Pitch is a perceptual property of sounds that allows their ordering on a frequency-related scale,or more commonly, pitch is the quality that makes it possible to judge sounds as "higher" and "lower" in the sense associated with musical melodies. Pitch can be determined only in sounds that have a frequency that is clear and stable enough to distinguish from noise. Pitch is a major auditory attribute of musical tones, along with duration, loudness, and timbre.

Property Value
dbo:abstract
  • الحدة أو الدرجة الصوتية هي خاصية إدراكية تسمح بترتيب الأصوات حسب سلم مرتبط بالتردد، أي حسب عدد تواتر الاهتزازات «الذبذبات» هيرتز في الثانية. الحدة خاصية تمكن من التمييز بين الصوتين الحاد والغليظ في الألحان الموسيقية، والتي تتطلب أصواتا ذوات ترددات واضحة ومستقرة بما يكفي لتمييزها عن الضوضاء. الحدة هي السمة السمعية الرئيسية للنغمات الموسيقية، إلى جانب المدة، والجهارة، والجرس. (ar)
  • L'altura és la freqüència fonamental percebuda d'un so. Mentre que la freqüència fonamental es determina a través de mesures físiques, l'altura pot ser diferent d'aquesta mesura a causa dels harmònics que es troben a altres freqüències diferents a la fonamental. Es diu que un so és més agut si té més altura i que és greu si en té menys. És una de les característiques fonamentals per definir un so, juntament amb la durada, la intensitat i el timbre. En música, la unitat occidental per mesurar l'altura dels sons i les distàncies que hi ha entre si, és el to; i la seva meitat, el semitò. (ca)
  • Výška (anglicky pitch) je subjektivní vlastnost zvuků, která umožňuje jejich uspořádání do řady podle frekvencí.Jinou definicí je, že výška zvuku je vlastnost, podle které posuzujeme zvuky jako „vyšší“ a „nižší“ ve stejném smyslu jako u hudební melodie. Výšku lze určit pouze u zvuků, které mají frekvenci tak jasnou a stabilní, že je lze rozlišit od šumu.Výška tónu je spolu s délkou, silou a barvou hlavními sluchovými atributy tónů. Výšku lze kvantifikovat pomocí frekvence; výška však není čistě objektivní fyzikální vlastnost; je to subjektivní psychoakustický atribut zvuku. Studium výšky tónů a jejího vnímání bylo historicky hlavním problémem psychoakustiky a bylo nápomocné při formování a testování teorií reprezentace zvuku, jeho zpracování a vnímání sluchovým ústrojím. (cs)
  • Η συχνότητα που αντιστοιχεί σε κάθε νότα καθορίζει και το τονικό ύψος της, για παράδειγμα το τονικό ύψος της νότας λα είναι στα 440HZ χαμηλότερες νότες θεωρούνται αυτές που είναι πιο κάτω απο τα 440 HZ και υψηλότερες αυτές που έχουν περισσότερα HZ Στη τονική μουσική κατά την άποψη του συγκερασμένου συστήματος (τόνος-ημιτόνιο με χώρισμα της οκτάβας σε 12 όμοια ημιτόνια ) υπάρχουν χαμηλές νότες και υψηλές. Το τονικό ύψος εν τέλει χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη συχνότητα που εκπέμπει κάθε ήχος (el)
  • Pitch is a perceptual property of sounds that allows their ordering on a frequency-related scale,or more commonly, pitch is the quality that makes it possible to judge sounds as "higher" and "lower" in the sense associated with musical melodies. Pitch can be determined only in sounds that have a frequency that is clear and stable enough to distinguish from noise. Pitch is a major auditory attribute of musical tones, along with duration, loudness, and timbre. Pitch may be quantified as a frequency, but pitch is not a purely objective physical property; it is a subjective psychoacoustical attribute of sound. Historically, the study of pitch and pitch perception has been a central problem in psychoacoustics, and has been instrumental in forming and testing theories of sound representation, processing, and perception in the auditory system. (en)
  • En muziko, tonalto estas la percepto de la frekvenco de tono. Ekzemple, la A super estas nuntempe fiksita je 440 Hercoj (Hz) (ofte skribata kiel "A = 440 Hz", kaj konata kiel koncerta tonalto), kvankam ne ĉiam estis tiel (vidu sekcion Historiaj tonaltaj normoj sube). Tonalto estas ofte citata kiel unu el la fundamentaj flankoj de muziko. Ni notu, ke tonalto estas io perceptata, sed frekvenco estas la fizika mezuro de vibrado. Ni povas diri, ke la tonon A super meza C ludatan sur ĉia instrumento oni perceptas la sama tonalto kiel je 440Hz, sed ne nepre enhavas tiun frekvencon aŭ nur tiun frekvencon. Plie, eta ŝanĝo en frekvenco ne nepre kondukas al perceptata ŝanĝo en tonalto, sed ŝanĝo en tonalto implicas ŝanĝon en frekvenco. Fakte, la (la sojlo, ĉe kiu ŝanĝo de tonalto perceptiĝas) kuŝas ĉirkaŭ kvin cendoj, sed varias tra la registro de aŭdado kaj estas pli preciza kiam la du tonaltoj ludiĝas . Simile al aliaj homaj stimuloj, la percepto de tonalto ankaŭ povas esti klarigita de la . Tonalton oni povas priskribi en diversaj manieroj, i.a. kiel alta aŭ malalta, aŭ nediskreta, aŭ , kaj kiel determina aŭ nedetermina. Tonalto ofte mezuriĝas laŭ frekvenco aŭ , sed oni plej ofte ĝin priparolas per kaj ties literaj etikedoj (C#). En muziko la frekvenco de specifa tonalto ne estas tiel grava kiel ĝia rilato al aliaj frekvencoj — la diferencon inter du tonaltoj oni povas esprimi per proporcio aŭ mezuri en cendoj. Oni diras, ke tiuj, kiuj havas senton por iliaj rilatoj, havas , kaj tiuj, kiuj havas senton por la efektivaj frekvencoj sendepende de aliaj tonaltoj havas absolutan sonsenton. La parencecajn tonaltojn de individuaj notoj en skalo oni povas determini per unu da nombroj de sistemoj. En la okcidento, la dekdu-nota kromata gamo estas la plej komuna metodo de organizado, kun nun la plej larĝe uzata metodo sintonizio tiun skalon. En ĝi, la tonalta propocio inter iuj ajn du postaj notoj de la skalo estas precize la dekdua radiko de du. En sistemoj (kiel uzataj en la tempo de Johann Sebastian Bach [Baĥ], eksemple), diferencaj metodoj de uzita. Preskaŭ ĉiuj el iliaj sistemoj havas unu intervalon komune, la oktavo, kie la tonalto de unu da noto estas duobla la frekvenco de la alia. Eksemple, se la A super meza C estas 440 Hz, la A oktavo super tio estos 880 Hz. Simila ol aliaj sencoj, la relativa perceptado de tonalto povas mistifiki, rezultigante "". Estas pluraj de ili, kiel la , sed plej noteble la , kie senhalta aŭ diskreta sekvo de speciale formataj tonoj povas iĝi soni kvazaŭ tiu sekvo daŭras altigi eterne, kiam ĝi fakte estas lerta aŭda iluzio. En , , aŭ "tonalto" estas specifa frekvenco dum estas ĉiuj oktavoj de frekvenco (tono). Tonaltoj nomiĝas per entjeroj ĉar de oktava kaj enharmonia ekvivalenteco (eksemple, C# kaj Db estas la sama tonalto kiam C4 and C5 estas funkcie la samaj, unu oktavo aparte). Diskretaj tonaltoj, prefere ol seninterrompe varieblecaj tonaltoj, estas virtuale universalaĵo, kun esceptoj inkluzive de "defalantaj rasoj" (Sachs & Kunst, 1962) kaj "nedeterminataj-tonaltaj kantoj" (Malm, 1967). Glitantaj tonaltoj uziĝas en plej multaj kulturoj, sed estas rilatataj al la diskretaj tonaltoj kiujn ili aludas aŭ plibeligas. (Burns, 1999) (eo)
  • Die Tonhöhe wird in der Praxis mit der Frequenz (Schwingungsanzahl pro Zeitspanne) eines hörbaren Tones gleichgesetzt, genauer: mit der Grundfrequenz, also der Frequenz des tiefsten Teiltons in dem betreffenden Klang (siehe z. B. Stimmung (Musik), Intervall (Musik), Kammerton). Die Tonhöhe ist neben der Tondauer, der Lautheit und der Klangfarbe eine wichtige Eigenschaft musikalischer Töne und der Vokale gesprochener Sprache. (de)
  • La altura en música es la cualidad que diferencia un sonido agudo de un sonido grave y depende de la frecuencia del sonido, que es la que determina el nombre de las notas. Se trata de una de las cuatro cualidades esenciales del sonido, junto con la duración, la intensidad y el timbre. En psicoacústica la altura es un parámetro utilizado para determinar la percepción del tono de un sonido. Las ondas sonoras se originan siempre por el movimiento vibratorio de algún cuerpo en contacto con un medio en el cual el sonido es posible, sea la caja de armonía o resonancia de un piano o el diafragma de un tambor. En los instrumentos de viento, el cuerpo vibrante es una columna de aire. La frecuencia se mide en hercios, el número de veces que vibra una onda sonora en un segundo. Cuanto más alta sea la frecuencia de la onda sonora, mayor será la altura del sonido, o sea más agudo. Existen diversos subcontenidos dentro de altura: las variaciones de ella, continua y gradual, los registros, si es fija o variable, determinada o indeterminada.[cita requerida] El umbral inferior del oído humano se encuentra entre los 16 y 20 Hz, y el superior entre los 16 000 y 20 000 Hz, según el oído de cada persona. Los sonidos que se encuentran por debajo del umbral inferior o por encima del superior no son registrados por el oído, debido a limitaciones naturales del aparato auditivo humano. Se llama ultrasonidos a los sonidos que se encuentran por encima del umbral superior. Un coro mixto se mueve entre 64 y 1 500 Hz, y un piano de cola entre 20 y 4 176 Hz. (es)
  • Airí de chéadfa na cloisteála a ligeann do dhuine a mheasúnú go bhfuil an fhuaim ard nó íseal ó thaobh na minicíochta de. D'athraigh an airde ag a bhfuaimníonn nóta ceolmhar is a mbíonn gléasanna ceoil i dtiúin leo ó am go chéile. Is é an nóta caighdeánach anois (ar ghlac Eagraíocht Idirnáisiúnta na gCaighdeán leis i 1955) ná a′ = 440 Hz. Duine ar féidir leis airde nóta aonaraigh a ainmniú go cruinn, deirtear go bhfuil airde fhoirfe aige. (ga)
  • Dalam teori musik, tala atau tinggi nada menunjuk pada persepsi atas frekuensi suatu nada. Sebagai contoh, nada A di atas memiliki tinggi nada yang sekarang diset ekuivalen dengan 440 Hz (sering ditulis "A=440 Hz", dan dikenal sebagai nada konser), sekalipun tidak selalu demikian. Hubungan relatif antartinggi nada dalam suatu tangga nada dapat ditentukan dengan salah satu sistem . Dalam musik barat, dua belas skala kromatik adalah cara umum organisasi, dengan yang sekarang merupakan metode yang paling umum digunakan untuk menala skala itu. Dalam temperamen sama, rasio frekuensi dua not yang berurutan adalah . Dalam sistem temperamen baik, cara penalaan yang berbeda dipakai. Hampir semua sistem mempunyai satu interval yang sama, misalnya oktaf di mana tinggi suatu nada adalah dua kali frekuensinya dari nada yang lain. (in)
  • En musique, la hauteur est l'une des caractéristiques essentielles d'un son ou note, les autres étant la durée, l'intensité, le timbre et l'expression. En musique occidentale, on désigne la hauteur par le nom d'une note sur une échelle ou gamme. La hauteur relative d'une note dans la gamme s'appelle degré. Le solfège écrit vers le haut de la portée les notes aiguës, et inversement, vers le bas, les graves. On écrit les signes correspondant aux instruments qui n'ont pas de hauteur précise, bien qu'ils puissent sonner aigu ou grave, comme les tambours, sur une ligne horizontale quelconque, l'important étant leur placement dans le temps, noté de gauche à droite. La perception des hauteurs est un des champs d'investigation de la psychoacoustique. La tradition musicale et les études de psychologie expérimentale convergent pour analyser cette perception en deux composantes distinctes, provenant de deux systèmes physiologiques différents. La perception de la hauteur spectrale place le son entendu assez approximativement sur une échelle entre graves et aiguës. La perception de la hauteur tonale rend capable de différencier deux sons harmoniques proches, indépendamment de leur richesse en graves et en aiguë. Dépendant de capacités d'interprétation et sujette à l'apprentissage, la perception des hauteurs apparaît comme une fonction cognitive. (fr)
  • L'altezza è la frequenza fondamentale di una nota musicale o suono che viene percepita, ed è una delle caratteristiche principali di un suono. L'altezza è la qualità che permette di distinguere se un suono è acuto o grave e dipende dalla frequenza dell'onda sonora che lo ha generato. In particolare: più la frequenza di un'onda sonora è elevata e più il suono ci sembrerà acuto, mentre più è bassa la frequenza e più il suono ci apparirà grave. Nonostante la frequenza fondamentale reale possa essere determinata con una misura fisica, essa può differire dall'altezza percepita per via degli ipertoni e degli armonici naturali del suono. Il sistema di percezione uditiva umano può avere anche difficoltà a distinguere differenze di altezza fra le note, in alcune circostanze. I limiti dell'orecchio umano vanno da un minimo di 16 Hz ad un massimo di 20 000 Hz. La pratica musicale tuttavia si serve di suoni la cui frequenza è compresa in limiti più ristretti e precisamente tra 64 e 8 000 vibrazioni semplici al secondo. (it)
  • 音高(おんこう)、ピッチとは、 1. * 音楽用語 2. * 音声学用語 における音の高さのこと。 本項では音楽用語の「音高」「ピッチ」について解説する。音声学の「ピッチ」についてはアクセントを参照。 (ja)
  • 음높이(소리의 높이) 또는 피치(pitch)는 음의 높낮이를 가리키는 음악용어다. 보통 A4, B3과 같은 표기법을 사용하거나 Hz로 표기한다. 악보에서는 음높이를 줄과 칸으로 표현한다. 음의 진동수가 클수록 음높이는 높아지며, 진동수가 2배가 되면 한 옥타브 높은 음이 된다. (ko)
  • Toonhoogte is een kenmerkende eigenschap van een toon, die in directe relatie staat met het waargenomen spectrum van het geluid van de klinkende toon. De toonhoogte wordt weergegeven door het aantal trillingen per seconde, de frequentie, van de grondtoon in het spectrum, uitgedrukt in Hz (hertz). In muzieknotatie wordt de toonhoogte bepaald door de hoogte van de betrokken noot op de notenbalk; hoe hoger de toon, hoe hoger de noot op de balk genoteerd wordt (slechts afhankelijk van de muzieksleutel). De toonhoogte van de a', de stemtoon (a-eengestreept), is (tegenwoordig) gestandaardiseerd op 440 hertz. De toonhoogten hangen af van de gebruikte stemming, zoals aangegeven in onderstaande tabel. Een piano is gebruikelijk gestemd in de gelijkzwevende stemming, een viool als solo-instrument in de reine stemming (natuurlijke stemming). In de onderstaande tabel staan de toonhoogtes van de tonen van de piano in de gelijkzwevende temperatuur, uitgaande van de kamertoon a' van 440 Hz. Ter vergelijking zijn de frequenties van de grote-tertsladder van c' in de reine stemming opgenomen. De tabel vermeldt ook de toonsafstanden tot c'; dat zijn geen frequenties maar verhoudingen van twee frequenties. (nl)
  • Wysokość dźwięku – w muzyce, częstotliwość tonu podstawowego. Instrumenty lub ich elementy (np. struny), podczas grania na nich, drgają z określoną częstotliwością zależną od rodzaju materiałów, z jakich zostały wykonane oraz od ich wymiarów fizycznych. Wysokość dźwięku zależna jest od ilości drgań wykonanych w jednostce czasu; im większa częstotliwość drgań, tym wyższy jest dźwięk Częstotliwość drgań wszystkich dźwięków „a” na fortepianie, strojonych według obowiązującego obecnie stroju (a1=440 drgań na sekundę) jest następująca: Różnice wysokości dwóch dźwięków określane są mianem interwału. Dany interwał odpowiada zawsze określonemu stosunkowi częstotliwości, np.: * 2:1 = oktawa, * 3:2 = kwinta itd. W przeszłości obowiązywał tzw. , w którym dźwięk a1 posiadał częstotliwość drgań 435 Hz, ale w 1939 r. na mocy międzynarodowego porozumienia przyjęto, jako ogólnie obowiązujący, strój a1=440 Hz. [potrzebny przypis] (pl)
  • Эта статья о физическом термине. О музыкальном звуке см. отдельную статью Высота звука — свойство звука, определяемое человеком на слух и зависящее в основном от частоты звука, то есть от числа колебаний среды (обычно воздуха) в секунду, которые воздействуют на барабанную перепонку человека. С увеличением частоты колебаний растёт высота звука. В первом приближении субъективная высота звука пропорциональна логарифму частоты — согласно закону Вебера-Фехнера. (ru)
  • Em música, altura refere-se à forma como o ouvido humano percebe a frequência fundamental dos sons (i.e. o tom). As baixas frequências são percebidas como sons graves e as mais altas como sons agudos, ou os tons graves e os tons agudos. Tom é a altura de um som na escala geral dos sons. (pt)
  • Tonhöjd är upplevd frekvens eller svängningstal av en ton från en svängningskälla, till exempel ett musikinstrument eller den mänskliga rösten. Människan uppfattar en ton med högre frekvens som högre belägen. (sv)
  • 音高(英語:pitch)在音樂領域裡指的是人類心理對音符基頻之感受。 (zh)
  • Висота́ зву́ку — суб'єктивна оцінка якості звуку. Залежить, головним чином, від частоти звукових коливань. Чим більше частота коливань, тим вище звук. Для звуків з неперіодичними коливаннями (шумів) визначення висоти звуку ускладнено. У музичній практиці розрізняють звуки з визначеною висотою та невизначеною висотою (див. також звук музичний). Висота звуку визначається частотою коливань основного тону (незалежно від амплітуди коливань складових) і фіксується як нота. Звуковисотна шкала поділяється на октави, октава поділяється на 12 півтонів. Звуковисотна шкала є логарифмічною — звуки, що відстоять один від одного на октаву зв'язані співвідношенням 1 : 2, звуки, що відстоять на півтону в темперованому строї зв'язані співвідношенням 1 : , тому арифметична різниця частот коливань сусідніх нот буде меншою в низькому регістрі й більшою у високому регістрі. (uk)
dbo:soundRecording
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 77933 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 30197 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 986106719 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:filename
  • Sine wave 440.ogg (en)
dbp:title
  • 440.0
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • الحدة أو الدرجة الصوتية هي خاصية إدراكية تسمح بترتيب الأصوات حسب سلم مرتبط بالتردد، أي حسب عدد تواتر الاهتزازات «الذبذبات» هيرتز في الثانية. الحدة خاصية تمكن من التمييز بين الصوتين الحاد والغليظ في الألحان الموسيقية، والتي تتطلب أصواتا ذوات ترددات واضحة ومستقرة بما يكفي لتمييزها عن الضوضاء. الحدة هي السمة السمعية الرئيسية للنغمات الموسيقية، إلى جانب المدة، والجهارة، والجرس. (ar)
  • L'altura és la freqüència fonamental percebuda d'un so. Mentre que la freqüència fonamental es determina a través de mesures físiques, l'altura pot ser diferent d'aquesta mesura a causa dels harmònics que es troben a altres freqüències diferents a la fonamental. Es diu que un so és més agut si té més altura i que és greu si en té menys. És una de les característiques fonamentals per definir un so, juntament amb la durada, la intensitat i el timbre. En música, la unitat occidental per mesurar l'altura dels sons i les distàncies que hi ha entre si, és el to; i la seva meitat, el semitò. (ca)
  • Η συχνότητα που αντιστοιχεί σε κάθε νότα καθορίζει και το τονικό ύψος της, για παράδειγμα το τονικό ύψος της νότας λα είναι στα 440HZ χαμηλότερες νότες θεωρούνται αυτές που είναι πιο κάτω απο τα 440 HZ και υψηλότερες αυτές που έχουν περισσότερα HZ Στη τονική μουσική κατά την άποψη του συγκερασμένου συστήματος (τόνος-ημιτόνιο με χώρισμα της οκτάβας σε 12 όμοια ημιτόνια ) υπάρχουν χαμηλές νότες και υψηλές. Το τονικό ύψος εν τέλει χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη συχνότητα που εκπέμπει κάθε ήχος (el)
  • Die Tonhöhe wird in der Praxis mit der Frequenz (Schwingungsanzahl pro Zeitspanne) eines hörbaren Tones gleichgesetzt, genauer: mit der Grundfrequenz, also der Frequenz des tiefsten Teiltons in dem betreffenden Klang (siehe z. B. Stimmung (Musik), Intervall (Musik), Kammerton). Die Tonhöhe ist neben der Tondauer, der Lautheit und der Klangfarbe eine wichtige Eigenschaft musikalischer Töne und der Vokale gesprochener Sprache. (de)
  • Airí de chéadfa na cloisteála a ligeann do dhuine a mheasúnú go bhfuil an fhuaim ard nó íseal ó thaobh na minicíochta de. D'athraigh an airde ag a bhfuaimníonn nóta ceolmhar is a mbíonn gléasanna ceoil i dtiúin leo ó am go chéile. Is é an nóta caighdeánach anois (ar ghlac Eagraíocht Idirnáisiúnta na gCaighdeán leis i 1955) ná a′ = 440 Hz. Duine ar féidir leis airde nóta aonaraigh a ainmniú go cruinn, deirtear go bhfuil airde fhoirfe aige. (ga)
  • 音高(おんこう)、ピッチとは、 1. * 音楽用語 2. * 音声学用語 における音の高さのこと。 本項では音楽用語の「音高」「ピッチ」について解説する。音声学の「ピッチ」についてはアクセントを参照。 (ja)
  • 음높이(소리의 높이) 또는 피치(pitch)는 음의 높낮이를 가리키는 음악용어다. 보통 A4, B3과 같은 표기법을 사용하거나 Hz로 표기한다. 악보에서는 음높이를 줄과 칸으로 표현한다. 음의 진동수가 클수록 음높이는 높아지며, 진동수가 2배가 되면 한 옥타브 높은 음이 된다. (ko)
  • Эта статья о физическом термине. О музыкальном звуке см. отдельную статью Высота звука — свойство звука, определяемое человеком на слух и зависящее в основном от частоты звука, то есть от числа колебаний среды (обычно воздуха) в секунду, которые воздействуют на барабанную перепонку человека. С увеличением частоты колебаний растёт высота звука. В первом приближении субъективная высота звука пропорциональна логарифму частоты — согласно закону Вебера-Фехнера. (ru)
  • Em música, altura refere-se à forma como o ouvido humano percebe a frequência fundamental dos sons (i.e. o tom). As baixas frequências são percebidas como sons graves e as mais altas como sons agudos, ou os tons graves e os tons agudos. Tom é a altura de um som na escala geral dos sons. (pt)
  • Tonhöjd är upplevd frekvens eller svängningstal av en ton från en svängningskälla, till exempel ett musikinstrument eller den mänskliga rösten. Människan uppfattar en ton med högre frekvens som högre belägen. (sv)
  • 音高(英語:pitch)在音樂領域裡指的是人類心理對音符基頻之感受。 (zh)
  • Výška (anglicky pitch) je subjektivní vlastnost zvuků, která umožňuje jejich uspořádání do řady podle frekvencí.Jinou definicí je, že výška zvuku je vlastnost, podle které posuzujeme zvuky jako „vyšší“ a „nižší“ ve stejném smyslu jako u hudební melodie. Výšku lze určit pouze u zvuků, které mají frekvenci tak jasnou a stabilní, že je lze rozlišit od šumu.Výška tónu je spolu s délkou, silou a barvou hlavními sluchovými atributy tónů. (cs)
  • Pitch is a perceptual property of sounds that allows their ordering on a frequency-related scale,or more commonly, pitch is the quality that makes it possible to judge sounds as "higher" and "lower" in the sense associated with musical melodies. Pitch can be determined only in sounds that have a frequency that is clear and stable enough to distinguish from noise. Pitch is a major auditory attribute of musical tones, along with duration, loudness, and timbre. (en)
  • En muziko, tonalto estas la percepto de la frekvenco de tono. Ekzemple, la A super estas nuntempe fiksita je 440 Hercoj (Hz) (ofte skribata kiel "A = 440 Hz", kaj konata kiel koncerta tonalto), kvankam ne ĉiam estis tiel (vidu sekcion Historiaj tonaltaj normoj sube). Tonalto estas ofte citata kiel unu el la fundamentaj flankoj de muziko. (eo)
  • La altura en música es la cualidad que diferencia un sonido agudo de un sonido grave y depende de la frecuencia del sonido, que es la que determina el nombre de las notas. Se trata de una de las cuatro cualidades esenciales del sonido, junto con la duración, la intensidad y el timbre. En psicoacústica la altura es un parámetro utilizado para determinar la percepción del tono de un sonido. Existen diversos subcontenidos dentro de altura: las variaciones de ella, continua y gradual, los registros, si es fija o variable, determinada o indeterminada.[cita requerida] (es)
  • En musique, la hauteur est l'une des caractéristiques essentielles d'un son ou note, les autres étant la durée, l'intensité, le timbre et l'expression. En musique occidentale, on désigne la hauteur par le nom d'une note sur une échelle ou gamme. La hauteur relative d'une note dans la gamme s'appelle degré. Le solfège écrit vers le haut de la portée les notes aiguës, et inversement, vers le bas, les graves. On écrit les signes correspondant aux instruments qui n'ont pas de hauteur précise, bien qu'ils puissent sonner aigu ou grave, comme les tambours, sur une ligne horizontale quelconque, l'important étant leur placement dans le temps, noté de gauche à droite. (fr)
  • Dalam teori musik, tala atau tinggi nada menunjuk pada persepsi atas frekuensi suatu nada. Sebagai contoh, nada A di atas memiliki tinggi nada yang sekarang diset ekuivalen dengan 440 Hz (sering ditulis "A=440 Hz", dan dikenal sebagai nada konser), sekalipun tidak selalu demikian. Dalam sistem temperamen baik, cara penalaan yang berbeda dipakai. Hampir semua sistem mempunyai satu interval yang sama, misalnya oktaf di mana tinggi suatu nada adalah dua kali frekuensinya dari nada yang lain. (in)
  • L'altezza è la frequenza fondamentale di una nota musicale o suono che viene percepita, ed è una delle caratteristiche principali di un suono. L'altezza è la qualità che permette di distinguere se un suono è acuto o grave e dipende dalla frequenza dell'onda sonora che lo ha generato. In particolare: più la frequenza di un'onda sonora è elevata e più il suono ci sembrerà acuto, mentre più è bassa la frequenza e più il suono ci apparirà grave. Nonostante la frequenza fondamentale reale possa essere determinata con una misura fisica, essa può differire dall'altezza percepita per via degli ipertoni e degli armonici naturali del suono. Il sistema di percezione uditiva umano può avere anche difficoltà a distinguere differenze di altezza fra le note, in alcune circostanze. (it)
  • Toonhoogte is een kenmerkende eigenschap van een toon, die in directe relatie staat met het waargenomen spectrum van het geluid van de klinkende toon. De toonhoogte wordt weergegeven door het aantal trillingen per seconde, de frequentie, van de grondtoon in het spectrum, uitgedrukt in Hz (hertz). (nl)
  • Wysokość dźwięku – w muzyce, częstotliwość tonu podstawowego. Instrumenty lub ich elementy (np. struny), podczas grania na nich, drgają z określoną częstotliwością zależną od rodzaju materiałów, z jakich zostały wykonane oraz od ich wymiarów fizycznych. Wysokość dźwięku zależna jest od ilości drgań wykonanych w jednostce czasu; im większa częstotliwość drgań, tym wyższy jest dźwięk Częstotliwość drgań wszystkich dźwięków „a” na fortepianie, strojonych według obowiązującego obecnie stroju (a1=440 drgań na sekundę) jest następująca: * 2:1 = oktawa, * 3:2 = kwinta itd. [potrzebny przypis] (pl)
  • Висота́ зву́ку — суб'єктивна оцінка якості звуку. Залежить, головним чином, від частоти звукових коливань. Чим більше частота коливань, тим вище звук. Для звуків з неперіодичними коливаннями (шумів) визначення висоти звуку ускладнено. (uk)
rdfs:label
  • Pitch (music) (en)
  • حدة (موسيقى) (ar)
  • Altura (so) (ca)
  • Výška tónu (cs)
  • Tonhöhe (de)
  • Τονικό ύψος (el)
  • Tonalto (eo)
  • Altura (música) (es)
  • Hauteur (musique) (fr)
  • Airde (minicíocht) (ga)
  • Tinggi nada (in)
  • Altezza (acustica) (it)
  • 音高 (ja)
  • 음높이 (ko)
  • Toonhoogte (nl)
  • Wysokość dźwięku (pl)
  • Altura (música) (pt)
  • Высота звука (ru)
  • Tonhöjd (sv)
  • Висота звуку (uk)
  • 音高 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of