| p:abstract
| - The flute is a musical instrument of the woodwind family. Unlike other woodwind instruments, a flute is a reedless wind instrument that produces its sound from the flow of air against an edge.A musician who plays the flute can be referred to as a flute player, a flautist, a flutist, or a fluter. (en)
- Terme générique, une flûte est un instrument de musique à vent dont le son est créé par la vibration d'un souffle d’air se fendant sur un biseau droit, en encoche ou en anneau. Ce souffle peut être dirigé par un conduit ou par les lèvres de l'instrumentiste ou provenir d'une soufflerie mécanique . Le plus souvent de forme tubulaire mais parfois globulaire, en graminée, en bois, en os ou en corne, mais aussi en pierre, en terre cuite, en plastique, en métal, en ivoire et même en cristal, la flûte peut être formée d'un ou de plusieurs tuyaux, avec ou sans trous, ou posséder une coulisse.D'origine très lointaine, dès la préhistoire, elle se retrouve partout dans le monde sous toutes sortes de formes. Certaines, à l'époque baroque, se virent ajouter un système de clés permettant d'obstruer les trous. Cette invention, dont il est impossible de tracer l'origine, fut notamment développée par Theobald Boehm au XIX siècle.On distingue :* les flûtes à conduit :** le flageolet,** la flûte à bec,** le tin whistle (flûte irlandaise),** la flûte harmonique,** le flabiol, le galoubet, le txistu,** le pinquillo andin,** la tarqa et l'anata andines,** le moceño andin,** le suling,** la sodina,** la fujara slovaque;* les flûtes traversières :** le fifre,** la flûte traversière classique,** le piccolo,** la flûte traversière baroque,** le bansurî, flûte indienne,** le palahuito, flûte traversière andine,** le dízi, incluant le bāngdí et le qudi,** le taegum, flûte traversière coréenne proche par son organologie du dizi chinois, utilisée dans la musique a'ak, équivalent coréen du gagaku japonais,** les flûtes traversières japonaises : ryuteki, nohkan, komabue, kagurabue, dengakubue, shinobue, misatobue, ...** la flûte peule;* les flûtes à encoche :** le xiao chinois,** la quena, flûte de roseau andine, et ses variantes plus grandes et plus petites,** le shakuhachi, flûte de bambou japonaise;* les flûtes obliques :** le ney, flûte orientale, gasbâ, qawala égyptien,** le kaval turc,** le kaval bulgare,** le blul arménien;* les flûtes globulaires :** l'ocarina,** le xun chinois,** le sifflet;* les flûtes nasales :** la flûte nasale droite,** le sifflet à nez;* les flûtes de Pan :** le siku des Indiens Aymaras des Andes, également appelé antara en langue quechua et zampoña en espagnol, avec ses modèles de différentes tailles : toyo, chili, mala et sanka, de la plus grande à la plus petite,** le rondador de l'Équateur,** le naï roumain,** le paixiao chinois;* les flûtes à coulisse :** la jazzoflûte.* Également :** l'aulos, des Grecs anciens : cet instrument à anche n'est pas une flûte, mais est cependant presque toujours appelé « flûte double » dans la littérature. (fr)
- 笛（ふえ）は気流によって音を出す器具一般を指す。元来「吹き鳴らすもの」を意味し、現在では楽器、玩具、合図、警報など広い用途で用いられる。特にエアリード構造のものを指すことが多い。語源は吹柄、吹枝（いずれもフキエないしフクエ）といわれるが異説も多い。文献上の初出は日本書紀の「天之鳥笛」であるが詳しい形状などは不明である。万葉仮名では「輔曳」と表記された。 (ja)
- Fluit is een verzamelnaam voor een aantal aangeblazen muziekinstrumenten (aerofonen) die hun geluid produceren door middel van een luchtstroom die op een scherpe rand gericht wordt.* Dwarsfluit of orkestfluit * Blokfluit* Tin-whistle* Bamboefluit* Panfluit* Ocarina* Kaval* Fluier* Scheidsrechtersfluitje* HondenfluitjeAan fluiten hoeft overigens niet noodzakelijk een fluit te pas te komen. (nl)
- Flet – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów wargowych. Zazwyczaj ma postać cienkiej, pustej w środku rurki (istnieją również flety o innych kształtach, np. okaryna). Najbardziej znanymi odmianami fletów są flet poprzeczny, popularny instrument muzyki poważnej, oraz flet prosty, powszechnie wykorzystywany jako pomoc dydaktyczna na zajęciach wychowania muzycznego w szkołach. Pierwsze ślady fletów odnajduje się w Chinach. Szacuje się, że powstały ok. 4000 tys. lat przed naszą erą. Istnieją poszlaki, które pozwalają wierzyć, że flet poprzeczny znany był już w starożytności. Na pewno jednak był znanym i popularnym instrumentem już w średniowieczu. W XI-wiecznej kopii z modlitewnika św. Grzegorza z Nazjanzu, którego oryginał pochodzi z IX wieku, znajduje się rysunek pasterza grającego na flecie poprzecznym. W następnych wiekach flet pojawia się często w ikonografii świeckiej i kościelnej. Flet staje się częstym atrybutem anioła, prawdopodobnie ze względu na "niebiańskie" brzmienie. Występuje także w ikonografii militarnej, obok bębnów i trąb. Analiza obrazów o charakterze świeckim pokazuje, że flet poprzeczny oraz flet prosty był często wykorzystywanym instrumentem dworskim obok lutni, harfy i rebec. Najnowsze badania odkryły fakt, że pierwsze FORMY fletów pochodzą z okresu 35 000 lat temu. Pierwszy zbiór muzyczny, w którym znalazły się utwory również na flet, pochodzi z około 1330 roku. Śpiewnik Johannesa Hadlauba zawiera 54 pieśni przeznaczonych na głos przy akompaniamencie skrzypek i fletu. Około 1360 poeta Guillaume de Machaut w jednym ze swych pism wyjaśnia różnice pomiędzy fletem prostym a poprzecznym. W tym samym czasie Eustache Deschamps w swych pismach sugeruje, że flet jednakowo nadaje się do wykonywania muzyki dworskiej jak i militarnej. W 1533 Pierre Attaingnant w Paryżu publikuje dwie kolekcje 58 pieśni. Większość z nich przeznaczona jest na flet poprzeczny, inne na flet prosty lub na oba instrumenty. W 1600 Aurelio Virgiliano w swym Il Dolcimelo zawiera Ricercare na flet. Jest to pierwsza znana solowa kompozycja na flet. W 1702 Michel de Labarre's componuje Pieces pour la flûte traversière avec la basse-continue. Pierwsza barokowa kompozycja na flet. W 1707 Jacques Martin Hotteterre, publikuje pierwszy podręcznik gry na flecie Principes de la flûte traversière. 1740 Fryderyk Wielki, zamiłowany flecista amator, zostaje królem Prus. W 1779 zaczyna swą karierę jako cudowne dziecko niewidomy Friedrich Ludwig Dülon, pierwszy wirtuoz fletu. W tym samym czasie powstaje wiele solowych utworów na flet pisanych przez wszystkich wielkich kompozytorów klasycystycznych. Pod koniec XVIII wieku na Paryskim konserwatorium naucza aż pięciu profesorów gry i kompozycji na flet. W wieku XIX popularność fletu zaczyna nabierać rozmiaru manii, przypominając tę związaną z gitarą w latach sześćdziesiątych XX wieku. Flet staje się ważnym instrumentem amatorskim, zajmuje też stałe miejsce w orkiestrze i jako instrument solowy. Występuje wielu wirtuozów instrumentu: Ludwig Dülon, Charles Nicholson, Theobald Boehm, Caspar Fürstenau, Joseph Richardson, Adolphe Hennebains i inni. W XX wieku flet utrzymuje swoją popularność w muzyce poważnej. Szczególnie wraz z odkrywaniem muzyki baroku, staje się ważnym instrumentem. Zostaje także, choć w dość ograniczonym zakresie, zaadaptowany jako instrument jazzowy. Pierwszym znanym jazzowym flecistą był Wayman Carver z orkiestry Chicka Webba. Inni znani jazzowi fleciści to: Tony Scott, Herbie Mann, Hubert Laws i Jerome Richardson. Także w rocku, szczególnie w progresywnym, flet staje się popularnym i ważnym instrumentem. W stałym składzie instrumentalnym posiadają go takie grupy jak Genesis, Jethro Tull, Focus, Gryphon, Gong, Renaissance, Mike Oldfield i inne. Do najsłynniejszych współcześnie flecistów na świecie należą m. in.: James Galway, Emmanuel Pahud, Janos Balint, William Benett, Andreas Adorjan, Peter-Lukas Graf, Pierre-Yves Artaud, Philippe Bernold, Alain Marion, Aurele Nicolet, Patrick Gallois i inni. (pl)
- Фле́йта — духовой музыкальный инструмент из группы деревянных (поскольку первоначально эти инструменты изготавливались из дерева). В отличие от других духовых инструментов, у флейты звуки образуются в результате рассекания потока воздуха об грань, вместо использования язычка. Музыкант, играющий на флейте, обычно именуется флейтистом. (ru)
- Flöjten är förmodligen mänsklighetens äldsta musikinstrument; en flöjt gjord av mammutben hittat i de tyska Alperna som är mellan 30 000 och 37 000 år gammal är det äldsta musikinstrument som hittats. Den allra enklaste typen av flöjt är ett rör som blåses över öppningen som när man blåser på flaska. I den andra änden av spektret finns den västerländska konsertflöjten, den som de flesta av oss tänker på när vi hör ordet flöjt, med sitt komplexa system av hål och klaffar. Toner bildas av en stående svängande luftpelare. Tonhöjden kan ändras, oftast genom att öppna och stänga en serie hål i flöjtrörets sida med hjälp av fingrar eller klaffar. Det finns även flöjter med en dragbar del för att ändra tonen. Enkla pipor som saknar fingerhål eller annan anordning för att åstadkomma olika toner kallas normalt inte för flöjter trots att de räknas dit om vi går efter hur ljudet åstadkommes. Hit hör enkla folkinstrument, såväl som visselpipor som används för andra ändamål än musik. Även lergöken är faktiskt en sorts flöjt. En av huvudtyperna av orgelstämmor kallas flöjtstämmor, då piporna i dem rent ljudtekniskt kan betraktas som flöjter. (sv)
- Se puede denominar flauta a un tipo de instrumento musical de viento. Por la sencillez de su construcción, puede que sea uno de los instrumentos más antiguos, pues con diversas formas se encuentra en todas las culturas. Consta de un tubo, generalmente de madera o metal (pero también de hueso, marfil, cristal, porcelana, plásticos o resinas, etc.) con una serie de orificios y una boquilla, en el borde del cual se produce el sonido: el aire puede llegar directamente de los labios del ejecutante, o introduciéndose antes en un canal enfocado al bisel . En algunas culturas también existen flautas que se tocan a través de la nariz .En líneas generales, según sea su forma, la embocadura puede producir el sonido sencillamente cuando el intérprete sopla, o bien exigir una postura especial de la boca. Abriendo o cerrando los orificios del cuerpo del instrumento se cambia la longitud del aire vibrante dentro del tubo, definiendo así la altura del sonido. Los orificios se tapan en algunos casos directamente con la yema de los dedos, en otras con llaves. En su sentido más elemental, para producir una escala ascendente se descubren secuencialmente los agujeros del instrumento, desde el más alejado de la boquilla hasta el más cercano; para obtener sonidos de octavas superiores pueden utilizarse armónicos, en algunos casos con la ayuda de digitaciones cruzadas . Existe un tipo de flauta especial, cuyo cuerpo no está constituido por un tubo, sino por una forma rechoncha, la llamada flauta globular. A este género pertenecen las ocarinas.A pesar de que puede estar construida en madera o metal, la flauta se cataloga dentro de la familia de viento de madera, ya que el esquema de producción de sonido se mantiene inalterado; en los instrumentos de viento de madera, se produce el sonido mediante la vibración de una o varias cañas o secciones del instrumentos (en el caso de la flauta, el bisel de la embocadura, o en la "boca" de las flautas dulces), mientras que en los instrumentos de viento de metal, son los labios los que vibran para producir sonidos. Para tocarla hay dos maneras de embocarla: de frente, en casi la mayoría de las flautas, y de lado, soplando por un orificio situado en el lateral, en la flauta travesera.El sonido de la flauta traversa es asimilado con dioses, "un nota de ésta es capaz de calmar al mundo", fue una de las frases más escuchadas durante la Edad Media. (es)
- Huilu on puupuhaltimiin kuuluva soitin, jossa ääni syntyy soittajan puhaltaman ilmavirran osuessa terävään reunaan, jolloin putkessa oleva ilmapatsas alkaa värähdellä. Äänen korkeus määräytyy värähtelevän ilmapatsaan pituuden mukaan. Ilmapatsaan pituutta voidaan yleensä säädellä sormireikien tai männän avulla. Huilunsoittoon erikoistunutta puupuhaltajaa kutsutaan huilistiksi. Poikkihuilut muuttuivat metallisiksi 1800-luvulla, ja nokkahuilut tehdään nykyään usein muovista. Metallisissa ja muovisissa huiluissa on selvästi erilainen ääni kuin puisissa. Puhallustavan perusteella huilut voidaan jakaa kahteen ryhmään:# Poikkihuilut# Nokkahuilut (fi)
- A flauta (ou flauta transversal) é um aerofone da família das madeiras. É um instrumento não palhetado, possuindo um orifício por onde o instrumentista sopra perpendicularmente ao sentido do instrumento (pt)
- En fløjte er et blæseinstrument. Uanset materialet kategoriseres fløjten som træblæser. Begrebet omfatter fløjter af alle afskygninger - blikfløjter, blokfløjter, primitive fløjter skåret af grene eller (fugle)knogler. Der findes fløjter der kun har en enkelt tone, trillefløjte, blikfløjte og de mest primitive pilefløjter. Samtidig findes der meget komplicerede fløjter med mange toner - nogle som panfløjten med flere rør, andre som langfløjten og blokfløjten med fingerhuller der kan dækkes/fritholdes for at opnå forskellige toner. (da)
- Eine Flöte ist ein Ablenkungs-Aerophon, bei dem ein Luftstrom über eine Kante geführt wird, an der er in Schwingung gerät . Im alltäglichen Sprachgebrauch bezeichnet „Flöte“ meist die Querflöte oder die Blockflöte. (de)
- En fløyte er et instrument i treblåsefamilien. Fløyter produserer lyd ved at luft blåses mot en kant i instrumentet. De mest utbredte fløytene i musikk i dag er blokkfløyter og tverrfløyter. Innenfor de fleste typer etnisk musikk finnes også ulike fløyter, slik som panfløyte og blikkfløyte. Til sjøs brukes båtmannspipe som signalinstrument. (no)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
