An Entity of Type: person function, from Named Graph: http://dbpedia.org, within Data Space: dbpedia.org

The Hellenistic period spans the period of Mediterranean history between the death of Alexander the Great in 323 BC and the emergence of the Roman Empire, as signified by the Battle of Actium in 31 BC and the conquest of Ptolemaic Egypt the following year. The period of Greece prior to the Hellenistic era is known as Classical Greece, while the period afterwards is known as Roman Greece. The Ancient Greek word Hellas (Ἑλλάς, Ellás) was originally the widely recognized name of Greece, from which the word Hellenistic was derived. "Hellenistic" is distinguished from "Hellenic" in that the first encompasses all territories under direct ancient Greek influence, while the latter refers to Greece itself. Instead, the term "Hellenistic" refers to that which is influenced by Greek culture, in this

Property Value
dbo:abstract
  • الفن الهلنستي هو فن العصر الهلنستي الذي بدأ بوفاة الإسكندر الأكبر في سنة 323 قبل الميلاد وانتهى مع غزو الرومان لليونان أو ما يُسمّى باليونان الرومانية. انتمى إلى هذه الفترة عددٌ من أعمالِ النحتِ الأكثر شهرةً في اليونان القديمة، بما في ذلك: تمثال لاوكون وأبناؤه وفينوس دي ميلو والنَّصر المُجنَّح ساموثريس. كان الفن الهلنستي تابعًا للعصر الفنّي في اليونان القديمة، واعتُبرَ الفن اليوناني الرومانيّ فيما بعد بمثابة استمرارٍ للاتجاهات الفنية الهلنستية. يشيرُ مصطلح الهلنستية إلى النفوذِ اليونانيّ وأفكاره المُنتشرة بعد وفاة الإسكندر الأكبر، مع وجود اللغة اليونانية العامية المختلطة «كوينه». شمل العصر الهلنستي مناطق ضخمة تغطي كامل بحر إيجة، على عكس العصر اليوناني القديم الذي ركّزَ فقط على مدينة بوليس وأثينا وأسبرطة. وهذا يدلُّ من الناحية الفنية على التنوع الهائل الموجود تحت عنوان الفن الهلنستي. أحد ميّزات هذه الفترة كانت تقسيم إمبراطورية الإسكندر إلى عدّة إمبراطوريات صغيرة أسسها ملوك طوائف الإسكندر (وهم مجموعة من الجنرالات الذين أصبحوا فيما بعد حُكَّامًا لمناطقَ مختلفة): البطالمة في المملكة البطلمية، والسلوقيون في بلاد الرّافدين وإيران وسوريا. عُرفَ ثلاثة فنانين في عهد الإسكندر وهم: النّحات ليسيبوس والرسَّام أبيليس، وقاطع الأحجار الكريمة والنقاش بيرغوتيليس. تُعدُّ الفترة التي تلت وفاة الإسكندر فترة ازدهار وبذخ في معظم أنحاء العالم اليوناني، وبشكل خاص الأثرياء منهم. ازدهرت أعمالُ النّحتِ والرسم والعِمارة وأصبحَ الملوكُ هم الرّعاةَ الرّسميين للفن. ولكن الرّسم على الأواني الفخّارية لم يعد ذو أهمية كالسّابق. إذ أُنتِجت مجموعةٌ واسعة من الفنون الجميلة وتطوّرت بعض أنواع الفن الشعبي بشكل ملحوظٍ أيضًا. طُبِّقت أحيانًا مصطلحات من القرن الثامن عشر مثل: الباروكية والروكوكو على الفن في هذه الفترة. أُعطيَ الكثير من التقدير لهذه الفترة بسبب إعادة اهتمامها بعلم التّاريخ وبعض الاكتشافات الحديثة، مثل: مقابر فيرغينا. (ar)
  • العصر الهلنستي فترة في التاريخ القديم كانت فيها الثقافة اليونانية تذخر بالكثير من مظاهر الحضارة في ذلك الحين. وقد بدأت بعد وفاة الإسكندر الأكبر عام 323 ق.م، واستمرت حوالي 200 سنة في اليونان وحوالي 300 سنة في الشرق الأوسط. ويستخدم اصطلاح هيلينستية لتمييز هذه الفترة عن الفترة الهلينية وهي فترة الإغريقيين القدماء التي اعتبرت أوج عبقرية وعظمة الفكر والعلوم والفلسفة الإغريقية في ظل الامبراطورية الأثينية. وقد استحدث مصطلح هلنستية المؤرخ يوهان جوستاف دريزن في منتصف القرن التاسع عشر، صاغ المصطلح الهلنستي للإشارة إلى الفترة التي انتشرت فيها الثقافة اليونانية في العالم غير اليوناني بعد غزو الإسكندر في عمله الكلاسيكي "Geschichte des Hellenismus" (تاريخ الهلنستية). وخلال هذه الفترة، أصبحت الثقافة الإغريقية في أوج انتشارها في أوروبا وآسيا. وينظر لها بالعادة على أنها مرحلة انتقالية بين الهيلينية، بل مرحلة تراجع وتفسخ، في عبقرية الفكر الهيليني في أوج ازدهاره حتى ظهور الامبراطورية الرومانية. تبدأ الحقبة الهيلينستية عند أغلب المؤرخين بموت الإسكندر في 323 ق.م.، ويبدو أنها تنتهي عندهم مع الغزو الروماني لقلب اليونان في عام 146 ق.م. أو مع الهزيمة النهائية والكلية لآخر دولة من ملوك طوائف الإسكندر بعد معركة أكتيوم عام 31 ق.م. وقد تميّزت الفترة الهيلينستية بأمواج المستوطنين الخارجين من اليونان لاستعمار المدن والممالك اليونانية في آسيا وأفريقيا. (ar)
  • Helénismus je novodobé označení období starověkých dějin antického Středomoří a území Předního východu ovládaných řecko-makedonskými dynastiemi přibližně od poloviny 4. století př. n. l. do konce 1. století př. n. l. V širším smyslu také označuje pro tuto dobu nejcharakterističtější kulturní fenomén, jímž bylo pronikání řečtiny a řecké kultury do kultur orientálních a jejich vzájemné ovlivňování. Helénistická epocha byla významným způsobem spojena s osobností Alexandra Velikého a jeho politickým dědictvím, jak je v jednotlivých částech říše rozpadlé po Alexandrově smrti v roce 323 př. n. l. rozvíjeli diadochové. Svým vlivem ovšem helénismus zasáhl i území, na něž se politická moc diadochů nevztahovala nebo která se z ní postupně vymanila. Na západě to bylo západní Středomoří, a to nejen oblast sicilských a jihoitalských Řeků, ale také Kartágo a Řím, jehož kultura byla od 2. století př. n. l. na kultuře helénistické v mnoha ohledech přímo závislá. Na východě pak oblast řecko-baktrijského a řecko-indického království. Za první z helénistických států, přestože její území nikdy nebylo ovládnuto Alexandrem, bývá pokládána Bosporská říše. Nejvýznamnějšími helénistickými říšemi ovšem byla říše Seleukovců, ptolemaiovský Egypt a antigonovská Makedonie, jejichž mocenské střetávání a s ním spojená koaliční politika bylo určujícím prvkem dějin tehdejšího Středomoří; ve svých důsledcích však umožnilo zvýšení vlivu Říma a nakonec jeho mocenskou dominanci. Z tohoto důvodu dříve bývala helénistická epocha, a to už v tradici antického dějepisectví, pokládána za období úpadku mezi klasickou řeckou dobou a nastolením „římského míru“; ve skutečnosti ji však lze pokládat za „jedno z nejdůležitějších období v dějinách lidstva, … z nějž prostřednictvím Říma čerpáme i my.“ Charakteristickým znakem helénistické doby se stala expanze řecké kultury včetně nové podoby obecného řeckého jazyka (koiné) daleko na východ a její střetávání s kulturami okolních starověkých národů, přičemž docházelo k jejich vzájemnému ovlivňování a přizpůsobování v duchu synkretismu a univerzalismu. Helénizací, jejímiž středisky se stala na ovládnutých územích programově zakládaná města zcela řeckého charakteru (např. egyptská Alexandrie), a s ní spojeným prolnutím řeckých a orientálních tradic došlo ke vzniku zcela nových forem politiky, vědy, umění a náboženství, které postupně zasáhly všechny oblasti každodenního života a které svou odezvu posléze nalezly i v rámci římského císařství. Vytvořila se tak „komunikační a kulturní pouta, která spojovala celé Středomoří a Blízký východ v jednu civilizační oblast.“ (cs)
  • تمثل الحضارة الهلنستية ذروة النفوذ اليوناني في بين 323 - 146 ق.م تقريباً (أو حتى 30 ق.م). علماً بأن اللغة العامة اليونانية والفلسفة والدين الإغريقيين كانت أيضاً عناصر هامة في العصر الروماني حتى أواخر العصور القديمة. سبقها مباشرة الفترة اليونانية الكلاسيكية وتلاها مباشرة سيادة روما على المناطق التي هيمنت عليها اليونان، على الرغم من أن الفن والأدب الإغريقي عم المجتمع الروماني الذي تعلمت نخبته اليونانية فضلاً عن اللاتينية. (ar)
  • Ελληνιστική τέχνη είναι η τέχνη της Ελληνιστικής περιόδου, δηλαδή της περιόδου από το 323 π.Χ. μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Αναπτύχθηκε στα ελληνιστικά κράτη, δηλαδή στα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν διαλύθηκε η αυτοκρατορία του. Οι καλλιτέχνες της Ελληνιστικής περιόδου στηρίχθηκαν στην αρχαία ελληνική τέχνη των προηγούμενων αιώνων (της Αρχαϊκής και της Κλασικής εποχής δηλαδή) και διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό σε όλη την ανατολή. Στην αρχιτεκτονική συνέχισαν να χρησιμοποιούνται οι τρεις αρχαίοι ελληνικοί ρυθμοί, ο δωρικός, ο ιωνικός και κορινθιακός, αλλά άρχισαν να συνδυάζονται μεταξύ τους. Από τον 3ο αιώνα και μετά τα κτίρια ήταν λιγότερο αυστηρά σε σχέση με εκείνα της Κλασικής εποχής, και έγιναν πιο κομψά. Επίσης, άρχισαν να χρησιμοποιούνται και στοιχεία από την αρχιτεκτονική των πολιτισμών της Αιγύπτου και της Συρίας. Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού στη Μικρά Ασία είναι ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της εποχής. Ιδιαίτερη ανάπτυξη γνώρισε η τέχνη της γλυπτικής. Τα αγάλματα απέκτησαν περισσότερο όγκο σε σχέση με εκείνα των προηγούμενων αιώνων και άρχισαν να απλώνονται περισσότερο στο χώρο. Η απεικόνιση θεμάτων από την καθημερινή ζωή έγινε συχνή, ενώ οι γλύπτες άρχισαν παράλληλα να εικονίζουν και τοπία στο βάθος των παραστάσεων. Παράλληλα, διατηρήθηκαν πολλά στοιχεία της γλυπτικής της Κλασικής περιόδου. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το έργο του Λυσίππου, ο οποίος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους γλύπτες της εποχής του. Η αγγειογραφία δεν παρουσίασε τα αριστουργήματα της Κλασικής περιόδου. Τα σημαντικότερα έργα της εποχής είναι οι λεγόμενοι ομηρικοί σκύφοι, δηλαδή κύπελλα με μαύρο χρώμα με ανάγλυφες σκηνές από τα έπη του Ομήρου. (el)
  • Η ελληνιστική περίοδος (336 - 30 π.Χ.) αφορά την ελληνική ιστορία και την ιστορία των άλλων εθνοτήτων της Ανατολής αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία μετά τον Β’ Καρχηδονιακό πόλεμο. Το όνομα της εποχής αυτής δημιουργήθηκε από τον Ντρόυζεν με βάση τον όρο ελληνιστής, που χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη (Πράξεις 6,1) για να δηλώσει τους ελληνομαθείς Ιουδαίους, και δηλώνει την ευρεία εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού. Ασυμφωνία υπάρχει τόσο ως προς την έναρξη όσο και προς τη λήξη της περιόδου. Άλλοι ιστορικοί θέτουν ως έναρξη τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ. μετά την οποία οι πόλεις της νότιας Ελλάδας απώλεσαν την πολιτική τους αυτονομία. Άλλοι θέτουν την αρχή της περιόδου λίγα έτη αργότερα με την έναρξη της εκστρατείας του Αλεξάνδρου. Οι πιο πολλοί θέτουν ως αρχή της περιόδου τον θάνατο του Μεγάλου στρατηλάτη το 323 π.Χ. μετά τον οποίο άρχισαν να ιδρύονται τα πολυπολιτισμικά ελληνιστικά βασίλεια της Ανατολής. Αν και παλαιότερα θεωρούνταν ότι αλλοιώθηκε ο προγενέστερος πολιτισμός της κλασικής περιόδου, αυτός αντικαταστάθηκε από τον ελληνιστικό πολιτισμό. Ως προς τη λήξη της περιόδου άλλοι την τοποθετούν στο 146 π.Χ. και άλλοι στο 30 π.Χ. οπότε συμβαίνει η κατάλυση και του τελευταίου ελληνιστικού βασιλείου, αυτού των Πτολεμαίων, από τους Ρωμαίους. Ο χώρος εξάπλωσης του ελληνισμού την περίοδο αυτή είναι αυτός που δημιουργήθηκε ως συνέπεια του Β’ ελληνικού αποικισμού και όπως διευρύνθηκε με την εκστρατεία του Αλεξάνδρου Ήταν μία περίοδος ανανέωσης, κατά την οποία οι Έλληνες συναντούν τους πολιτισμούς της Ανατολής (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακός, περσικός, ινδικός, φοινικικός, συριακός, γηγενείς μικρασιατικοί πολιτισμοί, κ.α.) με τους οποίους βρίσκονται σε διαρκή αλληλεπίδραση, από την οποία προκύπτει ο ελληνιστικός. Η ελληνιστική κοινή, δηλαδή τα απλοποιημένα ελληνικά κυριαρχούν σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και αναδεικνύονται στη διεθνή γλώσσα της εποχής αυτής. Είναι η εποχή των μεγάλων ελληνιστικών μοναρχιών και των συμπολιτειών, αλλά και της παρακμής και της πτώσης του πολιτικού συστήματος που είχε κυριαρχήσει και ακμάσει στην μητροπολιτική Ελλάδα και στις αποικίες της για περίπου πέντε αιώνες, της πόλης-κράτους. Την περίοδο αυτή τα πολιτεύματα που κυριαρχούν είναι βασιλεία ή δυναστεία στα όρια των ελληνιστικών βασιλείων, ενώ η ανατολική Μεσόγειος γίνεται ο χώρος δράσης και κυριαρχίας της Ρώμης, με χρονική τομή το 202 π.Χ. έτος λήξης του Β’ καρχηδονιακού πολέμου. (el)
  • Als Hellenismus (von griechisch Ελληνισμός hellēnismós‚ Griechentum) wird die Epoche der antiken griechischen Geschichte vom Regierungsantritt Alexanders des Großen von Makedonien 336 v. Chr. bis zur Einverleibung des ptolemäischen Ägyptens, des letzten hellenistischen Großreiches, in das Römische Reich im Jahr 30 v. Chr. bezeichnet. Diese Epochengrenzen, die das Alexanderreich und die Nachfolgereiche der Diadochen in den Mittelpunkt rücken, sind allerdings vor allem für die politische Geschichte sinnvoll, und auch für diese nur bedingt, weil schon um die Mitte des 2. Jahrhunderts v. Chr. die meisten Griechen unter die direkte oder indirekte Herrschaft der Römer oder Parther geraten waren. Kulturgeschichtlich hingegen knüpfte der Hellenismus nicht nur an ältere Entwicklungen an, sondern wirkte vor allem auch über die römische Kaiserzeit bis in die Spätantike hinein fort. Angelos Chaniotis setzt die Epochengrenze daher erst auf den Tod Kaiser Hadrians im Jahr 138 n. Chr.: Dieser habe die Integration der Griechen in das Römische Reich vollendet. Als Epochenbezeichnung verwendete den Begriff „Hellenismus“ zuerst der deutsche Historiker Johann Gustav Droysen um die Mitte des 19. Jahrhunderts. Er verstand unter Hellenismus die Zeit vom Tod Alexanders des Großen (323 v. Chr.) bis zur Schlacht bei Actium (31 v. Chr.) und dem Ende des letzten griechischen Reiches in Ägypten. Im Sinne von „Nachahmung der griechischen Lebensweise“ wurden das Substantiv „hellenismós“ und das Verb „hellenizein“ jedoch bereits in der Antike gebraucht. Es ist von Hellenen, der Eigenbezeichnung der Griechen, abgeleitet. Als ein wichtiges Kennzeichen dieser Geschichtsepoche gilt eine verstärkte Hellenisierung – die Durchdringung vor allem des Orients durch die griechische Kultur – und im Gegenzug der wachsende Einfluss orientalischer Kultur auf die Griechen. Die hellenistische Welt umfasste einen gewaltigen Raum, der von Sizilien und Unteritalien (Magna Graecia) über Griechenland bis nach Indien und vom Schwarzen Meer bis nach Ägypten sowie bis ins heutige Afghanistan reichte. Die Hellenisierung der orientalischen Bevölkerung sorgte dafür, dass noch bis ins 7. Jahrhundert neben dem Aramäischen wenigstens von der städtischen Bevölkerung Syriens eine Form des Griechischen verwendet wurde, die Koine (von κοινός koinós „allgemein“), die sich in Kleinasien noch erheblich länger hielt. Die kulturellen Traditionen des Hellenismus überstanden den politischen Zusammenbruch der Monarchien und wirkten noch über Jahrhunderte in Rom und im Byzantinischen Reich fort. (de)
  • La helenisma arto, historiografia nomigo per kiu oni etikedas la arton de la helenisma periodo (ekde fino de la 4a jarcento a.K. ĝis la imperia romia epoko), estis viktimo dum multe da tempo de la relativa malaprezo per kiu la kritikistoj de arto estis konsiderinta ĝin «Cessavit Deinde ars» -«kaj poste tiu arto malaperis»-, asertis Plinio la Maljuna post priskribi la klasikan skulptarton de Antikva Grekio). Tamen, multaj el la plej gravaj verkoj de greka arto apartenas al tiu periodo (nome la Altaro de Pergamo, la Laokoonto kaj liaj filoj, la Melosa Venuso, la Venkantino de Samotrako, ktp.) Dum la helenisma periodo okazis granda peto de verkoj de arkitekturo, skulptarto kaj pentrarto, parte pro la ekonomia prospero de la epoko, pro la konkurenco kiun la reĝoj havis inter si pro siaj klopodoj plibeligi siajn urbojn, kaj la antikvajn kaj la ĵus fonditajn kaj pro la apero de la burĝa socia klaso, tre multnombra, kun grandaj ekonomiaj ebloj kiuj permesis al ili rivali kun la grandaj senjoroj. La plej gravaj klientoj por arto estis tiel la reĝoj kaj la burĝaro, dum restis duarange la oficiala mendado de religia tipo. Alia fenomeno karaktera de tiuj tempoj estis la fokuso al la urbanizado kiu havigis grandajn artajn komisiojn. La helenisma arto hegemoniis kaj etendiĝis tra la tuta helenisma mondo, kaj kvankam per diversaj skoloj ekzistis ĉiam komuna kreo, io simila al tio kio okazis kun la kojnea greka lingvo, en areoj pli mal pli koincidaj kun tiuj sur kiuj poste instaliĝos la Orienta Romia Imperio. (eo)
  • Helena civilizo (1450 a.K. - 300 p.K.) estas la antikva greka civilizo, kiu evoluis ĉirkaŭ la Egea Maro post la Troja Milito. Ĝi estis disvastigita de Baktrio ĝis Hispanio, de Britio ĝis Egipto, per la imperioj de Aleksandro la Granda kaj Romio. Ĝi estas la civilizo de Homero, Herodoto, Sofoklo, Platono, Aristotelo, Eŭklido,Arkimedo, Cezaro, Kleopatra, Plutarko, Marko Aŭrelio, Ptolemeo, Galeno, Plotino, ktp. Ĝia , literaturo, filozofio kaj estis tre alta, sed antaŭ la romia imperio, ĝi estis civilizo tre sanga kaj malstabila politike. Helena civilizo estas la ido de la minoa civilizo kaj lapatrino de okcidenta kaj , kiuj esence estas kristanigitaj (kaj poste modernigitaj) versioj de helena civilizo. De -1000 ĝis -500, ĝi disvastiĝis per koloniado al Sicilio kaj suda Italio. En tiu tempo, la etruskoj en norda Italio heleniĝis kaj helenigis Romon. De -500 al 100, la imperioj de la grekoj kaj romianoj disvastigis la civilizon de Hispanio ĝis Baktrio. Dum la jaroj 100-800, kristanismo transformis la civilizon al iu nova en Eŭropo, kaj islamo forviŝis ĝin el Azio kaj norda Afriko. Kvankam la civilizo estas delonge mortinta, ĝi daŭras kiel modelo kaj inspiro al la Okcidento per helenismo. Pro tio, okcidentuloj iafoje nomas la civilizon klasika. Vidu ankaŭ: greka mitologio (eo)
  • Helenisma Epoko estas la periodo de malnovgreka kaj orienta mediteranea historio inter la morto de Aleksandro la Granda en 323 a.K. kaj la apero de la Romia Imperio markita fare de la Batalo de Aktio en 31 a.K. kaj la posta konkero de ptolemea Egiptujo en 30 a.K. Ĉe tiu tempo, greka kulturimpreso kaj potenco estis ĉe ĝia pinto en suda Eŭropo, norda Afriko kaj okcidenta Azio, spertante prosperon kaj progreson en la artoj, esplorado, literaturo, teatro, arkitekturo, muziko, matematiko, filozofio, kaj scienco. Ĝi ofte estas konsiderita transira periodo, foje eĉ de dekadenco aŭ degenero, kompare al la brileco de la greka klasika epoko. Post la projektoj de Aleksandro la Granda en la Persa Imperio, helenismaj regnoj estis establitaj ĉie en sudokcidenta Azio (nome en Seleŭkio, Regno de Pergamono) kaj nordorienta Afriko (Ptolemea Regno). Tio rezultigis la eksportadon de greka kulturo kaj de greka lingvo al tiuj novaj areoj, kaj krome de grekaj kolonianoj mem. Egale, aliflanke, tiuj novaj regnoj estis influitaj fare de la indiĝenaj kulturoj, enkondukante lokajn praktikojn kie utilas, necesas, aŭ oportunas. Helenisma kulturo tiel reprezentas fuzion de la Malnovgreka mondo kun tiu de la Proksima Oriento, Mezoriento, kaj Sudokcidenta Azio, kaj foriro de pli fruaj grekaj sintenoj direkte al "barbaraj" kulturoj. La helenisma civilizo estis karakterizita per nova ondo de greka koloniigo (diferenca de tiu okazanta en la 8-a al 6-a jarcentoj a.K.) kiu establis grekajn grandurbojn kaj regnojn en Azio kaj Afriko. Tiuj novaj grandurboj estis formitaj de grekaj kolonianoj kiuj venis de diversaj partoj de la greka mondo, kaj ne, kiel antaŭe, de specifa "patrinurbo". La ĉefaj kulturaj centroj disetendiĝis de kontinenta Grekio ĝis Pergamono, Rodiso, kaj novaj grekaj kolonioj kiaj ekzemple Seleŭkio, Antioĥio kaj Aleksandrio. Tiu miksaĵo de grek-parolantoj naskis oftan atike bazitan dialekton, konatan kiel kojnea greka, kiu iĝis la lingvafrankao tra la helenisma mondo. Akademiuloj kaj historiistoj estas dividitaj pri kiu okazaĵo signalas la finon de la helenisma epoko. La helena civilizo povas esti observita finiĝanta aŭ kun la fina konkero de la grekaj kernoregionoj fare de Romio en 146 a.K. sekvante post la Akea Milito, kun la fina malvenko de la Ptolemea Regno ĉe la Batalo de Aktio en 31 a.K., aŭ eĉ la movo de romia imperiestro Konstantino la Granda de la ĉefurbo de la Romia Imperio ĝis Konstantinopolo en 330 p.K. (eo)
  • Se denomina período helenístico, helenismo o periodo alejandrino (por Alejandro Magno) a una etapa histórica de la Antigüedad cuyos límites cronológicos vienen marcados por dos importantes acontecimientos políticos: la muerte de Alejandro Magno (323 a. C.) y el suicidio de la última soberana helenística, Cleopatra VII de Egipto, y su amante Marco Antonio, tras su derrota en la batalla de Accio (31 a. C.). Es la herencia de la cultura helénica de la Grecia clásica que recibe el mundo griego a través de la hegemonía y supremacía de Macedonia, primero con la persona de Alejandro Magno y después de su muerte con los diádocos (διάδοχοι) o sucesores, reyes que fundaron las tres grandes dinastías que predominarían en la época: Ptolemaica, Seléucida y Antigónida. Estos soberanos supieron conservar y alentar el espíritu griego, tanto en las artes como en las ciencias. Entre la gente culta y de aristocracia, «lo griego» era lo importante, y en este concepto educaban a sus hijos. El resto de la población de los reinos situados en Egipto y Asia no participaba del helenismo y continuaba sus costumbres, su lengua y sus religiones. Las ciudades-estado griegas (Atenas, Esparta y Tebas, entre otros) llegaron al declive y las sustituyeron en importancia las ciudades modernas de Alejandría, Pérgamo y Antioquía, cuyo urbanismo y construcción tenían nada que ver con las anteriores. En todas ellas se hablaba griego en su variante llamada koiné (κoινή), adjetivo griego significando «común». Vale decir, la lengua común o panhelénica, principal vehículo de cultura. Este se usaba mucho en aquel tiempo. Es considerado un período de transición entre el declive de la época clásica griega y el alza del poder romano. Sin embargo, el esplendor de ciudades como Alejandría, Antioquía o Pérgamo, la importancia de los cambios económicos, el mestizaje cultural y el papel dominante del idioma griego y su difusión son factores que modificaron profundamente el Oriente Medio antiguo en esta etapa. Esta herencia cultural será asimilada por el mundo romano, surgiendo así con la fusión de estas dos culturas lo que se llama «cultura clásica», fundamento de la civilización occidental. El término «helenístico» lo usó por primera vez el historiador alemán Johann Gustav Droysen en Geschichte des Hellenismus (1836 y 1843), a partir de un criterio lingüístico y cultural, es decir, la difusión de la cultura propia de las regiones en las que se hablaba el griego (ἑλληνίζειν – hellênizein), o directamente relacionadas con la Hélade a través del propio idioma, fenómeno alentado por las clases gobernantes de origen heleno de aquellos territorios que nunca tuvieron relación directa con Grecia, como pudo ser el caso de Egipto, Bactriana o los territorios del Imperio seléucida. Este proceso de helenización de los pueblos orientales, y la fusión o asimilación de rasgos culturales orientales y griegos, tuvo continuidad, como se ha mencionado, bajo el Imperio romano. Los trabajos arqueológicos e históricos recientes conducen a la revalorización de este período y, en particular, a dos aspectos característicos de la época: la importancia de los grandes reinos dirigidos por las dinastías de origen griego o macedónico (Lágidas, Seléucidas, Antigónidas, Atálidas, etc.), unida al cometido determinante de decenas de ciudades cuya importancia fue mayor que la idea comúnmente aceptada durante mucho tiempo. Después de las guerras de Peloponeso, las polis griegas siguieron luchando entre sí. Esta situación la aprovechó el Reino de Macedonia, situado en el norte de Grecia. Su rey Filipo II sometió a las ciudades griegas. (es)
  • Garai helenistikoa, helenismoa edo garai alexandrinoa Antzinako Greziako historiaren aro bat izan zen. Aro honen muga kronologikoa bi gertaera politiko esanguratsuk zehazten dute: alde batetik, Alexandro Handiaren heriotza (K.a. 323) eta beste aldetik, Kleopatra VII.aren eta bere maitale Marko Antonioren suizidio Aktiumgo gudako porrotaren ostean. Greziar garai klasikoaren gainbeheraren eta Erromatar boterearen gorakadaren arteko trantsizio unea da. (eu)
  • The Hellenistic period spans the period of Mediterranean history between the death of Alexander the Great in 323 BC and the emergence of the Roman Empire, as signified by the Battle of Actium in 31 BC and the conquest of Ptolemaic Egypt the following year. The period of Greece prior to the Hellenistic era is known as Classical Greece, while the period afterwards is known as Roman Greece. The Ancient Greek word Hellas (Ἑλλάς, Ellás) was originally the widely recognized name of Greece, from which the word Hellenistic was derived. "Hellenistic" is distinguished from "Hellenic" in that the first encompasses all territories under direct ancient Greek influence, while the latter refers to Greece itself. Instead, the term "Hellenistic" refers to that which is influenced by Greek culture, in this case, the East after the conquests of Alexander the Great. During the Hellenistic period, Greek cultural influence and power reached the peak of its geographical expansion, being dominant in the Mediterranean world and most of West and Central Asia, even in parts of the Indian subcontinent, experiencing prosperity and progress in the arts, astrology, exploration, literature, theatre, architecture, music, mathematics, philosophy, and science. Despite this, it is often considered a period of transition, sometimes even of decadence or degeneration, compared to the enlightenment of the Greek Classical era. The Hellenistic period saw the rise of New Comedy, Alexandrian poetry, the Septuagint, and the philosophies of Stoicism, Epicureanism, and Pyrrhonism. Greek science was advanced by the works of the mathematician Euclid and the polymath Archimedes. The religious sphere expanded to include new gods such as the Greco-Egyptian Serapis, eastern deities such as Attis and Cybele, and a syncretism between Hellenistic culture and Buddhism in Bactria and Northwest India. After Alexander the Great's invasion of the Achaemenid Empire in 330 BC and its disintegration shortly after, the Hellenistic kingdoms were established throughout south-west Asia (Seleucid Empire, Kingdom of Pergamon), north-east Africa (Ptolemaic Kingdom) and South Asia (Greco-Bactrian Kingdom, Indo-Greek Kingdom). The Hellenistic period was characterized by a new wave of Greek colonization which established Greek cities and kingdoms in Asia and Africa. This resulted in the export of Greek culture and language to these new realms, spanning as far as modern-day India. These new kingdoms were also influenced by the indigenous cultures, adopting local practices where beneficial, necessary, or convenient. Hellenistic culture thus represents a fusion of the ancient Greek world with that of Western Asian, Northeastern African, and Southwestern Asian. This mixture gave rise to a common Attic-based Greek dialect, known as Koine Greek, which became the lingua franca throughout the Hellenistic world. Scholars and historians are divided as to which event signals the end of the Hellenistic era. The Hellenistic period may be seen to end either with the final conquest of the Greek heartlands by Rome in 146 BC following the Achaean War, with the final defeat of the Ptolemaic Kingdom at the Battle of Actium in 31 BC, or even the move by Roman emperor Constantine the Great of the capital of the Roman Empire to Constantinople in AD 330. Angelos Chaniotis ends the Hellenistic period with the death of Hadrian in 138 AD, who integrated the Greeks fully into the Roman Empire; and a range from c. 321 BC to 256 AD may also be given. (en)
  • El arte helenístico, denominación historiográfica con la que se etiqueta el arte del período helenístico (desde finales del siglo IV a. C. hasta la época imperial romana), ha sido víctima durante mucho tiempo del relativo desprecio con que la crítica de arte lo había considerado («Cessavit Deinde ars» -«y luego el arte desapareció»-, sentenció Plinio el Viejo -Naturalis historia, XXXIV, 52- tras describir la escultura griega de la época clásica). Sin embargo, muchas de las más importantes obras de arte griego pertenecen a este periodo (el Altar de Pérgamo, el Laocoonte y sus hijos, la Venus de Milo, la Victoria de Samotracia, etc.) Un diferente enfoque estético, y descubrimientos recientes, como las tumbas de Vergina, han permitido una mejor comprensión de la riqueza artística de esta época. Durante el periodo helenístico hubo una gran demanda en obras de arquitectura, escultura y pintura, debido en parte a la prosperidad económica de la época, a la competencia que los reyes tenían entre sí por su afán de embellecer sus ciudades, las antiguas y las recién fundadas y a la aparición de la clase social burguesa, muy numerosa, con grandes posibilidades económicas que les permitía rivalizar con los grandes señores. Los mejores clientes del arte fueron pues los reyes y los burgueses, quedando en segundo lugar la demanda oficial de tipo religioso. Otro fenómeno característico de estos tiempos fue el sentido de urbanización que proporcionó grandes solicitudes artísticas. El arte helenístico triunfó y se extendió por todo el universo helénico y aunque siguiendo distintas escuelas, existió siempre una creación común, algo parecido a lo que había ocurrido con la lengua koiné. (es)
  • L'époque hellénistique est une période chronologique de l'histoire de la Grèce antique. Elle s'étend de la fin de l'époque classique, à la mort d'Alexandre le Grand en 323 av. J.-C., jusqu'à la défaite de Cléopâtre VII à la bataille d'Actium en 31 av. J.-C., qui marque l'achèvement de la mise en place de la domination romaine sur le monde grec. L'éclat de grandes villes, telles Alexandrie, Antioche ou Pergame, l'importance des échanges économiques et culturels, la diffusion de la langue grecque témoignent d'un grand dynamisme et modifient profondément le visage de l'Orient antique, y compris ultérieurement sous l'Empire romain qui est fortement hellénisé dans sa moitié orientale. Le terme « hellénistique » est employé pour la première fois par l’historien allemand Johann Gustav Droysen dans son ouvrage Geschichte des Hellenismus (1836). L’époque hellénistique a été définie par les historiens du XIXe siècle à partir d’un critère linguistique et culturel, à savoir l’accroissement spectaculaire des régions où l’on parle le grec (ἑλληνίζειν / hellênízein) et donc du phénomène d’expansion de l’hellénisme. Ce phénomène d’hellénisation des populations et de rencontre entre les anciennes civilisations orientales, égyptienne, grecque et latine, se déroule jusqu'au IIe siècle av. J.-C. en Asie du Sud-Ouest, mais jusqu'au VIIe siècle en Asie Mineure et en Égypte. Les limites chronologiques de la période hellénistique sont donc conventionnelles et politiques. Les travaux archéologiques et historiques récents ont conduit à porter un regard nouveau sur cette période, et en particulier sur deux de ses aspects caractéristiques : l’existence et le poids des grands royaumes dirigés par des dynasties d’origine grecque ou macédonienne (Lagides, Séleucides, Antigonides, Attalides) et le rôle déterminant des cités grecques dont l’importance, contrairement à une idée longtemps répandue, est loin de décliner. (fr)
  • L’art de l'époque hellénistique a longtemps été la victime du relatif dédain attaché à la période. « Cessavit deinde ars » (« puis l'art disparut ») résume Pline l'Ancien dans son Histoire naturelle (XXXIV, 52), après avoir décrit la sculpture de l'époque classique. Pourtant, nombre des œuvres les plus connues de l'art grec appartiennent à cette période : le Laocoon du Vatican, la Vénus de Milo ou encore la Victoire de Samothrace. Le renouvellement de l'approche historiographique ainsi que des découvertes récentes, comme celle des tombes de Vergina, ont permis de mieux appréhender la richesse artistique de cette époque. (fr)
  • Is éard atá i gceist leis an Ré Héilleanaíoch ná an tréimhse ó bhás Alastair Mhóir sa bhliain 323 roimh Chríost go tús na Ré Rómhánaí, is é sin, sa bhliain 31 roimh Chríost chomh maith leis an ngabháltas a rinne na Rómhánaigh ar an Éigipt, a bhí á rialú ag rítheaghlach na dTolamaesach san am. An tréimhse i stair na Gréige roimh an Ré Héilleanaíoch is í tréimhse na Gréige Clasaicí í, agus is í an Ghréig Rómhánach a tháinig i ndiaidh na Ré Héilleanaíche. Tá an focal sin Héilleanaíoch fréamhaithe as ainm na Gréige sa tSean-Ghréigis, mar atá, Hellas, ach is ionann an saol Héilleanaíoch agus na tíortha a ndeachaigh cultúr agus teanga na Gréige go mór i bhfeidhm orthu - is é sin, an Domhan Thoir i ndiaidh na ngabháltas a rinne Alastar Mór. Bhain tionchar na Gréige ar na tíortha eile amach a bhuaicphointe sa Ré Héilleanaíoch. Shroich an tionchar sin an India féin, agus bhí sé le mothú i gcúrsaí na n-ealaíon, na hastralaíochta, na dturas fionnachtana, na litríochta, na hamharclannaíochta, na hailtireachta, an cheoil, na matamaitice, na fealsúnachta agus na heolaíochta. Mar sin féin is minic a deirtear nach raibh sa ré seo ach tréimhse idir eatarthu, nó fiú, nach ndeachaigh an Ghréig ach chun donais san am i gcomparáid le tréimhse na Gréige Clasaicí. Mar sin féin, is sa Ré Héilleanaíoch a tháinig an Chóiméide Nua, an fhilíocht Alastrach, an Seachtód, agus scoileanna fealsúnachta an Stóchais, an agus an ar an bhfód. Bhí an eolaíocht Ghréigeach á cur chun cinn ag an matamaiticeoir agus ag an ileolaí Airciméidéas. D'fháiltigh saol an chreidimh isteach déithe nua cosúil le Serapis (dia Gréigeach-Éigipteach), déithe ón Domhan Thoir cosúil le hAttis agus Cybele, agus tháinig creideamh nua measctha (sincréiteachas) chun saoil in Iarthuaisceart na hIndia agus sa Bhaictria a bhí comhdhéanta as an mBúdachas agus as an gcultúr Héilleanach. (ga)
  • Seni rupa Helenistik adalah seni rupa dari periode zaman klasik yang umumnya dibuat dari kematian Aleksander Agung pada 323 SM sampai akhir , sebuah proses yang berjalan pada tahun 146 SM, saat daratan Yunani diambil, dan secara esensial berakhir pada tahun 31 SM dengan penaklukan Mesir Ptolemaik setelah Pertempuran Actium. Sejumlah karya terkanl dari ada pada zaman tersebut, yang meliputi , Venus de Milo, dan . Masa tersebut disusul oleh masa , sementara seni rupa Yunani-Romawi yang menggantikannya banyak melanjutkan tren-tren Helenistik. Istilah Helenistik merujuk kepada perluasan pengaruh Yunani dan penekanan gagasannya setelah kematian Aleksander – suatu hal yang meng-"Helenisasi"-kan dunia, dengan bahasa Yunani Koine sebagai bahasa umum. Istilah tersebut adalah penemuan modern; dunia Helenistik tak hanya meliputi sebuah wilayah yang melingkupi seluruh Aegea, meskipun Yunani Klasik berfokus pada dari Athena dan Sparta, namun juga sebuah rangkaian waktu. (in)
  • L'arte ellenistica riguarda il periodo dell'ellenismo, che viene convenzionalmente datato dalla morte di Alessandro Magno (323 a.C.) alla conquista romana dell'Egitto (ultimo regno ellenistico indipendente) nel 31 a.C. Tuttavia, grazie alla profonda influenza che l'arte ellenistica ebbe sull'arte romana, essa andò ben oltre la convenzionale data della battaglia di Azio, raggiunse con i propri motivi stilistici e iconografici le varie rinascenze europee e, a più riprese, continuò ad influenzare tutta l'arte occidentale e soprattutto quella dell'Asia centromeridionale dove aveva posto direttamente radici tre secoli prima. (it)
  • 그리스주의 미술은 기원전 323년 알렉산드로스 대왕의 죽음 이후 기원전 31년 악티움 해전에서 고대 로마의 출현을 알리고 기원전 30년 프톨레마이오스 이집트의 후속 정복까지의 기간의 고전 시대 미술이다. 라오콘 군상, 밀로의 비너스, 사모트라케의 니케를 포함, 그리스 조각의 가장 잘 알려진 작품의 대부분은 이 기간에 속한다. (ko)
  • ヘレニズム(Hellenism)またはギリシア主義、ギリシャ主義とは、ギリシア人(ヘレネス)の神話的祖先「ヘレーン」に由来する語。その用法は様々である。 1. * アレクサンドロスの東方遠征によって生じた古代オリエントとギリシアの文化が融合した「ギリシア風」の文化を指す。 2. * 時代区分としてアレクサンドロス3世(大王)(在位前336年 - 前323年)の治世からプトレマイオス朝エジプト王国が滅亡するまでの約300年間を指す。 3. * ヨーロッパ文明の源流となる2つの要素として、ヘブライズムと対置してヘレニズムが示される場合もある。この場合のヘレニズムは古典古代の文化(ギリシア・ローマの文化)におけるギリシア的要素を指す。理性・知識の追求、芸術・体育の尊重などがその特徴とされる。 (ja)
  • Arte helenística é o termo aplicado à arte e arquitetura gregas ou de inspiração grega a partir do final do século IV até o final do século I a.C. Um grande número de conhecidas obras de arte gregas, tais como Laocoonte e seus filhos, a Vênus de Milo e a Vitória de Samotrácia, são deste período. No período helenístico, quando a civilização grega espalhou-se através do Mediterrâneo e Oriente Próximo, algumas obras, como a Vênus de Milo (150 a.C.), preservaram as antigas tradições. A Vitória de Samotrácia (200 a.C.) é grandiosa na percepção e cheia de vida. Um sentimento pleno de emoção e movimento aparece na batalha dos deuses e gigantes no grande Altar de Pérgamo (século III a.C.), hoje em Berlim, e no grupo de Laocoonte, bem mais tardio, no Vaticano. A pintura do período helenístico é bem conhecida a partir dos túmulos do sul da Rússia, Macedônia e Alexandria, bem como através de cópias encontradas nos sítios arqueológicos de Herculano e Pompeia. Certos mosaicos, contudo, demonstram a grandiosidade da pintura do período. Um exemplo é o Mosaico de Alexandre, descoberta em Pompeia, é baseada em uma pintura helenística. A cultura helenística logo desenvolveu uma arte pela arte, tornando-se mais decorativa e suntuosa. Os elementos religiosos passaram a segundo plano. Segundo Plínio, a arte helenística estava em todos os lugares, de casas até sapatarias. A maior preocupação dos helenísticos era a fidelidade com a realidade e eles tendiam a pintar ações dramáticas e violentas. Esse estilo é exemplificado nas esculturas do período. (pt)
  • Het hellenisme (Oudgrieks: Ἑλληνισμός, Latijn: hellenismos) is het verspreiden van de Griekse cultuur. De Hellenistische periode was in engere zin het tijdperk waarin het oude Griekenland op zijn hoogtepunt was vanaf de veroveringen door Alexander de Grote tot de Romeinse verovering van Griekenland en het oude Nabije Oosten (334–30 v.Chr.). De hellenistische wereld besloeg het Macedonische Rijk (334–301 v.Chr. in stamland Macedonië, het Griekse vasteland en het voormalige Perzische Rijk van Egypte tot in het noordwesten van India) en de Griekse opvolgersstaten daarvan (de diadochenrijken), waarbinnen grootschalige handel en culturele uitwisseling op gang kwam. In ruimere maar minder gebruikelijke zin wordt met "hellenisme" gedoeld op iedere verbreiding van de Griekse cultuur buiten Griekenland en de Griekse koloniesteden (dus inclusief Epirus en de Griekse nederzettingen aan de Zwarte Zee en Middellandse Zee zoals op Sicilië en in Zuid-Italië (Magna Graecia) die buiten de directe macht van de grote staten vielen) en de hellenisering van met name het Romeinse Rijk vanaf 7e eeuw v.Chr. tot de eerste eeuwen n.Chr. Het leger van Alexander de Grote nam de Griekse cultuur met zich mee naar het oosten. Dit proces van culturele aanpassing op het hellenisme, ook wel hellenisering genoemd, was vooral van invloed op de oriëntaalse gebieden in het oude Nabije Oosten. Op zijn beurt had de oriëntaalse cultuur invloed op deze oud-Griekse cultuur. Deze mengcultuur bracht de hellenistische kunst voort. De hellenisering van de bevolking van het Nabije Oosten zorgde ervoor dat de stedelijke bevolking in Syrië en Klein-Azië nog tot ver in de middeleeuwen een vorm van Grieks spraken, het Koinè (κοινός, Koinos, "algemeen"). (nl)
  • In de hellenistische kunst kende de oud-Griekse kunst haar hoogtepunt. Alle stukken vielen samen in de algemeen Griekse mengcultuur van het hellenisme. (nl)
  • Sztuka grecka okresu hellenistycznego – ostatni etap rozwoju sztuki starogreckiej, obejmujący czasy od śmierci Aleksandra Macedońskiego (323 p.n.e.) do przejęcia Egiptu Ptolemeuszy przez Rzymian (30 p.n.e.). Podboje Aleksandra Wielkiego rozszerzyły zasięg oddziaływania sztuki greckiej na wiele podbitych ziem, mających już wcześniej bogate tradycje kulturowe (np. Egipt, Mezopotamia, Persja czy dolina Indusu). Przenikanie się elementów greckich i orientalnych, a także (w późniejszym okresie) italskich, zdecydowało o dalszych kierunkach rozwoju sztuki hellenistycznej. Liczni jej twórcy wywodzący się z tradycyjnych ośrodków artystycznych Grecji i czerpiący z bogatej spuścizny, poszukiwali nowych form wyrazu, pełniej odpowiadających nowej rzeczywistości. Wraz z ekspansją terytorialną Greków powstały nowe ośrodki twórcze, gdzie miejscowe tradycje wywierały wpływ na tamtejszych artystów. Nastąpił rozkwit nauk przyrodniczych i filozofii. Zainteresowanie człowiekiem i jego rozwojem osobowym odbiło się w sztuce licznymi portretami ludzi różnej kondycji, wszelkich ras i warstw społecznych; zdrowych, kalekich i starców. W przedstawieniach reliefów i obrazów neutralne tło zastąpiły rozwinięte pejzaże. Klasyczną idealizację wyobrażeń wyparły tendencje naturalistyczne, a klasyczna harmonia ustąpiła miejsca ekspresji oraz kontrastowi piękna i brzydoty. (pl)
  • Epoka hellenistyczna – okres w dziejach regionu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu (zwłaszcza obszarów znajdujących się pod greckim panowaniem), którego początek wyznacza śmierć Aleksandra Wielkiego w 323 roku p.n.e., a koniec – rzymskie podboje zakończone zajęciem ptolemejskiego Egiptu w 30 roku p.n.e. Niekiedy zwany hellenizmem lub epoką aleksandryjską. W wyniku podbojów Aleksandra Wielkiego świat grecki rozszerzył się na ogromne obszary imperium perskiego. Nastąpiło bezpośrednie spotkanie helleńskiej kultury ze starszymi cywilizacjami Wschodu, pojawiły się nowe prądy w religii, filozofii i sztuce, rozwinęła się nauka. Polityczną dominację zyskały nowe organizmy państwowe – monarchie hellenistyczne, a polis straciły na znaczeniu. Centrami kulturowymi stały się nowe ośrodki miejskie leżące poza Grecją właściwą, takie jak Aleksandria w Egipcie, Antiochia w Syrii czy Pergamon w Azji Mniejszej. Terminu „epoka hellenistyczna” po raz pierwszy użył w swoich pracach na temat Aleksandra Wielkiego niemiecki historyk Johann Gustav Droysen w odniesieniu jednak do nieco szerszego okresu – od śmierci Aleksandra do IV wieku. (pl)
  • Эллинизм — период в истории Средиземноморья, в первую очередь восточного, длившийся со времени смерти Александра Македонского (323 г. до н. э.) до окончательного установления римского господства на этих территориях, которое датируется обычно падением эллинистического Египта в 30 г. до н. э.. Термин первоначально обозначал правильное употребление греческого языка, особенно не греками, но после опубликования работы Иоганна Густава Дройзена «История эллинизма» (1836—1843 гг.) понятие вошло в историческую науку. Особенностью эллинистического периода явилось широкое распространение греческого языка и культуры на территориях, вошедших в состав государств диадохов, которые образовались после смерти Александра Македонского на завоёванных им территориях, и взаимопроникновение греческой и восточных — в первую очередь персидской — культур, а также возникновение классического рабства. Начало эллинистической эпохи характеризуется переходом от полисной политической организации к наследственным эллинистическим монархиям, смещением центров культурной и экономической активности из Греции в Африку и Египет. (ru)
  • O período helenístico refere-se ao período da história da Grécia e de parte do Oriente Médio compreendido entre a morte de Alexandre o Grande em 323 a.C. e a anexação da península grega e ilhas por Roma em 146 a.C. Caracterizou-se pela difusão da civilização grega numa vasta área que se estendia do mar Mediterrâneo oriental à Ásia Central. De modo geral, o helenismo foi a concretização de um ideal de Alexandre: o de levar e difundir a cultura grega aos territórios que conquistava. Foi neste período que as ciências particulares tiveram seu primeiro e grande desenvolvimento. Foi o tempo de Euclides e Arquimedes. O helenismo marcou um período de transição para o domínio e apogeu de Roma. Durante o período helenista, foram fundadas várias cidades de cultura grega, entre elas Alexandria e Antioquia, capitais do Egipto ptolemaico e do Império Selêucida, respectivamente. (pt)
  • Med hellenistisk konst avses den grekiska konst som producerades omkring 300–30 f.Kr. i det stora område som Alexander den store hade erövrat. (sv)
  • Hellenismen är den tidsepok i antikens historia som börjar med Alexander den stores död 323 f.Kr. och slutar cirka 30 f.Kr. Under denna period kom sociala och kulturella mönster som utvecklats ur grekiska traditioner att dominera stora delar av Medelhavsområdet och nuvarande Iran, Irak och Afghanistan. Religionen och kulturen präglades av en syntes av grekiskt och orientaliskt. Efter Alexanders död delades hans rike i flera, som ibland kallas de hellenistiska rikena. Kulturellt hade hellenismen stor betydelse även i det romerska riket. (sv)
  • Ця стаття про культуру доби еллінізму, історичні аспекти викладені у статті Елліністичний період. Елліністи́чна цивіліза́ція — термін, який має два смислових значення: хронологічне — культура епохи еллінізму і типологічне — культура, що виникла в результаті взаємодії грецьких (еллінських) і місцевих елементів. Типологічне розуміння призводить до розширення хронологічних та географічних рамок аж до включення в поняття «Елліністична цивілізація» усієї культури античного світу від часу походів Александра Македонського (4 століття до н. е.) до падіння Римської імперії (5 століття н. е.). При цьому не беруться до уваги якісні зміни в ідеології та культурі, що виникли після римського завоювання. Сформована на всій території елліністичного світу культура не була одноманітною. У кожній області вона формувалася шляхом взаємодії місцевих, найстійкіших традиційних елементів культури з культурою, принесеної завойовниками і переселенцями — греками і негреками. Форми синтезу визначалися впливом багатьох конкретних обставин: чисельним співвідношенням різних етнічних груп (місцевих і прийдешніх), рівнем їхньої економіки і культури, соціальної організації, політичною обстановкою і т. д. Навіть при зіставленні великих елліністичний міст (Александрії, Антіохії на Оронті, Пергама і т. д.), де греко-македонське населення відігравало провідну роль, чітко видно особливі, характерні для кожного міста риси культурного життя. Ще ясніше проступають вони у внутрішніх областях елліністичних держав (наприклад, у Фіваїді, Вавилоні, Фракії). Проте всім місцевим варіантами елліністичної культури властиві деякі спільні риси, обумовлені, з одного боку, подібними тенденціями соціально-економічного та політичного розвитку суспільства на всій території елліністичного світу, з іншого — обов'язковою участю в синтезі елементів грецької культури. Утворення елліністичних монархій у поєднанні із полісною структурою міст сприяло виникненню нових відносин у суспільстві. Напружена політична обстановка, безперервні військові конфлікти між державами та соціальні рухи всередині них також наклали істотний відбиток на елліністичну культуру. Саме у культурі доби еллінізму більш опукло, ніж у класичній грецькій, виступають розбіжності у змісті та характері культури еллінізованих верхніх шарів суспільства і міської та сільської бідноти, в середовищі якої стійкіше зберігалися місцеві традиції. (uk)
  • Елліністичний період, або Еллінізм — етап в історії країн Східного Середземномор'я який тривав з часу смерті Александра Македонського (323 до н. е.) до завоювання цих країн Римом, що завершився в 30 році до н. е. підпорядкуванням Птолемейського Єгипту. Термін «еллінізм» введений в історіографію в 1830-х німецьким істориком Й. Г. Дройзеном. Історики різних напрямків трактують його по-різному. Одні висувають на перший план взаємовплив грецької та місцевих, переважно східних, культур, розширюючи іноді хронологічні рамки етапу еллінізму до початку Середньовіччя. Інші акцентують увагу на взаємодії соціально-політичних структур, підкреслюють провідну роль греко-македонян, модернізують економічні відносини. (uk)
  • 公元前4世紀下半叶,馬其頓的腓力二世統一了整個希臘,其後後繼者亞歷山大大帝在帝國擴張的過程中將希臘文明傳播至東方。公元前4世纪末至公元前2世纪,稱希臘文化(Hellenistic civilization)。希臘語漸漸成為“世界語言”。《希伯来圣经》即在公元前3世紀被譯為通用希腊语《七十士譯本》。 公元前323年,亞歷山大大帝駕崩之後,其帝國分裂成四大部分,各自獨立,有馬其頓安提哥那王朝、小亞細亞的阿塔羅斯王朝、敘利亞的塞琉古王朝、埃及的托勒密王朝。猶太人聚居的以色列地區在塞琉古王朝境内。塞琉古王朝在前238年東部的安息(帕提亞)和大夏(巴克特里亞)獨立之後,東部被安息帝國所擾,西面又面臨羅馬帝國的擴張,最終被羅馬帝國和安息瓜分。公元前168年,馬其頓安提哥那王朝被羅馬共和國所滅。 (zh)
  • 希腊化时期艺术(英語:Hellenistic art)是指希腊化时期,即从亚历山大大帝于公元前323年逝世,至罗马帝国征服希腊世界并最终消灭托勒密王國时期的艺术。有很多著名的希腊雕塑作品即是希腊化时期艺术作品,包括米洛的维纳斯,薩莫特拉斯的勝利女神,拉奥孔与儿子们等等。此后的希腊罗马艺术,很大程度上延续了希腊化时期艺术的风格。 “希腊化时期”是一个现代的历史词汇。于地理范围上,它包括了整个爱琴海地区,而不仅仅是“古典希腊时期”一词所指的雅典和斯巴达城邦。于时间范围上,它也涵盖很长。因此,希腊化时期艺术实际上涵盖范围很广。 (zh)
  • 希臘化時代(希臘語:Ελληνιστική περίοδος;英語:Hellenistic period)始於亞歷山大大帝之死(公元前323年),终於羅馬共和國在前146年征服希臘本土,或前30年最後的繼業者王國——托勒密王國滅亡為止。這段時期,19世紀後西方史學界認為古希臘文明主宰整個地中海東部沿岸的文明,所以稱此地這段時期為希臘化時代。希臘化時代被認為是希臘古典時代和羅馬文化間的過渡時期,與希臘古典時代相比,文化趨勢于下降或衰退。希臘化時期的特點是新的一波的希臘殖民活動,並主要以埃及和西亞的各希臘化王國內建立殖民城市為主。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 455379 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 153893 (xsd:nonNegativeInteger)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 1071666492 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:about
  • yes (en)
dbp:align
  • left (en)
  • right (en)
dbp:by
  • no (en)
dbp:caption
  • The Heliodorus pillar, commissioned by Indo-Greek ambassador Heliodorus. (en)
  • Menander I converted to Buddhism, as described in the Milinda Panha. After his conversion, he became noted for being a leading patron of Buddhism. (en)
dbp:direction
  • horizontal (en)
dbp:footer
  • Right image: painted clay and alabaster head of a Zoroastrian priest wearing a distinctive Bactrian-style headdress, Takhti-Sangin, Tajikistan, 3rd–2nd century BC (en)
  • Left image: The Sampul tapestry, a woolen wall hanging from Lop County, Hotan Prefecture, Xinjiang, China, possibly showing a Yuezhi, wielding a spear, and wearing what appears to be a diadem headband; depicted above him is a centaur, from Greek mythology, a common motif in Hellenistic art (en)
dbp:footerAlign
  • left (en)
dbp:headerAlign
  • left/right/center (en)
dbp:headerimage
  • 210 (xsd:integer)
dbp:image
  • Heliodorus pillar inscription.jpg (en)
  • UrumqiWarrior.jpg (en)
  • Head of Bactrian ruler , Temple of the Oxus, Takht-i-Sangin, 3rd-2nd century BC.jpg (en)
  • MenandrosCoin.jpg (en)
dbp:label
  • Hellenistic period (en)
dbp:onlinebooks
  • yes (en)
dbp:others
  • yes (en)
dbp:totalWidth
  • 290 (xsd:integer)
  • 322 (xsd:integer)
dbp:video
  • The Pergamon Altar, Smarthistory (en)
dbp:width
  • 210 (xsd:integer)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • تمثل الحضارة الهلنستية ذروة النفوذ اليوناني في بين 323 - 146 ق.م تقريباً (أو حتى 30 ق.م). علماً بأن اللغة العامة اليونانية والفلسفة والدين الإغريقيين كانت أيضاً عناصر هامة في العصر الروماني حتى أواخر العصور القديمة. سبقها مباشرة الفترة اليونانية الكلاسيكية وتلاها مباشرة سيادة روما على المناطق التي هيمنت عليها اليونان، على الرغم من أن الفن والأدب الإغريقي عم المجتمع الروماني الذي تعلمت نخبته اليونانية فضلاً عن اللاتينية. (ar)
  • Garai helenistikoa, helenismoa edo garai alexandrinoa Antzinako Greziako historiaren aro bat izan zen. Aro honen muga kronologikoa bi gertaera politiko esanguratsuk zehazten dute: alde batetik, Alexandro Handiaren heriotza (K.a. 323) eta beste aldetik, Kleopatra VII.aren eta bere maitale Marko Antonioren suizidio Aktiumgo gudako porrotaren ostean. Greziar garai klasikoaren gainbeheraren eta Erromatar boterearen gorakadaren arteko trantsizio unea da. (eu)
  • L'arte ellenistica riguarda il periodo dell'ellenismo, che viene convenzionalmente datato dalla morte di Alessandro Magno (323 a.C.) alla conquista romana dell'Egitto (ultimo regno ellenistico indipendente) nel 31 a.C. Tuttavia, grazie alla profonda influenza che l'arte ellenistica ebbe sull'arte romana, essa andò ben oltre la convenzionale data della battaglia di Azio, raggiunse con i propri motivi stilistici e iconografici le varie rinascenze europee e, a più riprese, continuò ad influenzare tutta l'arte occidentale e soprattutto quella dell'Asia centromeridionale dove aveva posto direttamente radici tre secoli prima. (it)
  • 그리스주의 미술은 기원전 323년 알렉산드로스 대왕의 죽음 이후 기원전 31년 악티움 해전에서 고대 로마의 출현을 알리고 기원전 30년 프톨레마이오스 이집트의 후속 정복까지의 기간의 고전 시대 미술이다. 라오콘 군상, 밀로의 비너스, 사모트라케의 니케를 포함, 그리스 조각의 가장 잘 알려진 작품의 대부분은 이 기간에 속한다. (ko)
  • ヘレニズム(Hellenism)またはギリシア主義、ギリシャ主義とは、ギリシア人(ヘレネス)の神話的祖先「ヘレーン」に由来する語。その用法は様々である。 1. * アレクサンドロスの東方遠征によって生じた古代オリエントとギリシアの文化が融合した「ギリシア風」の文化を指す。 2. * 時代区分としてアレクサンドロス3世(大王)(在位前336年 - 前323年)の治世からプトレマイオス朝エジプト王国が滅亡するまでの約300年間を指す。 3. * ヨーロッパ文明の源流となる2つの要素として、ヘブライズムと対置してヘレニズムが示される場合もある。この場合のヘレニズムは古典古代の文化(ギリシア・ローマの文化)におけるギリシア的要素を指す。理性・知識の追求、芸術・体育の尊重などがその特徴とされる。 (ja)
  • In de hellenistische kunst kende de oud-Griekse kunst haar hoogtepunt. Alle stukken vielen samen in de algemeen Griekse mengcultuur van het hellenisme. (nl)
  • Med hellenistisk konst avses den grekiska konst som producerades omkring 300–30 f.Kr. i det stora område som Alexander den store hade erövrat. (sv)
  • Hellenismen är den tidsepok i antikens historia som börjar med Alexander den stores död 323 f.Kr. och slutar cirka 30 f.Kr. Under denna period kom sociala och kulturella mönster som utvecklats ur grekiska traditioner att dominera stora delar av Medelhavsområdet och nuvarande Iran, Irak och Afghanistan. Religionen och kulturen präglades av en syntes av grekiskt och orientaliskt. Efter Alexanders död delades hans rike i flera, som ibland kallas de hellenistiska rikena. Kulturellt hade hellenismen stor betydelse även i det romerska riket. (sv)
  • Елліністичний період, або Еллінізм — етап в історії країн Східного Середземномор'я який тривав з часу смерті Александра Македонського (323 до н. е.) до завоювання цих країн Римом, що завершився в 30 році до н. е. підпорядкуванням Птолемейського Єгипту. Термін «еллінізм» введений в історіографію в 1830-х німецьким істориком Й. Г. Дройзеном. Історики різних напрямків трактують його по-різному. Одні висувають на перший план взаємовплив грецької та місцевих, переважно східних, культур, розширюючи іноді хронологічні рамки етапу еллінізму до початку Середньовіччя. Інші акцентують увагу на взаємодії соціально-політичних структур, підкреслюють провідну роль греко-македонян, модернізують економічні відносини. (uk)
  • 公元前4世紀下半叶,馬其頓的腓力二世統一了整個希臘,其後後繼者亞歷山大大帝在帝國擴張的過程中將希臘文明傳播至東方。公元前4世纪末至公元前2世纪,稱希臘文化(Hellenistic civilization)。希臘語漸漸成為“世界語言”。《希伯来圣经》即在公元前3世紀被譯為通用希腊语《七十士譯本》。 公元前323年,亞歷山大大帝駕崩之後,其帝國分裂成四大部分,各自獨立,有馬其頓安提哥那王朝、小亞細亞的阿塔羅斯王朝、敘利亞的塞琉古王朝、埃及的托勒密王朝。猶太人聚居的以色列地區在塞琉古王朝境内。塞琉古王朝在前238年東部的安息(帕提亞)和大夏(巴克特里亞)獨立之後,東部被安息帝國所擾,西面又面臨羅馬帝國的擴張,最終被羅馬帝國和安息瓜分。公元前168年,馬其頓安提哥那王朝被羅馬共和國所滅。 (zh)
  • 希腊化时期艺术(英語:Hellenistic art)是指希腊化时期,即从亚历山大大帝于公元前323年逝世,至罗马帝国征服希腊世界并最终消灭托勒密王國时期的艺术。有很多著名的希腊雕塑作品即是希腊化时期艺术作品,包括米洛的维纳斯,薩莫特拉斯的勝利女神,拉奥孔与儿子们等等。此后的希腊罗马艺术,很大程度上延续了希腊化时期艺术的风格。 “希腊化时期”是一个现代的历史词汇。于地理范围上,它包括了整个爱琴海地区,而不仅仅是“古典希腊时期”一词所指的雅典和斯巴达城邦。于时间范围上,它也涵盖很长。因此,希腊化时期艺术实际上涵盖范围很广。 (zh)
  • 希臘化時代(希臘語:Ελληνιστική περίοδος;英語:Hellenistic period)始於亞歷山大大帝之死(公元前323年),终於羅馬共和國在前146年征服希臘本土,或前30年最後的繼業者王國——托勒密王國滅亡為止。這段時期,19世紀後西方史學界認為古希臘文明主宰整個地中海東部沿岸的文明,所以稱此地這段時期為希臘化時代。希臘化時代被認為是希臘古典時代和羅馬文化間的過渡時期,與希臘古典時代相比,文化趨勢于下降或衰退。希臘化時期的特點是新的一波的希臘殖民活動,並主要以埃及和西亞的各希臘化王國內建立殖民城市為主。 (zh)
  • العصر الهلنستي فترة في التاريخ القديم كانت فيها الثقافة اليونانية تذخر بالكثير من مظاهر الحضارة في ذلك الحين. وقد بدأت بعد وفاة الإسكندر الأكبر عام 323 ق.م، واستمرت حوالي 200 سنة في اليونان وحوالي 300 سنة في الشرق الأوسط. ويستخدم اصطلاح هيلينستية لتمييز هذه الفترة عن الفترة الهلينية وهي فترة الإغريقيين القدماء التي اعتبرت أوج عبقرية وعظمة الفكر والعلوم والفلسفة الإغريقية في ظل الامبراطورية الأثينية. وقد تميّزت الفترة الهيلينستية بأمواج المستوطنين الخارجين من اليونان لاستعمار المدن والممالك اليونانية في آسيا وأفريقيا. (ar)
  • الفن الهلنستي هو فن العصر الهلنستي الذي بدأ بوفاة الإسكندر الأكبر في سنة 323 قبل الميلاد وانتهى مع غزو الرومان لليونان أو ما يُسمّى باليونان الرومانية. انتمى إلى هذه الفترة عددٌ من أعمالِ النحتِ الأكثر شهرةً في اليونان القديمة، بما في ذلك: تمثال لاوكون وأبناؤه وفينوس دي ميلو والنَّصر المُجنَّح ساموثريس. كان الفن الهلنستي تابعًا للعصر الفنّي في اليونان القديمة، واعتُبرَ الفن اليوناني الرومانيّ فيما بعد بمثابة استمرارٍ للاتجاهات الفنية الهلنستية. (ar)
  • Helénismus je novodobé označení období starověkých dějin antického Středomoří a území Předního východu ovládaných řecko-makedonskými dynastiemi přibližně od poloviny 4. století př. n. l. do konce 1. století př. n. l. V širším smyslu také označuje pro tuto dobu nejcharakterističtější kulturní fenomén, jímž bylo pronikání řečtiny a řecké kultury do kultur orientálních a jejich vzájemné ovlivňování. (cs)
  • Als Hellenismus (von griechisch Ελληνισμός hellēnismós‚ Griechentum) wird die Epoche der antiken griechischen Geschichte vom Regierungsantritt Alexanders des Großen von Makedonien 336 v. Chr. bis zur Einverleibung des ptolemäischen Ägyptens, des letzten hellenistischen Großreiches, in das Römische Reich im Jahr 30 v. Chr. bezeichnet. (de)
  • Η ελληνιστική περίοδος (336 - 30 π.Χ.) αφορά την ελληνική ιστορία και την ιστορία των άλλων εθνοτήτων της Ανατολής αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία μετά τον Β’ Καρχηδονιακό πόλεμο. Το όνομα της εποχής αυτής δημιουργήθηκε από τον Ντρόυζεν με βάση τον όρο ελληνιστής, που χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη (Πράξεις 6,1) για να δηλώσει τους ελληνομαθείς Ιουδαίους, και δηλώνει την ευρεία εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού. (el)
  • Ελληνιστική τέχνη είναι η τέχνη της Ελληνιστικής περιόδου, δηλαδή της περιόδου από το 323 π.Χ. μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Αναπτύχθηκε στα ελληνιστικά κράτη, δηλαδή στα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν διαλύθηκε η αυτοκρατορία του. Οι καλλιτέχνες της Ελληνιστικής περιόδου στηρίχθηκαν στην αρχαία ελληνική τέχνη των προηγούμενων αιώνων (της Αρχαϊκής και της Κλασικής εποχής δηλαδή) και διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό σε όλη την ανατολή. Στην αρχιτεκτονική συνέχισαν να χρησιμοποιούνται οι τρεις αρχαίοι ελληνικοί ρυθμοί, ο δωρικός, ο ιωνικός και κορινθιακός, αλλά άρχισαν να συνδυάζονται μεταξύ τους. Από τον 3ο αιώνα και μετά τα κτίρια ήταν λιγότερο αυστηρά σε σχέση με εκείνα της Κλασικής εποχής, και έγιναν πιο κομψά. Επίσης, άρχισαν να χρησιμοποιούνται κ (el)
  • La helenisma arto, historiografia nomigo per kiu oni etikedas la arton de la helenisma periodo (ekde fino de la 4a jarcento a.K. ĝis la imperia romia epoko), estis viktimo dum multe da tempo de la relativa malaprezo per kiu la kritikistoj de arto estis konsiderinta ĝin «Cessavit Deinde ars» -«kaj poste tiu arto malaperis»-, asertis Plinio la Maljuna post priskribi la klasikan skulptarton de Antikva Grekio). Tamen, multaj el la plej gravaj verkoj de greka arto apartenas al tiu periodo (nome la Altaro de Pergamo, la Laokoonto kaj liaj filoj, la Melosa Venuso, la Venkantino de Samotrako, ktp.) (eo)
  • Helenisma Epoko estas la periodo de malnovgreka kaj orienta mediteranea historio inter la morto de Aleksandro la Granda en 323 a.K. kaj la apero de la Romia Imperio markita fare de la Batalo de Aktio en 31 a.K. kaj la posta konkero de ptolemea Egiptujo en 30 a.K. Ĉe tiu tempo, greka kulturimpreso kaj potenco estis ĉe ĝia pinto en suda Eŭropo, norda Afriko kaj okcidenta Azio, spertante prosperon kaj progreson en la artoj, esplorado, literaturo, teatro, arkitekturo, muziko, matematiko, filozofio, kaj scienco. Ĝi ofte estas konsiderita transira periodo, foje eĉ de dekadenco aŭ degenero, kompare al la brileco de la greka klasika epoko. (eo)
  • Helena civilizo (1450 a.K. - 300 p.K.) estas la antikva greka civilizo, kiu evoluis ĉirkaŭ la Egea Maro post la Troja Milito. Ĝi estis disvastigita de Baktrio ĝis Hispanio, de Britio ĝis Egipto, per la imperioj de Aleksandro la Granda kaj Romio. Ĝi estas la civilizo de Homero, Herodoto, Sofoklo, Platono, Aristotelo, Eŭklido,Arkimedo, Cezaro, Kleopatra, Plutarko, Marko Aŭrelio, Ptolemeo, Galeno, Plotino, ktp. Ĝia , literaturo, filozofio kaj estis tre alta, sed antaŭ la romia imperio, ĝi estis civilizo tre sanga kaj malstabila politike. Vidu ankaŭ: greka mitologio (eo)
  • Se denomina período helenístico, helenismo o periodo alejandrino (por Alejandro Magno) a una etapa histórica de la Antigüedad cuyos límites cronológicos vienen marcados por dos importantes acontecimientos políticos: la muerte de Alejandro Magno (323 a. C.) y el suicidio de la última soberana helenística, Cleopatra VII de Egipto, y su amante Marco Antonio, tras su derrota en la batalla de Accio (31 a. C.). Es la herencia de la cultura helénica de la Grecia clásica que recibe el mundo griego a través de la hegemonía y supremacía de Macedonia, primero con la persona de Alejandro Magno y después de su muerte con los diádocos (διάδοχοι) o sucesores, reyes que fundaron las tres grandes dinastías que predominarían en la época: Ptolemaica, Seléucida y Antigónida. Estos soberanos supieron conservar (es)
  • El arte helenístico, denominación historiográfica con la que se etiqueta el arte del período helenístico (desde finales del siglo IV a. C. hasta la época imperial romana), ha sido víctima durante mucho tiempo del relativo desprecio con que la crítica de arte lo había considerado («Cessavit Deinde ars» -«y luego el arte desapareció»-, sentenció Plinio el Viejo -Naturalis historia, XXXIV, 52- tras describir la escultura griega de la época clásica). Sin embargo, muchas de las más importantes obras de arte griego pertenecen a este periodo (el Altar de Pérgamo, el Laocoonte y sus hijos, la Venus de Milo, la Victoria de Samotracia, etc.) (es)
  • L'époque hellénistique est une période chronologique de l'histoire de la Grèce antique. Elle s'étend de la fin de l'époque classique, à la mort d'Alexandre le Grand en 323 av. J.-C., jusqu'à la défaite de Cléopâtre VII à la bataille d'Actium en 31 av. J.-C., qui marque l'achèvement de la mise en place de la domination romaine sur le monde grec. (fr)
  • The Hellenistic period spans the period of Mediterranean history between the death of Alexander the Great in 323 BC and the emergence of the Roman Empire, as signified by the Battle of Actium in 31 BC and the conquest of Ptolemaic Egypt the following year. The period of Greece prior to the Hellenistic era is known as Classical Greece, while the period afterwards is known as Roman Greece. The Ancient Greek word Hellas (Ἑλλάς, Ellás) was originally the widely recognized name of Greece, from which the word Hellenistic was derived. "Hellenistic" is distinguished from "Hellenic" in that the first encompasses all territories under direct ancient Greek influence, while the latter refers to Greece itself. Instead, the term "Hellenistic" refers to that which is influenced by Greek culture, in this (en)
  • Is éard atá i gceist leis an Ré Héilleanaíoch ná an tréimhse ó bhás Alastair Mhóir sa bhliain 323 roimh Chríost go tús na Ré Rómhánaí, is é sin, sa bhliain 31 roimh Chríost chomh maith leis an ngabháltas a rinne na Rómhánaigh ar an Éigipt, a bhí á rialú ag rítheaghlach na dTolamaesach san am. An tréimhse i stair na Gréige roimh an Ré Héilleanaíoch is í tréimhse na Gréige Clasaicí í, agus is í an Ghréig Rómhánach a tháinig i ndiaidh na Ré Héilleanaíche. Tá an focal sin Héilleanaíoch fréamhaithe as ainm na Gréige sa tSean-Ghréigis, mar atá, Hellas, ach is ionann an saol Héilleanaíoch agus na tíortha a ndeachaigh cultúr agus teanga na Gréige go mór i bhfeidhm orthu - is é sin, an Domhan Thoir i ndiaidh na ngabháltas a rinne Alastar Mór. (ga)
  • Seni rupa Helenistik adalah seni rupa dari periode zaman klasik yang umumnya dibuat dari kematian Aleksander Agung pada 323 SM sampai akhir , sebuah proses yang berjalan pada tahun 146 SM, saat daratan Yunani diambil, dan secara esensial berakhir pada tahun 31 SM dengan penaklukan Mesir Ptolemaik setelah Pertempuran Actium. Sejumlah karya terkanl dari ada pada zaman tersebut, yang meliputi , Venus de Milo, dan . Masa tersebut disusul oleh masa , sementara seni rupa Yunani-Romawi yang menggantikannya banyak melanjutkan tren-tren Helenistik. (in)
  • L’art de l'époque hellénistique a longtemps été la victime du relatif dédain attaché à la période. « Cessavit deinde ars » (« puis l'art disparut ») résume Pline l'Ancien dans son Histoire naturelle (XXXIV, 52), après avoir décrit la sculpture de l'époque classique. Pourtant, nombre des œuvres les plus connues de l'art grec appartiennent à cette période : le Laocoon du Vatican, la Vénus de Milo ou encore la Victoire de Samothrace. (fr)
  • Sztuka grecka okresu hellenistycznego – ostatni etap rozwoju sztuki starogreckiej, obejmujący czasy od śmierci Aleksandra Macedońskiego (323 p.n.e.) do przejęcia Egiptu Ptolemeuszy przez Rzymian (30 p.n.e.). (pl)
  • Arte helenística é o termo aplicado à arte e arquitetura gregas ou de inspiração grega a partir do final do século IV até o final do século I a.C. Um grande número de conhecidas obras de arte gregas, tais como Laocoonte e seus filhos, a Vênus de Milo e a Vitória de Samotrácia, são deste período. A cultura helenística logo desenvolveu uma arte pela arte, tornando-se mais decorativa e suntuosa. Os elementos religiosos passaram a segundo plano. Segundo Plínio, a arte helenística estava em todos os lugares, de casas até sapatarias. (pt)
  • Epoka hellenistyczna – okres w dziejach regionu Morza Śródziemnego i Bliskiego Wschodu (zwłaszcza obszarów znajdujących się pod greckim panowaniem), którego początek wyznacza śmierć Aleksandra Wielkiego w 323 roku p.n.e., a koniec – rzymskie podboje zakończone zajęciem ptolemejskiego Egiptu w 30 roku p.n.e. Niekiedy zwany hellenizmem lub epoką aleksandryjską. Terminu „epoka hellenistyczna” po raz pierwszy użył w swoich pracach na temat Aleksandra Wielkiego niemiecki historyk Johann Gustav Droysen w odniesieniu jednak do nieco szerszego okresu – od śmierci Aleksandra do IV wieku. (pl)
  • Het hellenisme (Oudgrieks: Ἑλληνισμός, Latijn: hellenismos) is het verspreiden van de Griekse cultuur. De Hellenistische periode was in engere zin het tijdperk waarin het oude Griekenland op zijn hoogtepunt was vanaf de veroveringen door Alexander de Grote tot de Romeinse verovering van Griekenland en het oude Nabije Oosten (334–30 v.Chr.). De hellenistische wereld besloeg het Macedonische Rijk (334–301 v.Chr. in stamland Macedonië, het Griekse vasteland en het voormalige Perzische Rijk van Egypte tot in het noordwesten van India) en de Griekse opvolgersstaten daarvan (de diadochenrijken), waarbinnen grootschalige handel en culturele uitwisseling op gang kwam. In ruimere maar minder gebruikelijke zin wordt met "hellenisme" gedoeld op iedere verbreiding van de Griekse cultuur buiten Grieken (nl)
  • O período helenístico refere-se ao período da história da Grécia e de parte do Oriente Médio compreendido entre a morte de Alexandre o Grande em 323 a.C. e a anexação da península grega e ilhas por Roma em 146 a.C. Caracterizou-se pela difusão da civilização grega numa vasta área que se estendia do mar Mediterrâneo oriental à Ásia Central. De modo geral, o helenismo foi a concretização de um ideal de Alexandre: o de levar e difundir a cultura grega aos territórios que conquistava. Foi neste período que as ciências particulares tiveram seu primeiro e grande desenvolvimento. Foi o tempo de Euclides e Arquimedes. O helenismo marcou um período de transição para o domínio e apogeu de Roma. (pt)
  • Эллинизм — период в истории Средиземноморья, в первую очередь восточного, длившийся со времени смерти Александра Македонского (323 г. до н. э.) до окончательного установления римского господства на этих территориях, которое датируется обычно падением эллинистического Египта в 30 г. до н. э.. Термин первоначально обозначал правильное употребление греческого языка, особенно не греками, но после опубликования работы Иоганна Густава Дройзена «История эллинизма» (1836—1843 гг.) понятие вошло в историческую науку. (ru)
  • Ця стаття про культуру доби еллінізму, історичні аспекти викладені у статті Елліністичний період. Елліністи́чна цивіліза́ція — термін, який має два смислових значення: хронологічне — культура епохи еллінізму і типологічне — культура, що виникла в результаті взаємодії грецьких (еллінських) і місцевих елементів. Типологічне розуміння призводить до розширення хронологічних та географічних рамок аж до включення в поняття «Елліністична цивілізація» усієї культури античного світу від часу походів Александра Македонського (4 століття до н. е.) до падіння Римської імперії (5 століття н. е.). При цьому не беруться до уваги якісні зміни в ідеології та культурі, що виникли після римського завоювання. (uk)
rdfs:label
  • Hellenistic period (en)
  • الحضارة الهلنستية (ar)
  • فن هلنستي (ar)
  • عصر هلنستي (ar)
  • Període hel·lenístic (ca)
  • Art hel·lenístic (ca)
  • Helénismus (cs)
  • Ελληνιστική περίοδος (el)
  • Ελληνιστική τέχνη (el)
  • Hellenismus (de)
  • Helenisma Epoko (eo)
  • Helenisma arto (eo)
  • Helena civilizo (eo)
  • Arte helenístico (es)
  • Período helenístico (es)
  • Garai helenistikoa (eu)
  • Époque hellénistique (fr)
  • Art hellénistique (fr)
  • An Ré Héilleanaíoch (ga)
  • Periode Helenistik (in)
  • Seni rupa Helenistik (in)
  • Peradaban Hellenistik (in)
  • Arte ellenistica (it)
  • ヘレニズム (ja)
  • Ellenismo (it)
  • 헬레니즘 미술 (ko)
  • 헬레니즘 문명 (ko)
  • Sztuka grecka w okresie hellenistycznym (pl)
  • Hellenisme (nl)
  • Período helenístico (pt)
  • Hellenistische kunst (nl)
  • Epoka hellenistyczna (pl)
  • Arte helenística (pt)
  • Эллинизм (ru)
  • Hellenism (sv)
  • Hellenistisk konst (sv)
  • Елліністична цивілізація (uk)
  • Елліністичний період (uk)
  • 希腊化时期艺术 (zh)
  • 希臘化文明 (zh)
  • 希臘化時代 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:architecturalStyle of
is dbo:builder of
is dbo:governmentType of
is dbo:knownFor of
is dbo:occupation of
is dbo:philosophicalSchool of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:blank3Info of
is dbp:builder of
is dbp:collection of
is dbp:collections of
is dbp:complete of
is dbp:created of
is dbp:cultures of
is dbp:epochs of
is dbp:era of
is dbp:governmentType of
is dbp:mainInterests of
is dbp:period of
is dbp:schoolTradition of
is dbp:subDiscipline of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of
Powered by OpenLink Virtuoso    This material is Open Knowledge     W3C Semantic Web Technology     This material is Open Knowledge    Valid XHTML + RDFa
This content was extracted from Wikipedia and is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License