Appeasement in an international context is a diplomatic policy of making political or material concessions to an aggressive power in order to avoid conflict. The term is most often applied to the foreign policy of the UK Governments of Prime Ministers Ramsay MacDonald, Stanley Baldwin and most notably Neville Chamberlain towards Nazi Germany and Fascist Italy between 1935–39. As alarm grew about the rise of fascism in Europe, Chamberlain resorted to news censorship to control public opinion. He confidently announced after Munich that he had secured "peace for our time".

Property Value
dbo:abstract
  • الترضية أو التسوية هو مصطلح دبلوماسي يشير إلى السياسة الدبلوماسية الرامية إلى تجنب الحرب من خلال تقديم بعض التنازلات. وتوصف الترضية على أنها سياسة لتسوية الخلافات تتم بالاعتراف الدولي وتلبية الشكاوى عن طريق التفاوض العقلاني و بالتالي التسوية تؤدي إلى تجنب اللجوء إلى الصراع المسلح الذي سيكون مكلفا و دموي وخطير وقد استخدمت هذه السياسة من قبل السياسيين في أوروبا في حوالي سنة 1930 لتجنب الحرب مع ألمانيا النازية وإيطاليا. وقد شاع استخدام هذه السياسة من قبل رئيس الوزراء البريطاني نيفيل تشامبرلين في التعامل مع أدولف هتلر في الفترة مابين 1937 و1939 (ar)
  • Politiko de cedoj (ankaŭ Appeasement) signifas cedojn, kontentigon. Tiel ĉi estas nomata eksterlanda politiko, kies principo estas parta kontentigado de postulatoj de la alia flanko (cedoj) motivigita pro klopodo konservi la pacon kaj trankvilan evoluon. Plej multe ĝi estis validigata antaŭ dua mondmilito de Francio kaj Granda Britio, por ke ili konservu la pacon kun Germanio. (eo)
  • Appeasement in an international context is a diplomatic policy of making political or material concessions to an aggressive power in order to avoid conflict. The term is most often applied to the foreign policy of the UK Governments of Prime Ministers Ramsay MacDonald, Stanley Baldwin and most notably Neville Chamberlain towards Nazi Germany and Fascist Italy between 1935–39. At the beginning of the 1930s, such concessions were widely seen as positive due to the trauma of World War I, second thoughts about the vindictive treatment of Germany in the Treaty of Versailles, and a perception that fascism was a useful form of anti-communism. However, by the time of the Munich Pact—concluded on 30 September 1938 among Germany, the United Kingdom, France, and Italy—the policy was opposed by the Labour Party, by a few Conservative dissenters such as future Prime Minister Winston Churchill, Secretary of State for War Duff Cooper, and future Prime Minister Anthony Eden. Appeasement was strongly supported by the British upper class, including: royalty, big business (based in the City of London), the House of Lords, and media such as the BBC and The Times. As alarm grew about the rise of fascism in Europe, Chamberlain resorted to news censorship to control public opinion. He confidently announced after Munich that he had secured "peace for our time". The policies have been the subject of intense debate for more than seventy years among academics, politicians, and diplomats. The historians' assessments have ranged from condemnation for allowing Hitler's Germany to grow too strong, to the judgment that Germany was so strong that it might well win a war and that postponement of a showdown was in their country's best interests. Historian Andrew Roberts argued in 2019, "Indeed, it is the generally accepted view in Britain today that they were right at least to have tried... Britain would not enter hostilities for many more months, admitting unreadiness to directly oppose Germany in combat. She sat and watched the invasion of France, acting only four years later." (en)
  • Der Begriff Appeasement-Politik (Beschwichtigungspolitik, von englisch to appease, französisch apaiser, ‚besänftigen‘, ‚beschwichtigen‘, ‚beruhigen‘) bezeichnet eine Politik der Zugeständnisse, der Zurückhaltung, der Beschwichtigung und des Entgegenkommens gegenüber Aggressionen zur Vermeidung eines Krieges. Die Politik der britischen Regierung gegenüber dem nationalsozialistischen Deutschland wird so bezeichnet, wobei damit eine negative Bewertung verbunden ist. Seit dem Zweiten Weltkrieg hat der Begriff eine ausschließlich negative Bedeutung. Er stellt ein politisches Schlagwort dar, mit dem eine Politik ständigen Nachgebens gegenüber Diktatoren, besonders gegenüber totalitären Staaten, bezeichnet wird. (de)
  • Política de apaciguamiento (del término inglés: policy of appeasement) es el nombre con el que históricamente se ha conocido la política conciliadora llevada a cabo por Neville Chamberlain como primer ministro del Reino Unido, antes de la Segunda Guerra Mundial. Espantados por los horrores de la Primera Guerra Mundial, como el conflicto más brutal conocido hasta 1914, no pocos políticos europeos desearon mantener a ultranza la paz con la Alemania del Tercer Reich, sin importar las peticiones que dirigiera el agresivo régimen nazi, lo que significó permitir las constantes violaciones de Hitler a los distintos tratados internacionales, como sucedió con la militarización de Renania, región occidental alemana donde el Tratado de Versalles en 1919 había prohibido a Alemania establecer fuerzas militares, arsenales o fortificaciones. Cuando Hitler envía en 1936 tropas de la Wehrmacht a estacionarse en Renania, Gran Bretaña se niega a protestar por esta ruptura del Tratado de Versalles. Sin apoyo británico, Francia acepta también sin queja alguna esta violación de dicho tratado. La política de apaciguamiento impide el mismo año de 1936 que Gran Bretaña y Francia impongan sanciones a Alemania e Italia por su intervención militar en la Guerra Civil Española, en contra de los acuerdos tomados entre estos países para no prestar apoyo bélico a los bandos españoles en pugna. Tampoco sancionaron a la Unión Soviética en su apoyo al bando republicano en la Guerra Civil. Similar situación se vivió con la cuestión del rearme alemán llevado a cabo por el Tercer Reich desde 1933, a pesar de que el Tratado de Versalles establecía límites máximos de tropas para el Reichswehr (el ejército alemán de la República de Weimar) y reducía muchísimo el alcance de la marina de guerra y la aviación militar germana. Ni Francia ni Gran Bretaña protestaron ante tal infracción, lo cual permitió a Hitler organizar unas fuerzas armadas mucho más poderosas, la Wehrmacht. En el caso de la anexión de Austria a Alemania (Anschluss) en marzo de 1938, Gran Bretaña y Francia tampoco protestaron por las violentas presiones y amenazas de Hitler al gobierno austriaco de Kurt Schuschnigg y permitieron la anexión pese a que también el Tratado de Versalles había prohibido expresamente tal unión política austro-alemana. El momento culminante de esta política fue la Conferencia de Múnich, de 1938, en la cual Chamberlain aceptó las garantías ofrecidas por Hitler para mantener el equilibrio europeo, sacrificando de paso Checoslovaquia a las ambiciones alemanas. No obstante, en aquella ocasión Neville Chamberlain consideraba seriamente haber evitado, y no sólo postergado, un conflicto armado con la Alemania nazi. De hecho, tras celebrar los Acuerdos de Múnich volvió en avión a Gran Bretaña y al bajar de la nave Chamberlain emitió una famosa declaración a la prensa reunida en el aeródromo, señalando que los Acuerdos de Múnich eran la «paz para nuestros tiempos» («peace for our time»), lo cual le ganó aplausos de la opinión pública británica que creía realmente haber evitado una guerra. La subsiguiente invasión a Polonia en 1939, menos de un año después de los Acuerdos de Múnich, terminó por hundir en el descrédito la política de apaciguamiento, lo que llevó a la derrota de Chamberlain en un voto de censura en la Cámara de los Comunes en mayo de 1940, frente a Winston Churchill, quien había sido muy duro en sus críticas a Chamberlain tras sus acuerdos con Hitler, a pesar de que ambos militaban en el Partido Conservador: Tuvo usted para elegir entre la humillación y la guerra, eligió la humillación y nos llevará a la guerra. Winston Churchill. Muchos líderes de Gran Bretaña y Francia consideraban que la Unión Soviética gobernada por Iósif Stalin era un enemigo más formidable y temible que la Alemania Nazi; confiaban también en que, al tener ideologías tan contrapuestas y una mayor cercanía geográfica, las ambiciones nazis se dirigirían sólo hacia una amenazante Unión Soviética y no hacia Europa Occidental, cálculo que resultó errado. La política de apaciguamiento permitió las siguientes agresiones del naciente Eje: * Invasión de Etiopía en octubre de 1935 por el Reino de Italia. * Remilitarización de la Renania en marzo de 1936 por Alemania. * Apoyo de la Italia fascista y la Alemania nazi al bando sublevado en la Guerra Civil Española. * Anexión de Austria vía referéndum en marzo de 1938 por Alemania. * Ocupación de los Sudetes en octubre de 1938 por Alemania. * Ocupación del resto de Chequia el 15 de marzo de 1939 por Alemania. * Ocupación de Albania en abril de 1939 por el Reino de Italia. Hasta la fecha se utiliza el término «política de apaciguamiento» respecto de la conducta donde un Estado acepta las condiciones de un agresor potencial en vez de oponer resistencia, con la finalidad de evitar una confrontación armada que puede ser costosa e indeseable para ambos bandos en pugna; se considera que usualmente el Estado «apaciguante» sacrifica principios propios para lograr esta meta. * Datos: Q620737 * Multimedia: Appeasement (es)
  • Penenangan dalam konteks internasional adalah kebijakan diplomatik untuk membuat konsesi politik atau material yang menjadi kekuatan agresif untuk menghindari terjadinya konflik. Istilah ini paling sering diterapkan pada kebijakan luar negeri pemerintah Inggris ketika Perdana Menteri Neville Chamberlain, Ramsay MacDonald, dan Stanley Baldwin menemui Jerman Nazi dan Italia Fasis antara tahun 1935 dan 1939. Pada awal 1930-an, konsesi semacam itu secara luas dipandang positif karena trauma pada Perang Dunia I, selain itu karena adanya keinginan untuk membalas dendam atas perlakuan Jerman seperti yang tersirat dalam Perjanjian Versailles, dan persepsi bahwa Fasisme adalah bentuk yang berguna bagi anti-komunisme. Namun, ketika Pakta Munich antara Jerman, Inggris, Prancis, dan Italia berakhir pada 30 September 1938, kebijakan "Penenangan" ditentang oleh Partai Buruh, oleh beberapa pembangkang Konservatif seperti Winston Churchill dan , dan bahkan oleh Anthony Eden, seorang mantan pendukung "Penenangan" itu sendiri. Kebijakan "Penenangan" sangat didukung oleh kelas atas Inggris, termasuk para bangsawan, perusahaan besar yang berbasis di kota London, anggota House of Lords, dan para pemimpin media seperti BBC dan "The Times." (in)
  • L'appeasement (in lingua italiana: riappacificazione, accordo, accomodamento) fu la politica adottata dal Regno Unito negli anni 1930 avente lo scopo di placare le mire espansionistiche di Hitler e conseguentemente scongiurare un intervento militare contro la Germania. (it)
  • La politique d'apaisement dans les relations internationales vise à éviter la guerre en faisant des concessions à l'ennemi. L'historien Paul Kennedy la définit ainsi : « politique de règlement des querelles internationales par l'admission et la satisfaction des États par la voie de négociation rationnelle et de compromis, évitant ainsi le recours à un conflit armé qui serait coûteux, sanglant, voire dangereux. » (fr)
  • 宥和政策(ゆうわせいさく、Appeasement)とは、戦争に対する恐れ、倫理的な信念、あるいは実用主義などに基づいた戦略的な外交スタイルの一つの形式で、敵対国の主張に対して、相手の意図をある程度尊重する事によって問題の解決を図ろうとすること。宥和主義(ゆうわしゅぎ)とも。危機管理においては、抑止の反対概念として理解される。「宥」が常用漢字でないため、融和政策と表記されることがあるが、本来は別の意味である。 (ja)
  • Appeasement (ang.), zaspokajanie, uspokajanie, łagodzenie – polityka ustępstw prowadzona przez rząd Wielkiej Brytanii premiera Neville’a Chamberlaina, a później także rząd francuski premiera Édouarda Daladiera w latach 1935–1939 wobec państw Osi: III Rzeszy i faszystowskich Włoch. W znaczeniu szerszym – pejoratywny termin oznaczający ugodowe postawy polityczne wobec państw agresywnych. Według Andrzeja Nowaka pierwszym przejawem polityki appeasementu była oferta, jaką premier Wielkiej Brytanii, David Lloyd George, złożył Rosji Radzieckiej 11 lipca 1920 roku. Lloyd George proponował nowym władzom bolszewickim w Moskwie, aby nieustalona wówczas jeszcze granica polsko-radziecka przebiegała wzdłuż linii Curzona. Oddanie Polski w ręce Rosji Radzieckiej miało w zamyśle Londynu zaspokoić Moskwę i powstrzymać ekspansję bolszewików w kierunku Europy Zachodniej. Bolszewicy z oferty nie skorzystali, ponieważ w ich planach było zdobycie Berlina i Niemiec (wygrana Polaków w Bitwie Warszawskiej te zamiary przekreśliła). Kolejnym przejawem polityki appeasementu był brak reakcji na remilitaryzację Nadrenii w marcu 1936 (rok wcześniej podobnie potraktowano przywrócenie w Rzeszy poboru do wojska zakazanego przez Traktat wersalski). Kolejnym działaniem Niemiec hitlerowskich, umacniającym ich pozycję, był Anschluss Austrii w marcu 1938. Działanie to nie doczekało się żadnej oficjalnej reakcji ze strony Francji i Wielkiej Brytanii ani Ligi Narodów. Polityka appeasementu wobec hitlerowskich Niemiec polegała na serii ustępstw politycznych, wojskowych i terytorialnych, z których każde miało zadowolić Hitlera oraz zapobiec dalszym jego żądaniom, a przede wszystkim nie dopuścić do wybuchu kolejnej wojny. Wydarzeniem, w którym appeasement ujawnił się z całą mocą, był konflikt niemiecko-czechosłowacki o Kraj Sudetów i konferencja w Monachium (1938). Kraj Sudetów, zamieszkały w większości przez Niemców, przypadł po I wojnie światowej w udziale Czechosłowacji. Współżycie między narodami układało się harmonijnie, aż do połowy lat trzydziestych, kiedy powstała faszyzująca (niem. Sudetendeutsche Partei) pod kierownictwem Konrada Henleina, który domagając się przyłączenia Kraju Sudetów do Rzeszy Niemieckiej, oskarżył rząd w Pradze o prześladowania i zwrócił się o pomoc do Adolfa Hitlera. W konflikt niemiecko-czechosłowacki włączyły się także inne kraje. Pozornie występowały w obronie Czechosłowacji, jednakże w kulminacyjnym momencie zaczęły namawiać praski rząd do ustąpienia. Sprawę zakończył układ monachijski (29–30 września 1938) z udziałem przedstawicieli Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji i Włoch, na którym postanowiono przyłączyć Kraj Sudetów do III Rzeszy. Przedstawiciele Czech nie zostali dopuszczeni do sali obrad. Po kolejnej agresji niemieckiej, tj. zajęciu całych Czech i podporządkowaniu Słowacji oraz przyłączeniu Kłajpedy w marcu 1939 polityka Chamberlaina spotkała się z ostrą krytyką w Wielkiej Brytanii. Premier próbował przyjąć twardszy kurs, udzielając gwarancji Polsce (31 marca 1939), Rumunii oraz Grecji i później, na tydzień przed wybuchem wojny, podpisując z Polską układ o wzajemnej pomocy (polsko-brytyjski układ sojuszniczy). Nie dało to już jednak spodziewanych rezultatów – wojna wybuchła. Ostatnim echem appeasementu można nazwać dziwną wojnę (zwaną też „śmieszną” albo „siedzącą”), jaką alianci prowadzili na froncie zachodnim jesienią 1939 r. Polityka appeasementu została w pełni zarzucona wraz z objęciem w Wielkiej Brytanii rządów przez Winstona Churchilla w maju 1940. (pl)
  • Appeasementpolitiek wordt in het algemeen gebruikt om te verwijzen naar het diplomatieke beleid gericht op het vermijden van oorlog door concessies te doen aan een andere macht. Historicus Paul Kennedy omschrijft het als "het beleid tot het oplossen van internationale ruzies door het accepteren en te voldoen aan grieven van een andere partij door middel van rationele onderhandelingen en compromissen, waardoor een gewapend conflict vermeden kan worden dat mogelijk duur, bloedig en gevaarlijk zou kunnen zijn." Appeasement werd gebruikt door de Europese democratieën in de jaren dertig van de twintigste eeuw, die, met de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog in het achterhoofd, probeerden oorlog met Duitsland en Italië te voorkomen. (nl)
  • Apaziguamento é uma manobra estratégica, causada por pragmatismo, temor da guerra ou convicção moral, pela qual um Estado-nação aceita condições impostas por outro ou outros, ao invés de resistir pela força das armas. Desde a Segunda Guerra Mundial, o termo adquiriu uma conotação negativa, de fraqueza, covardia e auto-ilusão, devido ao fracasso da política de apaziguamento de Neville Chamberlain com Adolf Hitler. (pt)
  • Eftergiftspolitik innebär att ge efter, allt för att undvika en konflikt. Begreppet har en negativ laddning, och används mest i samband med kritik mot en politik som anses misslyckad, naiv eller långsiktigt kontraproduktiv. Ett vanligt exempel är Münchenavtalet före andra världskriget då de demokratiska ledarna gav efter för Hitlers krav. Främst Chamberlain från Storbritannien har anklagats för detta. Eftergiftspolitik kallas ibland också eftergivenhetens politik. Denna artikel om politik eller statsvetenskap saknar väsentlig information. Du kan hjälpa till genom att tillföra sådan. (sv)
  • Политика умиротворения — это политика урегулирования международных споров и разрешения конфликтов посредством разумных переговоров и нахождения компромисса во избежание вооружённых столкновений и насильственного пути решения проблемных вопросов. Политика умиротворения агрессора — политика, основанная на уступках и потаканиях агрессору. Состоит в урегулировании искусственно разжигаемых государством-агрессором международных споров и разрешения конфликтов посредством сдачи стороне, ведущей агрессивную политику, второстепенных и малозначимых, с точки зрения авторов этой доктрины, позиций и вопросов. Второй термин наиболее часто употребляется для обозначения внешней политики британского правительства во главе с Невиллом Чемберленом, а также Болдуином и Макдональдом в отношении нацистской Германии и — отчасти — фашистской Италии в 1933—1939 годах, особенно явственно проявившейся в 1937—1939 годах.Такая политика привела к окончательной деградации Версальской системы, Лиги Наций и , радикальному изменению баланса сил в Европе, ослаблению геополитических позиций Великобритании и Франции, усилению Германии и приходу к власти национал-социалистов во главе с Адольфом Гитлером. (ru)
  • Політика умиротворення — це специфічний різновид військової політики країни (держави), суть якої полягає в поступках державі-агресору, заради компромісів, на які йде країна, щоб утримати ворога від порушення миру або застосування крайніх заходів.Термін найчастіше вживається для пояснення зовнішньої політики британського уряду на чолі з Дж. Р. Макдональдом (1931–1935), а пізніше — Стенлі Болдвіном (1935–1937), (1937–1940) у питаннях щодо нацистської Німеччини у 1933–1939 роках, яка найбільш яскраво проявилася в 1937–1939 роках. Така політика призвела до повного розпаду Версальської системи, Ліги Націй та системи колективної безпеки, радикально змінила баланс сил в Європі, значно послабивши геополітичні позиції Великої Британії та Франції, але посиливши Німеччину на чолі з А. Гітлером. (uk)
  • 绥靖主义(汉语拼音:suíjìng;注音符號:ㄙㄨㄟ ㄐㄧㄥˋ;英語:Appeasement,「慰撫」之意。),以綏(安撫)的手段促使靖(局势安定),又稱為姑息主義。绥靖政策是一种通过在某些可能导致战争的事务上作出让步来避免战争的外交政策。 汉语中,这个词一般用于贬义,一般是指1930年代英、美等一戰戰勝国纵容日本侵华的政策或英法纵容納粹德国在歐洲吞并其他国家。戰前,中华民国政府在中国大陆时期曾设立过多个「绥靖公署」,在作战区域或非作战区负责指挥局部战争,组织训练兵员,徴集军粮,并全权指挥其所辖省县级行政机关。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 215166 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 79067 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 984218310 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:align
  • right (en)
dbp:quote
  • --03-15
dbp:source
  • – Walter Theimer , The Penguin Political Dictionary, 1939 (en)
dbp:width
  • 30.0
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • الترضية أو التسوية هو مصطلح دبلوماسي يشير إلى السياسة الدبلوماسية الرامية إلى تجنب الحرب من خلال تقديم بعض التنازلات. وتوصف الترضية على أنها سياسة لتسوية الخلافات تتم بالاعتراف الدولي وتلبية الشكاوى عن طريق التفاوض العقلاني و بالتالي التسوية تؤدي إلى تجنب اللجوء إلى الصراع المسلح الذي سيكون مكلفا و دموي وخطير وقد استخدمت هذه السياسة من قبل السياسيين في أوروبا في حوالي سنة 1930 لتجنب الحرب مع ألمانيا النازية وإيطاليا. وقد شاع استخدام هذه السياسة من قبل رئيس الوزراء البريطاني نيفيل تشامبرلين في التعامل مع أدولف هتلر في الفترة مابين 1937 و1939 (ar)
  • Politiko de cedoj (ankaŭ Appeasement) signifas cedojn, kontentigon. Tiel ĉi estas nomata eksterlanda politiko, kies principo estas parta kontentigado de postulatoj de la alia flanko (cedoj) motivigita pro klopodo konservi la pacon kaj trankvilan evoluon. Plej multe ĝi estis validigata antaŭ dua mondmilito de Francio kaj Granda Britio, por ke ili konservu la pacon kun Germanio. (eo)
  • Der Begriff Appeasement-Politik (Beschwichtigungspolitik, von englisch to appease, französisch apaiser, ‚besänftigen‘, ‚beschwichtigen‘, ‚beruhigen‘) bezeichnet eine Politik der Zugeständnisse, der Zurückhaltung, der Beschwichtigung und des Entgegenkommens gegenüber Aggressionen zur Vermeidung eines Krieges. Die Politik der britischen Regierung gegenüber dem nationalsozialistischen Deutschland wird so bezeichnet, wobei damit eine negative Bewertung verbunden ist. Seit dem Zweiten Weltkrieg hat der Begriff eine ausschließlich negative Bedeutung. Er stellt ein politisches Schlagwort dar, mit dem eine Politik ständigen Nachgebens gegenüber Diktatoren, besonders gegenüber totalitären Staaten, bezeichnet wird. (de)
  • L'appeasement (in lingua italiana: riappacificazione, accordo, accomodamento) fu la politica adottata dal Regno Unito negli anni 1930 avente lo scopo di placare le mire espansionistiche di Hitler e conseguentemente scongiurare un intervento militare contro la Germania. (it)
  • La politique d'apaisement dans les relations internationales vise à éviter la guerre en faisant des concessions à l'ennemi. L'historien Paul Kennedy la définit ainsi : « politique de règlement des querelles internationales par l'admission et la satisfaction des États par la voie de négociation rationnelle et de compromis, évitant ainsi le recours à un conflit armé qui serait coûteux, sanglant, voire dangereux. » (fr)
  • 宥和政策(ゆうわせいさく、Appeasement)とは、戦争に対する恐れ、倫理的な信念、あるいは実用主義などに基づいた戦略的な外交スタイルの一つの形式で、敵対国の主張に対して、相手の意図をある程度尊重する事によって問題の解決を図ろうとすること。宥和主義(ゆうわしゅぎ)とも。危機管理においては、抑止の反対概念として理解される。「宥」が常用漢字でないため、融和政策と表記されることがあるが、本来は別の意味である。 (ja)
  • Appeasementpolitiek wordt in het algemeen gebruikt om te verwijzen naar het diplomatieke beleid gericht op het vermijden van oorlog door concessies te doen aan een andere macht. Historicus Paul Kennedy omschrijft het als "het beleid tot het oplossen van internationale ruzies door het accepteren en te voldoen aan grieven van een andere partij door middel van rationele onderhandelingen en compromissen, waardoor een gewapend conflict vermeden kan worden dat mogelijk duur, bloedig en gevaarlijk zou kunnen zijn." Appeasement werd gebruikt door de Europese democratieën in de jaren dertig van de twintigste eeuw, die, met de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog in het achterhoofd, probeerden oorlog met Duitsland en Italië te voorkomen. (nl)
  • Apaziguamento é uma manobra estratégica, causada por pragmatismo, temor da guerra ou convicção moral, pela qual um Estado-nação aceita condições impostas por outro ou outros, ao invés de resistir pela força das armas. Desde a Segunda Guerra Mundial, o termo adquiriu uma conotação negativa, de fraqueza, covardia e auto-ilusão, devido ao fracasso da política de apaziguamento de Neville Chamberlain com Adolf Hitler. (pt)
  • Eftergiftspolitik innebär att ge efter, allt för att undvika en konflikt. Begreppet har en negativ laddning, och används mest i samband med kritik mot en politik som anses misslyckad, naiv eller långsiktigt kontraproduktiv. Ett vanligt exempel är Münchenavtalet före andra världskriget då de demokratiska ledarna gav efter för Hitlers krav. Främst Chamberlain från Storbritannien har anklagats för detta. Eftergiftspolitik kallas ibland också eftergivenhetens politik. Denna artikel om politik eller statsvetenskap saknar väsentlig information. Du kan hjälpa till genom att tillföra sådan. (sv)
  • Політика умиротворення — це специфічний різновид військової політики країни (держави), суть якої полягає в поступках державі-агресору, заради компромісів, на які йде країна, щоб утримати ворога від порушення миру або застосування крайніх заходів.Термін найчастіше вживається для пояснення зовнішньої політики британського уряду на чолі з Дж. Р. Макдональдом (1931–1935), а пізніше — Стенлі Болдвіном (1935–1937), (1937–1940) у питаннях щодо нацистської Німеччини у 1933–1939 роках, яка найбільш яскраво проявилася в 1937–1939 роках. Така політика призвела до повного розпаду Версальської системи, Ліги Націй та системи колективної безпеки, радикально змінила баланс сил в Європі, значно послабивши геополітичні позиції Великої Британії та Франції, але посиливши Німеччину на чолі з А. Гітлером. (uk)
  • 绥靖主义(汉语拼音:suíjìng;注音符號:ㄙㄨㄟ ㄐㄧㄥˋ;英語:Appeasement,「慰撫」之意。),以綏(安撫)的手段促使靖(局势安定),又稱為姑息主義。绥靖政策是一种通过在某些可能导致战争的事务上作出让步来避免战争的外交政策。 汉语中,这个词一般用于贬义,一般是指1930年代英、美等一戰戰勝国纵容日本侵华的政策或英法纵容納粹德国在歐洲吞并其他国家。戰前,中华民国政府在中国大陆时期曾设立过多个「绥靖公署」,在作战区域或非作战区负责指挥局部战争,组织训练兵员,徴集军粮,并全权指挥其所辖省县级行政机关。 (zh)
  • Appeasement in an international context is a diplomatic policy of making political or material concessions to an aggressive power in order to avoid conflict. The term is most often applied to the foreign policy of the UK Governments of Prime Ministers Ramsay MacDonald, Stanley Baldwin and most notably Neville Chamberlain towards Nazi Germany and Fascist Italy between 1935–39. As alarm grew about the rise of fascism in Europe, Chamberlain resorted to news censorship to control public opinion. He confidently announced after Munich that he had secured "peace for our time". (en)
  • Política de apaciguamiento (del término inglés: policy of appeasement) es el nombre con el que históricamente se ha conocido la política conciliadora llevada a cabo por Neville Chamberlain como primer ministro del Reino Unido, antes de la Segunda Guerra Mundial. Tuvo usted para elegir entre la humillación y la guerra, eligió la humillación y nos llevará a la guerra. Winston Churchill. * Datos: Q620737 * Multimedia: Appeasement (es)
  • Penenangan dalam konteks internasional adalah kebijakan diplomatik untuk membuat konsesi politik atau material yang menjadi kekuatan agresif untuk menghindari terjadinya konflik. Istilah ini paling sering diterapkan pada kebijakan luar negeri pemerintah Inggris ketika Perdana Menteri Neville Chamberlain, Ramsay MacDonald, dan Stanley Baldwin menemui Jerman Nazi dan Italia Fasis antara tahun 1935 dan 1939. (in)
  • Appeasement (ang.), zaspokajanie, uspokajanie, łagodzenie – polityka ustępstw prowadzona przez rząd Wielkiej Brytanii premiera Neville’a Chamberlaina, a później także rząd francuski premiera Édouarda Daladiera w latach 1935–1939 wobec państw Osi: III Rzeszy i faszystowskich Włoch. W znaczeniu szerszym – pejoratywny termin oznaczający ugodowe postawy polityczne wobec państw agresywnych. Ostatnim echem appeasementu można nazwać dziwną wojnę (zwaną też „śmieszną” albo „siedzącą”), jaką alianci prowadzili na froncie zachodnim jesienią 1939 r. (pl)
  • Политика умиротворения — это политика урегулирования международных споров и разрешения конфликтов посредством разумных переговоров и нахождения компромисса во избежание вооружённых столкновений и насильственного пути решения проблемных вопросов. (ru)
rdfs:label
  • تسوية (سياسة) (ar)
  • Appeasement-Politik (de)
  • Appeasement (en)
  • Politiko de cedoj (eo)
  • Política de apaciguamiento (es)
  • Politique d'apaisement (fr)
  • Penenangan (in)
  • Appeasement (it)
  • 宥和政策 (ja)
  • Appeasementpolitiek (nl)
  • Appeasement (pl)
  • Политика умиротворения (ru)
  • Política de apaziguamento (pt)
  • Eftergiftspolitik (sv)
  • Політика умиротворення (uk)
  • 绥靖主义 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:nonFictionSubject of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of