An Entity of Type: Abstraction100002137, from Named Graph: http://dbpedia.org, within Data Space: dbpedia.org

Intertextuality is the shaping of a text's meaning by another text. It is the interconnection between similar or related works of literature that reflect and influence an audience's interpretation of the text. Intertextuality is the relation between texts that are inflected by means of quotations and allusion. Intertextual figures include allusion, quotation, calque, plagiarism, translation, pastiche and parody. It is a literary device that creates an 'interrelationship between texts' and generates related understanding in separate works. These references are made to influence the reader and add layers of depth to a text, based on the readers' prior knowledge and understanding. The structure of intertextuality in turn depends on the structure of influence. It is also a literary discourse s

Property Value
dbo:abstract
  • معالتَّنَاصُّ، أو التعالق النصي (بالإنجليزية: Intertextuality)‏ في الأدب العربي هو مصطلح نقدي يقصد به وجود تشابه بين نص وآخر أو بين عدة نصوص. وهو مصطلح صاغته جوليا كريستيفا للإشارة إلى العلاقات المتبادلة بين نص معين ونصوص أخرى، وهي لا تعني تأثير نص في آخر أو تتبع المصادر التي استقى منها نص تضميناته من نصوص سابقة ، بل تعني تفاعل أنظمة أسلوبية . وتشمل العلاقات التناصية إعادة الترتيب ، والإيماء أو التلميح المتعلق بالموضوع أو البنية والتحويل والمحاكاة.وهو من أهم الأساليب النقديه الشعرية المعاصرة وقد تزايدت أهمية المصطلح في النظريات البنيوية وما بعد البنيوية.وهو من المصطلحات والمفاهيم السيميائية الحديثة وهو مفهوم إجرائي يساهم في تفكيك سنن النصوص (الخطابات) ومرجعيتها وتعالقها بنصوص أخرى وهو بذلك مصطلح أريد به تقاطع النصوص وتداخلها ثم الحوار والتفاعل فيما بينها .أصبح مفهوم ( التناص ) واضحا فهو حسب البلغارية كريستيفا ( تداخل النصوص في النص الجديد أو التعالق النصي )- وهو يختلف عن السرقات الأدبية أو ( التلاص ) حسب مصطلح الشاعر والناقد الفلسطيني عزالدين المناصرة . (ar)
  • Intertextualitaoznačuje jakýkoli vztah textu (textů) k jinému textu (textům), efektivní (= smysl dodávající) přítomnost jednoho textu v textu jiném. V obecnější rovině pojem intertextualita vyjadřuje fakt, že veškerá „literatura se nutně rodí z literatury“ a pouze v jejím rámci. V užším smyslu označuje konkrétní vztahy mezi texty a jejich popis (tzv. „deskriptivní intertextualita“ ). Toto „užší“ a „širší „pojetí“ představuje dva póly přístupu k problematice intertextuality, nikoli vývojovou názorovou osu, a podmiňuje povahu a dosažnost pojmu. (cs)
  • La intertextualitat és l'ús de textos previs, propis o d'altri, per compondre'n un de nou, sigui en la forma o en els referents. Es diferencia de la còpia o plagi perquè la utilització és parcial, barrejada amb innovacions i sovint com a homenatge. El terme prové de Julia Kristeva i en l'actualitat es diferencia entre intertextualitat directa i indirecta o inconscient, quan l'ús d'una altra obra no ve de la lectura directa d'aquesta sinó per referències indirectes o comunes a la cultura popular (seguint l'analogia amb l'inconscient col·lectiu de Jung). Les recreacions modernes, les adaptacions infantils, el pas d'un gènere a un altre, la paròdia, les continuacions o seqüeles i les aparicions de personatges d'altres llibres són exemples d'intertextualitat. Tot i que aquests usos pertanyen a la literatura, s'han expandit a altres arts, com els "cameos" cinematogràfics o les al·lusions en sèries a mites clàssics o històries conegudes del gran públic. (ca)
  • La interteksteco estas la rilato kiun teksto (ĉu parola ĉu skriba) havas kun aliaj tekstoj, ĉu samtempaj ĉu antaŭaj; la aro de tekstoj kun kiuj estas ligata eksplicite aŭ implicite difinita teksto konstituas tipo speciala de kunteksto, kiu influas kaj en la produktado kaj en la kompreno de la diskurso. La implico plej grava kiun havas la interteksteco estas ke neniu teksto estas originala aŭ unika, sed male ofte ĝi ripozas sur aliaj montrante sian strukturon kaj signifon. La ĝermo de la koncepto de interteksteco estas serĉinda en la verkaro de la rusa filologo Miĥail Baĥtin, kiu dum la dua triono de la 20-a jarcento publikigis serion de verkoj pri teorio de la literaturo. Liaj ideoj ne estis konataj en Okcidenta Eŭropo ĝis jaroj post lia forpaso, kiam ili estis disvastigitaj en la franca intelektula etoso fare de cirklo de bulgaraj pensuloj fine de la 1960-aj jaroj, inter ili Tzvetan Todorov kaj Julia Kristeva, kiu stampis fakte la terminon "interteksteco" en la jaro 1969. Baĥtin rigardis la romanojn, partikulare tiujn de François Rabelais, Jonathan Swift kaj Fjodor Dostojevskij, kiel tekstaj polifonioj, en kiuj ekzistas dialogaj rilatoj esencaj al ĉiuj niveloj inter ideoj, sociaj klasoj, mondorigardoj, roluloj kaj, plej grave, literaturaj ĝenroj, tekstoj kaj diskursoj, ĉiuj el ili diferencaj inter si. En la rigardo al la romano, pri kiu li parolas, la verkisto scias, ke la mondo estas plenplena de aliulaj paroloj kaj esprimoj, meze de kiuj tiu orientiĝas. Baĥtin meditas pri la dialoga karaktero kiun havas ĉiu diskurso: la literaturaj diskursoj, tekstoj kaj ĝenroj dialogas inter si kaj ĉiu elsendanto estis antaŭe ricevinto de aliaj multaj tekstoj kiujn tiu havas en sia memoro en la momento produkti tiun sian, tiel ke tiu lasta estas fundamentita sur aliaj antaŭaj tekstoj kun kiuj tiu ligiĝas. Kun ili, tiu establas dialogon, pro kio en diskurso oni aŭdas ne nur la voĉon de la elsendanto, sed tiu kunvivas en pluralo de voĉoj supermetitaj kiuj organizas dialogon inter si, tiel la diskurso dependas unuj de aliaj. Kiel ekzemploj de tiu interdependeco inter diskursoj menciindas fenomenoj kiel la citaĵo, la interna dialogo, la parodio kaj la ironio, kiuj baziĝas sur la fakto ke en la diskurso aperas voĉo diferenca disde tiu de la elsendanto. (eo)
  • Mit Intertextualität wird in der strukturalistisch und poststrukturalistisch geprägten Kultur- und Literaturtheorie das Phänomen bezeichnet, dass kein Bedeutungselement – kein Text also – innerhalb einer kulturellen Struktur ohne Bezug zur Gesamtheit der anderen Texte denkbar ist. In der Literaturwissenschaft werden auch konkrete Bezüge zwischen literarischen Einzeltexten als „Intertextualität“ bezeichnet. Der texttheoretische Begriff der Intertextualität (lat. inter für „zwischen“) bezeichnet dabei einfache bis hochkomplexe Bezüge zwischen Texten und erhält je nach text- bzw. literaturhistorischem bzw. literaturtheoretischem Kontext eine unterschiedliche Bedeutung, die im Extremfall umfassende kulturgeschichtliche bzw. kultursoziologische Bedeutungen annehmen kann. Wird unter dem Textbegriff nicht nur ein wohlgeordnetes Gebilde aus sprachlichen Zeichen verstanden, sondern ein Netzwerk aus Kultur, Kulturtechnik und sozialen Systemen, kann Intertextualität ebenso als ein „Dialog mit der Kultur“ und „das Einspielen von Texten der Vergangenheit in einen ‚neuen‘ textuellen Zusammenhang“ verstanden werden. (de)
  • La intertextualidad es la relación que un texto (oral o escrito) mantiene con otros textos, ya sean contemporáneos o anteriores. El conjunto de textos con los que se vincula explícita o implícitamente un texto constituye un tipo especial de contexto, que influye tanto en la producción como en la comprensión del discurso. La implicación más importante que tiene la intertextualidad es que ningún texto es original o único, sino que a menudo descansa sobre otros para revelar su estructura y su significado. El germen del concepto de intertextualidad debe buscarse en la obra del filólogo ruso Mijaíl Bajtín, quien durante el segundo tercio del siglo XX publicó una serie de trabajos sobre teoría de la literatura. Sus ideas no fueron conocidas en la Europa occidental hasta años después de su aparición, cuando fueron divulgadas en el ambiente intelectual francés por un círculo de pensadores búlgaros a fines de los años sesenta, entre ellos Tzvetan Todorov y Julia Kristeva, quien acuñó el término de "intertextualidad" en el año 1969. Bajtín concebía la novela, en particular las de François Rabelais, Jonathan Swift y Fiódor Dostoyevski, como polifonía textual, donde se establecían relaciones dialógicas esenciales a todos los niveles entre ideas, clases sociales, cosmovisiones, personajes y, en lo que más importa en este caso: géneros, textos y discursos literarios, todos ellos distintos entre sí. Respecto de la novela, lo que específicamente le ocupa, el escritor sabe que el mundo está saturado de palabras ajenas, en medio de las cuales él se orienta. Bajtín reflexiona sobre el carácter dialógico que tiene todo discurso: los discursos, textos y géneros literarios dialogan entre sí y, según defiende, todo emisor ha sido antes receptor de otros muchos textos que tiene en su memoria en el momento de producir el suyo, de modo que este último se funda en otros textos anteriores con los cuales se conecta. Con ellos, establece un diálogo, por lo que en un discurso no se deja oír únicamente la voz del emisor, sino que convive una pluralidad de voces superpuestas que entablan un diálogo entre sí, de tal forma que los enunciados dependen unos de otros. Como ejemplos de esta dependencia mutua entre enunciados trae a colación fenómenos como la cita, el diálogo interior, la parodia o la ironía, que suponen que en el discurso aparezca una voz distinta de la del emisor. (es)
  • Testuartekotasuna testu batek beste testuekin dituen harremanen multzoa da. Kontzeptua 1960 eta 1970eko hamarkadetan sortu zen adituen artean. (eu)
  • Intertextuality is the shaping of a text's meaning by another text. It is the interconnection between similar or related works of literature that reflect and influence an audience's interpretation of the text. Intertextuality is the relation between texts that are inflected by means of quotations and allusion. Intertextual figures include allusion, quotation, calque, plagiarism, translation, pastiche and parody. It is a literary device that creates an 'interrelationship between texts' and generates related understanding in separate works. These references are made to influence the reader and add layers of depth to a text, based on the readers' prior knowledge and understanding. The structure of intertextuality in turn depends on the structure of influence. It is also a literary discourse strategy utilised by writers in novels, poetry, theatre and even in non-written texts (such as performances and digital media). Examples of intertextuality are an author's borrowing and transforming a prior text, and a reader's referencing of one text in reading another. Intertextuality does not require citing or referencing punctuation (such as quotation marks) and is often mistaken for plagiarism. Intertextuality can be produced in texts using a variety of functions including allusion, quotation and referencing. It has two types: referential and typological intertextuality. Referential intertextuality refers to the use of fragments in texts and the typological intertextuality refers to the use of pattern and structure in typical texts. However, intertextuality is not always intentional and can be utilised inadvertently.A distinction can also be made between iterability and presupposition. Iterability makes reference to the "repeatability" of certain text that is composed of "traces", pieces of other texts that help constitute its meaning. Presupposition makes a reference to assumptions a text makes about its readers and its context. As philosopher William Irwin wrote, the term "has come to have almost as many meanings as users, from those faithful to Julia Kristeva's original vision to those who simply use it as a stylish way of talking about allusion and influence". (en)
  • Intertekstual adalah sebuah pendekatan untuk memahami sebuah Teks sebagai sisipan dari teks-teks lain. Intertekstual juga dipahami sebagai proses untuk menghubungkan teks dari masa lampau dengan teks masa kini. Suatu teks dipahami tidak berdiri sendiri. Suatu teks disusun dari kutipan-kutipan atau sumber-sumber teks lain. Tokoh yang mengembangkan pendekatan ini adalah Julia Kristeva. (in)
  • Il concetto di intertestualità è stato coniato all'interno dello studio della letteratura ed illustra le relazioni che legano un testo ad altri. (it)
  • 상호텍스트성(Intertextuality)은 저자가 선행 텍스트에서 차용하거나 변형할 수 있으며, 독자가 텍스트를 읽을 때 다른 텍스트를 참조하는 것을 말한다. 그러나 "상호텍스트성"이라는 용어는 1966년에 만들어진 이후 몇번이나 차용되고 변형되어왔다. (ko)
  • 間テクスト性は、テクストの意味を他のテクストとの関連によって見つけ出すことである。テクスト間相互関連性と訳されたり、英語からインターテクスチュアリティーと呼ばれることもある。ある著者が先行テクストから借用したり変形したりすることや、ある読者がテクストを読み取る際に別のテクストを参照することをいう。但し「間テクスト性」という用語自体、ポスト構造主義者ジュリア・クリステヴァが1966年に作り出して以来、何度も借用され、変形されてきた。批評家ウィリアム・アーウィンが言うように、この用語は使用者によって十人十色の意味を持って今日に至っており、クリステヴァの本来の見方に忠実な者から、単に引喩や影響と同義のものとして使う者まで様々である。 (ja)
  • Intertekstualiteit is het verschijnsel dat literaire teksten echo's bevatten van andere (literaire) teksten. Wij lezen en schrijven in een "intertekst", in een culturele, maatschappelijke en literaire traditie die in teksten is vastgelegd. Eenvoudig gesteld gaat het om de invloed die uitgaat van vroegere teksten en op welke manier daar creatief mee wordt omgegaan. In die zin wordt de term sinds 1966 in de literatuurwetenschap gebruikt. Het weefsel dat een tekst is, hangt weer met talrijke draden vast aan andere teksten. Het verst in deze visie gaat de Franse wijsgeer Jacques Derrida, volgens wie de hele (kenbare) werkelijkheid één grote tekst is: "Il n'y a pas de hors-texte". Intertekstuele verbanden kunnen min of meer zichtbaar in de tekst aanwezig zijn: als citaat, als parodie of persiflage, als (literair) motto, als allusie. In sommige gevallen is de intertekstualiteit verborgen of wordt ze door de 'auteur' zelfs ontkend (plagiaat). De term is in 1966 in het westen geïntroduceerd door de Franse literatuurwetenschapster Julia Kristeva, in haar bespreking van de Russische theoreticus Michail Bachtin. Bekend is haar stelling dat een tekst alleen kan worden begrepen in het licht van andere teksten. Daardoor kan alleen een lezer die deel uitmaakt van deze traditie de betekenis van deze tekst vaststellen. Deze definitie van intertekstualiteit ontleent veel aan het dialogisme zoals gedefinieerd door Bachtin. (nl)
  • Intertekstualność – pojęcie wywodzi się od Julii Kristevej, badaczki prac Michaiła Bachtina. W rozumieniu węższym tekstualność oznacza dosłownie badanie tekstu, natomiast intertekstualność badanie relacji pomiędzy poszczególnymi tekstami. Z intertekstualnością związane są koncepcje dotyczące związków i zależności literackich. (pl)
  • Интертекст (фр. intertexte, m.)— соотношение одного текста с другим, диалогическое взаимодействие текстов, обеспечивающее превращение смысла в заданный автором. Основной вид и способ построения художественного текста в искусстве модернизма и постмодернизма, состоящий в том, что текст строится из цитат и реминисценций к другим текстам. Интертекстуальность — термин, введенный в 1967 теоретиком постструктурализма, французской исследовательницей Юлией Кристевой (р. 1941) для обозначения общего свойства текстов, выражающегося в наличии между ними связей, благодаря которым тексты (или их части) могут многими разнообразными способами явно или неявно ссылаться друг на друга. Следует заметить, что идея «диалога между текстами» в первоначальном варианте принадлежала М. М. Бахтину. Интертекстуальность реализуется как в научных, так и в художественных текстах. При том, что различные проявления интертекстуальности известны с незапамятных времен, возникновение соответствующих термина и теории именно в последней трети XX века представляется неслучайным. Значительно возросшая доступность произведений искусства и массовое образование, развитие средств массовой коммуникации и распространение массовой культуры (как бы к ней ни относиться) привели к очень сильной семиотизации человеческой жизни, к ощущению того, что, по выражению польского парадоксалиста Станислава Ежи Леца, «Обо всем уже сказано. К счастью, не обо всем подумано» (кстати, сама данная цитата в настоящем абзаце является одновременно и иллюстрацией его основного тезиса), и если уж удастся придумать что-то новое, то для самого утверждения новизны необходимо сопоставить новое содержание с тем, что уже было сказано; если же претензии на новизну нет, то использование для выражения некоторого содержания уже имеющейся формы сплошь, и рядом становится престижным указанием на знакомство автора текста с культурно-семиотическим наследием, с «сокровищами семиосферы». Искусство, а с какого-то момента и повседневные семиотические процессы в XX веке становятся в значительной степени «интертекстуальными». Формы интертекстов: 1. * Цитация — основная форма интертекстов в научной коммуникации. Представляют собой формально маркированные фрагменты ранее опубликованных текстов. Цели цитации: 2. * доказательная функция (цитата-аргумент), 3. * иллюстрация суждений автора (цитата-пример), 4. * выражение точки зрения автора с помощью чужих слов, ссылка на авторитет (цитата-заместитель). 5. * Пересказ в форме косвенной речи фрагментов из текстов других авторов. 6. * Фоновые ссылки на теорию или идеи, высказанные ранее. Функции интертекстов в прессе: 1. * информационная, 2. * текстообразующая (если интертекстуальное включение является темой сообщения, образуя его содержательную основу), 3. * аутентичность — приведены точные данные об источнике интертекста. Аллюзия — включения из прецедентных текстов с нулевой или имплицитной маркированностью. Стилистическая фигура, требует высокого уровня культурной и интеллектуальной компетенции читателя. Обычно стоит в сильной позиции. Термин «интертекст» используется для обозначения вечно развивающейся совокупности текстов, существующей либо на идеальном, либо на виртуальном, либо на библиотечном уровнях, которая конструируется в corpora. При этом термин «corpora» используется во множественном числе, поскольку тексты могут группироваться по времени их создания, по способу передачи, по жанрам, по области применения и по языкам. Источник — Н. Н. Белозерова «Модель функционирования интертекста». Каждый текст является ИНТЕРТЕКСТОМ: другие тексты присутствуют в нём на различных уровнях в более или менее узнаваемых формах: тексты предшествующей культуры и тексты окружающей культуры. Каждый текст представляет собой новую ткань, сотканную из старых цитат. Обрывки культурных кодов, формул, ритмических структур, фрагменты социальных идиом и т. д. — все они поглощены текстом и перемешаны в нём, поскольку всегда до текста и вокруг него существует язык. Как необходимое предварительное условие для любого текста ИНТЕРТЕКСТУАЛЬНОСТЬ не может быть сведена к проблеме источников и влияний; она представляет собой общее поле анонимных формул, происхождение которых редко можно обнаружить, бессознательных или автоматических цитат, даваемых без кавычек. (Цит. по: Антология «Семиотика» М.: «Академический Проект»; Екатеринбург: «Деловая книга», 2001 г., Вводная статья Ю.Степанова, стр. 36-37). С другой стороны, в ряде случаев отсылки к конкретному прецедентному тексту могут быть локализованы в определённом фрагменте данного текста, — такой фрагмент П. Тороп предложил называть интекстом — «семантически насыщенной частью текста, смысл и функция которой определяется по крайней мере двойным описанием» (то есть её местом в контексте этого текста и её отношением к тексту-источнику). Terms used to refer to the relationship between the text under discussion and other texts, which may be literary or non-literary works. (Термины, используемые для обозначения отношений между обсуждаемым текстом и другими текстами, которые могут быть литературными или нелитературными произведениями.) Landow, George P. Other Convergences: Intertextuality, Multivocality, and De-centeredness Этой проблемой занимались: М. М. Бахтин, Ю. М. Лотман, В. Н. Топоров, Р. Барт и др. Сам термин был введён Ю. Кристевой (франц. филолог постструктуралистской ориентации). Полемизировала с бахтинскими концепциями диалогичности и чужого слова. Р. Барт: «Текст — это раскавыченная цитата». (ru)
  • Intertextualitet är en term inom litteraturvetenskapen som hänvisar till att ingen text står för sig själv, utan ingår i ett nät av relationer till andra texter. Begreppet introducerades 1966 av Julia Kristeva. Texter skrivs i en kontext (sammanhang, ett visst perspektiv) och kan alltid jämföras och tolkas med andra texter. Det är också en analys- och tolkningsmetod där man söker efter sådana relationer. Intertextualitet är ett centralt begrepp inom postmodernism och poststrukturalism. I takt med internets ökande betydelse har relationen mellan intertextualitet och hypertextualitet uppmärksammats. Exempel på intertextuella relationer är citat, allusioner, parodier, adaptioner och imitationer. En forskare som forskar om intertextualitet är ute efter att se vad texten är sammansatt av, hur orden förändrats i betydelse mellan texterna, med mera. Termen går tillbaka på Julia Kristeva; metoden används främst inom litteraturvetenskapen, men förekommer även inom andra textorienterade vetenskaper, såsom exempelvis lingvistik och teologi. I Roland Barthes teori är intertextualiteten inte en objektiv sanning, utan existerar inom betraktaren som en projicering. I senare tid har intertextualiteten, från att ha varit en vetenskaplig term, alltmera övergått till att verka inom själva konsten som ett konstgrepp. Särskilt i populärkulturen förekommer medvetna intertextuella uttryck. (sv)
  • Por intertextualidade entende-se a criação de um texto a partir de outro existente. A intertextualidade não pode apresentar funções diferentes, as quais dependem muito dos textos/contextos em que ela é inserida, ou seja, dependendo da situação. Exemplos de obras intertextuais incluem: alusão, conotação, versão, plágio, tradução, matitê e paródia. O termo intertextualidade, em si, transformou-se muitas vezes desde que foi criado pela filósofa e linguista pós-estruturalista Julia Kristeva em 1966. Como o filósofo William Irwin escreveu, o termo "passou a ter tantos significados quantos os usuários, desde aqueles fiéis à visão original de Kristeva até aqueles que simplesmente o usam como uma forma elegante de falar de alusão e influência." Evidentemente, o fenômeno da intertextualidade está ligado diretamente ao "conhecimento do mundo", que deve ser compartilhado, ou seja, comum ao produtor e ao receptor de textos. O diálogo pode ocorrer ou não em diversas áreas do conhecimento, não se restringindo única e exclusivamente a textos literários. Na pintura tem-se, por exemplo, o quadro do pintor barroco italiano Caravaggio e a fotografia da americana Cindy Sherman, na qual quem posa é ela mesma. O quadro de Caravaggio foi pintado no final do século XVI, já o trabalho fotográfico de Cindy Sherman foi produzido quase quatrocentos anos mais tarde. Na foto, Sherman cria o mesmo ambiente e a mesma atmosfera sensual da pintura, reunindo um conjunto de elementos: a coroa de flores na cabeça, o contraste entre claro e escuro, a sensualidade do ombro nu etc. A foto de Sherman é uma recriação do quadro de Caravaggio e, portanto, é um tipo de intertextualidade na pintura. Na publicidade, por exemplo, em um dos anúncios do Bombril, o ator veste-se e posiciona-se como a Mona Lisa de Leonardo da Vinci, sob o slogan "Mon Bijou deixa sua roupa uma perfeita obra-prima". Assim sendo, o leitor é levado a acreditar que o produto deixa a roupa bem macia e mais perfumada, ou seja, uma verdadeira obra-prima (se referindo ao quadro de Da Vinci). Nesse caso, pode-se dizer que a intertextualidade assume a função de não só persuadir o receptor como também de difundir a cultura, uma vez que se trata de uma relação com a arte (pintura, escultura, literatura etc). Intertextualidade acontece quando há uma referência explícita ou implícita de um texto em outro. Também pode ocorrer com outras formas além do texto, música, pintura, filme, novela etc. Toda vez que uma obra fizer alusão a outra ocorre a intertextualidade. (pt)
  • 互文性(英文:intertextuality)是指文本的意義由其他的文本所構成。作者將其他的文字借用和轉譯到創作之中,或者讀者在閱讀時參照其他的文本。互文性一詞在1966年由後結構主義學者茱莉亞·克莉斯蒂娃創造以來,多次被借用和轉譯。評論家說:「對這個詞的歧見之多,幾乎和使用它的人數相當。從忠實地遵照 Kristeva 的原意,到只是將它當作是『引喻』和『影響』的時髦說法。」 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 886812 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 29303 (xsd:nonNegativeInteger)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 1054594898 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Intertextualitaoznačuje jakýkoli vztah textu (textů) k jinému textu (textům), efektivní (= smysl dodávající) přítomnost jednoho textu v textu jiném. V obecnější rovině pojem intertextualita vyjadřuje fakt, že veškerá „literatura se nutně rodí z literatury“ a pouze v jejím rámci. V užším smyslu označuje konkrétní vztahy mezi texty a jejich popis (tzv. „deskriptivní intertextualita“ ). Toto „užší“ a „širší „pojetí“ představuje dva póly přístupu k problematice intertextuality, nikoli vývojovou názorovou osu, a podmiňuje povahu a dosažnost pojmu. (cs)
  • Testuartekotasuna testu batek beste testuekin dituen harremanen multzoa da. Kontzeptua 1960 eta 1970eko hamarkadetan sortu zen adituen artean. (eu)
  • Intertekstual adalah sebuah pendekatan untuk memahami sebuah Teks sebagai sisipan dari teks-teks lain. Intertekstual juga dipahami sebagai proses untuk menghubungkan teks dari masa lampau dengan teks masa kini. Suatu teks dipahami tidak berdiri sendiri. Suatu teks disusun dari kutipan-kutipan atau sumber-sumber teks lain. Tokoh yang mengembangkan pendekatan ini adalah Julia Kristeva. (in)
  • Il concetto di intertestualità è stato coniato all'interno dello studio della letteratura ed illustra le relazioni che legano un testo ad altri. (it)
  • 상호텍스트성(Intertextuality)은 저자가 선행 텍스트에서 차용하거나 변형할 수 있으며, 독자가 텍스트를 읽을 때 다른 텍스트를 참조하는 것을 말한다. 그러나 "상호텍스트성"이라는 용어는 1966년에 만들어진 이후 몇번이나 차용되고 변형되어왔다. (ko)
  • 間テクスト性は、テクストの意味を他のテクストとの関連によって見つけ出すことである。テクスト間相互関連性と訳されたり、英語からインターテクスチュアリティーと呼ばれることもある。ある著者が先行テクストから借用したり変形したりすることや、ある読者がテクストを読み取る際に別のテクストを参照することをいう。但し「間テクスト性」という用語自体、ポスト構造主義者ジュリア・クリステヴァが1966年に作り出して以来、何度も借用され、変形されてきた。批評家ウィリアム・アーウィンが言うように、この用語は使用者によって十人十色の意味を持って今日に至っており、クリステヴァの本来の見方に忠実な者から、単に引喩や影響と同義のものとして使う者まで様々である。 (ja)
  • Intertekstualność – pojęcie wywodzi się od Julii Kristevej, badaczki prac Michaiła Bachtina. W rozumieniu węższym tekstualność oznacza dosłownie badanie tekstu, natomiast intertekstualność badanie relacji pomiędzy poszczególnymi tekstami. Z intertekstualnością związane są koncepcje dotyczące związków i zależności literackich. (pl)
  • 互文性(英文:intertextuality)是指文本的意義由其他的文本所構成。作者將其他的文字借用和轉譯到創作之中,或者讀者在閱讀時參照其他的文本。互文性一詞在1966年由後結構主義學者茱莉亞·克莉斯蒂娃創造以來,多次被借用和轉譯。評論家說:「對這個詞的歧見之多,幾乎和使用它的人數相當。從忠實地遵照 Kristeva 的原意,到只是將它當作是『引喻』和『影響』的時髦說法。」 (zh)
  • معالتَّنَاصُّ، أو التعالق النصي (بالإنجليزية: Intertextuality)‏ في الأدب العربي هو مصطلح نقدي يقصد به وجود تشابه بين نص وآخر أو بين عدة نصوص. وهو مصطلح صاغته جوليا كريستيفا للإشارة إلى العلاقات المتبادلة بين نص معين ونصوص أخرى، وهي لا تعني تأثير نص في آخر أو تتبع المصادر التي استقى منها نص تضميناته من نصوص سابقة ، بل تعني تفاعل أنظمة أسلوبية . وتشمل العلاقات التناصية إعادة الترتيب ، والإيماء أو التلميح المتعلق بالموضوع أو البنية والتحويل والمحاكاة.وهو من أهم الأساليب النقديه الشعرية المعاصرة وقد تزايدت أهمية المصطلح في النظريات البنيوية وما بعد البنيوية.وهو من المصطلحات والمفاهيم السيميائية الحديثة وهو مفهوم إجرائي يساهم في تفكيك سنن النصوص (الخطابات) ومرجعيتها وتعالقها بنصوص أخرى وهو بذلك مصطلح أريد به تقاطع النصوص وتداخلها ثم الحوار والتفاعل فيما بينها .أصبح مفهوم ( التناص ) واضحا فهو حس (ar)
  • La intertextualitat és l'ús de textos previs, propis o d'altri, per compondre'n un de nou, sigui en la forma o en els referents. Es diferencia de la còpia o plagi perquè la utilització és parcial, barrejada amb innovacions i sovint com a homenatge. El terme prové de Julia Kristeva i en l'actualitat es diferencia entre intertextualitat directa i indirecta o inconscient, quan l'ús d'una altra obra no ve de la lectura directa d'aquesta sinó per referències indirectes o comunes a la cultura popular (seguint l'analogia amb l'inconscient col·lectiu de Jung). (ca)
  • Mit Intertextualität wird in der strukturalistisch und poststrukturalistisch geprägten Kultur- und Literaturtheorie das Phänomen bezeichnet, dass kein Bedeutungselement – kein Text also – innerhalb einer kulturellen Struktur ohne Bezug zur Gesamtheit der anderen Texte denkbar ist. In der Literaturwissenschaft werden auch konkrete Bezüge zwischen literarischen Einzeltexten als „Intertextualität“ bezeichnet. (de)
  • La interteksteco estas la rilato kiun teksto (ĉu parola ĉu skriba) havas kun aliaj tekstoj, ĉu samtempaj ĉu antaŭaj; la aro de tekstoj kun kiuj estas ligata eksplicite aŭ implicite difinita teksto konstituas tipo speciala de kunteksto, kiu influas kaj en la produktado kaj en la kompreno de la diskurso. La implico plej grava kiun havas la interteksteco estas ke neniu teksto estas originala aŭ unika, sed male ofte ĝi ripozas sur aliaj montrante sian strukturon kaj signifon. (eo)
  • Intertextuality is the shaping of a text's meaning by another text. It is the interconnection between similar or related works of literature that reflect and influence an audience's interpretation of the text. Intertextuality is the relation between texts that are inflected by means of quotations and allusion. Intertextual figures include allusion, quotation, calque, plagiarism, translation, pastiche and parody. It is a literary device that creates an 'interrelationship between texts' and generates related understanding in separate works. These references are made to influence the reader and add layers of depth to a text, based on the readers' prior knowledge and understanding. The structure of intertextuality in turn depends on the structure of influence. It is also a literary discourse s (en)
  • La intertextualidad es la relación que un texto (oral o escrito) mantiene con otros textos, ya sean contemporáneos o anteriores. El conjunto de textos con los que se vincula explícita o implícitamente un texto constituye un tipo especial de contexto, que influye tanto en la producción como en la comprensión del discurso. La implicación más importante que tiene la intertextualidad es que ningún texto es original o único, sino que a menudo descansa sobre otros para revelar su estructura y su significado. (es)
  • Intertekstualiteit is het verschijnsel dat literaire teksten echo's bevatten van andere (literaire) teksten. Wij lezen en schrijven in een "intertekst", in een culturele, maatschappelijke en literaire traditie die in teksten is vastgelegd. Eenvoudig gesteld gaat het om de invloed die uitgaat van vroegere teksten en op welke manier daar creatief mee wordt omgegaan. In die zin wordt de term sinds 1966 in de literatuurwetenschap gebruikt. (nl)
  • Por intertextualidade entende-se a criação de um texto a partir de outro existente. A intertextualidade não pode apresentar funções diferentes, as quais dependem muito dos textos/contextos em que ela é inserida, ou seja, dependendo da situação. Exemplos de obras intertextuais incluem: alusão, conotação, versão, plágio, tradução, matitê e paródia. (pt)
  • Интертекст (фр. intertexte, m.)— соотношение одного текста с другим, диалогическое взаимодействие текстов, обеспечивающее превращение смысла в заданный автором. Основной вид и способ построения художественного текста в искусстве модернизма и постмодернизма, состоящий в том, что текст строится из цитат и реминисценций к другим текстам. Интертекстуальность реализуется как в научных, так и в художественных текстах. Формы интертекстов: Функции интертекстов в прессе: Источник — Н. Н. Белозерова «Модель функционирования интертекста». (ru)
  • Intertextualitet är en term inom litteraturvetenskapen som hänvisar till att ingen text står för sig själv, utan ingår i ett nät av relationer till andra texter. Begreppet introducerades 1966 av Julia Kristeva. I Roland Barthes teori är intertextualiteten inte en objektiv sanning, utan existerar inom betraktaren som en projicering. I senare tid har intertextualiteten, från att ha varit en vetenskaplig term, alltmera övergått till att verka inom själva konsten som ett konstgrepp. Särskilt i populärkulturen förekommer medvetna intertextuella uttryck. (sv)
rdfs:label
  • Intertextuality (en)
  • تناص (ar)
  • Intertextualitat (ca)
  • Intertextualita (cs)
  • Intertextualität (de)
  • Interteksteco (eo)
  • Intertextualidad (es)
  • Testuartekotasun (eu)
  • Intertextualité (fr)
  • Intertekstual (in)
  • Intertestualità (it)
  • 間テクスト性 (ja)
  • 상호텍스트성 (ko)
  • Intertekstualiteit (nl)
  • Intertekstualność (pl)
  • Intertextualidade (pt)
  • Интертекст (ru)
  • Intertextualitet (sv)
  • Інтертекстуальність (uk)
  • 互文性 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dc:subject of
is foaf:primaryTopic of
Powered by OpenLink Virtuoso    This material is Open Knowledge     W3C Semantic Web Technology     This material is Open Knowledge    Valid XHTML + RDFa
This content was extracted from Wikipedia and is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License