The Song dynasty (Chinese: 宋朝; pinyin: Sòng cháo; 960–1279) was an imperial dynasty of China that began in 960 and lasted until 1279. The dynasty was founded by Emperor Taizu of Song following his usurpation of the throne of the Later Zhou, ending the Five Dynasties and Ten Kingdoms period. The Song often came into conflict with the contemporaneous Liao, Western Xia and Jin dynasties to its north. It was eventually conquered by the Mongol-led Yuan dynasty.

Property Value
dbo:abstract
  • كانت أسرة سونغ (الصينية: 宋朝؛ سونغ تشاو) أسرة حاكمة في الصين ما بين 960 و1279، نجحت في أن تصمد في مرحلة الخمس أسر، والممالك العشر، فتلتها اسرة يوان. وكانت هذه أول حكومة في تاريخ العالم لإصدار الأوراق النقدية أو النقود الورقية، وأول حكومة الصينية لإنشاء قوة بحرية دائمة. كما شهدت هذه الأسرة أول استخدام معروف من البارود، وكذلك التمييز الأولى من الشمال الحقيقي باستخدام البوصلة. بسبب ما عرف بحروب جين سونغ انقسمت تاريج مملكة أسرة سونغ إلى فترتين متميزتين هما سونغ الشمالية وسونغ الجنوبية. خلال فترة سونغ الشمالية (الصينية : 北宋، 960-1127)، كانت عاصمة الدولة في شمال مدينة بيناجين (كايفنغ الآن)، وسلالة تسيطر على غالبية داخل الصين. أما سونغ الجنوبية (الصينية : 南宋، 1127-1279) تشير إلى فترة ما بعد فقدان الدولة السيطرة على شمال الصين إلى عهد أسرة جين. خلال هذا الوقت، تراجعتسلطو المملكة إلى جنوب نهر اليانغتسي، وأنشأ في رؤوس أموالها ينآن (الآن هانغتشو). وعلى الرغم من اسرة سونغ قد فقد السيطرة على مسقط رأسها التقليدي، لكن الحضارة الصينية على طول النهر الأصفر ،لم تكن في حالة خراب، كما أن إمبراطورية سونغ الجنوبية حازت على 60 في المئة من سكان الصين وغالبية الأراضي الزراعية الأكثر إنتاجا. واسرة سونغ الجنوبية عززت بشكل كبير قوتها البحرية للدفاع عن مياهها الإقليمية والحدود البرية والبحرية للقيام بمهمات في الخارج. شهدت الحضارة الصينية في عهد سلالة سونغ تطوراً مذهلاً، فقد كان للثورة الزراعية والصناعية المعتمدة على التطورات التقنية أثر مهم في النمو الاقتصادي، وتطورت التجارة تطوراً واسعاً، فشهدت البلاد تنظيماً جيداً لنقابات التجار والصناع، واتسع استخدام العملة الورقية، وازدهرت عدة مدن على طول الأنهار الرئيسة والساحل الجنوبي الشرقي، كما أن تقنيات بناء السفن الجديدة واستخدام البوصلة ساعدت على تنشيط التجارة الخارجية. وكان أبرز ما شهده عهد سلالة سونغ ظهور الكونفوشيوسية الحديثة Neo - Confucianism فلسفةً أخلاقيةً سادت بلاد الصين حتى القرن العشرين. وكانت إنجازات عصر سونغ في الشعر ورسم المناظر الطبيعية والخزف إنجازات فائقة، واتسمت الكتب بروعة طباعتها، وكان لطباعة الأعمال الكونفوشيوسية الحديثة أثر واضح في نشر الأدب والتعليم بين الناس، كما كان لازدهار الأكاديميات الخاصة والمدارس الحكومية فضل في تخريج أعداد متزايدة من المتنافسين في امتحانات الخدمة المدنية (كانت تجري امتحانات الخدمة المدنية لانتقاء الأفضل في تولي وظائف الدولة). وطورت إدارة الدولة سياسة الخدمة الاجتماعية الشاملة التي جعلت تلك المرحلة واحدة من أفضل المراحل الإنسانية في تاريخ الصين. (ar)
  • Říše Sung (čínsky 宋帝国) byl čínský stát existující v letech 960–1279. Předcházelo mu období pěti dynastií a deseti říší, následována byla na severu Číny džürčenskou říší Ťin, na jihu mongolskou říší Jüan. Byla prvním státem světa, který tiskl papírové peníze a prvním čínským státem, který vybudoval stálé námořnictvo. Její armáda používala střelné zbraně a námořníci se orientovali podle kompasu. Sungské období se dělí na dvě odlišné periody: Severní Sung a jižní Sung. V období Severní Sung (960–1127) zahrnoval sungský stát většinu Číny, hlavním městem byl Pien-ťing (dnešní Kchaj-feng). Jižní Sung (1127–1279) je označení pro dobu, kdy byla sungská říše omezena na jižní Čínu. Sever totiž dobyla džürčenská říše Ťin. Hlavní město Sungové přenesli do Lin-anu (dnešní Chang-čou). Přestože Jižní Sungové ztratili kontrolu nad tradiční kolébkou čínské civilizace v povodí Žluté řeky, zůstali bohatým státem, který měl 60 % čínské populace a většinu nejproduktivnějších pozemků. Po ústupu na jih říše Sung značně zvětšila svou námořní moc využívanou k obraně pobřeží i k výpravám do cizích zemí. V bojích s Džürčeny a později Mongoly sungští Číňané revolučním způsobem rozvinuli nové vojenské technologie, zdokonalili především zbraně využívající střelný prach. Roku 1234 byla říše Ťin dobyta Mongoly, kteří tak získali kontrolu nad severní Čínou, což přineslo zhoršení vztahů s Jižními Sungy. Möngke, čtvrtý veliký chán Mongolské říše, zemřel roku 1259 při dobývání Che-čou (dnes v Čchung-čchingu). Novým chánem byl prohlášen jeho mladší bratr Kublaj, který se roku 1271 prohlásil i císařem říše Jüan. O osm let později Kublaj definitivně porazil sungská vojska, dobyl celou říši Sung a sjednotil Čínu. Během 10. a 11. století se počet obyvatel Číny zdvojnásobil. Zapříčinily to mimo jiné růst plochy rýžových polí ve střední a jižní části země, rozšíření brzy dozrávající rýže z jižní a jihovýchodní Asie a vytváření přebytků potravin. Podle záznamů ze sčítání lidu v období Severní Sung měla říše cca 50 milionů obyvatel, tedy více než říše Chan a Tchang. Tato data pocházejí z Dvaceti čtyř historií. Nicméně moderní odhady populace období Severní Sung je 100 miliónů obyvatel Číny. Dramatický nárůst populace podnítil ekonomickou revoluci v sungské Číně. Růst populace také přispěl k postupnému ústupu centrální vlády od přísné regulace tržní ekonomiky, naopak rostl vliv lokálních elit, tzv. džentry, na místní správu. Úředníci na okresní a regionální úrovni záviseli na džentry a její spolupráci, sponzorství a dohledu na místech. Sungská společnost byla plná života; města měla živé zábavní čtvrti, příslušníci elit shromažďovali vzácná umělecká díla, která obdivovali a obchodovali s nimi, lidé se mísili na veřejných slavnostech i v soukromých klubech. Šíření literatury a vědomostí podpořilo brzké objevením tisku z dřevěných desek a v 11. století vynález tisku pohyblivými literami. Technologie, věda, filosofie, matematika, inženýrství a další intelektuální činnosti v říši Sung vzkvétaly. Filosofové jako a Ču Si oživili konfucianismus novým výkladem, ovlivněným ideály buddhismu a kladli důraz na novou organizaci klasických textů, čímž položili základy neokonfucianismu. Ačkoliv úřednické zkoušky v Číně existovaly už v říši Suej, za Sungů se staly opravdu významnými a byly hlavním faktorem vedoucím ke změně aristokratické elity na elitu byrokratickou. (cs)
  • La dinastia Song (en xinès tradicional i simplificat: 宋朝; en pinyin: Sòng Cháo) fou una dinastia que dominà el poder a la Xina entre 960 i 1279. Aquesta dinastia fou fundada per i durant el seu regnat el país va experimentar una etapa de bonança econòmica, comercial i cultural. Va ser aquest interès per la cultura, i un desencís per les qüestions militars el que va permetre als (mongols) ocupar el país el 1279, la qual cosa portà a l'extermini d'aquesta dinastia. Els Song xinesos van ajudar als mongols en la conquesta del territori de la dinastia Jin (jurchen) amb algunes contingents d'infanteria i en recompensa el gran khan Ogodei va cedir a l'imperi Song alguns districtes al sud-est del modern Honan. El 1234 el regne Jin va quedar als mongols. Els Song van fer la imprudència d'atacar als mongols per incorporar tot el Honan i es van apoderar de Kaifeng i Loyang (juliol i agost del 1234), però els mongols no van tardar a recuperar-les. En un kuriltai fet el 1235 l'emperador Ogodei va fer declarar la conquesta del regne Song i tres exèrcits mongols van envair Xina: * El primer dirigit per fill d'Ogodai, que va entrar a i va ocupar Tcheng-tu (octubre del 1236). * El segon dirigit per , fill també d'Ogodai, i pel general Temutai, va ocupar Siang-yang al (març del 1236). Els song la van reconquerir el 1239. * I el tercer dirigit pel príncep Kun-buqa i el general Tchagan, va arribar fins a Huang tcheu (més avall de la moderna Hang Keu) al Yang tseu, però no s'hi va poder sostenir. Els Song van oferir als mongols més resistència de l'esperada, El general xinès Meng Kong (mort 1246) va reconquerir la vila de Siang-yang que dominava el curs mitjà del Han (1239) i els va disputar durant temps el central o Tch'eng-tu, que encara que fou ocupat dues vegades pels mongols no el van poder dominar fins al 1241. El 1251 Mongke va nomenar al seu germà Kubilai com a governador de les parts conquerides de la Xina i poc després li va donar com a feu el Honan. Kubilai es va rodejar de funcionaris xinesos i especialment el conseller Yao Chu, que havia estat el seu mestre de xinès breument quan era jove. Va fer esforços per restaurar l'agricultura al Honan, arruïnada per la guerra, i va repartir llavors i eines als pagesos, transformant als soldats tanmateix en pagesos. Abans d'atacar als Song de front, per orde de Mongke, Kubilai els va rodejar i amb la cooperació del general Quriyangqatai (en persa Ouriyanqadai) fill del general Subotai, va sortir de Shensi (octubre del 1252), va travessar el Setchwan i va entrar al Yunnan, que era un regne particular des del segle VIII, el Nan Chao o Ta-li en xinès, habitat per la raça lo-lo (tais) que fou conquerit. El 1258 en un kuriltai celebrat a Mongòlia, Mongke va decidir agafar la direcció de la guerra contra els Song personalment. Amb el principal exèrcit mongol va avançar del Shensi al Setchwan (octubre del 1258) i va conquerir Pao-ning (vers desembre del 1258), però tot i grans esforços no va poder conquerir Ho-tcheu (moderna Ho-tsiuan) important per estar a la forca del Kian Ling i els seus dos afluents. Mongke va morir prop d'aquesta ciutat de disenteria, que havia agafat durant el setge (11 d'agost de 1259). Entre 1258 i 1259 Kubilai va baixar de l'Hopei amb un altre exèrcit i va assetjar Wu-tcheu (moderna Wu-tchang) al Yang-tse mitjà, enfront de Han Keu al Hopei; al mateix temps el general Uriyangqatai, que a finals del 1257 havia retornat al Yunnan d'una expedicio al Tonquín, va passar al on va atacar Kuei-lin, i va seguir cap a Honan per assetjar Tchang-cha. Així els Song es veien atacats pel nord i el sud. Només la mort de Mongka els va donar un breu respir, ja que Kubilai volia tenir les mans lliures per assolir la successió al tron genguiskhànida i va signar una treva amb el ministre song Kia Sseu-tao que establí el Yang-tse de frontera, i llavors va tornar al Hopei amb el seu exèrcit. En 1275, un exèrcit Song de 130.000 homes comandats pel canceller Jia Sidao va ser derrotat pel recentment nomenat comandant en cap . En 1276, la major part del territori Song havia estat capturat per les forces de Yuan. En la al delta del riu Perla a 1279, l'exèrcit de Yuan, dirigit pel General Zhang Hongfan, aixafà finalment la resistència Song. L'últim emperador, , de 8 anys, es va suïcidar, juntament amb el seu primer ministre Lu Xiufu. (ca)
  • Η Δυναστεία των Σονγκ (960 - 1279) ήταν μια από τις μακροβιότερες κινεζικές δυναστείες και κυβέρνησε την Κίνα για 319 χρόνια. Ιδρύθηκε το 960 και καταλύθηκε τον Μάρτιο του 1279, μετά από την ήττα του αυτοκράτορα Μπινγκ σε μάχη εναντίον των Μογγόλων. Ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Ταϊτζού αφού σφετερίστηκε τον θρόνο από τον τελευταίο αυτοκράτορα των Τζόου τερματίζοντας την περίοδο των Πέντε Δυναστειών και των Δέκα Βασιλείων. Η Δυναστεία των Σονγκ ήταν η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που εξέδωσε χαρτονομίσματα σε όλο το έθνος της και η πρώτη κινέζικη κυβέρνηση που καθιέρωσε μόνιμο ναυτικό σώμα. (el)
  • En la jaro 960 Zhao Kuangyin lanĉis ribelon ĉe Chenqiao kaj fondis la dinastion Song, kiu finis la seperatisman situacion en la tempo de Kvin Dinastioj kaj Dek Regnoj. La dinastio Song daŭris 319 jarojn, ĝis kiam ĝi estis pereigita de la dinastio Yuan. La dinastio Song dividiĝis en du periodojn, t.e., Norda Song-Dinastio kaj Suda Song-Dinastio. Samtempe kun la Norda Song-Dinastio, la nacieco Qidan fondis la regnon Liao (947 – 1125) en norda Ĉinio, la nacieco Danĝiang fondis la Okcidentan Xia-Regnon (1038 – 1227), nordokcidente de la dinastio Song; en 1115 la nacieco Nuzhen fondis la regnon Jin (1115 – 1234) en la nordo. En 1125 la regno Jin ekstermis la regnon Liao kaj en 1127 entrudiĝis en Kajfengo, la ĉefurbo de la Norda Song-Dinastio, la lasta do pereis. La imperiestro Gaozong fuĝis al la urbo Lin’an, la nuna Hangzhou, kaj tie fondis la Sudan Song-Dinastion. Post reunuigo de nordaj regionoj fare de la dinastio Song, multe disvolviĝis la socio, ekonomio kaj kulturo, prosperis la ekstera komerco. Dum tiu periodo, aparte elstaris la sciencteknikaj atingoj, estis plue aplikataj la tri grandaj inventoj kompaso, presarto kaj pulvo; Bi Sheng inventis tipografion, pli frue je 400 jaroj ol en Eŭropo; Su Song kreis kronometron, la unuan en la mondo; “Skizoj ĉe Sonĝa Rojo” verkita de Ŝen Kuo ĝuas altan prestiĝon en la scienc-teknika historio. En la kultura flanko, taoismo, budaismo kaj eksteraj religioj furoris; “Nova Libro pri Tang-Dinastio”, kompilita de Ouyang Xiu de la Norda Song-Dinastio, faris grandan kontribuon al konservado de la historio de la dinastio Tang; “Ĝenerala Spegulo pri Regado”, kompilita de Sima Guang, ja estas modelo por kroniko; en la literatura rondo estis grandaj literaturistoj Ouyang Xiu, Su Shi kaj aliaj; song-stila poemo estas la literatura pinto de tiu periodo; relative furoris dramoj kaj teatraĵoj; pentriaĵoj pri pejzaĝoj, floroj kaj birdoj estas eminentaj, la fama pentraĵo “Sur la Rivero je Klaro kaj Brilo” ja estas senmorta ĉinstila pentraĵo. La Yunji Qiqian estas (ĉ. 1029) antologio de la (1016) Taoisma Kanono, kiun la oficiala akademiano Zhang Junfang kompilis por Imperiestro Ĵenzong de la dinastio Song. La Yunji Qiqian registras multajn fruajn taoismajn tekstojn perditajn de la 11-a jarcento, kaj estas grava rimedo por kompreni mezepokan taoismon. (eo)
  • The Song dynasty (Chinese: 宋朝; pinyin: Sòng cháo; 960–1279) was an imperial dynasty of China that began in 960 and lasted until 1279. The dynasty was founded by Emperor Taizu of Song following his usurpation of the throne of the Later Zhou, ending the Five Dynasties and Ten Kingdoms period. The Song often came into conflict with the contemporaneous Liao, Western Xia and Jin dynasties to its north. It was eventually conquered by the Mongol-led Yuan dynasty. The Song government was the first in world history to issue banknotes or true paper money nationally and the first Chinese government to establish a permanent standing navy. This dynasty also saw the first known use of gunpowder, as well as the first discernment of true north using a compass. The Song dynasty is divided into two distinct periods: Northern Song and Southern Song. During the (Chinese: 北宋; 960–1127), the Song capital was in the northern city of Bianjing (now Kaifeng) and the dynasty controlled most of what is now Eastern China. The (Chinese: 南宋; 1127–1279) refers to the period after the Song lost control of its northern half to the Jurchen-led Jin dynasty in the Jin–Song Wars. During this time, the Song court retreated south of the Yangtze and established its capital at Lin'an (now Hangzhou). Although the Song dynasty had lost control of the traditional "birthplace of Chinese civilization" along the Yellow River, the Song economy was still strong, as the Southern Song empire contained a large population and productive agricultural land. The Southern Song dynasty considerably bolstered its naval strength to defend its waters and land borders and to conduct maritime missions abroad. To repel the Jin, and later the Mongols, the Song developed revolutionary new military technology augmented by the use of gunpowder. In 1234, the Jin dynasty was conquered by the Mongols, who took control of northern China, maintaining uneasy relations with the Southern Song. Möngke Khan, the fourth Great Khan of the Mongol Empire, died in 1259 while besieging the mountain castle Diaoyucheng, Chongqing. His younger brother Kublai Khan was proclaimed the new Great Khan, though his claim was only partially recognized by the Mongols in the west. In 1271, Kublai Khan proclaimed himself Emperor of China and established the Yuan dynasty. After two decades of sporadic warfare, Kublai Khan's armies conquered the Song dynasty in 1279, after the Southern Song suffered military defeat in the Battle of Yamen. The Mongol invasion eventually led to a Chinese reunification under the Yuan dynasty. The population of China doubled in size during the 9th, 10th and 11th centuries. This growth was made possible by expanded rice cultivation in central and southern Song, the use of early-ripening rice from south-east and southern Asia, and the production of widespread food surpluses. The Northern Song census recorded 20 million households, double of the Han and Tang dynasties. It is estimated that the Northern Song had a population of 90 million people, and 200 million by the time of the Ming dynasty. This dramatic increase of population fomented an economic revolution in pre-modern China. The expansion of the population, growth of cities, and the emergence of a national economy led to the gradual withdrawal of the central government from direct involvement in economic affairs. The lower gentry assumed a larger role in grassroots administration and local affairs. Appointed officials in county and provincial centers relied upon the scholarly gentry for their services, sponsorship, and local supervision. Social life during the Song was vibrant. Citizens gathered to view and trade precious artworks, the populace intermingled at public festivals and private clubs, and cities had lively entertainment quarters. The spread of literature and knowledge was enhanced by the rapid expansion of woodblock printing and the 11th-century invention of movable-type printing. Technology, science, philosophy, mathematics, and engineering flourished over the course of the Song. Philosophers such as Cheng Yi and Zhu Xi reinvigorated Confucianism with new commentary, infused with Buddhist ideals, and emphasized a new organization of classic texts that brought out the core doctrine of Neo-Confucianism. Although the institution of the civil service examinations had existed since the Sui dynasty, it became much more prominent in the Song period. The officials who gained power by succeeding in the imperial examination became a leading factor in the shift from a military-aristocratic elite to a scholar-bureaucratic elite. (en)
  • La dinastía Song (chino: 宋朝; Wade-Giles: Sung4 Ch'ao2; pinyin: Sòng Cháo) fue una dinastía gobernante en China entre los años 960 y 1279; que sucedió al periodo de las Cinco Dinastías y los Diez Reinos y fue sucedida por la dinastía Yuan. Fue el primer gobierno en la historia mundial que usó papel moneda, y el primer gobierno chino en establecer una armada permanente. Esta dinastía también vio el primer uso conocido de la pólvora, así como el primer discernimiento del Norte verdadero usando la brújula. La dinastía Song del Sur reforzó considerablemente su fuerza naval, con objeto de defender sus aguas y fronteras y llevar a cabo misiones marítimas en el extranjero. El periodo de la dinastía Song se divide en dos etapas distintas: la de los Song del Norte y la de los Song del Sur. Durante en la primera (chino: 北宋, 960-1127), la capital Song estuvo en la ciudad del norte Bianjing (actualmente Kaifeng) y la dinastía controlaba la mayor parte del interior de China. La segunda, (chino: 南宋, 1127-1279) hace referencia al periodo que siguió a la pérdida del norte de China, que la dinastía Jin arrebató a los Song. En este periodo, la corte Song se retiró al sur del río Yangtsé y estableció su capital en Lin'an (actualmente Hangzhou). Aunque la dinastía había perdido la tradicional cuna de la civilización china en la cuenca del río Amarillo, la economía no cayó en bancarrota, puesto que el Imperio Song del Sur controlaba el sesenta por ciento de la población de China y la mayoría de las tierras agrícolas más productivas.​ Para repeler a los Jin, y posteriormente a los mongoles, los Song desarrollaron una nueva y revolucionaria tecnología militar, propulsada por el uso de la pólvora. En 1234, los territorios de la dinastía Jin fueron conquistados por los mongoles, que se apoderaron del norte de China, manteniendo precarias relaciones con los Song del Sur. Möngke Kan, el cuarto gran kan del Imperio mongol, murió en 1259 mientras sitiaba una ciudad en Chongqing. Su hermano menor, Kublai Kan, fue proclamado gran kan, aunque su nombramiento fue reconocido únicamente de manera parcial por los mongoles en el este. En 1271, Kublai Kan fue proclamado emperador de China.​ Tras dos décadas de enfrentamientos esporádicos, los ejércitos de Kublai Kan vencieron a la dinastía Song en 1279 y China fue de nuevo unificada bajo la dinastía mongol Yuan (1271-1368).​ La población de China duplicó su número durante los siglos X y XI. Este crecimiento se produjo por la expansión del cultivo del arroz en el centro y sur de la región, por el uso del arroz de maduración temprana proveniente del sureste y el sur de Asia, y por la producción de abundantes excedentes alimentarios.​​ El censo de los Song del Norte registró una población de aproximadamente cincuenta millones de habitantes, igual al de los tiempos de las dinastías Han y Tang. Estos datos se encuentran en las Veinticuatro Historias. Sin embargo, se calcula que los Song del Norte regían en realidad a una población de aproximadamente cien millones de personas, y que se alcanzaron los doscientos millones en la época de la dinastía Ming.​ Este espectacular crecimiento de la población propició una . La expansión de la población fue en parte la causa de la gradual retirada del gobierno central de una excesiva regulación de la economía de mercado. Una mayor población también incrementó la importancia del papel de la baja nobleza en la administración de las bases y en los asuntos locales. Los funcionarios designados en los centros de condados y provincias dependían de la alta burguesía intelectual para los servicios, el patrocinio y la supervisión local. La vida social durante la dinastía Song fue vibrante; las élites sociales se congregaban para contemplar y comerciar con preciosas obras de arte, la población se entremezclaba en las fiestas públicas y sociedades privadas, y las ciudades tenían animados barrios de espectáculos. La difusión de la literatura y el conocimiento se reforzó por la temprana invención de la impresión xilográfica y por la posterior invención en el siglo XI de la imprenta móvil. La tecnología premoderna, ciencia, filosofía, matemáticas, ingeniería, y otras actividades intelectuales florecieron a lo largo del reinado de los Song. Filósofos como y Zhu Xi infundieron un nuevo vigor al confucianismo, con nuevos aportes, impregnados de ideales budistas, e incidieron en una nueva organización de los textos clásicos, que dieron lugar a las bases doctrinales del neoconfucionismo. Aunque la institución de los exámenes a la administración pública existía desde la dinastía Sui, ganó importancia durante el periodo Song. Esto llegó a ser un factor importante en la transición de una élite aristocrática a una burocrática. (es)
  • Die Song-Dynastie (chinesisch 宋朝, Pinyin Sòngcháo, W.-G. Sung Ch'ao) war von 960 bis 1279 die herrschende Dynastie im Kaiserreich China. Sie teilt sich in die „Nördliche“ und „Südliche“ Song-Dynastie. Die „Nördliche“ (北宋, Běi Sòng) regierte von 960–1126 in Kaifeng, die „Südliche“ (南宋, Nán Sòng) von 1126–1279 in Hangzhou. (de)
  • Song dinastia Txinan 960tik 1279ra agintean egon zen dinastia da. 960an Iparraldeko Zhou dinastiako militarrak Song dinastia sortu zuen Tang dinastiaren ondoren egon ziren bost dinastien ondorengo moduan. Kaifengen ezarri zuen hiriburua eta hegoaldeko hainbat erreinu konkistatu zituen Txinak Tang dinastiarekin izan zuen boterearen parte bat berreskuratuz. Komertzioa izugarri hasi zen eta diruaren erabilera normalizatu. Dinastia honen agintean , eta euren estatuak sortu zituzten iparraldean. Azkeneko herri honek 1127an Song dinastia hegoaldera mugiarazi zuen. Hiru herri hauek txinatarren dinastia eredua ezarri zutenez txinatar historialarientzat dinastien zerrendatan agertzen dira. 1127tik 1279ra Hegoaldeko Song erresuma sortu zen, iparraldetik ihes egitean. Hiriburua Hangzhoun jarri zen. Inoiz ez zuten lortu iparraldea bereganatzea. Txinaren batasuna 1279an gertatu zen, baina mongoliarrek bai iparraldea bai hegoaldea konkistatu zutelako. (eu)
  • Dinasti Song (Hanzi: 宋朝; Pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch'ao) adalah salah satu dinasti yang memerintah di Tiongkok antara tahun 960 sampai dengan tahun 1279 sebelum Tiongkok diinvasi oleh bangsa Mongol. Dinasti ini menggantikan periode Lima Dinasti dan Sepuluh Negara dan setelah kejatuhannya digantikan oleh Dinasti Yuan. Dinasti ini merupakan pemerintahan pertama di dunia yang mencetak uang kertas dan merupakan dinasti Tiongkok pertama yang mendirikan angkatan laut. Dalam periode pemerintahan dinasti ini pula, untuk pertama kalinya bubuk mesiu digunakan dalam peperangan dan kompas digunakan untuk menentukan arah utara. Dinasti Song dibagi ke dalam dua periode berbeda, Song Utara dan Song Selatan. Semasa periode Song Utara (Hanzi: 北宋, 960–1127), ibu kota Song terletak di kota Bianjing (sekarang Kaifeng) dan dinasti ini mengontrol kebanyakan daerah Tiongkok dalam (daerah mayoritas suku Han). Song Selatan (Hanzi: 南宋, 1127–1279) merujuk pada periode setelah dinasti Song kehilangan kendali atas Tiongkok Utara yang direbut oleh Dinasti Jin. Pada masa periode ini, pemerintahan Song mundur ke selatan Sungai Yangtze dan mendirikan ibu kota di Lin'an (sekarang Hangzhou). Walaupun Dinasti Song telah kehilangan kendali atas daerah asal kelahiran kebudayaan Tiongkok yang berpusat di sekitar Sungai Kuning, ekonomi Dinasti Song tidaklah jatuh karena 60 persen populasi Tiongkok berada di daerah kekuasaan Song Selatan dan mayoritas daerah kekuasaannya merupakan tanah pertanian yang produktif. Dinasti Song Selatan meningkatkan kekuatan angkatan lautnya untuk mempertahankan daerah maritim dinasti Song. Untuk mendesak Jin dan bangsa Mongol, dinasti Song mengembangkan teknologi militer yang menggunakan bubuk mesiu. Pada tahun 1234, Dinasti Jin ditaklukkan oleh bangsa Mongol. Möngke Khan, khan keempat kekaisaran Mongol, meninggal pada tahun 1259 dalam penyerangan ke sebuah kota di Chongqing. Saudara lelakinya, Kublai Khan kemudian dinyatakan sebagai khan yang baru, walaupun klaim ini hanya diakui oleh sebagian bangsa Mongol di bagian Barat. Pada tahun 1271, Kubilai Khan dinyatakan sebagai Kaisar Tiongkok. Setelah peperangan sporadis selama dua dasawarsa, tentara Kubilai Khan berhasil menaklukkan dinasti Song pada tahun 1279. Tiongkok kemudian disatukan kembali di bawah Dinasti Yuan (1271–1368). Dinasti Song melakukan penyatuan dan membuat Tiongkok pada masa dinasti Song menjadi kerajaan terkaya, paling berkeahlian, dan paling padat di bumi. Populasi Tiongkok meningkat dua kali lipat semasa abad ke-10 dan ke-11. Pertumbuhan ini didukung oleh perluasan pertanian padi di Tiongkok tengah dan selatan, penggunaan kultivar padi genjah dari Asia Selatan dan Tenggara (Vietnam), dan surplus produksi bahan pangan. Sensus Dinasti Song Utara mencatat penduduk sekitar 50 juta. Angka ini menyamai populasi Tiongkok pada saat Dinasti Han dan Dinasti Tang. Data ini diperoleh dari sumber catatan Dua Puluh Empat Sejarah (Hanzi: 二十四史). Namun demikian, diperkirakan bahwa Dinasti Song Utara berpopulasi sekitar 100 juta jiwa. Pertumbuhan populasi yang dramatis ini memacu revolusi ekonomi Tiongkok pramodern. Populasi yang meningkat ini merupakan salah satu penyebab lepasnya secara perlahan peranan pemerintah pusat dalam mengatur ekonomi pasar. Populasi yang besar ini juga meningkatkan pentingnya peranan para bangsawan rendah dalam menjalankan administrasi pemerintahan tingkat bawah. Kehidupan sosial semasa Dinasti Song cukup bergairah. Elite-elite sosial saling berkumpul untuk memamerkan dan memperdagangkan karya-karya seni berharga, masyarakat saling berkumpul dalam festival-festival publik dan klub-klub pribadi, dan di kota-kota terdapat daerah perempatan dengan hiburan yang semarak. Penyebaran ilmu dan literatur didorong oleh pemutakhiran teknik percetakan balok kayu yang sudah ada dan penemuan percetakan huruf lepas pada abad ke-11. Teknologi, sains, filsafat, matematika, dan ilmu teknik pra-modern berkembang dengan pesat pada masa Dinasti Song. Walaupun institusi seperti ujian pegawai sipil telah ada sejak masa Dinasti Sui, institusi ini menjadi lebih menonjol pada periode Song. Hal inilah yang menjadi faktor utama bergesernya elite bangsawan menjadi elite birokrat. (in)
  • La dynastie Song (chinois : 宋朝 ; pinyin : sòng cháo ; Wade : sung ch'ao ; prononcé /sõŋ tʃao/) est une dynastie qui a régné en Chine entre 960 et 1279. Elle a succédé à la période des Cinq Dynasties et des Dix Royaumes et a été suivie par la dynastie Yuan. Il s'agit du premier gouvernement au monde à émettre des billets de banque. Cette dynastie a également vu la première désignation du vrai Nord à l'aide d'une boussole. L'histoire de la dynastie Song se divise en deux périodes distinctes : les Song du Nord et les Song du Sud. Durant la période des Song du Nord (chinois : 北宋 ; pinyin : běi sòng, 960-1127), la capitale est la ville septentrionale de Bianjing (actuelle Kaifeng) et l'empire s'étend sur la plus grande partie de la Chine historique. La période des Song du Sud (chinois : 南宋 ; pinyin : nán sòng, 1127-1279) est la période durant laquelle les Song perdent le Nord de la Chine au profit de la dynastie Jin. À cette époque, la cour impériale se réfugie au sud du fleuve Yangzi Jiang et la nouvelle capitale est établie à Lin'an (actuelle Hangzhou). Bien que la dynastie ait perdu le contrôle du berceau traditionnel de la civilisation chinoise au bord du fleuve Jaune, son économie ne s'effondre pas pour autant, le Sud de la Chine abritant 60 % de la population de la Chine et la majorité des terres les plus fertiles de la région. La dynastie Song du Sud a considérablement développé et professionnalisé sa force navale pour défendre ses eaux et ses frontières et pour mener des expéditions maritimes vers l'étranger. Pour repousser les Jin et plus tard les Mongols, les Song ont développé des technologies militaires révolutionnaires, notamment l'usage de la poudre à canon. En 1234, la dynastie Jin est défaite par les Mongols qui mettent la main sur le Nord de la Chine. Möngke, quatrième grand Khan de l'Empire mongol, meurt en 1259 lors du siège de la ville de Chongqing. Son plus jeune frère Kubilai Khan est proclamé nouveau Grand Khan, nomination partiellement soutenue par les Mongols de l'Ouest. En 1271, Kubilai Khan est proclamé empereur de Chine. Après deux décennies de guerres sporadiques, ses armées vainquent définitivement la dynastie Song en 1279. La Chine est de nouveau unifiée sous la dynastie Yuan (1271-1368). La population chinoise double au cours des Xe et XIe siècles. Cette croissance est due à l'expansion de la culture du riz en Chine centrale et méridionale, à l'usage de riz précoce en Asie du Sud-Est et du Sud et à la production d'abondants surplus alimentaires. Le recensement des Song du Nord fait état d'une population d'environ 50 millions d'individus, soit bien plus qu'au cours des dynasties Han et Tang. Cette estimation est tirée des Vingt-Quatre Histoires, une compilation de livres historiques faisant référence dans le domaine. Cependant, on estime que la population des Song du Nord atteint les 100 millions de personnes. Cette spectaculaire croissance démographique a suscité une révolution économique dans la Chine pré-moderne. L'expansion de la population est en partie due au retrait graduel du gouvernement central, qui régulait jusqu'alors profondément l'économie de marché. Cette croissance démographique renforce également le rôle de la petite noblesse locale dans l'administration du peuple et des affaires locales. Les fonctionnaires nommés dans les xian et les provinces délèguent en effet la gestion et la supervision des affaires locales à la noblesse érudite. La vie sociale durant la dynastie Song est prospère. Les élites participent au commerce d'arts précieux. La population aime à se rassembler au cours de fêtes publiques et dans des clubs privés. Les villes possèdent des quartiers dédiés aux divertissements. La diffusion de la littérature et des connaissances est améliorée par l'invention de l'impression par blocs de bois et par l'invention au cours du XIe siècle des caractères mobiles d'imprimerie. La technologie pré-moderne, la science, la philosophie, les mathématiques et autres disciplines intellectuelles prospèrent. Des philosophes tels que Chen Yi et Zhu Xi ravivent le confucianisme avec de nouveaux commentaires, inspirés de certains idéaux bouddhistes, et mettent en valeur une nouvelle organisation des textes classiques qui fait ressortir le cœur de la doctrine néoconfucianiste. Bien que les examens impériaux aient existé pendant la dynastie Sui, ils acquièrent une plus grande importance sous la dynastie Song. Ainsi, l'élite gouvernementale évolue progressivement de l'aristocratie vers la bureaucratie. (fr)
  • La dinastia Song (宋朝S, Sòng CháoP, Sung Ch'aoW; in Cantonese Jyutping: sung3 ciu4) regnò sulla Cina dal 960 al 1279. Fu fondata dall'imperatore che usurpò il trono dei Zhou posteriori, mettendo fine al periodo di divisione politica, noto come periodo delle cinque dinastie e dieci regni, emerso con la caduta della dinastia Tang nel 907. Essa è stata il primo governo nella storia del mondo ad emettere a livello nazionale banconote o vera carta moneta e il primo governo cinese a stabilire una marina militare permanente. Questa dinastia vide anche il primo utilizzo noto della polvere da sparo, così come la prima rilevazione del nord tramite una bussola. La dinastia Song si divide in due periodi ben definiti: dal 960 al 1127 la capitale era Kaifeng (开封) e la dinastia prende il nome di Song settentrionali o Běi Sòng (北宋); dal 1127 al 1279, in seguito alle invasioni dei Jurchen (fondatori della Dinastia Jīn (金朝)), la capitale era Hangzhou (杭州) e la dinastia vien chiamata Nán Sòng o Song meridionali (南宋). Sebbene la dinastia Song avesse perso il proprio controllo sulla tradizionale "culla della civiltà cinese" lungo il Fiume Giallo, l'economia rimase sviluppata, data l'elevata popolazione e l'estensione delle produttive terre agricole. I Song Meridionali potenziarono la loro forza navale per difendere le proprie acque, i confini terrestri e per condurre missioni marittime all'estero. Per respingere i Jin, e successivamente i Mongoli, i Song svilupparono nuove tecnologie militari e la polvere da sparo. Nel 1234 i Jin furono assoggettati dai Mongoli, che presero il controllo della Cina settentrionale, mantenendo rapporti non facili coi Song Meridionali. Möngke Khan, il quarto Gran Khan dell'Impero mongolo, morì nel 1259, nell'assedio di Chongqing. Il suo fratello minore Kublai Khan fu proclamato nuovo Gran Khan, benché riconosciuto solo parzialmente dai Mongoli a occidente. Nel 1271 Kublai fu proclamato Imperatore della Cina. Dopo due decenni di guerra sporadica, l'armata di Kublai conquistò i Song nel 1279, ponendo fine alla dinastia e inaugurando un nuovo periodo di unità sotto la dominazione mongola con la Dinastia Yuan (元朝 1271–1368). Durante il X e l'XI secolo, la popolazione della Cina raddoppiò. Ciò fu dovuto all'ampliamento della coltivazione del riso nella Cina centrale e meridionale, all'uso del riso con maturazione precoce a sud-est e in Asia meridionale e alle abbondanti eccedenze alimentari. Il censimento fatto dai Song del Nord registrò circa 20 milioni di famiglie, il doppio di quelle esistenti durante le dinastie Han e la Tang. Si stima che la popolazione fosse di circa 120 milioni di abitanti, e 200 milioni durante la dinastia Ming. Tale considerevole innalzamento demografico fomentò una . L'espansione della popolazione, la crescita delle città e l'emergere di un'economia nazionale, condussero verso un graduale esautoramento del governo centrale nella gestione diretta degli affari economici. La vita sociale durante la dinastia Song era vivace. I cittadini si riunivano per vedere e scambiare preziose opere d'arte, il popolo si mescolava tra feste pubbliche e incontri privati, e le città godevano di vivaci quartieri di intrattenimento. La diffusione della letteratura e della conoscenza fu rafforzata dalla precedente invenzione della stampa a xilografia e dall'introduzione della stampa a caratteri mobili avvenuta nell'XI secolo. La tecnologia, le scienze, la filosofia, la matematica, l'ingegneria e altre attività intellettuali fiorirono nel corso di questi anni. Filosofi come e Zhu Xi rinvigorirono il confucianesimo con nuovi pensieri intrisi di ideali buddhisti, che portarono alla nascita del neoconfucianesimo. Nonostante l'istituzione degli esami imperiali esistesse fin dalla dinastia Sui, essi divennero molto più importanti durante il periodo Song. Ciò fu fondamentale nel passaggio da una élite aristocratica a una élite burocratica. (it)
  • 宋(そう、拼音 Sòng、960年 - 1279年)は、中国の王朝の一つ。趙匡胤が五代最後の後周から禅譲を受けて建国した。国号は宋であるが、春秋時代の宋、南北朝時代の宋などと区別するため、帝室の姓から趙宋とも呼ばれる。国号の宋は趙匡胤が宋州(河南省商丘県)の帰徳軍節度使であったことによる。通常は、金に華北を奪われ南遷した1127年以前を北宋、以後を南宋と呼び分けている。北宋、南宋もともに、宋、宋朝、祖宋朝である。首都は開封、南遷後の実質上の首都は臨安であった。 北宋と南宋とでは華北の失陥という大きな違いがあるが、それでも文化は継続性が強く、その間に明確な区分を設けることは難しい。そこで区分し易い歴史・制度・国際関係などは北宋・南宋の各記事で解説し、区別し難い分野を本記事で解説する。 (ja)
  • 송(宋, 960년 ~ 1279년)은 중국의 옛 왕조다. 960년 조광윤이 오대십국 시대 오대 최후의 왕조 후주로부터 선양 받아 개봉(카이펑)에 도읍하여 나라를 세웠다. 국호는 송(宋)이었으나, 춘추시대 송, 남북조 시대 송을 구별하고자 황실의 성씨를 따라 조송(趙宋)이라고도 부른다. 통상 1127년 금나라 확장에 밀려 장강 이남으로 옮기기 전을 북송, 이후 임안(지금의 항저우)으로 도읍을 옮긴 게 남송이다. 북송·남송 모두 송, 송 왕조라고도 한다. 수도는 개봉(開封, 또는 변경), 남쪽으로 옮긴 후 실질적인 수도는 임안(臨安)이다. 훗날 원나라에 멸망당한다. 세계 최초로 지폐를 발행한 나라이며, 최초 상비 해군을 설치한 중국 왕조다. 문치주의 국가로 사대부 사명 의식이 있었다. 또한 이전 왕조와 다르게 철권폭정 하지 않고 문화 정치를 폈다. 시대적으로 북송과 남송으로 나뉜다. 이 시기 당나라 시대부터 크게 발달한 괭이 등 농기구 바탕으로 점성도(占城稻)라는 안정성 있는 품종의 조도(早稻)를 도입해서 쌀과 보리의 이모작으로 확대했다. (ko)
  • De Song-dynastie (Chin.: 宋朝; Standaardkantonees: Song Tsiew, 960-1279) was een dynastie in China. Ten tijde van het aantreden van de Song-dynastie werd China voor het eerst sinds de val van de Tang-dynastie in 907 herenigd. Gedurende de tussenliggende jaren, bekend als de Vijf Dynastieën en Tien Koninkrijken was China verdeeld tussen een noordelijk en een zuidelijk deel waarin de verschillende regeringen elkaar in een hoog tempo aflosten. De Song-dynastie kan verdeeld worden in twee afzonderlijke periodes: De Noordelijke Song en de Zuidelijke Song. (nl)
  • Dynastia Song (chiń. 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao, wym. [sʊ̂ŋ ʰǎu]) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej. Panowanie dynastii Song dzieli się na dwa okresy: Północną i Południową dynastię Song. Stolicą Północnej dynastii (chiń. 北宋, 960–1127) było północne miasto Bianjing (dzis. Kaifeng), a państwo to kontrolowało większość terenów . Południowa dynastia Song (chiń. 南宋, 1127–1279) to okres po utracie kontroli nad północnymi Chinami na rzecz dynastii Jin. Dwór cesarski przeniósł się wówczas na południe od Jangcy i założył stolicę w Lin’an (dziś Hangzhou). Choć dynastia utraciła kontrolę nad kolebką cywilizacji chińskiej w dolinie Rzeki Żółtej, nie podcięło to korzeni songowskiej ekonomii, ponieważ południowa dynastia kontrolowała 60% populacji Chin i większość najżyźniejszych ziem. Południowi Songowie znacząco rozbudowali flotę wojenną, by bronić swych granic morskich i śródlądowych, a także by móc prowadzić misje zagraniczne. Broniąc się przed Jin, a później przed Mongołami, Songowie stworzyli nowe, rewolucyjne technologie wojenne, wśród których najważniejszym było użycie prochu strzelniczego. W 1234 państwo Jin podbili Mongołowie, którzy przejęli kontrolę nad całymi Chinami północnymi, utrzymując burzliwe relacje z południowymi Songami. Mongke, czwarty wielki chan Imperium mongolskiego, zmarł w 1259 oblegając Chongqing. Jego młodszy brat, Kubilaj, został ogłoszony nowym Wielkim Chanem, choć Mongołowie na Zachodzie uznali jego tytuł tylko częściowo. W 1271 Kubilaj ogłosił się cesarzem Chin. Po dwudziestu latach wojen przerywanych okresami pokoju, armie Kubilaja dokończyły podboju państwa Południowej dynastii Song w 1279. Chiny zostały ponownie zjednoczone, tym razem pod panowaniem mongolskiej dynastii Yuan (1271–1368). Populacja Chin uległa podwojeniu w X–XI wieku, do czego przyczyniły się rozszerzenie uprawy ryżu w południowych i środkowych Chinach, wprowadzenie odmian szybko dojrzewającego ryżu z Azji Południowo-Wschodniej i produkcja dużych nadwyżek żywności. Spis przeprowadzony przez Północną dynastię Song wykazał ok. 50 milionów mieszkańców, bardzo podobną wielkość do tej z czasów dynastii Han i Tang (informacje o tym spisie znajdują się w Dwudziestu Czterech Oficjalnych Historiach). Ocenia się jednak, że ludność Chin w czasach północnych Songów sięgnęła 100 milionów, by wzrosnąć do 200 milionów w czasach mingowskich. Ten wielki wzrost ludności umożliwił . Wzrost ten był także prawdopodobnym powodem wycofania się rządu z silnego regulowania gospodarki rynkowej. Innym skutkiem był wzrost znaczenia gentry konfucjańskiej, która odgrywała ważną rolę w lokalnej administracji i życiu lokalnych społeczności. Polegali na niej oficjalnie mianowani urzędnicy cesarscy z władz prowincjonalnych i powiatowych, mogąc liczyć na jej wsparcie, nadzór nad bieżącymi sprawami i wsparcie finansowe. Życie społeczne czasów songowskich było nader ożywione; do rozrywek elity należało zbieranie i podziwianie dzieł sztuki, a w czasie świąt i festiwali wszystkie klasy społeczne spotykały się i mieszały podczas obchodów. W miastach całe dzielnice poświęcone były rozrywkom. Druk całostronicowy, a następnie wynalezienie czcionki ruchomej w XI w., przyczyniły się do rozwoju i upowszechniania literatury i wiedzy. Na wysokim poziomie stała technologia i sztuka inżynierska, nauka, filozofia, matematyka i inne dziedziny wiedzy. Filozofia konfucjańska została odświeżona dzięki pracom takich filozofów jak Cheng Yi i Zhu Xi, których komentarze, często pod wpływem filozofii buddyjskiej oraz nowe rozumienie tekstów klasycznych, doprowadziły do powstania nowej szkoły: neokonfucjanizmu. Wielkiego znaczenia nabrała też (istniejąca od czasów dynastii Sui) instytucja egzaminów urzędniczych i stała się głównym czynnikiem zmiany elity chińskiej z arystokratycznej na urzędniczą. (pl)
  • A dinastia Song ou Sung (chinês: 宋朝; pinyin: Sòng cháo), que governou a China de 960 a 1279, deveu a sua existência a um jovem oficial que pensou ter tido uma visão. Essa visão significava, declarou, que um novo imperador iria tirar a China das mãos do jovem imperador Kung-ti, da dinastia Chou. Os oficiais seus colegas pensaram que aquilo queria dizer que o seu general, , seria o novo imperador. Acordaram-no e proclamaram-no como novo governante, . A dinastia Song foi fundada pela família Zhao. A dinastia Song pode ser dividida em dois períodos distintos: o Song do Norte (chinês: 北宋, 960–1127), que se refere ao período em que a capital do Império chinês estava na cidade setentrional de Kaifeng; e o Song do Sul (chinês: 南宋, 1127–1279), que começou quando o Império perdeu controle de Kaifeng e do Norte da China para a Dinastia Jin. Durante este período final, a dinastia transferiu a sua capital para Hangzhou, a sul do rio Yangtze. Tai Tsu e os seus sucessores esforçaram-se por reorganizar a China após mais de cinquenta anos de guerra civil, mas a tarefa era superior às forças de que dispunham. Em 1068, , primeiro-ministro no tempo do imperador , impôs a reforma do governo, simplificou o sistema de impostos e diminuiu o exército, transformando-o numa força de dimensões mais razoáveis. No entanto, estas reformas não viriam a ser devidamente executadas, o que abriu caminho para que os Mongóis, comandados por Genghis Khan e depois por Kublai Khan, acabassem por ocupar o país, em 1279. Antes disso, os mongóis já tinham conquistado o Norte da China, acabando com a dinastia Jin em 1234. Sobre os Sung, os chineses criaram o dinheiro de papel e passaram a produzir novas armas, como as que utilizavam pólvora para lançar flechas. Comerciantes persas e árabes levaram a bússola para a Europa, onde esse invento chinês desempenharia importante papel nas Grandes Navegações dos séculos XV XVI. As artes da China, durante o período Song, refletem a moral do país. Os poetas e pintores olhavam para o passado, tentando imitar ou recordando glórias e realizações passadas. Foi na Dinastia Sung que foi elaborado o Wujing Zongyao, um manual contendo as técnicas e equipamentos militares mais modernos da época. Foi por volta desta época que surgiram os contadores de histórias profissionais na China, vagueando de um lado para o outro como os trovadores da Europa Ocidental, entretendo os que conseguiam convencer a escutá-los a troco de algumas moedas. Com o tempo, estes homens seriam os predecessores dos romancistas chineses. Nessa época a tecnologia alcançou grande desenvolvimento. (pt)
  • Songdynastin (宋朝, Sòngcháo) var en kinesisk dynasti som varade mellan år 960 och 1279. Dynastin är en av den kinesiska historiens absolut främsta, och var vid sin tid främst bland världens mest högstående civilisationer. Ekonomin och kulturen blomstrade, och en lång rad uppfinningar såsom papperspengar, krut, boktryckarkonsten och kompassen förfinades under Songdynastin. Dynastin är uppdelade i två tydliga epoker, Norra Song och Södra Song, efter att huvudstaden år 1127 flyttades söder ut från Kaifeng till Hangzhou i samband med att Jindynastin (1115–1234) erövrade norra delen av riket. Songdynastin uppkom ur den splittrade perioden De fem dynastierna och De tio rikena (907-979), och dynastin gick under efter att ha blivit erövrad av mongolerna som grundade Yuandynastin (1271-1368). (sv)
  • Империя Сун (кит. упр. 宋朝, пиньинь: Sòng Cháo, палл.: Сун чао) — государство в Китае, существовавшее с 960 по 1279. Правящая династия — Чжао (趙), по фамилии рода государей. Основание империи положило конец раздробленности Китая, продолжавшейся со времени падения империи Тан (唐朝) в 907 году. Появлению империи предшествовала Эпоха пяти династий и десяти царств (五代十国). Переломным моментом в истории династии является 1127 год, когда войска чжурчжэньского государства Цзинь захватили столицу империи, Бяньлян. Императорский дом был уведён в плен в Маньчжурию, но одному из сыновей отрёкшегося монарха удалось бежать на юг, в Цзяннань. Он перенёс столицу в Линьань, а его военачальник Юэ Фэй остановил дальнейшее продвижение чжурчжэней на юг. Таким образом, история Сун делится на Северный и Южный периоды, соответственно, до и после переноса столицы. Хотя Сун потеряла контроль над традиционной «родиной китайской цивилизации» вдоль Хуанхэ, экономика Сун все еще была сильной, поскольку в империи Южная Сун было большое население и производительные сельскохозяйственные земли. Южная Сун значительно укрепила свои военно-морские силы для защиты своих водных и сухопутных границ и проведения морских миссий за рубежом. Чтобы дать отпор Цзинь, а затем и монголам, Сун разработала революционно новую военную технологию, дополненную использованием пороха. В 1234 году империя Цзинь была завоевана монголами, которые взяли под свой контроль Северный Китай, поддерживая непростые отношения с Южной Сун. Мунке, четвёртый великий хан Монгольской империи, умер в 1259 году во время осады горной крепости Дяоюй в Сычуани. Его младший брат Хубилай был провозглашен новым великим ханом, хотя его притязания были лишь частично признаны монголами на западе. В 1271 году Хубилай был провозглашен императором Китая. После двух десятилетий спорадических войн армии Хубилая завоевали Сун в 1279 году. Монгольское нашествие привело к объединению при империи Юань (1271—1368). Население Китая удвоилось в течение IX, X и XI веков. Этот рост стал возможен благодаря расширенному выращиванию риса в центральной и южной частях Сун, использованию раннеспелого риса из Юго-восточной и Южной Азии и производству широко распространенных излишков продовольствия. Перепись Северной Сун зарегистрировала 20 миллионов домашних хозяйств, что вдвое больше, чем при династиях Хань и Тан. По оценкам, Северная Сун имела население около 120 миллионов человек и 200 миллионов ко времени империи Мин. Этот резкий рост населения спровоцировал экономическую революцию в досовременном Китае. Увеличение населения, рост городов, возникновение национальной экономики привели к постепенному отходу центральной власти от прямого участия в экономических делах. (ru)
  • 宋朝(中古漢語IPA读音:/suoŋH/,960年2月4日-1279年3月19日)是中国历史上的一个朝代,根据首都及疆域的变迁,可细分為北宋與南宋,合稱兩宋,共享国319年。又因国君姓赵,为區别于南北朝时期的南朝宋,故亦称“赵宋”。又因五德終始說,宋朝为火德,因而也被称为“火宋”、“炎宋”。北方政權辽和金两国以宋朝位处其南方,称其为“南朝”,并自诩为“北朝”,西夏又因宋朝位于其东南,特称其为“东朝”。 公元960年,趙匡胤的部下發動陳橋兵變,擁立趙匡胤為帝,奪後周恭帝柴宗训帝位而改元自立,是為宋太祖,史稱北宋。建國之初,太祖因陈桥兵变而意识到武人执政的危险性,为防止他人效仿自己兵变夺取皇权,通过杯酒释兵权(一說此事為美化,但趙匡胤控制兵權為史實)將兵權歸於中央,并设置转运使将地方财富集中到中央,又命诸州县各选所部兵士,才力武力殊绝者送都下,其老弱者始留州,地方兵力亦收归中央,并推行重文抑武的國策,採取調將指揮制。這一國策影響之深遠,使得北宋自成立之初便頻頻不敵北方外患,对辽朝、西夏用兵则屢遭挫敗。 公元1127年,金兵侵略北宋,徽宗、欽宗二帝皆被金兵掳去北上,北宋滅亡。其後,徽宗之子康王赵構南下稱帝,是為宋高宗,經過一連串戰爭後,定都杭州临安,史称“南宋”。南宋在公元1141年與金達成紹興和議,向金國稱臣,以秦岭淮河为界,此後維持至江南偏安統治的局面。公元1276年,元军南渡,南宋都城临安陷落,領土多被元军所侵占。惟残余势力陆秀夫、文天祥和张世杰等人继续拥立端宗赵昰、帝昺继续抵抗元朝。公元1279年,崖山海战宋军全军覆灭,宋末帝赵昺随大臣陆秀夫跳海殉国,南宋正式灭亡。 两宋时代没有严重的宦官干政和地方割据,大部分時期皇帝均控制政局,沒有出現唐朝中晚期時皇帝被宦官控制的局面。史學家陈寅恪言:「华夏民族之文化,歷數千載之演進,造極於趙宋之世。」西方與日本史學界認為宋朝是中國歷史上的文艺复兴與經濟革命的時代。 宋朝經濟空前繁荣,商業繁盛,中國歷史學家邓广铭和漆侠認為宋代是中国古代历史上经济与文化教育最繁荣的时代,唐宋八大家有六人出自宋朝,儒學复兴,社会上弥漫着尊师重道之风;商業經濟發達,科技發展非常進步(詳見宋朝科技),四大發明在宋代也得到了改良;在政治上相对开明,對忤旨或黨爭失勢的官员鲜有刑罰;宋太祖立下祖訓要求其子孫不得殺害文人及上書諫議之人,文人的地位得以提升,有說法認為宋朝是「皇帝與士大夫共治天下」的時代。 (zh)
  • Династія Сун (кит. 宋朝, піньїнь: Sòng Cháo; 960—1279) — імператорська династія в Китаї 10 — 13 століття, яка розпочалась 960 р. н. е. і тривала до 1279 р. н. е. Її заснував імператор Тайцзу, який був спадкоємцем престолу узурпатора Чжоу, на якому було закінчено періоду П'яти династій і десяти королівств. Династія Сун часто вступала в конфлікти з тогочасними династіями Ляо та Західна Сія на півночі та була завойована династією Юань під керівництвом монголів. Першим урядом в історії, який започаткував використання паперових грошей на національному рівні, а також перше керівництво в Китаї, за якого було утворено постійний флот належить правителям династії Сун. Також їхній першості належить започаткування використання пороху та знаходження півночі з використанням компасу. Хронологію династії Сун поділяють на 2 періоди: Північну Сун (北宋, 960—1127), і Південну Сун (南宋, 1127—1279). Протягом періоду існування Північної Сун столиця держави знаходилась у північнокитайському місті Бяньцзін, сучасному Кайфені, а Імператори династії контролювали більшу територію внутрішнього Китаю. В часи Південної Сун північно китайські території були завойовані маньчжурською державою Цзінь, і столиця династії була перенесена на берега річки Янцзи, у південнокитайське місто Ліньань, сучасний Ханчжоу; колиска китайської цивілізації, долина річки Хуанхе, була втрачена. У 1234 році династію Цзинь завоювали монголи, які взяли під контроль північний Китай та підтримуючи непрості відносини з Південною Сун. Менгке Хан, четвертий Великий хан Монгольської імперії, загинув в 1259 році, коли брав місто Чунцин в облогу. Його молодшого брата Кублай-хана проголосили новим Великим ханом, хоча його вимога була лише частково визнана монголами на заході. У 1271 р. Кублай-хана проголосили імператором Китаю. Після війни, що тривала протягом двох десятиліть, армії Кублай-хана в 1279 році завоювали династію Сун. Протягом 10 — 11 століть, завдяки господарському розвитку південнокитайських та індокитайських земель, населення держави Сун зросло вдвічі. Це стало поштовхом до соціально-економічної революції. Зросла роль місцевої знаті у керуванні регіонами. Цьому значною мірою сприяли реформи Ван Аньши. Розширення населення, зростання міст та виникнення національної економіки призвели до поступового виведення центральної влади з безпосередньої участі в економічних справах. Нижня шляхта взяла на себе більшу роль у місцевій адміністрації та місцевих справах. Соціальне життя населення тогочасного Сун було вельми яскравим. Громадяни збиралися, щоб продавати та переглядати дорогоцінні твори мистецтва, народ міг знайти для себе велику кількість розваг на місцевих площах, проводилися різноманітні фестивалі та організовувалися закриті клуби для знаті. За рахунок винайденого нового виду друку в 11 столітті надзвичайно зросло розповсюдження літератури та підвищився рівень знань у місцевого населення. Філософія, наука, математика та інженерія зазнали свого розквіту під час Сун. Стало помітно активізацію конфуціанства, яке було наповнена буддистськими ідеалами. Філософи зауважили на нову організацію класичних текстів, які висвітлювали основне вчення про неоконфуціанство. (uk)
dbo:capital
dbo:currency
dbo:gdpPerCapita
  • 26.500000 (xsd:float)
dbo:governmentType
dbo:religion
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 56978 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 114718 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 983699625 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:align
  • left (en)
  • right (en)
dbp:alt
  • 11 (xsd:integer)
  • Mao I 001 (en)
  • Ts'ui Po 002 (en)
  • Yingzao Fashi 1 desmear (en)
  • Chain drive, Su Song's book of 1092 (en)
  • Clock Tower from Su Song's Book desmear (en)
  • Su Song Star Map 1 (en)
  • Su Song Star Map 2 (en)
  • A wide, octagonal pagoda. It has four tall, functional floors made of brick, and an additional five, short, purely decorative floors made of wood. Each floor is separated by an eave, and the top five-floor's eaves look as if they were simply stacked right on top of one another. (en)
  • Goddess Temple Jinsi (en)
  • Zhengding Tianning Si Lingxiao Ta (en)
  • A thin, thirteen story brick building with small, slightly curved eaves between each story. The bricks are a dark grey color, resembling the color of iron. (en)
dbp:c
  • 宋朝 (en)
dbp:capital
  • Bianjing (en)
  • Jiangning (en)
  • Lin'an (en)
dbp:caption
  • Cats in the Garden, by Mao Yi, 12th century. (en)
  • A depiction of the 13th Century "long serpent" rocket launcher. The holes in the frame are designed to keep the rockets separate, from the 1510 edition of Wujing Zongyao. (en)
  • An interior diagram of the astronomical clocktower of Kaifeng featured in Su Song's book, written by 1092 and published in printed form by the year 1094. (en)
  • The oldest known illustration of an endless power-transmitting chain drive. It was used for coupling the main driving shaft of his clock tower to the armillary sphere gear box. (en)
  • One of the star charts from Su Song's Xin Yi Xiang Fa Yao published in 1092, featuring cylindrical projection similar to Mercator projection and the corrected position of the pole star thanks to Shen Kuo's astronomical observations. Su Song's celestial atlas of five star maps is actually the oldest in printed form. (en)
  • Star map of the south polar projection for Su's celestial globe, Xin Yi Xiang Fa Yao, 1092 (en)
  • Close up on Double Happiness . It was painted by Cui Bai, active during the reign of Shenzong. National Palace Museum (en)
  • Chinese boats from the 13th Century, Song Dynasty; Chinese ships of the Song period featured hulls with watertight compartments. (en)
  • Bracket arm clusters containing cantilevers, from Li Jie's building manual Yingzao Fashi, printed in 1103. (en)
  • Jiaozi, a form of promissory banknote which appeared around the 11th century in the Sichuan capital of Chengdu, China. Numismatists regard it as the first paper money in history. (en)
  • Close-up view of the Lingxiao Pagoda (en)
  • The Iron Pagoda of Kaifeng, built in 1049 (en)
  • The Xiude Temple Pagoda in Quyang, Hebei (en)
  • The tall, brick and wood Lingxiao Pagoda of Zhengding, Hebei, built in 1045. (en)
  • A painting shows a pair of cargo ships with stern-mounted rudders accompanied by a smaller craft. (en)
  • The printing plate of Jiaozi from Northern Song Dynasty . (en)
  • Temple of the Saintly Mother, Jin Temple, Taiyuan, built in 1032 (en)
dbp:commonLanguages
dbp:conventionalLongName
  • Song (en)
dbp:currency
  • Jiaozi, Guanzi, Huizi, Chinese cash, Chinese coin, copper coins, etc. (en)
dbp:dateEnd
  • --03-19
dbp:dateEvent
  • 1005 (xsd:integer)
  • 1115 (xsd:integer)
  • 1127 (xsd:integer)
  • 1235 (xsd:integer)
  • 1276 (xsd:integer)
dbp:dateStart
  • --02-04
dbp:direction
  • vertical (en)
dbp:era
  • Postclassical Era (en)
dbp:event
dbp:eventEnd
dbp:eventStart
  • Established (en)
dbp:flagType
  • Flag (en)
dbp:footer
  • City views of Song dynasty from paintings. Clockwise from upper left: A Northern Song Dynasty era Chinese painting of a water-powered mill for grain, with surrounding river transport. The bridge scene from Zhang Zeduan's painting Along the River During Qingming Festival. Chinese boats from Along the River During Qingming Festival. Leifeng Pagoda in the Southern Song Dynasty by Li Song. (en)
  • Clockwise from upper left: Anonymous painting of Cai Wenji and her Xiongnu husband dating from the Southern Song. A head sculpture of an arhat, 11th Century. A seated wooden Bodhisattva statue, Jin dynasty . A wooden Bodhisattva statue from the Song dynasty (en)
  • Clockwise from upper left: A Literary Garden, by Zhou Wenju, 10th century; Zhou Wenju, Go players, Palace Museum, Beijing; "Four Generals of Zhongxing" by Southern Song dynasty artist Liu Songnian ; the renowned general Yue Fei is the second person from the left in the latter painting. (en)
dbp:gdpNominalPerCapita
  • 26.500000 (xsd:double)
dbp:governmentType
dbp:gr
  • Sonq chaur (en)
dbp:image
  • 11 (xsd:integer)
  • CaiWenji-return150dpi90 percent.jpg (en)
  • Mao I 001.jpg (en)
  • Ts'ui Po 002.jpg (en)
  • Yingzao Fashi 1 desmear.JPG (en)
  • Leifeng Pagoda in the Southern Song Dynasty by Li Song.jpg (en)
  • Qingming Festival 2.jpg (en)
  • Song Dynasty Hydraulic Mill for Grain.JPG (en)
  • 清明上河图.jpg (en)
  • Goddess Temple Jinsi.JPG (en)
  • Chain drive, Su Song's book of 1092.jpg (en)
  • Clock Tower from Su Song's Book desmear.JPG (en)
  • Su Song Star Map 1.JPG (en)
  • Su Song Star Map 2.JPG (en)
  • AIC-portrait-monk.jpg (en)
  • Chinese cargo ships, Song Dynasty.jpg (en)
  • Four Generals of Song.jpg (en)
  • Jiao zi.jpg (en)
  • Zhengding Tianning Si Lingxiao Ta 2013.08.31 17-36-55.jpg (en)
  • Quyang Pagoda 2.jpg (en)
  • SongJunk.jpg (en)
  • Wood Bodhisattva 2.jpg (en)
  • Wood Bodhisattva.jpg (en)
  • Zhengding Lingxiao Pagoda 4.jpg (en)
  • Zhou Wenju's A Literary Garden.jpg (en)
  • Beijing.China printing museum.Plate of Paper money.Northern Song Dynasty.jpg (en)
  • 开封铁塔.jpg (en)
  • 重屏会棋图.jpg (en)
dbp:imageMap
  • China - Song Dynasty-en.svg (en)
dbp:imageMapAlt
  • A map showing the territory of the Song, Liao, and Western Xia dynasties. The Song occupies the east half of what constitutes the territory of the modern China, except for the northernmost areas . Western Xia occupies a small strip of land surrounding a river in what is now Inner Mongolia and Ningxia, and the Liao occupy a large section of what is today north-east China. (en)
dbp:imageMapCaption
  • The Song dynasty at its greatest extent in 1111 (en)
dbp:imageStyle
  • border:none; (en)
dbp:j
  • Sung3 ciu4 (en)
dbp:leader
  • Emperor Gaozong (en)
  • Emperor Taizu (en)
  • Zhao Bing (en)
dbp:mc
  • /suoŋH ʈˠiᴇu/ (en)
dbp:p
  • Jingnan (en)
  • Later Shu (en)
  • Later Zhou (en)
  • Northern Han (en)
  • Southern Han (en)
  • Southern Tang (en)
  • Wuyue (en)
  • Sòng cháo (en)
dbp:perrow
  • 2 (xsd:integer)
dbp:pic
  • Song dynasty .svg (en)
dbp:piccap
  • "Song dynasty" in Chinese characters (en)
dbp:picsize
  • 125 (xsd:integer)
dbp:religion
dbp:s
  • Yuan dynasty (en)
dbp:statArea
  • 800000 (xsd:integer)
  • 1800000 (xsd:integer)
  • 2100000 (xsd:integer)
  • 3100000 (xsd:integer)
dbp:statPop
  • 90000000 (xsd:integer)
dbp:statYear
  • 958 (xsd:integer)
  • 980 (xsd:integer)
  • 1120 (xsd:integer)
  • 1127 (xsd:integer)
  • 1204 (xsd:integer)
dbp:status
  • Empire (en)
dbp:title
dbp:titleLeader
dbp:tl
  • Sòng tiâu (en)
dbp:today
  • ∟ Quemoy and Matsu (en)
dbp:totalWidth
  • 200 (xsd:integer)
  • 300 (xsd:integer)
  • 320 (xsd:integer)
  • 350 (xsd:integer)
  • 380 (xsd:integer)
  • 400 (xsd:integer)
  • 500 (xsd:integer)
dbp:w
  • Sung4 ch'ao2 (en)
dbp:width
  • 220 (xsd:integer)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:wordnet_type
dbp:y
  • Sung chìuh (en)
dbp:yearEnd
  • 1279 (xsd:integer)
dbp:yearLeader
  • 960 (xsd:integer)
  • 1127 (xsd:integer)
  • 1278 (xsd:integer)
dbp:yearStart
  • 960 (xsd:integer)
dbp:years
  • 960 (xsd:integer)
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Η Δυναστεία των Σονγκ (960 - 1279) ήταν μια από τις μακροβιότερες κινεζικές δυναστείες και κυβέρνησε την Κίνα για 319 χρόνια. Ιδρύθηκε το 960 και καταλύθηκε τον Μάρτιο του 1279, μετά από την ήττα του αυτοκράτορα Μπινγκ σε μάχη εναντίον των Μογγόλων. Ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Ταϊτζού αφού σφετερίστηκε τον θρόνο από τον τελευταίο αυτοκράτορα των Τζόου τερματίζοντας την περίοδο των Πέντε Δυναστειών και των Δέκα Βασιλείων. Η Δυναστεία των Σονγκ ήταν η πρώτη στην παγκόσμια ιστορία που εξέδωσε χαρτονομίσματα σε όλο το έθνος της και η πρώτη κινέζικη κυβέρνηση που καθιέρωσε μόνιμο ναυτικό σώμα. (el)
  • Die Song-Dynastie (chinesisch 宋朝, Pinyin Sòngcháo, W.-G. Sung Ch'ao) war von 960 bis 1279 die herrschende Dynastie im Kaiserreich China. Sie teilt sich in die „Nördliche“ und „Südliche“ Song-Dynastie. Die „Nördliche“ (北宋, Běi Sòng) regierte von 960–1126 in Kaifeng, die „Südliche“ (南宋, Nán Sòng) von 1126–1279 in Hangzhou. (de)
  • 宋(そう、拼音 Sòng、960年 - 1279年)は、中国の王朝の一つ。趙匡胤が五代最後の後周から禅譲を受けて建国した。国号は宋であるが、春秋時代の宋、南北朝時代の宋などと区別するため、帝室の姓から趙宋とも呼ばれる。国号の宋は趙匡胤が宋州(河南省商丘県)の帰徳軍節度使であったことによる。通常は、金に華北を奪われ南遷した1127年以前を北宋、以後を南宋と呼び分けている。北宋、南宋もともに、宋、宋朝、祖宋朝である。首都は開封、南遷後の実質上の首都は臨安であった。 北宋と南宋とでは華北の失陥という大きな違いがあるが、それでも文化は継続性が強く、その間に明確な区分を設けることは難しい。そこで区分し易い歴史・制度・国際関係などは北宋・南宋の各記事で解説し、区別し難い分野を本記事で解説する。 (ja)
  • 송(宋, 960년 ~ 1279년)은 중국의 옛 왕조다. 960년 조광윤이 오대십국 시대 오대 최후의 왕조 후주로부터 선양 받아 개봉(카이펑)에 도읍하여 나라를 세웠다. 국호는 송(宋)이었으나, 춘추시대 송, 남북조 시대 송을 구별하고자 황실의 성씨를 따라 조송(趙宋)이라고도 부른다. 통상 1127년 금나라 확장에 밀려 장강 이남으로 옮기기 전을 북송, 이후 임안(지금의 항저우)으로 도읍을 옮긴 게 남송이다. 북송·남송 모두 송, 송 왕조라고도 한다. 수도는 개봉(開封, 또는 변경), 남쪽으로 옮긴 후 실질적인 수도는 임안(臨安)이다. 훗날 원나라에 멸망당한다. 세계 최초로 지폐를 발행한 나라이며, 최초 상비 해군을 설치한 중국 왕조다. 문치주의 국가로 사대부 사명 의식이 있었다. 또한 이전 왕조와 다르게 철권폭정 하지 않고 문화 정치를 폈다. 시대적으로 북송과 남송으로 나뉜다. 이 시기 당나라 시대부터 크게 발달한 괭이 등 농기구 바탕으로 점성도(占城稻)라는 안정성 있는 품종의 조도(早稻)를 도입해서 쌀과 보리의 이모작으로 확대했다. (ko)
  • De Song-dynastie (Chin.: 宋朝; Standaardkantonees: Song Tsiew, 960-1279) was een dynastie in China. Ten tijde van het aantreden van de Song-dynastie werd China voor het eerst sinds de val van de Tang-dynastie in 907 herenigd. Gedurende de tussenliggende jaren, bekend als de Vijf Dynastieën en Tien Koninkrijken was China verdeeld tussen een noordelijk en een zuidelijk deel waarin de verschillende regeringen elkaar in een hoog tempo aflosten. De Song-dynastie kan verdeeld worden in twee afzonderlijke periodes: De Noordelijke Song en de Zuidelijke Song. (nl)
  • كانت أسرة سونغ (الصينية: 宋朝؛ سونغ تشاو) أسرة حاكمة في الصين ما بين 960 و1279، نجحت في أن تصمد في مرحلة الخمس أسر، والممالك العشر، فتلتها اسرة يوان. وكانت هذه أول حكومة في تاريخ العالم لإصدار الأوراق النقدية أو النقود الورقية، وأول حكومة الصينية لإنشاء قوة بحرية دائمة. كما شهدت هذه الأسرة أول استخدام معروف من البارود، وكذلك التمييز الأولى من الشمال الحقيقي باستخدام البوصلة. بسبب ما عرف بحروب جين سونغ انقسمت تاريج مملكة أسرة سونغ إلى فترتين متميزتين هما سونغ الشمالية وسونغ الجنوبية. (ar)
  • La dinastia Song (en xinès tradicional i simplificat: 宋朝; en pinyin: Sòng Cháo) fou una dinastia que dominà el poder a la Xina entre 960 i 1279. Aquesta dinastia fou fundada per i durant el seu regnat el país va experimentar una etapa de bonança econòmica, comercial i cultural. Va ser aquest interès per la cultura, i un desencís per les qüestions militars el que va permetre als (mongols) ocupar el país el 1279, la qual cosa portà a l'extermini d'aquesta dinastia. (ca)
  • Říše Sung (čínsky 宋帝国) byl čínský stát existující v letech 960–1279. Předcházelo mu období pěti dynastií a deseti říší, následována byla na severu Číny džürčenskou říší Ťin, na jihu mongolskou říší Jüan. Byla prvním státem světa, který tiskl papírové peníze a prvním čínským státem, který vybudoval stálé námořnictvo. Její armáda používala střelné zbraně a námořníci se orientovali podle kompasu. (cs)
  • The Song dynasty (Chinese: 宋朝; pinyin: Sòng cháo; 960–1279) was an imperial dynasty of China that began in 960 and lasted until 1279. The dynasty was founded by Emperor Taizu of Song following his usurpation of the throne of the Later Zhou, ending the Five Dynasties and Ten Kingdoms period. The Song often came into conflict with the contemporaneous Liao, Western Xia and Jin dynasties to its north. It was eventually conquered by the Mongol-led Yuan dynasty. (en)
  • En la jaro 960 Zhao Kuangyin lanĉis ribelon ĉe Chenqiao kaj fondis la dinastion Song, kiu finis la seperatisman situacion en la tempo de Kvin Dinastioj kaj Dek Regnoj. La dinastio Song daŭris 319 jarojn, ĝis kiam ĝi estis pereigita de la dinastio Yuan. La dinastio Song dividiĝis en du periodojn, t.e., Norda Song-Dinastio kaj Suda Song-Dinastio. Samtempe kun la Norda Song-Dinastio, la nacieco Qidan fondis la regnon Liao (947 – 1125) en norda Ĉinio, la nacieco Danĝiang fondis la Okcidentan Xia-Regnon (1038 – 1227), nordokcidente de la dinastio Song; en 1115 la nacieco Nuzhen fondis la regnon Jin (1115 – 1234) en la nordo. En 1125 la regno Jin ekstermis la regnon Liao kaj en 1127 entrudiĝis en Kajfengo, la ĉefurbo de la Norda Song-Dinastio, la lasta do pereis. La imperiestro Gaozong fuĝis al (eo)
  • Song dinastia Txinan 960tik 1279ra agintean egon zen dinastia da. 960an Iparraldeko Zhou dinastiako militarrak Song dinastia sortu zuen Tang dinastiaren ondoren egon ziren bost dinastien ondorengo moduan. Kaifengen ezarri zuen hiriburua eta hegoaldeko hainbat erreinu konkistatu zituen Txinak Tang dinastiarekin izan zuen boterearen parte bat berreskuratuz. Komertzioa izugarri hasi zen eta diruaren erabilera normalizatu. Dinastia honen agintean , eta euren estatuak sortu zituzten iparraldean. Azkeneko herri honek 1127an Song dinastia hegoaldera mugiarazi zuen. Hiru herri hauek txinatarren dinastia eredua ezarri zutenez txinatar historialarientzat dinastien zerrendatan agertzen dira. (eu)
  • La dinastía Song (chino: 宋朝; Wade-Giles: Sung4 Ch'ao2; pinyin: Sòng Cháo) fue una dinastía gobernante en China entre los años 960 y 1279; que sucedió al periodo de las Cinco Dinastías y los Diez Reinos y fue sucedida por la dinastía Yuan. El periodo de la dinastía Song se divide en dos etapas distintas: la de los Song del Norte y la de los Song del Sur. Durante en la primera (chino: 北宋, 960-1127), la capital Song estuvo en la ciudad del norte Bianjing (actualmente Kaifeng) y la dinastía controlaba la mayor parte del interior de China. (es)
  • La dynastie Song (chinois : 宋朝 ; pinyin : sòng cháo ; Wade : sung ch'ao ; prononcé /sõŋ tʃao/) est une dynastie qui a régné en Chine entre 960 et 1279. Elle a succédé à la période des Cinq Dynasties et des Dix Royaumes et a été suivie par la dynastie Yuan. Il s'agit du premier gouvernement au monde à émettre des billets de banque. Cette dynastie a également vu la première désignation du vrai Nord à l'aide d'une boussole. (fr)
  • Dinasti Song (Hanzi: 宋朝; Pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch'ao) adalah salah satu dinasti yang memerintah di Tiongkok antara tahun 960 sampai dengan tahun 1279 sebelum Tiongkok diinvasi oleh bangsa Mongol. Dinasti ini menggantikan periode Lima Dinasti dan Sepuluh Negara dan setelah kejatuhannya digantikan oleh Dinasti Yuan. Dinasti ini merupakan pemerintahan pertama di dunia yang mencetak uang kertas dan merupakan dinasti Tiongkok pertama yang mendirikan angkatan laut. Dalam periode pemerintahan dinasti ini pula, untuk pertama kalinya bubuk mesiu digunakan dalam peperangan dan kompas digunakan untuk menentukan arah utara. (in)
  • La dinastia Song (宋朝S, Sòng CháoP, Sung Ch'aoW; in Cantonese Jyutping: sung3 ciu4) regnò sulla Cina dal 960 al 1279. Fu fondata dall'imperatore che usurpò il trono dei Zhou posteriori, mettendo fine al periodo di divisione politica, noto come periodo delle cinque dinastie e dieci regni, emerso con la caduta della dinastia Tang nel 907. Essa è stata il primo governo nella storia del mondo ad emettere a livello nazionale banconote o vera carta moneta e il primo governo cinese a stabilire una marina militare permanente. Questa dinastia vide anche il primo utilizzo noto della polvere da sparo, così come la prima rilevazione del nord tramite una bussola. (it)
  • Dynastia Song (chiń. 宋朝; pinyin: Sòng Cháo; Wade-Giles: Sung Ch’ao, wym. [sʊ̂ŋ ʰǎu]) – dynastia panująca w Chinach od 960 do 1279 roku, po okresie Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw, a przed panowaniem dynastii Yuan. Był to pierwszy rząd na świecie, który emitował pieniądz papierowy i pierwszy rząd chiński, który ustanowił stałą marynarkę wojenną. Za czasów tej dynastii po raz pierwszy użyto prochu strzelniczego, jak również odróżniono północ prawdziwą od magnetycznej. (pl)
  • A dinastia Song ou Sung (chinês: 宋朝; pinyin: Sòng cháo), que governou a China de 960 a 1279, deveu a sua existência a um jovem oficial que pensou ter tido uma visão. Essa visão significava, declarou, que um novo imperador iria tirar a China das mãos do jovem imperador Kung-ti, da dinastia Chou. Os oficiais seus colegas pensaram que aquilo queria dizer que o seu general, , seria o novo imperador. Acordaram-no e proclamaram-no como novo governante, . A dinastia Song foi fundada pela família Zhao. (pt)
  • Songdynastin (宋朝, Sòngcháo) var en kinesisk dynasti som varade mellan år 960 och 1279. Dynastin är en av den kinesiska historiens absolut främsta, och var vid sin tid främst bland världens mest högstående civilisationer. Ekonomin och kulturen blomstrade, och en lång rad uppfinningar såsom papperspengar, krut, boktryckarkonsten och kompassen förfinades under Songdynastin. (sv)
  • Империя Сун (кит. упр. 宋朝, пиньинь: Sòng Cháo, палл.: Сун чао) — государство в Китае, существовавшее с 960 по 1279. Правящая династия — Чжао (趙), по фамилии рода государей. Основание империи положило конец раздробленности Китая, продолжавшейся со времени падения империи Тан (唐朝) в 907 году. Появлению империи предшествовала Эпоха пяти династий и десяти царств (五代十国). Переломным моментом в истории династии является 1127 год, когда войска чжурчжэньского государства Цзинь захватили столицу империи, Бяньлян. Императорский дом был уведён в плен в Маньчжурию, но одному из сыновей отрёкшегося монарха удалось бежать на юг, в Цзяннань. Он перенёс столицу в Линьань, а его военачальник Юэ Фэй остановил дальнейшее продвижение чжурчжэней на юг. Таким образом, история Сун делится на Северный и Южный пери (ru)
  • 宋朝(中古漢語IPA读音:/suoŋH/,960年2月4日-1279年3月19日)是中国历史上的一个朝代,根据首都及疆域的变迁,可细分為北宋與南宋,合稱兩宋,共享国319年。又因国君姓赵,为區别于南北朝时期的南朝宋,故亦称“赵宋”。又因五德終始說,宋朝为火德,因而也被称为“火宋”、“炎宋”。北方政權辽和金两国以宋朝位处其南方,称其为“南朝”,并自诩为“北朝”,西夏又因宋朝位于其东南,特称其为“东朝”。 公元960年,趙匡胤的部下發動陳橋兵變,擁立趙匡胤為帝,奪後周恭帝柴宗训帝位而改元自立,是為宋太祖,史稱北宋。建國之初,太祖因陈桥兵变而意识到武人执政的危险性,为防止他人效仿自己兵变夺取皇权,通过杯酒释兵权(一說此事為美化,但趙匡胤控制兵權為史實)將兵權歸於中央,并设置转运使将地方财富集中到中央,又命诸州县各选所部兵士,才力武力殊绝者送都下,其老弱者始留州,地方兵力亦收归中央,并推行重文抑武的國策,採取調將指揮制。這一國策影響之深遠,使得北宋自成立之初便頻頻不敵北方外患,对辽朝、西夏用兵则屢遭挫敗。 两宋时代没有严重的宦官干政和地方割据,大部分時期皇帝均控制政局,沒有出現唐朝中晚期時皇帝被宦官控制的局面。史學家陈寅恪言:「华夏民族之文化,歷數千載之演進,造極於趙宋之世。」西方與日本史學界認為宋朝是中國歷史上的文艺复兴與經濟革命的時代。 (zh)
  • Династія Сун (кит. 宋朝, піньїнь: Sòng Cháo; 960—1279) — імператорська династія в Китаї 10 — 13 століття, яка розпочалась 960 р. н. е. і тривала до 1279 р. н. е. Її заснував імператор Тайцзу, який був спадкоємцем престолу узурпатора Чжоу, на якому було закінчено періоду П'яти династій і десяти королівств. Династія Сун часто вступала в конфлікти з тогочасними династіями Ляо та Західна Сія на півночі та була завойована династією Юань під керівництвом монголів. Першим урядом в історії, який започаткував використання паперових грошей на національному рівні, а також перше керівництво в Китаї, за якого було утворено постійний флот належить правителям династії Сун. Також їхній першості належить започаткування використання пороху та знаходження півночі з використанням компасу. (uk)
rdfs:label
  • Song dynasty (en)
  • سلالة سونغ الحاكمة (ar)
  • Dinastia Song (ca)
  • Říše Sung (cs)
  • Song-Dynastie (de)
  • Δυναστεία Σονγκ (el)
  • Dinastio Song (eo)
  • Dinastía Song (es)
  • Song dinastia (eu)
  • Dynastie Song (fr)
  • Dinasti Song (in)
  • Dinastia Song (it)
  • 宋 (王朝) (ja)
  • Song-dynastie (nl)
  • 송나라 (ko)
  • Dynastia Song (pl)
  • Империя Сун (ru)
  • Dinastia Sung (pt)
  • Songdynastin (sv)
  • Династія Сун (uk)
  • 宋朝 (zh)
owl:differentFrom
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:homepage
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Song (en)
is dbo:birthPlace of
is dbo:country of
is dbo:deathPlace of
is dbo:namedAfter of
is dbo:nationality of
is dbo:picture of
is dbo:successor of
is dbo:territory of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:allegiance of
is dbp:architectureStyle of
is dbp:before of
is dbp:begin of
is dbp:birthDate of
is dbp:birthPlace of
is dbp:combatant of
is dbp:country of
is dbp:deathPlace of
is dbp:era of
is dbp:established of
is dbp:founded of
is dbp:homeTown of
is dbp:l of
is dbp:movement of
is dbp:nationality of
is dbp:origin of
is dbp:period of
is dbp:shipCountry of
is dbp:status of
is dbp:title of
is dbp:used of
is dbp:yearCompleted of
is foaf:primaryTopic of