zhuyin ㄓㄨㄥ ㄨㄣˊ ㄗˋ) oder Hànzì (漢字 / 汉字, hànzì, Zhuyin ㄏㄢˋ ㄗˋ – „Han-Schrift“) fixiert die chinesischen Sprachen, vor allem das Hochchinesische, mit chinesischen Schriftzeichen. Sie ist damit ein zentraler Träger der chinesischen Kultur und diente als Grundlage der japanischen Schriften (Kanji, Hiragana, Katakana), einer der koreanischen Schriften (Hanja) und einer der vietnamesischen Schriften (Chữ nôm). Insgesamt gibt es über 100.000 Schriftzeichen, von denen der überwiegende Teil jedoch nur noch selten verwendet wird oder ungebräuchlich ist, in der Vergangenheit nur zeitweilig verwendet wurde oder Varianten darstellt. Für den alltäglichen Bedarf ist die Kenntnis von 3000 bis 5000 Zeichen ausreichend. (de)
  • Kanji [kaɴdʑi] sind die in der japanischen Schrifttradition verwendeten Schriftzeichen chinesischen Ursprungs. Das Wort Kanji wird mit chinesischen Schriftzeichen geschrieben als 漢字, in Hiragana-Schrift als かんじ. Die Schriftzeichen, die ausschließlich in Japan erschaffen wurden, heißen – 国字 ‚Nationale Schriftzeichen‘ – bzw. Wasei kanji – 和製漢字 ‚Japanische Schriftzeichen‘ – und sind Teil des japanischen Kanji-Schriftsystems. Diese Schriftzeichen werden wie alle übrigen durch mosaikartige Komposition von chinesischen Schriftelementen zusammengesetzt. Die Nutzung der heute durch die Schriftreform „leicht modifizierten“ Kanji – Shinjitai – in Japan im Vergleich zu China, sind letztlich grafische bzw. historische Varietäten derselben Schriftzeichen. Mit einigen Ausnahmen unterscheiden sie sich nur leicht von den allgemeinen Standardschreibweisen im heutigen Ursprungsland China – Kurzzeichen – bzw. Taiwan, Hongkong, Macau – Langzeichen. (de)
  • La ĉina skribo, aŭ ĉinaj signoj, estas uzataj en la ĉina lingvo, la japana lingvo kaj la korea lingvo (Sud-Koreio). La ĉinaj signoj malaperis el la vjetnama lingvo (la vjetnama lingvo uzis ĉinajn signojn ĝis la 20a jarcento) kaj en Nord-Koreio (kie estas uzata sole korea alfabeto). La ĉinaj signoj (汉字/漢字) nomiĝas hànzì en la norma ĉina (mandarena, nordĉina), hon3 zi6 en la kantona, kanji en la japana, hanja en la korea, kaj hán tư en la vjetnama. En la ĉina lingvo unu aŭ pluraj signoj (字) konsistigas vortojn (詞), ekzemplo: "hànzi" (漢字) havas du signojn. La japana, la korea kaj la vjetnama lingvoj ne estas parencaj al la ĉina lingvo, kaj ili havas malsimilegan gramatikon. Tiel tiuj lingvoj ŝanĝis la signifon de la ĉinaj signoj. Ankaŭ kelkaj malsamaj (sed similaj) ĉinaj signoj havas la saman signifon. Ekzemplo estas 愛人 . 愛人 signifas "edzo/edzino" en la ĉina (Àirén), sed ĝi signifas "amato/amatino" en la korea (Aein), kaj "adulta amato/amatino" en la japana (Aijin). Alia ekzemplo estas 平和. 平和 signifas "paco" en la japana lingvo, sed en la ĉina lingvo oni diras 和平. Ankaŭ ordinaraj signoj estas similaj sed malsamaj en regionoj.Ekzemplo estas "drako": 龙 en Ĉinio, sed 龍 en Tajvano kaj 竜 en Japanio. Tradicie, ĉinaj signoj estis skribitaj vertikale, maldekstren komence de la dekstro. Hodiaŭ, oni kutime skribas ilin laŭ okcidenta maniero: horizontale, suben komence de la supro. (eo)
  • Los kanjis (漢字 kanji?, literalmente «carácter han») son los sinogramas utilizados en la escritura del idioma japonés. Los kanji son uno de los tres sistemas de escritura japoneses junto con los silabarios hiragana y katakana, para los que existen reglas generales a la hora de combinarlos, pues cada uno tiene una función diferente. Los kanji se usan en su mayoría para expresar conceptos, a diferencia del chino, donde pueden emplearse también en su carácter fonético.​ Así mismo, existen combinaciones de kanjis que no obedecen a su significado original y que solo se toman por su valor fonético. A estas combinaciones se les denomina «ateji» (当て字). Como ejemplos tenemos «ofuro» (お風呂, baño) y «sewa» (世話, cuidado, atención). En todo caso, dichas combinaciones fonéticas no son tan frecuentes como en el idioma chino. A cada kanji le corresponde un significado y se usa como determinante de la raíz de la palabra; las derivaciones, conjugaciones y accidentes se expresan mediante el kana (sobre todo hiragana), que en dicho caso se denomina okurigana. De esta forma, conviven tanto el sistema de escritura autóctono (pero sacado de la misma escritura han) y el sistema importado (es decir, los kanji). El japonés mantiene prácticamente inalterados los kanjis, al igual que Taiwán, Hong Kong y Macao, aunque hubo una simplificación en algunos kanjis complejos. El cambio no fue tan profundo como en China continental, donde fueron oficializadas las versiones simplificadas durante la Revolución Cultural de los años 1960 de alrededor de 2700 caracteres.​ Sin embargo, las simplificaciones responden en muchos casos a usos comunes en práctica durante siglos, o un retorno a versiones antiguas de los caracteres. (es)
  • Kanji (japonieraz: 漢字, "Han karaktereak" esan nahi duena) egungo japoniera idazteko erabiltzen diren karaktere txinatarrak dira, hiraganaz (ひらがな, 平仮名), katakanaz (カタカナ, 片仮名), zenbaki arabiarrez eta latindar alfabetoaz gain ( izenaz ezaguna). Horiekin batera, Matematikako eta Fisikako nazioarteko zenbait sinbolotarako, greziar alfabetoa ere erabiltzen da. Japonieraren finkatze prozesuan, alfabeto silabikoa garatzeaz gain, txinatar ideogramak hartu zituzten: horrela, japoniera idazteko hiru sistema nagusietariko bat bilakatu zen, hiragana eta katakanarekin batera. Kanjiak kontzeptuak adierazteko erabiltzen dituzte: bakoitzak bere esanahia du eta hitzaren erroa da. Hari lotuta, hitz-elkarketak, eratorpenak, aditzen konjugazioa-eta egiten dira, kana biak (batez ere hiragana) metatuz. Gisa horretan, japonierak bere idazkera-sistema sortu zuen. Prozesua III. mendearen inguruan hasi zen. Japonian eta Taiwanen zenbait karaktere erabiltzen dira, Txinako Herri Errepublikan — 1960ko hamarkadan Iraultza Kulturalaren ondorioz— jadanik erabiltzen ez direnak. (eu)
  • Los caracteres chinos, a veces llamados sinogramas (汉字/漢字, chino: hànzì, japonés: kanji, coreano: hanja; literalmente, 'carácter han'), son un sistema de escritura de tipo logográfico y originalmente silábico, desarrollado por los chinos han en torno a la llanura del río Amarillo y adoptado por varias naciones de Asia Oriental (sinoesfera). Los sinogramas eran utilizados antiguamente por las naciones de Asia del Este para escribir textos en chino clásico, y posteriormente lo han sido en la escritura china y la japonesa, así como en la coreana, en la antigua escritura vietnamita y en . Los caracteres chinos (hanzi) son morfosilábicos: cada uno corresponde a una sílaba pronunciada y aporta un significado elemental; esto no pasa por ejemplo en los kanjis del japonés. En chino moderno muchas palabras son bisilábicas o polisilábicas, y por tanto se escriben con dos o más sinogramas, y tienen un significado que no se deduce automáticamente de la suma de los sinogramas que las componen.​ Los cognados entre dialectos chinos tienen la misma escritura (el mismo sinograma) y significados similares pero suelen tener pronunciaciones diferentes. Los sinogramas japoneses (kanji) se comportan como lexemas y la gramática se complementa con los silabarios japoneses. En japonés un sinograma puede representar varias sílabas. De otros idiomas nacionales, destaca el coreano (hanja), que los ha sustituido casi del todo por el alfabeto coreano, pero los sigue utilizando para desambiguar palabras homófonas, y el vietnamita que los ha sustituido completamente por un nuevo sistema de escritura, el alfabeto vietnamita, formado por letras latinas con diacríticos. En estos casos los sinogramas pueden representar solo el significado original chino con la pronunciación del idioma local, si bien la pronunciación también puede derivar del chino en el caso de palabras tomadas del chino. Las pronunciaciones extranjeras de caracteres chinos se conocen como . (es)
  • Txinatar karaktereak (txinera tradizionalez: 漢字; txinera sinplifikatuz: 汉字; pinyinez: hànzì, liteeralki Han karaktereak) txinera idazteko garatutako logogramak dira. Asiako beste hizkuntza batzuk idazteko ere egokitu dira. elementu garrantzitsuak dira (kanji izenarekin ezagunak) eta batzuetan, are eta gehiago historikoki, koreera idazteko ere erabiltzen dira (hanja izena hartzen dute). Vietnamera idazteko formalki erabili ziren, izeneko sistemarekin, eta Zhuang hizkuntzarako ere erabili dira izenarekin. Denak elkarrekin hartuta, "CJK karaktere" izenarekin ezagutzen den idazkuntza sistema da. Vietnamera sartzen bada, CJKV izena ematen zaio. Txinatar karktereak etenik gabe erabili den munduko idazkera sistemarik zaharrena da. Euren zabalkuntza dela eta, batez ere Ekialdeko Asian, eta duen erabilera historikoari erreparatuz, txinatar karaktereak dira mundu osoan erabiltzaile gehien dituen idazkeretako bat. Txinatar karaktereak hamarnaka mila dira, nahiz eta gehienak bariante grafiko txikiak diren, testu historikoetan baino ez direnak aurkitzen. Txinan egindako ikerketek frogatu dute txinera idazteko gaitasuna izateko hiru eta lau mila karaktere inguru ezagutu behar direla. Japonian kanji bezala ezagutzen dira eta 1026 kanji ikasten dira lehen hezkuntzan (kyōiku kanji), 2.136 guztira bigarren hezkuntza amaitu baino lehen (jōyō kanjiak); beste ehunka batzuk erabiltzen dira egunerokoan. eta Txinera sinplifikatuaren adopzioak eragin du Japonian eta Txinan erabiltzen diren karaktereak ez izatea berdinak. Nazio bakoitzak bere forma, ahoskera eta karaktereen zerrenda egin du. Txinako Herri Errepublikan, Singapurre eta Malaysian karaktere batzuen forma sinplifikatuak erabiltzen dira; Taiwanen, Hong Kongen, Macaon eta, hein batean, Hego Korean forma tradizionalak erabili ohi dira. Hego Korean txinatar karaktereak 7. mailan ikasten dira, eta 12. mailara arte irauten du; guztira 1.800 karaktere irakasten dira, nahiz eta horiek kasu zehatzetan baino ez diren erabiltzen: izenetan, seinaletikan, aldizkari akademikoetan, testu historikoetan... hangul idazkera alfabetikoak txinatar karaktereen erabilera alboratu du. Antzinako txineran eta txinera klasikoan hitz asko dira, eta karaktere eta hitzen arteko lotura ia zuzena da. Txinera modernoan hitz gehienek bi karaktere edo gehiago dituzte. Karaktere gehienek morfema bat den silaba bat adierazten dute. Salbuespen gisa, badira bi silaba dituzten morfemak (bi karakterekin idazten direnak), bi morfema dituzten silabak (bi karakterekin idazten direnak); batzuetan karaktereak polisilabikoak dira, eta hitz edo esaldi oso bat eratzen dute. Txinera modernoak asko ditu; beraz, silaba bera karaktere bat baino gehiagorekin adierazi daiteke, esanahiaren arabera. Karaktere bakar batek esanahi anitz izan ditzake, baita oso urrun dauden esanahiak ere; gutxitan, ahoskera ezberdinen ondorio dira ezberdintasun hauek. Txineraren barietate ezberdinetan dauden hitz ahaideak karaktere berberarekin idatzi ohi dira. Normalki, esanahi bera mantendu dute, baina askotan ahoskera ezberdina da. Beste hizkuntza batzuetan, batez ere japonieran eta batzuetan koreeran ere, karaktereak txineratik hartutako maileguak adierazteko erabiltzen dira, hitz natiboak txinatar ahoskerarekiko independenteki adierazteko edo sinpleki elementu fonetikoak direla eta. Txineraren ahoskeratik eratortzen diren egokitzapen hauei esaten zaie, eta berreraikitzeko oso baliagarriak dira. (eu)
  • Kanji (漢字), secara harfiah berarti "aksara dari Han", adalah aksara Tionghoa yang digunakan dalam bahasa Jepang. Kanji adalah salah satu dari empat set aksara yang digunakan dalam tulisan modern Jepang selain kana (katakana, hiragana) dan romaji. Kanji dulunya juga disebut mana (真名) atau shinji (真字) untuk membedakannya dari kana. Aksara kanji dipakai untuk melambangkan konsep atau ide (kata benda, akar kata kerja, akar kata sifat, dan kata keterangan). Sementara itu, hiragana (zaman dulu katakana) umumnya dipakai sebagai okurigana untuk menuliskan infleksi kata kerja dan kata-kata yang akar katanya ditulis dengan kanji, atau kata-kata asli bahasa Jepang. Selain itu, hiragana dipakai menulis kata-kata yang sulit ditulis dan diingat bila ditulis dalam aksara kanji. Kecuali kata serapan, aksara kanji dipakai untuk menulis hampir semua kosakata yang berasal dari bahasa Tionghoa maupun bahasa Jepang. (in)
  • Les caractères chinois, ou sinogrammes, sont les unités logographiques qui composent l'écriture des langues chinoises. Ils sont appelés en chinois hànzì (« caractères han »), s'écrivant, en chinois traditionnel : 漢字, et depuis le XXe siècle en République populaire de Chine, en Malaisie et à Singapour, en chinois simplifié : 汉字. Ils ont été dans le passé ou sont également de nos jours utilisés pour écrire d'autres langues, à titre principal ou complémentaire, notamment le coréen (hanja), le japonais (kanji) ou le vietnamien (chữ nho). Leur utilisation s'étend donc sur une large étendue géographique, la « sinosphère ». Les caractères chinois forment le plus ancien système d'écriture qui soit resté d'un usage continu.Du fait de leur usage généralisé en Chine et au Japon, et par l'usage historique qui en a été fait dans la sinosphère, les caractères chinois figurent au deuxième rang des systèmes d'écriture dans le monde, derrière l'alphabet latin, et devant tous les autres systèmes alphabétiques. L’effectif précis des sinogrammes existants est sujet à débat. Leur nombre peut se compter en dizaines de milliers, les estimations vont de 40 000 à plus de 60 000 si on prend en considération leur nombre sur la durée totale d’existence de l’écriture chinoise. Mais les 3⁄4 sont des variantes graphiques (异体字 / 異體字, yìtǐzì) qui ne sont plus utilisées. Le chinois courant requiert la connaissance de 3 000 à 5 000 sinogrammes et le japonais de 2 000 à 3 000. Les caractères chinois retranscrivent à l'origine le chinois archaïque et le chinois médiéval. Ils se rattachent à présent à divers standards nationaux de caractères, qui donnent une référence pour la forme et la prononciation. Les sinogrammes simplifiés (简体字 / 簡體字, jiǎntǐzì) sont utilisés officiellement en Chine continentale et à Singapour. Les sinogrammes traditionnels sont utilisés à Taïwan, à Hong Kong et à Macao. Cette écriture que les Occidentaux appellent « traditionnelle », est désignée en chinois soit par le terme 繁体字 / 繁體字, fántǐzì, « caractères compliqués » soit par le terme 正体字 / 正體字, zhèngtǐzì, « caractères normaux », cette deuxième appellation étant principalement utilisée à Taïwan. Le Japon a également simplifié à sa manière une partie des caractères d'usage fréquent, en forme simplifiée japonaise (shinjitai). Le nombre de traits (筆素, bǐ sù) d'un sinogramme peut aller de un (一 / 乙) à trente-six (齉, Nàng) pour ce qui est de l’écriture simplifiée, voire plus pour des idéogrammes traditionnels ou des variantes. (fr)
  • I caratteri cinesi (漢字T, 汉字S, hànzìP) sono le unità minime di significato (in linguaggio specialistico chiamate logogrammi) utilizzate nella scrittura del cinese. Le più antiche testimonianze certe dell'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri antenati degli attuali caratteri cinesi risalgono al 1250 a.C. Alcune varianti dei caratteri cinesi sono impiegati anche nel sistema di scrittura giapponese, e in passato erano usati per scrivere anche il coreano e il vietnamita. (it)
  • Les kanjis sont des signes des caractères chinois dont le rôle est d'écrire une partie de la langue japonaise, chaque kanji ayant une ou plusieurs expressions phonologiques possibles, appelées « lectures ». (fr)
  • I kanji (漢字 kanji?, "caratteri han", cioè "caratteri cinesi" o sinogrammi) sono i caratteri di origine cinese usati nella scrittura giapponese in congiunzione con i sillabari hiragana e katakana. (it)
  • Aksara Han atau Aksara Tionghoa adalah aksara morfemis yang digunakan dalam penulisan bahasa Tionghoa dan beberapa bahasa Asia. Dalam Bahasa Tionghoa dinamakan Hanzi (Hanzi sederhana: 汉字; Hanzi tradisional: 漢字; Pinyin: Hànzì). Aksara Han telah diadaptasi untuk menulis beberapa bahasa lain termasuk Jepang yang dikenal sebagai kanji, Korea yang dikenal sebagai hanja, dan Vietnam dalam sebuah sistem yang disebut chữ Nôm. Secara kolektif, aksara-aksara ini dikenal dengan nama aksara CJKV. Aksara Han merupakan sistem penulisan tertua di dunia yang digunakan secara terus-menerus.Berdasarkan penggunaannya saat ini secara luas di Asia Timur, dan penggunaan historis di seluruh Sinosfer, aksara Han adalah salah satu sistem penulisan di dunia yang . Jumlah aksara Han mencapai puluhan ribu, meskipun sebagian besarnya adalah varian grafis minor yang hanya ditemukan teks sejarah. Studi di Tiongkok telah menunjukkan bahwa literasi fungsional dalam penulisan bahasa Tionghoa membutuhkan pengetahuan antara tiga sampai empat ribu aksara Han. Di Jepang, 2.136 aksara diajarkan melalui sekolah menengah (Jōyō Kanji), ratusan lebih dalam penggunaan sehari-hari. Ada berbagai daftar standar nasional untuk aksara, bentuk, dan pengucapan. Bentuk Sederhana dari aksara tertentu digunakan di Tiongkok, Singapura, dan Malaysia; aksara tradisional yang bersesuaian digunakan di Taiwan, Hong Kong, Makau, dan sampai batas tertentu di Korea Selatan. Di Jepang, aksara umum ditulis dalam bentuk sederhana spesifik Jepang pasca-Perang Dunia II (shinjitai), yang lebih dekat dengan bentuk-bentuk tradisional daripada penyederhanaan Tiongkok, sementara aksara yang tidak lazim ditulis dalam bentuk tradisional Jepang (kyūjitai), yang hampir identik dengan bentuk aksara Han tradisional. Di Korea Selatan, aksara Han yang digunakan adalah varian tradisional dan hampir identik dengan yang digunakan di negara seperti Taiwan dan Hong Kong. (in)
  • 漢字(かんじ)は、中国古代の黄河文明で発祥した表記文字。四大文明で使用された古代文字のうち、現用される唯一の文字体系。また最も文字数が多い文字体系であり、その数は約10万字に上る。古代から周辺諸国家や地域に伝わり漢字文化圏を形成し、言語のみならず文化上に大きな影響を与えた。 現代では中国語、日本語、韓国語(朝鮮語)、広西の東興市にいるジン族が使用のベトナム語の記述に使われる。現在、韓国語では殆ど使用されなくなっている。20世紀に入り、漢字文化圏内でも中国語と日本語以外は漢字表記を殆ど廃止したが、なお約15億人が使用し、約50億人が使うラテン文字についで、世界で2番目に使用者数が多い。 (ja)
  • 日本における漢字(にほんにおけるかんじ)では、日本で使用される漢字を総合的に説明する。 日本において漢字は、表音文字である仮名(平仮名、片仮名)と並んで日本語を表記するための主要な文字となっている。現在、日本語の表記は文部科学省の漢字制限(常用漢字、教育漢字)を受けている。漢字の字体も、古典の刊行や書道、一部の人名や企業名といった特定の分野以外では、常用漢字表に基づいたいわゆる新字体を使うことが多い。 また、英語圏やフランス語圏で「Kanji」と言う場合は、日本の漢字、狭義では新字体を指す。 (ja)
  • 간지 또는, 칸지(일본어: 漢字; かんじ)는 일본에서 쓰이고 있는 한자(漢字) 즉, 일본어의 한자를 지칭한다. 정체자를 사용하는 대한민국이나 중화민국과 달리 획수가 다소 줄어든 신자체를 사용하는데 이는 현재 중국에서 사용하는 간체자와는 차이가 있다. 표음 문자 (히라가나, 가타카나)와 더불어, 한자는 일본어의 매우 중요한 표기 수단이다. 현재 일본어의 한자는 문부과학성의 한자 제한 규칙(상용한자 및 교육한자)에 근거하고 있다. 고전 및 서도 등의 특정 분야를 제외하고는 상용한자가 중심으로 사용된다. (ko)
  • 한자(漢字)는 표어 문자의 하나로, 중국 대륙에서 발원하여 대만, 홍콩, 마카오, 일본, 대한민국, 조선민주주의인민공화국, 베트남, 인도네시아, 싱가포르, 말레이시아, 브루나이등의 동아시아와 동남아시아 국가에서 사용되고 있는 문자이다. (ko)
  • Het kanji (漢字) is een van de drie Japanse schriften en betekent "schrifttekens van Han". Het is overgenomen van de Chinese tekens, hànzi 漢字, toen de Chinese taal en cultuur voor een groot deel overgenomen werden door Japan. Een teken in het kanji wordt ook kanji genoemd. Het kanji is logografisch, wat wil zeggen dat elk teken een begrip uitdrukt. Het kanji alleen is niet genoeg om in het Japans te schrijven, daarbij zijn ook katakana en hiragana nodig, twee fonetische schriften (vergelijkbaar met het westerse alfabet). Er bestaan meer dan 50.000 kanji, maar erg hoogopgeleide Japanners kennen er ca. 4000. Officieel is het aantal teruggedrongen tot 2136 stuks (plus 983 tekens voor gebruik in eigennamen). In december 2010 zijn er 5 tekens geschrapt en 196 tekens toegevoegd. De officiële lijst heet (常用漢字) en wordt alle kinderen op school geleerd. In algemene media (krant, tv, etc.) worden woorden die niet in de officiële lijst voorkomen, geschreven met hiragana of katakana. Ieder kanji-teken kan daarbij ook worden geschreven met behulp van deze lettergrepen-schriften. (nl)
  • Os kanji (漢字) são caracteres da língua japonesa adquiridos a partir de caracteres chineses, da época da Dinastia Han, que se utilizam para escrever japonês junto com os caracteres silabários japoneses katakana e hiragana. No mundo ocidental, kanji, também é sinônimo de ideograma. Sempre foi muito utilizado na caligrafia para tatuagens.Devido ao imenso e variável número de kanji, o ministério da educação japonês definiu, em 10 de outubro de 1981, a jōyō kanji, uma lista de kanji oficiais, distribuídos por ordem de traços, de 1 até 23. (pt)
  • Het Chinese schrift (Chinees: Hanzi ([han tsɨ]?), 'Chinees karakter') is een logografisch schrift bestaande uit karakters, dat wordt gebruikt om de Chinese talen te schrijven. De karakters zijn onder te verdelen in traditionele en vereenvoudigde karakters. Deze zijn aangepast om ook een aantal andere Aziatische talen te schrijven. Ze blijven een belangrijk onderdeel van het Japanse schrift waarin ze bekend staan als kanji. Het Chinese schrift vormt het oudste continu gebruikte schrift ter wereld. Vanwege het wijdverspreide huidige gebruik in Oost-Azië en historisch gebruik in de hele Sinosfeer, behoort het Chinese schrift tot de meest gebruikte schriften ter wereld. Er zijn tienduizenden Chinese karakters, hoewel de meeste grafische varianten zijn met maar kleine verschillen, die alleen in historische teksten voorkomen. In tegenstelling tot een alfabet, associeert een logografisch schrift elk logogram met een volledig geluid en kan het dus in sommige aspecten worden vergeleken met een syllabisch schrift. In tegenstelling tot het Oudchinees, waarin de meeste woorden eenlettergrepig zijn, bestaan de meeste woorden in modern Chinees uit twee lettergrepen. Om zo'n woord op te schrijven worden twee tekens gebruikt. Een teken komt bijna altijd overeen met een enkele lettergreep die ook een morfeem is. Er zijn echter enkele uitzonderingen op deze regel, waaronder bisyllabische morfemen (geschreven met twee karakters), bimorfemische lettergrepen (geschreven met twee karakters) en gevallen waarin een enkel karakter een polysyllabisch woord of zin vertegenwoordigt. Modern Chinees beschikt over veel homofonen; dus dezelfde gesproken lettergreep kan, afhankelijk van de betekenis, door veel tekens worden vertegenwoordigd. Een enkel teken kan ook een reeks betekenissen hebben, soms heel verschillende. Ook kan hetzelfde teken verschillende uitspraken hebben. Cognaten in de verschillende Chinese talen worden over het algemeen met hetzelfde teken geschreven. In andere talen, tegenwoordig het meest significant in het Japans en ook wel in het Koreaans, worden Chinese karakters gebruikt om Chinese leenwoorden weer te geven, om inheemse woorden onafhankelijk van de Chinese uitspraak weer te geven (bijvoorbeeld kunyomi in het Japans), en als puur fonetische elementen gebaseerd op hun uitspraak in de historische Chinese taal waaruit ze zijn verkregen. Deze buitenlandse aanpassingen van de Chinese uitspraak staan bekend als en zijn nuttig geweest bij de reconstructie van het . (nl)
  • Pismo chińskie (chiń. hànzì, jap. kanji, kor.: hancha, wiet. hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne), stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4½ tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego. Pismo chińskie składa się ze znaków, które w językach chińskich na ogół odpowiadają poszczególnym sylabom, dlatego nazywa się je także pismem logosylabowym lub monosylabowym. Przeważająca większość znaków ma również odrębne znaczenie jako wyraz (słowo) lub morfem. Lekcja każdego z nich może się bardzo różnić w zależności od dialektu lub języka użytkownika, jednak jego znaczenie pozostaje na ogół niezmienne. Na przykład znak „człowiek” – 人, może być odczytany jako rén (mand.), yan⁴ (kant.), jîn, lîn, lâng (minnan), hito, jin, nin (jap.), in (kor.) albo nhân (wietn.). Pismo chińskie jest systemem otwartym, co oznacza, że ciągle powstają nowe znaki. W XX wieku wymyślono np. odrębne znaki dla pierwiastków chemicznych. System jest pozbawiony jednego, uznawanego powszechnie uporządkowania, którym cechują się alfabety (np. od Α do Ω), dlatego spotykane czasem określenie „alfabet chiński” jest nieścisłe, chyba że chodzi o bopomofo. Chińskie pismo jest również systemem złożonym, w którym znak z reprezentowanym słowem może łączyć zasada semantyczna, fonetyczna, albo obie naraz. Dlatego nazywanie go pismem ideograficznym lub pismem obrazkowym jest również nieporozumieniem. Pismo chińskie składa się z około 50 000 znaków, wypracowanych w toku długiej ewolucji. Znajomość tzw. tradycyjnego pisma chińskiego nadal pozwala odczytać starożytne teksty. W języku współczesnym ponad 95% objętości tekstów w codziennej prasie i popularnych książkach jest pisane przy użyciu 5-6 tysięcy najczęściej używanych znaków. Tyle wystarczy się nauczyć, żeby biegle czytać. Aby nie być uważanym za analfabetę, trzeba znać 2000 znaków. Pismo obejmuje również własny system cyfr oraz pozwala na sinizację nazw obcych na zasadzie m.in. podobieństwa fonetycznego. Poczynając od końca lat 50. XX w. w Chinach Ludowych ok. 50% znaków zostało uproszczonych, co miało ułatwić ich naukę i przyczynić się do likwidacji analfabetyzmu. Uproszczone pismo chińskie przerwało jednak ewolucyjną ciągłość wielu znaków. Dobrze wykształceni ludzie nadal uczą się pisma tradycyjnego, które mimo reformy pełni w ChRL funkcję reprezentacyjną i jest używane na wizytówkach, szyldach, w malarstwie i kaligrafii. Ze względu na wielki szacunek, jakim otaczano w cesarskich Chinach zapisany papier i osoby posługujące się pismem, znaki pisma chińskiego na Zachodzie bywają – analogicznie do najstarszej formy pisma egipskiego – nazywane hieroglifami (święte znaki). We Francji jest używana nazwa „sinogramy” (sinogrammes – znaki chińskie). (pl)
  • Kanji (jap. 漢字 kanji; „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego. (pl)
  • Kanji (uttal: /kandʑi/) är ett av tre japanska skriftspråk (jämte katakana och hiragana), och består av skrivtecken lånade från kinesiskan. Tecknen har både en betydelse och ett eller flera uttal och utvecklades ursprungligen för att skriva kinesiska. Tecknens ursprung som logogram gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Ordet kanji kommer från de kinesiska orden kan (漢, 'kinesiska') och ji (字, 'tecken'). Sålunda betyder det 'skrivtecken från Han', där Han står för Kina. Motsvarande skriftspråk i kinesiska kallas hanzi, och det i koreanska benämns med det snarlika hanja. Kinesiska tecken har även lånats in, med såväl betydelse som uttal, för att skriva koreanska och vietnamesiska. Dessa språk kom därmed att berikas med ett vanligen abstrakt ordförråd ungefär på samma sätt som latinets och grekiskans roll i europeiska språk. (sv)
  • Os caracteres chineses ou caracteres Han (汉字 / 漢字, Hanzi) são logogramas (e não ideogramas) utilizados como sistema de escrita do chinês, japonês, coreano (apenas na Coreia do Sul, e com importância unicamente histórica e/ou cultural) e outros idiomas, como por exemplo o dong. Foram usados na Coreia do Norte até 1949 e no Vietname até o século XVII. Também denominados sinogramas, as suas origens são remotas, possivelmente anteriores à dinastia Shang, no século XIII a.C., quando aparecem os primeiros registros desta escrita, em ossos de animais. Confúcio, por exemplo, faz referência a existência de um sistema de escrita na China anterior a 2000 a.C. É, contudo, difícil traçar a sua história e a sua origem pertencente ao domínio da mitologia chinesa. Os sinogramas são chamados hànzì em mandarim, kanji em japonês, hanja ou hanmun em coreano e hán tư em vietnamita. (pt)
  • Kinesiska tecken är det skriftsystem som används för att skriva kinesiska, japanska och i viss mån koreanska. Det har tidigare använts även för vietnamesiska. Det är tecknens ursprung som logogram som gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Tecknen skrevs ursprungligen i kolumner från höger till vänster, men skrivs numera ofta i rader från vänster till höger; båda skrivsätten anses dock vara korrekta och i till exempel tidningstext kan man se dem blandade. (sv)
  • Кандзи (яп.: (инф.); дзи — «буквы», Кан — «Хань»; букв.: «ханьские буквы») — китайские иероглифы, используемые в современной японской письменности наряду с хираганой, катаканой, арабскими цифрами и ромадзи (латинским алфавитом). (ru)
  • 漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?,朝鮮語:한자/漢字 hanja;越南语:hán tự/chữ hán/漢字/𡨸漢),又稱中文字、華文字、唐話字,是漢字文化圈廣泛使用的一種文字,為世界上独有的一种指示会意文字体系,也是世界上唯一仍被廣泛使用並高度發展的語素文字。最初由中國上古時代的黄河文明華夏族先民所發明創製,其字體也歷經過長久改進及演變。目前确切出現的歷史尚有討論空間,最早可追溯至陶文,約公元前1300年商朝的甲骨文、籀文、金文已經破譯,再到春秋戰國與秦朝的籀文、小篆,發展至漢朝隸變,產生隶书、草书以及楷书(以及衍生的行书),至唐代楷化為今日所用的手寫字體標準——正楷,也是今日普遍使用的現代漢字。 漢字在古文中只稱「字」,為與少數民族文字區別而稱「漢字」,指漢人使用的文字,後者稱法在近代才開始通用。作為漢語族各種漢語語言的書寫文字,汉字是史上迄今为止连续使用时间最长的主要文字,也是上古时期各大文字体系中唯一传承至今的。相较而言,古埃及、巴比伦、古印度文字都早已消亡。中國歷代皆以漢字為主要官方文字,現時在中華人民共和國與中華民國均為實務上的官方文字。漢字在古代已發展至高度完備的水準,不單中國使用,在很長時期內還充當東亞地區唯一的國際通用文字,在20世紀前都是朝鮮半島、越南、琉球和日本等國家的書面規範文字。除了漢語之外,古代東亞諸國都有一定程度地自行創製漢字。 現代漢語漢字可大體分為傳統的正體字/傳統字型(Traditional Chinese characters)與後起的簡化字/简化字型(Simplified Chinese characters)兩大標準,前者主要用於台灣以及香港、澳門,後者則由中華人民共和國制定並使用,且为新加坡、馬來西亞等華僑眾多的國家采用。非漢語体系中,日本將部分漢字自行作簡後成為現在的日本新字体,大韓民國也製定了官方的朝鮮漢字使用規範,而歷史上曾使用過漢字的朝鮮民主主義人民共和國、越南、蒙古等國,漢字現今已不再具有官方規範地位。 (zh)
  • Кандзі (яп. 漢字 — кандзі, «китайські знаки») — ієрогліфічне письмо, складова частина японської писемності. Запозичене японцями в Китаї у V—VI століттях. До запозичених знаків додані ієрогліфи, розроблені самими японцями (国字 — кокудзі). Крім ієрогліфів, для письма в Японії також використовуються дві складові абетки: хіраґана та катакана, арабські цифри і латинська абетка ромадзі. (uk)
  • Китайська писемність (кит. 中文; піньїнь: zhōngwén, «китайське письмо») — стародавній і загальновживаний спосіб запису китайської мови. Китайські ієрогліфи упорядковані за логосилабічним принципом, а не абетковим. Кожний знак — односилабічне слово, так звана логограма, або односилабічна складова певного слова. Ієрогліф або ієрогліфічна комбінація позначають фізичні об'єкти, абстрактні поняття або вимову. Знаки китайської писемності, відомі як китайські ієрогліфи (кит. 漢字 / 汉字; піньїнь: hànzì, ханьцзи, «букви Хань»). Вони широко використовуються не лише в Китаї, але також в японській і корейській писемності, а до 1945 року у В'єтнамі. У контексті інтернаціоналізації, писемності, засновані на китайській, називають CJK (Chinese, Japanese, Korean) або CJKV (з додаванням Vietnamese). У 20 столітті китайська писемність пережила розкол через політичний розкол самого Китаю на КНР і Республіку Китай. В останній використовують традиційну систему письма, а в першій — спрощену. Кількість китайських ієрогліфів, згідно з китайським класичним словником Кансі, становить 47 035 знаків. Більше половини з них є архаїзмами і у сучасній китайській мові не вживається. Зазвичай, освічений китаєць повинен знати 4 — 5 тисяч ієрогліфів. Окрім ієрогліфів існує також спеціальна латиниця для фонетичної передачі китайської мови. (uk)
  • Кита́йское письмо́ (кит. трад. 漢字, упр. 汉字, пиньинь hànzì, палл. ханьцзы) — иероглифическая или идеографическая система записи, возникшая на территории Китая. Отличается от алфавитной тем, что каждому знаку приписано какое-то значение (не только фонетическое), и число знаков очень велико (десятки тысяч). В Китае различают две основные формы — старую (вэньянь) и современную (байхуа). Знаки китайского письма также широко используются в японском и корейском письме (там они называются кандзи и ханча, соответственно). До 1945 года китайское письмо («хан ты» или «тьы-хан», вьетн. Chữ Hán) использовалось также для записи вьетнамского языка. Технически знаковые символы письменностей, основанных на китайской, называют аббревиатурой ККЯ (англ. CJK) от сокращения слов «Китайский», «Корейский» и «Японский» (англ. Chinese, Japanese, Korean) или ККЯВ (англ. CJKV), с добавлением «Вьетнамский» (англ. Vietnamese). Китайскими иероглифами записан один из буддийских канонов (китайская трипитака), содержащий как переводные с санскрита (преимущественно) тексты, так и оригинальные сочинения китайских буддистов. В китайском языке около 50—60 тыс. иероглифов. (ru)
  • 日本漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?),又稱日語漢字、日文汉字,是書寫日語時(特別是現代日語)所使用的汉字。 日本漢字的寫法基本上與現代中文使用的漢字(包括簡化字和繁體字)大同小異。古代日本幾乎完全使用汉字书写文言文。自近代以來,出現一部分由日本人独创的汉字,称为日製漢字或和製漢字,日本官方定為國字,當中部分已被中文收錄。和製漢字主要指未被中文吸收的漢字。 《》是最大的日本漢字字典,共記載接近五萬個漢字,不過在戰後的現代日文中常用漢字大約只有兩千餘個。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 91231 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 138509 (xsd:nonNegativeInteger)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 1041791124 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:bpmf
  • ㄏㄢˋ ㄗˋ (en)
dbp:buc
  • háng-cê (en)
dbp:c
  • 宿 (en)
  • 常用字字形表 (en)
  • (en)
  • (en)
dbp:caption
  • Sun (en)
  • Elephant (en)
  • Mountain (en)
dbp:direction
  • vertical (en)
  • Left-to-right (en)
  • Top-to-bottom, columns right to left (en)
dbp:fam
dbp:footer
  • Evolution of pictograms (en)
  • Structures of compounds, with red marked positions of radicals (en)
dbp:gan
  • hon5-ci5 (en)
dbp:gr
  • Hanntzyh (en)
dbp:h
  • hon55 sii55 (en)
dbp:hangul
  • 한자 (en)
dbp:hanja
  • 漢字 (en)
dbp:hiragana
  • かんじ (en)
dbp:hn
  • 漢字 (en)
dbp:image
  • Busyu-ashi.svg (en)
  • Busyu-ashi2.svg (en)
  • Busyu-ashi3.svg (en)
  • Busyu-hen.svg (en)
  • Busyu-kamae.svg (en)
  • Busyu-kamae2.svg (en)
  • Busyu-kamae3.svg (en)
  • Busyu-kamae4.svg (en)
  • Busyu-kamae5.svg (en)
  • Busyu-kamae6.svg (en)
  • Busyu-kanmuri.svg (en)
  • Busyu-nyou.svg (en)
  • Busyu-tare.svg (en)
  • Busyu-tsukuri.svg (en)
  • Evo-elephant.png (en)
  • Evo-rì.svg (en)
  • Evo-shān.svg (en)
dbp:iso
  • Hani (en)
dbp:j
  • hon3-zi6 (en)
  • soeng4jung6zi6 zi6jing4 biu2 (en)
dbp:kanji
  • 漢字 (en)
dbp:kunrei
  • kanzi (en)
dbp:l
  • "Han characters" (en)
  • Han characters (en)
dbp:labels
  • no (en)
dbp:languages
dbp:mc
  • xanCdzɨC (en)
dbp:mr
  • hancha (en)
dbp:name
  • Chinese characters (en)
dbp:order
  • st (en)
dbp:p
  • Hànzì (en)
  • (en)
  • shuāngxǐ (en)
  • (en)
dbp:pic
  • Hanzi.svg (en)
dbp:piccap
  • Hanzi in traditional and simplified form (en)
dbp:picupright
  • 0.500000 (xsd:double)
dbp:poj
  • hàn-jī (en)
dbp:project
  • wiktionary (en)
dbp:revhep
  • kanji (en)
dbp:rr
  • Hanja (en)
dbp:s
  • (en)
  • 双喜 (en)
  • 宋体 (en)
  • 方块字 (en)
  • 明体 (en)
  • 楷书 (en)
  • 汉字 (en)
  • 篆书 (en)
  • 草书 (en)
  • 菩萨 (en)
  • 行书 (en)
  • (en)
  • (en)
  • (en)
  • 隶书 (en)
  • 隶草 (en)
  • (en)
  • 黑体 (en)
  • (en)
dbp:t
  • 菩薩 (en)
  • (en)
  • (en)
  • 宋體 (en)
  • (en)
  • 方塊字 (en)
  • 明體 (en)
  • 楷書 (en)
  • 漢字 (en)
  • 篆書 (en)
  • 草書 (en)
  • 行書 (en)
  • (en)
  • (en)
  • (en)
  • 隸書 (en)
  • 隸草 (en)
  • 雙喜 (en)
  • (en)
  • 魏碑 (en)
  • 黑體 (en)
  • (en)
dbp:teo
  • hang3 ri7 (en)
dbp:text
  • Radical index on Wiktionary (en)
  • Total strokes index on Wiktionary (en)
dbp:time
  • Bronze Age China to present (en)
dbp:title
  • The Chinese recorder and missionary journal, Volume 3 (en)
dbp:type
dbp:vie
  • Hán tự (en)
dbp:w
  • han4-tzŭ4 (en)
dbp:width
  • 30 (xsd:integer)
  • 300 (xsd:integer)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:y
  • hon-jih (en)
dbp:year
  • 1871 (xsd:integer)
dbp:zha
  • Sawgun (en)
  • 𭨡倱 (en)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès: 漢字 / 汉字, pinyin: hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó se'n continuen utilitzant, i s'hi anomenen kanji. (ca)
  • Kandži, (japonsky: 漢字) je znakový systém používaný pro zápis japonštiny. Vyvinul se z čínských znaků, které přišly do Japonska společně s buddhistickými texty. V současné japonštině se používá v kombinaci s hiraganou a katakanou. (cs)
  • الكانجي (باليابانية: 漢字) هي الجزء الأصعب من اللغة اليابانية وخاصة للأجانب عليها. وتستخدم مع الهيراغانا والكاتاكانا في كتابة اللغة اليابانية.وهي من أصل صيني استوردت في القرن الخامس ميلادي أثناء نقل الديانة البوذية إلى اليابان لأن اللغة اليابانية كانت لغة صوتية لكنهم أخذوا مقاطع الكانجي وأحدثوا عليها. (ar)
  • Οι κινεζικοί χαρακτήρες είναι που χρησιμοποιούνται στη γραφή των κινεζικών και μερικών άλλων ασιατικών γλωσσών. Στα πρότυπα κινεζικά καλούνται hanzi (απλοποιημένα κινεζικά: 汉字, παραδοσιακά κινέζικα: 漢字). Έχουν προσαρμοστεί για να χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από άλλες γλώσσες, όπως τα ιαπωνικά, όπου είναι γνωστοί ως kanji, τα κορεατικά, όπου είναι γνωστοί ως hanja, και τα βιετναμέζικα σε ένα σύστημα που είναι γνωστό ως chữ nôm. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αποτελούν το παλαιότερο συνεχώς χρησιμοποιημένο σύστημα γραφής στον κόσμο. (el)
  • I caratteri cinesi (漢字T, 汉字S, hànzìP) sono le unità minime di significato (in linguaggio specialistico chiamate logogrammi) utilizzate nella scrittura del cinese. Le più antiche testimonianze certe dell'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri antenati degli attuali caratteri cinesi risalgono al 1250 a.C. Alcune varianti dei caratteri cinesi sono impiegati anche nel sistema di scrittura giapponese, e in passato erano usati per scrivere anche il coreano e il vietnamita. (it)
  • Les kanjis sont des signes des caractères chinois dont le rôle est d'écrire une partie de la langue japonaise, chaque kanji ayant une ou plusieurs expressions phonologiques possibles, appelées « lectures ». (fr)
  • I kanji (漢字 kanji?, "caratteri han", cioè "caratteri cinesi" o sinogrammi) sono i caratteri di origine cinese usati nella scrittura giapponese in congiunzione con i sillabari hiragana e katakana. (it)
  • 漢字(かんじ)は、中国古代の黄河文明で発祥した表記文字。四大文明で使用された古代文字のうち、現用される唯一の文字体系。また最も文字数が多い文字体系であり、その数は約10万字に上る。古代から周辺諸国家や地域に伝わり漢字文化圏を形成し、言語のみならず文化上に大きな影響を与えた。 現代では中国語、日本語、韓国語(朝鮮語)、広西の東興市にいるジン族が使用のベトナム語の記述に使われる。現在、韓国語では殆ど使用されなくなっている。20世紀に入り、漢字文化圏内でも中国語と日本語以外は漢字表記を殆ど廃止したが、なお約15億人が使用し、約50億人が使うラテン文字についで、世界で2番目に使用者数が多い。 (ja)
  • 日本における漢字(にほんにおけるかんじ)では、日本で使用される漢字を総合的に説明する。 日本において漢字は、表音文字である仮名(平仮名、片仮名)と並んで日本語を表記するための主要な文字となっている。現在、日本語の表記は文部科学省の漢字制限(常用漢字、教育漢字)を受けている。漢字の字体も、古典の刊行や書道、一部の人名や企業名といった特定の分野以外では、常用漢字表に基づいたいわゆる新字体を使うことが多い。 また、英語圏やフランス語圏で「Kanji」と言う場合は、日本の漢字、狭義では新字体を指す。 (ja)
  • 간지 또는, 칸지(일본어: 漢字; かんじ)는 일본에서 쓰이고 있는 한자(漢字) 즉, 일본어의 한자를 지칭한다. 정체자를 사용하는 대한민국이나 중화민국과 달리 획수가 다소 줄어든 신자체를 사용하는데 이는 현재 중국에서 사용하는 간체자와는 차이가 있다. 표음 문자 (히라가나, 가타카나)와 더불어, 한자는 일본어의 매우 중요한 표기 수단이다. 현재 일본어의 한자는 문부과학성의 한자 제한 규칙(상용한자 및 교육한자)에 근거하고 있다. 고전 및 서도 등의 특정 분야를 제외하고는 상용한자가 중심으로 사용된다. (ko)
  • 한자(漢字)는 표어 문자의 하나로, 중국 대륙에서 발원하여 대만, 홍콩, 마카오, 일본, 대한민국, 조선민주주의인민공화국, 베트남, 인도네시아, 싱가포르, 말레이시아, 브루나이등의 동아시아와 동남아시아 국가에서 사용되고 있는 문자이다. (ko)
  • Os kanji (漢字) são caracteres da língua japonesa adquiridos a partir de caracteres chineses, da época da Dinastia Han, que se utilizam para escrever japonês junto com os caracteres silabários japoneses katakana e hiragana. No mundo ocidental, kanji, também é sinônimo de ideograma. Sempre foi muito utilizado na caligrafia para tatuagens.Devido ao imenso e variável número de kanji, o ministério da educação japonês definiu, em 10 de outubro de 1981, a jōyō kanji, uma lista de kanji oficiais, distribuídos por ordem de traços, de 1 até 23. (pt)
  • Kanji (jap. 漢字 kanji; „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego. (pl)
  • Kinesiska tecken är det skriftsystem som används för att skriva kinesiska, japanska och i viss mån koreanska. Det har tidigare använts även för vietnamesiska. Det är tecknens ursprung som logogram som gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Tecknen skrevs ursprungligen i kolumner från höger till vänster, men skrivs numera ofta i rader från vänster till höger; båda skrivsätten anses dock vara korrekta och i till exempel tidningstext kan man se dem blandade. (sv)
  • Кандзи (яп.: (инф.); дзи — «буквы», Кан — «Хань»; букв.: «ханьские буквы») — китайские иероглифы, используемые в современной японской письменности наряду с хираганой, катаканой, арабскими цифрами и ромадзи (латинским алфавитом). (ru)
  • Кандзі (яп. 漢字 — кандзі, «китайські знаки») — ієрогліфічне письмо, складова частина японської писемності. Запозичене японцями в Китаї у V—VI століттях. До запозичених знаків додані ієрогліфи, розроблені самими японцями (国字 — кокудзі). Крім ієрогліфів, для письма в Японії також використовуються дві складові абетки: хіраґана та катакана, арабські цифри і латинська абетка ромадзі. (uk)
  • 日本漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?),又稱日語漢字、日文汉字,是書寫日語時(特別是現代日語)所使用的汉字。 日本漢字的寫法基本上與現代中文使用的漢字(包括簡化字和繁體字)大同小異。古代日本幾乎完全使用汉字书写文言文。自近代以來,出現一部分由日本人独创的汉字,称为日製漢字或和製漢字,日本官方定為國字,當中部分已被中文收錄。和製漢字主要指未被中文吸收的漢字。 《》是最大的日本漢字字典,共記載接近五萬個漢字,不過在戰後的現代日文中常用漢字大約只有兩千餘個。 (zh)
  • الرموز الصينية (بالصينية المبسطة: 汉字، وبالصينية التقليدية: 漢字 وبنظام البينيين: hànzì، وتُنطق هانزي، وتعني: حروف الهان) رسوم لفظية وُضعت لكتابة اللغة الصينية، واتُّخذت لكتابة عدة لغات آسيوية أخرى. وما زالت عنصرًا أساسيًّا في نظام الكتابة الياباني المدعو كانجي. وهي أقدم نظام كتابة مستمر استعماله في العالم كله. بسبب انتشار نظامها الحالي في شرق آسيا، واستعماله التاريخي في المجال الثقافي هناك، يُعد من أكثر أنظمة الكتابة انتشارًا في العالم من حيث عدد المستعمِلين. يبلغ عددها عشرات الآلاف، وإن كان أغلبها رموزًا مرادِفة ثانوية لم تَظهر إلا في النصوص التاريخية. نظامها قائم على الرموز خلافًا للألِفْبائية القائمة على الحروف، أي يُربط فيه كل رسم لفظي بصوت تام، ومن ثَم يمكن مقارنته بـ«المقطعية» من بعض الوجوه. (ar)
  • Els kanji (漢字) són els caràcters d'origen xinès, de l'època de la dinastia Han, que s'utilitzen a l'escriptura japonesa junt amb els sil·labaris katakana i hiragana. Alguns dels caràcters, anomenats manyōgana (万葉仮名) en honor de la col·lecció de poemes del segle viii Manyōshū (万葉集), posseeixen només valor fonètic. Altres funcionen com a ideogrames, és a dir sustenten el valor conceptual de la paraula i un tercer grup són híbrids entre els dos sistemes anteriors, o sigui, tenen una part de suport fonètic i una altra d'aproximació al concepte requerit. (ca)
  • Čínské znaky (čínsky: 漢字, 汉字, pinyin: Hànzì, český přepis: Chan-c', japonsky: Kandži 漢字, korejsky: Hanča 한자) jsou písemná soustava, která je používána pro zápis čínských jazyků (čínštiny, kantonštiny aj.), částečně japonštiny, příležitostně korejštiny a v minulosti též vietnamštiny. (cs)
  • Kanji [kaɴdʑi] sind die in der japanischen Schrifttradition verwendeten Schriftzeichen chinesischen Ursprungs. Das Wort Kanji wird mit chinesischen Schriftzeichen geschrieben als 漢字, in Hiragana-Schrift als かんじ. Die Schriftzeichen, die ausschließlich in Japan erschaffen wurden, heißen – 国字 ‚Nationale Schriftzeichen‘ – bzw. Wasei kanji – 和製漢字 ‚Japanische Schriftzeichen‘ – und sind Teil des japanischen Kanji-Schriftsystems. Diese Schriftzeichen werden wie alle übrigen durch mosaikartige Komposition von chinesischen Schriftelementen zusammengesetzt. Die Nutzung der heute durch die Schriftreform „leicht modifizierten“ Kanji – Shinjitai – in Japan im Vergleich zu China, sind letztlich grafische bzw. historische Varietäten derselben Schriftzeichen. Mit einigen Ausnahmen unterscheiden sie sich n (de)
  • Die chinesische Schrift (chinesisch 中文字, Pinyin zhōngwénzì, Zhuyin ㄓㄨㄥ ㄨㄣˊ ㄗˋ) oder Hànzì (漢字 / 汉字, hànzì, Zhuyin ㄏㄢˋ ㄗˋ – „Han-Schrift“) fixiert die chinesischen Sprachen, vor allem das Hochchinesische, mit chinesischen Schriftzeichen. Sie ist damit ein zentraler Träger der chinesischen Kultur und diente als Grundlage der japanischen Schriften (Kanji, Hiragana, Katakana), einer der koreanischen Schriften (Hanja) und einer der vietnamesischen Schriften (Chữ nôm). (de)
  • La ĉina skribo, aŭ ĉinaj signoj, estas uzataj en la ĉina lingvo, la japana lingvo kaj la korea lingvo (Sud-Koreio). La ĉinaj signoj malaperis el la vjetnama lingvo (la vjetnama lingvo uzis ĉinajn signojn ĝis la 20a jarcento) kaj en Nord-Koreio (kie estas uzata sole korea alfabeto). La ĉinaj signoj (汉字/漢字) nomiĝas hànzì en la norma ĉina (mandarena, nordĉina), hon3 zi6 en la kantona, kanji en la japana, hanja en la korea, kaj hán tư en la vjetnama. En la ĉina lingvo unu aŭ pluraj signoj (字) konsistigas vortojn (詞), ekzemplo: "hànzi" (漢字) havas du signojn. (eo)
  • Txinatar karaktereak (txinera tradizionalez: 漢字; txinera sinplifikatuz: 汉字; pinyinez: hànzì, liteeralki Han karaktereak) txinera idazteko garatutako logogramak dira. Asiako beste hizkuntza batzuk idazteko ere egokitu dira. elementu garrantzitsuak dira (kanji izenarekin ezagunak) eta batzuetan, are eta gehiago historikoki, koreera idazteko ere erabiltzen dira (hanja izena hartzen dute). Vietnamera idazteko formalki erabili ziren, izeneko sistemarekin, eta Zhuang hizkuntzarako ere erabili dira izenarekin. Denak elkarrekin hartuta, "CJK karaktere" izenarekin ezagutzen den idazkuntza sistema da. Vietnamera sartzen bada, CJKV izena ematen zaio. (eu)
  • Kanji (japonieraz: 漢字, "Han karaktereak" esan nahi duena) egungo japoniera idazteko erabiltzen diren karaktere txinatarrak dira, hiraganaz (ひらがな, 平仮名), katakanaz (カタカナ, 片仮名), zenbaki arabiarrez eta latindar alfabetoaz gain ( izenaz ezaguna). Horiekin batera, Matematikako eta Fisikako nazioarteko zenbait sinbolotarako, greziar alfabetoa ere erabiltzen da. (eu)
  • Los kanjis (漢字 kanji?, literalmente «carácter han») son los sinogramas utilizados en la escritura del idioma japonés. Los kanji son uno de los tres sistemas de escritura japoneses junto con los silabarios hiragana y katakana, para los que existen reglas generales a la hora de combinarlos, pues cada uno tiene una función diferente. (es)
  • Los caracteres chinos, a veces llamados sinogramas (汉字/漢字, chino: hànzì, japonés: kanji, coreano: hanja; literalmente, 'carácter han'), son un sistema de escritura de tipo logográfico y originalmente silábico, desarrollado por los chinos han en torno a la llanura del río Amarillo y adoptado por varias naciones de Asia Oriental (sinoesfera). Los sinogramas eran utilizados antiguamente por las naciones de Asia del Este para escribir textos en chino clásico, y posteriormente lo han sido en la escritura china y la japonesa, así como en la coreana, en la antigua escritura vietnamita y en . (es)
  • Les caractères chinois, ou sinogrammes, sont les unités logographiques qui composent l'écriture des langues chinoises. Ils sont appelés en chinois hànzì (« caractères han »), s'écrivant, en chinois traditionnel : 漢字, et depuis le XXe siècle en République populaire de Chine, en Malaisie et à Singapour, en chinois simplifié : 汉字. Ils ont été dans le passé ou sont également de nos jours utilisés pour écrire d'autres langues, à titre principal ou complémentaire, notamment le coréen (hanja), le japonais (kanji) ou le vietnamien (chữ nho). Leur utilisation s'étend donc sur une large étendue géographique, la « sinosphère ». (fr)
  • Kanji (漢字), secara harfiah berarti "aksara dari Han", adalah aksara Tionghoa yang digunakan dalam bahasa Jepang. Kanji adalah salah satu dari empat set aksara yang digunakan dalam tulisan modern Jepang selain kana (katakana, hiragana) dan romaji. (in)
  • Aksara Han atau Aksara Tionghoa adalah aksara morfemis yang digunakan dalam penulisan bahasa Tionghoa dan beberapa bahasa Asia. Dalam Bahasa Tionghoa dinamakan Hanzi (Hanzi sederhana: 汉字; Hanzi tradisional: 漢字; Pinyin: Hànzì). Aksara Han telah diadaptasi untuk menulis beberapa bahasa lain termasuk Jepang yang dikenal sebagai kanji, Korea yang dikenal sebagai hanja, dan Vietnam dalam sebuah sistem yang disebut chữ Nôm. Secara kolektif, aksara-aksara ini dikenal dengan nama aksara CJKV. Aksara Han merupakan sistem penulisan tertua di dunia yang digunakan secara terus-menerus.Berdasarkan penggunaannya saat ini secara luas di Asia Timur, dan penggunaan historis di seluruh Sinosfer, aksara Han adalah salah satu sistem penulisan di dunia yang . (in)
  • Het Chinese schrift (Chinees: Hanzi ([han tsɨ]?), 'Chinees karakter') is een logografisch schrift bestaande uit karakters, dat wordt gebruikt om de Chinese talen te schrijven. De karakters zijn onder te verdelen in traditionele en vereenvoudigde karakters. Deze zijn aangepast om ook een aantal andere Aziatische talen te schrijven. Ze blijven een belangrijk onderdeel van het Japanse schrift waarin ze bekend staan als kanji. Het Chinese schrift vormt het oudste continu gebruikte schrift ter wereld. Vanwege het wijdverspreide huidige gebruik in Oost-Azië en historisch gebruik in de hele Sinosfeer, behoort het Chinese schrift tot de meest gebruikte schriften ter wereld. Er zijn tienduizenden Chinese karakters, hoewel de meeste grafische varianten zijn met maar kleine verschillen, die alleen in (nl)
  • Het kanji (漢字) is een van de drie Japanse schriften en betekent "schrifttekens van Han". Het is overgenomen van de Chinese tekens, hànzi 漢字, toen de Chinese taal en cultuur voor een groot deel overgenomen werden door Japan. Een teken in het kanji wordt ook kanji genoemd. Het kanji is logografisch, wat wil zeggen dat elk teken een begrip uitdrukt. Het kanji alleen is niet genoeg om in het Japans te schrijven, daarbij zijn ook katakana en hiragana nodig, twee fonetische schriften (vergelijkbaar met het westerse alfabet). (nl)
  • Pismo chińskie (chiń. hànzì, jap. kanji, kor.: hancha, wiet. hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne), stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4½ tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego. Chińskie pismo jest również systemem złożonym, w którym znak z reprezentowanym słowem może łączyć zasada semantyczna, fonetyczna, albo obie naraz. Dlatego nazywanie go pismem ideograficznym lub pismem obrazkowym jest również nieporozumieniem. (pl)
  • Os caracteres chineses ou caracteres Han (汉字 / 漢字, Hanzi) são logogramas (e não ideogramas) utilizados como sistema de escrita do chinês, japonês, coreano (apenas na Coreia do Sul, e com importância unicamente histórica e/ou cultural) e outros idiomas, como por exemplo o dong. Foram usados na Coreia do Norte até 1949 e no Vietname até o século XVII. Também denominados sinogramas, as suas origens são remotas, possivelmente anteriores à dinastia Shang, no século XIII a.C., quando aparecem os primeiros registros desta escrita, em ossos de animais. Confúcio, por exemplo, faz referência a existência de um sistema de escrita na China anterior a 2000 a.C. É, contudo, difícil traçar a sua história e a sua origem pertencente ao domínio da mitologia chinesa. (pt)
  • Kanji (uttal: /kandʑi/) är ett av tre japanska skriftspråk (jämte katakana och hiragana), och består av skrivtecken lånade från kinesiskan. Tecknen har både en betydelse och ett eller flera uttal och utvecklades ursprungligen för att skriva kinesiska. Tecknens ursprung som logogram gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. (sv)
  • Кита́йское письмо́ (кит. трад. 漢字, упр. 汉字, пиньинь hànzì, палл. ханьцзы) — иероглифическая или идеографическая система записи, возникшая на территории Китая. Отличается от алфавитной тем, что каждому знаку приписано какое-то значение (не только фонетическое), и число знаков очень велико (десятки тысяч). В Китае различают две основные формы — старую (вэньянь) и современную (байхуа). Китайскими иероглифами записан один из буддийских канонов (китайская трипитака), содержащий как переводные с санскрита (преимущественно) тексты, так и оригинальные сочинения китайских буддистов. (ru)
  • Китайська писемність (кит. 中文; піньїнь: zhōngwén, «китайське письмо») — стародавній і загальновживаний спосіб запису китайської мови. Китайські ієрогліфи упорядковані за логосилабічним принципом, а не абетковим. Кожний знак — односилабічне слово, так звана логограма, або односилабічна складова певного слова. Ієрогліф або ієрогліфічна комбінація позначають фізичні об'єкти, абстрактні поняття або вимову. (uk)
  • 漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?,朝鮮語:한자/漢字 hanja;越南语:hán tự/chữ hán/漢字/𡨸漢),又稱中文字、華文字、唐話字,是漢字文化圈廣泛使用的一種文字,為世界上独有的一种指示会意文字体系,也是世界上唯一仍被廣泛使用並高度發展的語素文字。最初由中國上古時代的黄河文明華夏族先民所發明創製,其字體也歷經過長久改進及演變。目前确切出現的歷史尚有討論空間,最早可追溯至陶文,約公元前1300年商朝的甲骨文、籀文、金文已經破譯,再到春秋戰國與秦朝的籀文、小篆,發展至漢朝隸變,產生隶书、草书以及楷书(以及衍生的行书),至唐代楷化為今日所用的手寫字體標準——正楷,也是今日普遍使用的現代漢字。 漢字在古文中只稱「字」,為與少數民族文字區別而稱「漢字」,指漢人使用的文字,後者稱法在近代才開始通用。作為漢語族各種漢語語言的書寫文字,汉字是史上迄今为止连续使用时间最长的主要文字,也是上古时期各大文字体系中唯一传承至今的。相较而言,古埃及、巴比伦、古印度文字都早已消亡。中國歷代皆以漢字為主要官方文字,現時在中華人民共和國與中華民國均為實務上的官方文字。漢字在古代已發展至高度完備的水準,不單中國使用,在很長時期內還充當東亞地區唯一的國際通用文字,在20世紀前都是朝鮮半島、越南、琉球和日本等國家的書面規範文字。除了漢語之外,古代東亞諸國都有一定程度地自行創製漢字。 (zh)
  • L'escriptura xinesa està basada en l'ús dels signes propis anomenats caràcters xinesos (xinès: 漢字 / 汉字, pinyin: hànzì). Aquest sistema d'escriptura, d'origen logogràfic i similar en aquest sentit als sistemes maia i egipci, és un dels trets més distintius de la cultura xinesa. Hi ha milers de caràcters que s'han utilitzat durant almenys tres mil anys com a forma escrita, i que van ser adoptats també per altres llengües asiàtiques, en particular el japonès, el coreà i el vietnamita. Aquestes dues últimes van abandonar quasi per complet l'ús de caràcters durant la segona meitat del segle xx, mentre que al Japó se'n continuen utilitzant, i s'hi anomenen kanji. (ca)
  • Kandži, (japonsky: 漢字) je znakový systém používaný pro zápis japonštiny. Vyvinul se z čínských znaků, které přišly do Japonska společně s buddhistickými texty. V současné japonštině se používá v kombinaci s hiraganou a katakanou. (cs)
  • الكانجي (باليابانية: 漢字) هي الجزء الأصعب من اللغة اليابانية وخاصة للأجانب عليها. وتستخدم مع الهيراغانا والكاتاكانا في كتابة اللغة اليابانية.وهي من أصل صيني استوردت في القرن الخامس ميلادي أثناء نقل الديانة البوذية إلى اليابان لأن اللغة اليابانية كانت لغة صوتية لكنهم أخذوا مقاطع الكانجي وأحدثوا عليها. (ar)
  • Οι κινεζικοί χαρακτήρες είναι που χρησιμοποιούνται στη γραφή των κινεζικών και μερικών άλλων ασιατικών γλωσσών. Στα πρότυπα κινεζικά καλούνται hanzi (απλοποιημένα κινεζικά: 汉字, παραδοσιακά κινέζικα: 漢字). Έχουν προσαρμοστεί για να χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από άλλες γλώσσες, όπως τα ιαπωνικά, όπου είναι γνωστοί ως kanji, τα κορεατικά, όπου είναι γνωστοί ως hanja, και τα βιετναμέζικα σε ένα σύστημα που είναι γνωστό ως chữ nôm. Οι κινεζικοί χαρακτήρες αποτελούν το παλαιότερο συνεχώς χρησιμοποιημένο σύστημα γραφής στον κόσμο. (el)
  • I caratteri cinesi (漢字T, 汉字S, hànzìP) sono le unità minime di significato (in linguaggio specialistico chiamate logogrammi) utilizzate nella scrittura del cinese. Le più antiche testimonianze certe dell'esistenza di un sistema di scrittura basato sui caratteri antenati degli attuali caratteri cinesi risalgono al 1250 a.C. Alcune varianti dei caratteri cinesi sono impiegati anche nel sistema di scrittura giapponese, e in passato erano usati per scrivere anche il coreano e il vietnamita. (it)
  • Les kanjis sont des signes des caractères chinois dont le rôle est d'écrire une partie de la langue japonaise, chaque kanji ayant une ou plusieurs expressions phonologiques possibles, appelées « lectures ». (fr)
  • I kanji (漢字 kanji?, "caratteri han", cioè "caratteri cinesi" o sinogrammi) sono i caratteri di origine cinese usati nella scrittura giapponese in congiunzione con i sillabari hiragana e katakana. (it)
  • 漢字(かんじ)は、中国古代の黄河文明で発祥した表記文字。四大文明で使用された古代文字のうち、現用される唯一の文字体系。また最も文字数が多い文字体系であり、その数は約10万字に上る。古代から周辺諸国家や地域に伝わり漢字文化圏を形成し、言語のみならず文化上に大きな影響を与えた。 現代では中国語、日本語、韓国語(朝鮮語)、広西の東興市にいるジン族が使用のベトナム語の記述に使われる。現在、韓国語では殆ど使用されなくなっている。20世紀に入り、漢字文化圏内でも中国語と日本語以外は漢字表記を殆ど廃止したが、なお約15億人が使用し、約50億人が使うラテン文字についで、世界で2番目に使用者数が多い。 (ja)
  • 日本における漢字(にほんにおけるかんじ)では、日本で使用される漢字を総合的に説明する。 日本において漢字は、表音文字である仮名(平仮名、片仮名)と並んで日本語を表記するための主要な文字となっている。現在、日本語の表記は文部科学省の漢字制限(常用漢字、教育漢字)を受けている。漢字の字体も、古典の刊行や書道、一部の人名や企業名といった特定の分野以外では、常用漢字表に基づいたいわゆる新字体を使うことが多い。 また、英語圏やフランス語圏で「Kanji」と言う場合は、日本の漢字、狭義では新字体を指す。 (ja)
  • 간지 또는, 칸지(일본어: 漢字; かんじ)는 일본에서 쓰이고 있는 한자(漢字) 즉, 일본어의 한자를 지칭한다. 정체자를 사용하는 대한민국이나 중화민국과 달리 획수가 다소 줄어든 신자체를 사용하는데 이는 현재 중국에서 사용하는 간체자와는 차이가 있다. 표음 문자 (히라가나, 가타카나)와 더불어, 한자는 일본어의 매우 중요한 표기 수단이다. 현재 일본어의 한자는 문부과학성의 한자 제한 규칙(상용한자 및 교육한자)에 근거하고 있다. 고전 및 서도 등의 특정 분야를 제외하고는 상용한자가 중심으로 사용된다. (ko)
  • 한자(漢字)는 표어 문자의 하나로, 중국 대륙에서 발원하여 대만, 홍콩, 마카오, 일본, 대한민국, 조선민주주의인민공화국, 베트남, 인도네시아, 싱가포르, 말레이시아, 브루나이등의 동아시아와 동남아시아 국가에서 사용되고 있는 문자이다. (ko)
  • Os kanji (漢字) são caracteres da língua japonesa adquiridos a partir de caracteres chineses, da época da Dinastia Han, que se utilizam para escrever japonês junto com os caracteres silabários japoneses katakana e hiragana. No mundo ocidental, kanji, também é sinônimo de ideograma. Sempre foi muito utilizado na caligrafia para tatuagens.Devido ao imenso e variável número de kanji, o ministério da educação japonês definiu, em 10 de outubro de 1981, a jōyō kanji, uma lista de kanji oficiais, distribuídos por ordem de traços, de 1 até 23. (pt)
  • Kanji (jap. 漢字 kanji; „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego. (pl)
  • Kinesiska tecken är det skriftsystem som används för att skriva kinesiska, japanska och i viss mån koreanska. Det har tidigare använts även för vietnamesiska. Det är tecknens ursprung som logogram som gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. Tecknen skrevs ursprungligen i kolumner från höger till vänster, men skrivs numera ofta i rader från vänster till höger; båda skrivsätten anses dock vara korrekta och i till exempel tidningstext kan man se dem blandade. (sv)
  • Кандзи (яп.: (инф.); дзи — «буквы», Кан — «Хань»; букв.: «ханьские буквы») — китайские иероглифы, используемые в современной японской письменности наряду с хираганой, катаканой, арабскими цифрами и ромадзи (латинским алфавитом). (ru)
  • Кандзі (яп. 漢字 — кандзі, «китайські знаки») — ієрогліфічне письмо, складова частина японської писемності. Запозичене японцями в Китаї у V—VI століттях. До запозичених знаків додані ієрогліфи, розроблені самими японцями (国字 — кокудзі). Крім ієрогліфів, для письма в Японії також використовуються дві складові абетки: хіраґана та катакана, арабські цифри і латинська абетка ромадзі. (uk)
  • 日本漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?),又稱日語漢字、日文汉字,是書寫日語時(特別是現代日語)所使用的汉字。 日本漢字的寫法基本上與現代中文使用的漢字(包括簡化字和繁體字)大同小異。古代日本幾乎完全使用汉字书写文言文。自近代以來,出現一部分由日本人独创的汉字,称为日製漢字或和製漢字,日本官方定為國字,當中部分已被中文收錄。和製漢字主要指未被中文吸收的漢字。 《》是最大的日本漢字字典,共記載接近五萬個漢字,不過在戰後的現代日文中常用漢字大約只有兩千餘個。 (zh)
  • الرموز الصينية (بالصينية المبسطة: 汉字، وبالصينية التقليدية: 漢字 وبنظام البينيين: hànzì، وتُنطق هانزي، وتعني: حروف الهان) رسوم لفظية وُضعت لكتابة اللغة الصينية، واتُّخذت لكتابة عدة لغات آسيوية أخرى. وما زالت عنصرًا أساسيًّا في نظام الكتابة الياباني المدعو كانجي. وهي أقدم نظام كتابة مستمر استعماله في العالم كله. بسبب انتشار نظامها الحالي في شرق آسيا، واستعماله التاريخي في المجال الثقافي هناك، يُعد من أكثر أنظمة الكتابة انتشارًا في العالم من حيث عدد المستعمِلين. يبلغ عددها عشرات الآلاف، وإن كان أغلبها رموزًا مرادِفة ثانوية لم تَظهر إلا في النصوص التاريخية. نظامها قائم على الرموز خلافًا للألِفْبائية القائمة على الحروف، أي يُربط فيه كل رسم لفظي بصوت تام، ومن ثَم يمكن مقارنته بـ«المقطعية» من بعض الوجوه. (ar)
  • Els kanji (漢字) són els caràcters d'origen xinès, de l'època de la dinastia Han, que s'utilitzen a l'escriptura japonesa junt amb els sil·labaris katakana i hiragana. Alguns dels caràcters, anomenats manyōgana (万葉仮名) en honor de la col·lecció de poemes del segle viii Manyōshū (万葉集), posseeixen només valor fonètic. Altres funcionen com a ideogrames, és a dir sustenten el valor conceptual de la paraula i un tercer grup són híbrids entre els dos sistemes anteriors, o sigui, tenen una part de suport fonètic i una altra d'aproximació al concepte requerit. (ca)
  • Čínské znaky (čínsky: 漢字, 汉字, pinyin: Hànzì, český přepis: Chan-c', japonsky: Kandži 漢字, korejsky: Hanča 한자) jsou písemná soustava, která je používána pro zápis čínských jazyků (čínštiny, kantonštiny aj.), částečně japonštiny, příležitostně korejštiny a v minulosti též vietnamštiny. (cs)
  • Kanji [kaɴdʑi] sind die in der japanischen Schrifttradition verwendeten Schriftzeichen chinesischen Ursprungs. Das Wort Kanji wird mit chinesischen Schriftzeichen geschrieben als 漢字, in Hiragana-Schrift als かんじ. Die Schriftzeichen, die ausschließlich in Japan erschaffen wurden, heißen – 国字 ‚Nationale Schriftzeichen‘ – bzw. Wasei kanji – 和製漢字 ‚Japanische Schriftzeichen‘ – und sind Teil des japanischen Kanji-Schriftsystems. Diese Schriftzeichen werden wie alle übrigen durch mosaikartige Komposition von chinesischen Schriftelementen zusammengesetzt. Die Nutzung der heute durch die Schriftreform „leicht modifizierten“ Kanji – Shinjitai – in Japan im Vergleich zu China, sind letztlich grafische bzw. historische Varietäten derselben Schriftzeichen. Mit einigen Ausnahmen unterscheiden sie sich n (de)
  • Die chinesische Schrift (chinesisch 中文字, Pinyin zhōngwénzì, Zhuyin ㄓㄨㄥ ㄨㄣˊ ㄗˋ) oder Hànzì (漢字 / 汉字, hànzì, Zhuyin ㄏㄢˋ ㄗˋ – „Han-Schrift“) fixiert die chinesischen Sprachen, vor allem das Hochchinesische, mit chinesischen Schriftzeichen. Sie ist damit ein zentraler Träger der chinesischen Kultur und diente als Grundlage der japanischen Schriften (Kanji, Hiragana, Katakana), einer der koreanischen Schriften (Hanja) und einer der vietnamesischen Schriften (Chữ nôm). (de)
  • La ĉina skribo, aŭ ĉinaj signoj, estas uzataj en la ĉina lingvo, la japana lingvo kaj la korea lingvo (Sud-Koreio). La ĉinaj signoj malaperis el la vjetnama lingvo (la vjetnama lingvo uzis ĉinajn signojn ĝis la 20a jarcento) kaj en Nord-Koreio (kie estas uzata sole korea alfabeto). La ĉinaj signoj (汉字/漢字) nomiĝas hànzì en la norma ĉina (mandarena, nordĉina), hon3 zi6 en la kantona, kanji en la japana, hanja en la korea, kaj hán tư en la vjetnama. En la ĉina lingvo unu aŭ pluraj signoj (字) konsistigas vortojn (詞), ekzemplo: "hànzi" (漢字) havas du signojn. (eo)
  • Txinatar karaktereak (txinera tradizionalez: 漢字; txinera sinplifikatuz: 汉字; pinyinez: hànzì, liteeralki Han karaktereak) txinera idazteko garatutako logogramak dira. Asiako beste hizkuntza batzuk idazteko ere egokitu dira. elementu garrantzitsuak dira (kanji izenarekin ezagunak) eta batzuetan, are eta gehiago historikoki, koreera idazteko ere erabiltzen dira (hanja izena hartzen dute). Vietnamera idazteko formalki erabili ziren, izeneko sistemarekin, eta Zhuang hizkuntzarako ere erabili dira izenarekin. Denak elkarrekin hartuta, "CJK karaktere" izenarekin ezagutzen den idazkuntza sistema da. Vietnamera sartzen bada, CJKV izena ematen zaio. (eu)
  • Kanji (japonieraz: 漢字, "Han karaktereak" esan nahi duena) egungo japoniera idazteko erabiltzen diren karaktere txinatarrak dira, hiraganaz (ひらがな, 平仮名), katakanaz (カタカナ, 片仮名), zenbaki arabiarrez eta latindar alfabetoaz gain ( izenaz ezaguna). Horiekin batera, Matematikako eta Fisikako nazioarteko zenbait sinbolotarako, greziar alfabetoa ere erabiltzen da. (eu)
  • Los kanjis (漢字 kanji?, literalmente «carácter han») son los sinogramas utilizados en la escritura del idioma japonés. Los kanji son uno de los tres sistemas de escritura japoneses junto con los silabarios hiragana y katakana, para los que existen reglas generales a la hora de combinarlos, pues cada uno tiene una función diferente. (es)
  • Los caracteres chinos, a veces llamados sinogramas (汉字/漢字, chino: hànzì, japonés: kanji, coreano: hanja; literalmente, 'carácter han'), son un sistema de escritura de tipo logográfico y originalmente silábico, desarrollado por los chinos han en torno a la llanura del río Amarillo y adoptado por varias naciones de Asia Oriental (sinoesfera). Los sinogramas eran utilizados antiguamente por las naciones de Asia del Este para escribir textos en chino clásico, y posteriormente lo han sido en la escritura china y la japonesa, así como en la coreana, en la antigua escritura vietnamita y en . (es)
  • Les caractères chinois, ou sinogrammes, sont les unités logographiques qui composent l'écriture des langues chinoises. Ils sont appelés en chinois hànzì (« caractères han »), s'écrivant, en chinois traditionnel : 漢字, et depuis le XXe siècle en République populaire de Chine, en Malaisie et à Singapour, en chinois simplifié : 汉字. Ils ont été dans le passé ou sont également de nos jours utilisés pour écrire d'autres langues, à titre principal ou complémentaire, notamment le coréen (hanja), le japonais (kanji) ou le vietnamien (chữ nho). Leur utilisation s'étend donc sur une large étendue géographique, la « sinosphère ». (fr)
  • Kanji (漢字), secara harfiah berarti "aksara dari Han", adalah aksara Tionghoa yang digunakan dalam bahasa Jepang. Kanji adalah salah satu dari empat set aksara yang digunakan dalam tulisan modern Jepang selain kana (katakana, hiragana) dan romaji. (in)
  • Aksara Han atau Aksara Tionghoa adalah aksara morfemis yang digunakan dalam penulisan bahasa Tionghoa dan beberapa bahasa Asia. Dalam Bahasa Tionghoa dinamakan Hanzi (Hanzi sederhana: 汉字; Hanzi tradisional: 漢字; Pinyin: Hànzì). Aksara Han telah diadaptasi untuk menulis beberapa bahasa lain termasuk Jepang yang dikenal sebagai kanji, Korea yang dikenal sebagai hanja, dan Vietnam dalam sebuah sistem yang disebut chữ Nôm. Secara kolektif, aksara-aksara ini dikenal dengan nama aksara CJKV. Aksara Han merupakan sistem penulisan tertua di dunia yang digunakan secara terus-menerus.Berdasarkan penggunaannya saat ini secara luas di Asia Timur, dan penggunaan historis di seluruh Sinosfer, aksara Han adalah salah satu sistem penulisan di dunia yang . (in)
  • Het Chinese schrift (Chinees: Hanzi ([han tsɨ]?), 'Chinees karakter') is een logografisch schrift bestaande uit karakters, dat wordt gebruikt om de Chinese talen te schrijven. De karakters zijn onder te verdelen in traditionele en vereenvoudigde karakters. Deze zijn aangepast om ook een aantal andere Aziatische talen te schrijven. Ze blijven een belangrijk onderdeel van het Japanse schrift waarin ze bekend staan als kanji. Het Chinese schrift vormt het oudste continu gebruikte schrift ter wereld. Vanwege het wijdverspreide huidige gebruik in Oost-Azië en historisch gebruik in de hele Sinosfeer, behoort het Chinese schrift tot de meest gebruikte schriften ter wereld. Er zijn tienduizenden Chinese karakters, hoewel de meeste grafische varianten zijn met maar kleine verschillen, die alleen in (nl)
  • Het kanji (漢字) is een van de drie Japanse schriften en betekent "schrifttekens van Han". Het is overgenomen van de Chinese tekens, hànzi 漢字, toen de Chinese taal en cultuur voor een groot deel overgenomen werden door Japan. Een teken in het kanji wordt ook kanji genoemd. Het kanji is logografisch, wat wil zeggen dat elk teken een begrip uitdrukt. Het kanji alleen is niet genoeg om in het Japans te schrijven, daarbij zijn ook katakana en hiragana nodig, twee fonetische schriften (vergelijkbaar met het westerse alfabet). (nl)
  • Pismo chińskie (chiń. hànzì, jap. kanji, kor.: hancha, wiet. hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne), stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4½ tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego. Chińskie pismo jest również systemem złożonym, w którym znak z reprezentowanym słowem może łączyć zasada semantyczna, fonetyczna, albo obie naraz. Dlatego nazywanie go pismem ideograficznym lub pismem obrazkowym jest również nieporozumieniem. (pl)
  • Os caracteres chineses ou caracteres Han (汉字 / 漢字, Hanzi) são logogramas (e não ideogramas) utilizados como sistema de escrita do chinês, japonês, coreano (apenas na Coreia do Sul, e com importância unicamente histórica e/ou cultural) e outros idiomas, como por exemplo o dong. Foram usados na Coreia do Norte até 1949 e no Vietname até o século XVII. Também denominados sinogramas, as suas origens são remotas, possivelmente anteriores à dinastia Shang, no século XIII a.C., quando aparecem os primeiros registros desta escrita, em ossos de animais. Confúcio, por exemplo, faz referência a existência de um sistema de escrita na China anterior a 2000 a.C. É, contudo, difícil traçar a sua história e a sua origem pertencente ao domínio da mitologia chinesa. (pt)
  • Kanji (uttal: /kandʑi/) är ett av tre japanska skriftspråk (jämte katakana och hiragana), och består av skrivtecken lånade från kinesiskan. Tecknen har både en betydelse och ett eller flera uttal och utvecklades ursprungligen för att skriva kinesiska. Tecknens ursprung som logogram gör det möjligt att återge inte bara flertalet, ibland mycket olika, kinesiska dialekter utan även helt andra talade språks betydelser. (sv)
  • Кита́йское письмо́ (кит. трад. 漢字, упр. 汉字, пиньинь hànzì, палл. ханьцзы) — иероглифическая или идеографическая система записи, возникшая на территории Китая. Отличается от алфавитной тем, что каждому знаку приписано какое-то значение (не только фонетическое), и число знаков очень велико (десятки тысяч). В Китае различают две основные формы — старую (вэньянь) и современную (байхуа). Китайскими иероглифами записан один из буддийских канонов (китайская трипитака), содержащий как переводные с санскрита (преимущественно) тексты, так и оригинальные сочинения китайских буддистов. (ru)
  • Китайська писемність (кит. 中文; піньїнь: zhōngwén, «китайське письмо») — стародавній і загальновживаний спосіб запису китайської мови. Китайські ієрогліфи упорядковані за логосилабічним принципом, а не абетковим. Кожний знак — односилабічне слово, так звана логограма, або односилабічна складова певного слова. Ієрогліф або ієрогліфічна комбінація позначають фізичні об'єкти, абстрактні поняття або вимову. (uk)
  • 漢字(日语:漢字/かんじ Kanji */?,朝鮮語:한자/漢字 hanja;越南语:hán tự/chữ hán/漢字/𡨸漢),又稱中文字、華文字、唐話字,是漢字文化圈廣泛使用的一種文字,為世界上独有的一种指示会意文字体系,也是世界上唯一仍被廣泛使用並高度發展的語素文字。最初由中國上古時代的黄河文明華夏族先民所發明創製,其字體也歷經過長久改進及演變。目前确切出現的歷史尚有討論空間,最早可追溯至陶文,約公元前1300年商朝的甲骨文、籀文、金文已經破譯,再到春秋戰國與秦朝的籀文、小篆,發展至漢朝隸變,產生隶书、草书以及楷书(以及衍生的行书),至唐代楷化為今日所用的手寫字體標準——正楷,也是今日普遍使用的現代漢字。 漢字在古文中只稱「字」,為與少數民族文字區別而稱「漢字」,指漢人使用的文字,後者稱法在近代才開始通用。作為漢語族各種漢語語言的書寫文字,汉字是史上迄今为止连续使用时间最长的主要文字,也是上古时期各大文字体系中唯一传承至今的。相较而言,古埃及、巴比伦、古印度文字都早已消亡。中國歷代皆以漢字為主要官方文字,現時在中華人民共和國與中華民國均為實務上的官方文字。漢字在古代已發展至高度完備的水準,不單中國使用,在很長時期內還充當東亞地區唯一的國際通用文字,在20世紀前都是朝鮮半島、越南、琉球和日本等國家的書面規範文字。除了漢語之外,古代東亞諸國都有一定程度地自行創製漢字。 (zh)
rdfs:label
  • Chinese characters (en)
  • كانجي (ar)
  • مقاطع صينية (ar)
  • Escriptura xinesa (ca)
  • Kanji (ca)
  • Čínské znaky (cs)
  • Kandži (cs)
  • Chinesische Schrift (de)
  • Kanji (de)
  • Κινεζικοί χαρακτήρες (el)
  • Ĉina skribo (eo)
  • Sinograma (es)
  • Kanji (eu)
  • Txinatar karaktere (eu)
  • Kanji (es)
  • Kanji (fr)
  • Caractères chinois (fr)
  • Aksara Han (in)
  • Kanji (in)
  • Kanji (it)
  • 漢字 (ja)
  • 日本における漢字 (ja)
  • Caratteri cinesi (it)
  • 일본어의 한자 (ko)
  • 한자 (ko)
  • Kanji (nl)
  • Pismo chińskie (pl)
  • Chinees schrift (nl)
  • Sinograma (pt)
  • Kanji (pt)
  • Kanji (pl)
  • Кандзи (ru)
  • Китайское письмо (ru)
  • Китайська писемність (uk)
  • Kanji (sv)
  • Kinesiska tecken (sv)
  • Ієрогліфи (Японія) (uk)
  • 汉字 (zh)
  • 日本汉字 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:nationality of
is dbo:stateOfOrigin of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:alphabets of
is dbp:children of
is dbp:fam of
is dbp:romanisedFrom of
is dbp:script of
is dbp:translitLang of
is dbp:translitLang1Type of
is dbp:translitLang2Type of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of
Powered by OpenLink Virtuoso    This material is Open Knowledge     W3C Semantic Web Technology     This material is Open Knowledge    Valid XHTML + RDFa
This content was extracted from Wikipedia and is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License