| dbpprop:abstract
|
- Phonetics is a branch of linguistics that comprises the study of the sounds of human speech. It is concerned with the physical properties of speech sounds, and their physiological production, auditory perception, and neurophysiological status. Phonetics was studied as early as 2500 years ago in ancient India, with Pāṇini's account of the place and manner of articulation of consonants in his 5th century BC treatise on Sanskrit. The major Indic alphabets today order their consonants according to Pāṇini's classification.
- Das Wort Phonetik stammt aus dem griechischen Wort φωνητικóς (phōnētikós) „zum Tönen, Sprechen gehörig“, eine Ableitung vom Wort φωνή (phōnḗ) „Stimme, Klang, Laut, Ton“.. Die Phonetik, als Teil der Lautlehre, untersucht die Faktoren und Komponenten sprachlicher Laute. Sie ist ein eigenständiges interdisziplinäres Fachgebiet zwischen Linguistik, Biologie, Akustik, Neurowissenschaften, Medizin und weiteren Wissenschaften. Der Gegenstandsbereich der Phonetik ist die gesprochene Sprache in all ihren Realisierungen. Die (funktionale) Phonetik untersucht ebenso wie die Phonologie die gesprochene Sprache, jedoch unter einem anderen Aspekt. Bei der Phonologie geht es um „die Funktionen von Lauteinheiten innerhalb eines Sprachsystems“ und bei der Phonetik „um die materiellen Eigenschaften mündlicher Äußerungen", zumeist mit naturwissenschaftlichen Methoden erfasst. „Ziel der Phonetik ist die Erforschung der Möglichkeiten und Grenzen menschlicher Sprachproduktion und -perzeption. “
- La fonètica (del grec φωνή "so" o "veu") és la ciència que estudia els sons de la parla. Aquests sons es produeixen amb l'aparell fonador. Tanmateix, la fonètica no estudia els sons produïts per l'aparell fonador, que no formen part de la parla. És una disciplina que es mou a cavall entre l'acústica, que és la part de la física que estudia el so, i la lingüística. A banda del so, la fonètica s'ocupa d'altres unitats relacionades: la síl·laba, l'entonació de la frase, l'accent prosòdic i les pauses que el parlant introdueix al seu discurs. La fonètica es pot subdividir en tres branques: Fonètica articulatòria (estudia els sons orals des d'un punt de vista articulatori, és a dir, descriu tots els òrgans que intervenen en la seva producció). Fonètica acústica (estudia els sons orals des d'un punt de vista físic). Fonètica perceptiva (estudia la descodificació de la parla).
- Fonetika je přírodní věda na pomezí lingvistiky, anatomie, fyziologie a fyziky. Zkoumá zvuky, třídí je a klasifikuje. Fonetika zkoumá zvukovou stránku jazyka z různých aspektů, tedy hlavně fyziologickou činnost mluvidel a akustickou podstatu zvuků. Ačkoliv jsou výsledky fonetického výzkumu hojně využívány v lingvistice, nepatří fonetika přímo mezi lingvistické disciplíny.
- Archivo:Spectrogram -iua-. png Espectograma de las vocales inglesas [i, u, ɑ]: f1, f1. La fonética (del griego φωνή "sonido" o "voz") es el estudio de los sonidos físicos del discurso humano. Es la rama de la lingüística que estudia la producción y percepción de los sonidos de una lengua en específico, con respecto a sus manifestaciones físicas. Sus principales ramas son: fonética experimental, fonética articulatoria, fonemática y fonética acústica.
- Fonetiikka on tieteenala, jossa tutkitaan puhetta: ihmisäänen ja kielen äänteiden — vokaalien ja konsonanttien — syntyä, niiden akustista luonnetta ja kuulosignaalin tulkitsemista. Fonetiikka lasketaan usein kielitieteen osa-alueeksi. Toisaalta esimerkiksi Helsingin yliopistossa fonetiikkaa opetetaan käyttäytymistieteelliseen tiedekuntaan kuuluvalla puhetieteiden laitoksella, kun muu teoreettinen kielentutkimus on pitkälti humanistisen tiedekunnan yleisen kielitieteen laitoksen toimialaa. Lähelle fonetiikkaa menevä kielitieteen tutkimusalue on fonologia. Fonetiikka jaetaan edelleen 1. Artikulatoriseen fonetiikkaan 2. Akustiseen fonetiikkaan sekä 3. Auditiiviseen fonetiikkaan
- La phonétique (du grec phônêtikos, où phônê signifie la voix, le son) est une branche de la linguistique qui étudie les sons utilisés dans la communication verbale. À la différence de la phonologie, qui étudie comment sont agencés les phonèmes d'une langue pour former des mots, la phonétique concerne les sons eux-mêmes, leur production, leur variation plutôt que leur contexte. La sémantique ne fait donc pas partie de ce niveau d'analyse linguistique. La phonétique se divise en trois branches : phonétique articulatoire; elle étudie les positions et les mouvements des organes utilisés pour la parole par son émetteur. phonétique acoustique; elle étudie la transmission de l'onde sonore entre son émetteur et son récepteur. phonétique auditive; se préoccupe de la façon dont les sons sont perçus et décodés par son récepteur. Il existe également une discipline nommée phonétique historique, qui étudie l'évolution diachronique d'une langue. Il y a en tout 118 caractères phonétiques reconnus et utilisés par l'Association phonétique internationale dans son alphabet phonétique international, fréquemment utilisé dans les ouvrages français (dictionnaires, manuels, etc. ) La transcription phonétique s'écrit entre crochets droits. On parle aussi de la phonétique d'une langue pour désigner l'ensemble des sons et des traits qui caractérisent la prononciation naturelle des mots et des énoncés dans une langue.
- A fonetika a beszédhangok tudománya, a nyelvészet egy részterülete. Az egyes hangok jellegével és képzésével foglalkozik, szemben a fonológiával, ami a hangrendszerek és a hangokból álló nyelvi egységek, a fonémák tudománya. A nyelvi elemzésnek ezen a szintjén a jelentés vizsgálata még nem merül fel. A fonetika az ember által ténylegesen kiejtett beszédhangokkal foglalkozik. Míg az írott nyelvek és az ábécék (nyilvánvalóan) szorosan kötődnek a beszédhangokhoz (legalábbis általában), a fonetikusokat jobban érdeklik maguk a beszédhangok, mint a lejegyzésükre használt jelek. E kettő között azonban olyan szoros a kapcsolat, hogy a jelek tudományát számos szótár a fonetika egyik részterületeként tartja számon.
- La fonetica (dal greco φωνή, phōnē, suono, voce) è la branca della linguistica e della glottologia che studia la produzione e la percezione di suoni linguistici, e le loro caratteristiche. In mancanza di specificazioni, con fonetica ci si riferisce solitamente alla fonetica articolatoria. Quest'ultima si distingue dalla fonologia, che studia le unità linguistiche astratte distintive dette fonemi. I quattro principali ambiti di ricerca della fonetica descrittiva sono: La fonetica articolatoria o fisiologica che descrive il processo di produzione dei suoni linguistici, riferendosi agli organi preposti alla fonazione (i quali nel complesso prendono il nome di "apparato fonatorio"), della loro fisiologia, ovvero del processo di fonazione, e dei criteri di classificazione. La fonetica acustica che descrive le caratteristiche fisiche dei suoni linguistici e la loro propagazione nel mezzo, in questo caso l’aria. La fonetica uditiva, lo studio di come i suoni linguistici vengano percepiti dall'apparato uditivo umano. La fonetica sperimentale o strumentale, lo studio della produzione dei suoni linguistici attraverso l'utilizzo di determinati strumenti, ad esempio del sonografo.
- 音声学（おんせいがく、phonetics）とは、言語の音声を研究する言語学の一分野である。
- De fonetiek of fonetica is het onderdeel van de taalkunde dat zich bezig houdt met de bestudering van de fysiologische, fysische en perceptieve aspecten van spraak. Ze is een zusterdiscipline van de fonologie, die zich primair richt op de vorming en functie van spraakklanken in het taalsysteem.
- Fonetikk er læren om språklyder. Fonetikken beskjeftiger seg med taleapparatets anatomi og fysiologi (fysiologisk fonetikk), uttalen av språklydene (artikulatorisk fonetikk), og de fysiske egenskapene til lydbølgene (akustisk fonetikk). Fonetikk behandler ikke betydningsskillende forskjeller mellom språklyder – dette behandles av fonologien.
- Fonetyka (dawniej głosownia) - jeden z działów lingwistyki zajmujący się badaniem dźwięków mowy ludzkiej (zwanych głoskami) od strony ich artykulacji (tj. sposobu wytwarzania za pomocą narządów mowy; to tzw. fonetyka artykulacyjna), ich cech fizycznych ich odbierania (fonetyka audytywna), reakcji, jakie owe głoski wywołują w psychice człowieka (psychofonetyka). Inne cechy foniczne (tj. związane z głosem), takie jak akcent, intonacja, iloczas, leżą w zasadzie na pograniczu fonetyki i fonologii. Można je zaliczyć do fonetyki, albowiem dotyczą "dźwiękowej substancji języka", fonetyka musi się nimi zająć, by odpowiedzieć na pytanie o ich właściwości, realizację itp. , i dlatego w podręcznikach znajdują się w dziale fonetyki. Jednak z drugiej strony bada się je głównie w celu określenia funkcji, a to jest już kategoria fonologii, stąd prozodię zalicza się do fonologii. Takie rozstrzygnięcie (zaliczenie prozodii do fonologii) zawiera EJO. Fonetykę można również zróżnicować ze względu na ilość języków, które bada - fonetyka opisowa bada jeden język, a fonetyka porównawcza dotyczy dwóch lub więcej języków. Fonetykę, jak zresztą każdą inną dziedzinę wiedzy, można pojmować synchronicznie i diachronicznie. To kolejny podział fonetyki; kryterium wydzielenia tych dwóch działów jest już nie przedmiot badań, lecz niejako stosunek: przedmiot badań a czas. Fonetykę synchroniczną (inaczej opisową, choć termin fonetyka opisowa może też oznaczać "fonetyka opisująca tylko jeden język" w opozycji do fonetyki porównawczej) interesuje stan fonetycznej strony języka w danym momencie czasowym. "Moment czasowy" oznacza tu pewien okres na tyle długi, by można w nim przeprowadzić odpowiednie badania, zebrać materiał badawczy, a jednocześnie na tyle krótki, żeby można było mówić o względnie niezmiennej fonetyce danej społeczności. Można więc przyjąć, że jest to okres kilkunastu lat, okres życia jednego pokolenia. Fonetykę synchroniczną może interesować stan współczesnego języka, stan języka w XVI w. itd. Fonetykę diachroniczną interesuje zmiana, ewolucja fonetycznej strony języka. Aby ustalić, co w fonetyce się zmieniło i czy w ogóle miała miejsce jakaś zmiana, trzeba porównać ze sobą przynajmniej dwa stany systemu językowego, stany języka w dwóch momentach historycznych: wcześniejszym i późniejszym, a więc skorzystać z ustaleń fonetyki synchronicznej tych okresów.
- A Fonética é o ramo da Linguística que estuda a natureza física da produção e da percepção dos sons da fala humana. Subdivide-se em: Fonética articulatória: estuda como os sons são produzidos, isto é, a posição e a função de cada um dos órgãos do aparelho fonador; Fonética acústica: analisa as características físicas dos sons da fala, ou seja, as ondas mecânicas produzidas; Fonética auditiva: tem como objetivo o estudo da maneira pela qual é percebida a fala (como a audição distingue os sons). A unidade básica de estudo para a Fonética é o fone. A fala humana é capaz de produzir inúmeros fones. A forma mais comum de representar os fones pelos linguistas é através do Alfabeto Fonético Internacional (AFI), desenhado pela Associação Internacional de Fonética. Alguns fones são auditivamente próximos entre si a ponto de se tornarem indistinguíveis. Por exemplo, o som de "rr" em alguns dialetos do português do Brasil é realizado foneticamente pela consoante fricativa velar surda (x no AFI). Entretanto, essa pode ser substituída pela consoante fricativa glotal surda (h no AFI) que a palavra que nela estiver continuará a ser reconhecida. A esse fenômeno, dá-se em fonologia o nome de alofonia. Assim, [x] e [h] são alofones do "erre" forte em português brasileiro. Um grupo composto de um fone e seus alofones para os falantes de um idioma é denominado fonema. Deve-se ressaltar que a alofonia entre dois fones é relativa. Por exemplo, no Alemão compõem fonemas separados. O estudo dos fonemas é desenvolvido pela Fonologia. A fonologia e a fonética são frequentemente confundidas porque os conceitos de fone e fonema também geram confusão.
- Fonetica este studiul sunetelor produse de vocea umană. Fonetica analizează aspectul fizic al sunetelor, de la articulare până la percepţie. Lingvistica modernă face deosebirea între fonetică şi fonologie. Fonetica studiază articularea sunetelor şi procesele de percepţie implicate, fiind mai aproape de nivelul fizic al vorbirii. Fonologia (numită şi fonetică funcţională) se ocupă de sistemul de sunete ale unei anumite limbi şi de rolurile lor în diferenţierea între cuvinte.
- Фоне́тика (от греч. φωνή — «звук», φωνηεντικός — «звуковой») — раздел языкознания, изучающий звуки речи и звуковое строение языка (слоги, звукосочетания, закономерности соединения звуков в речевую цепочку). Изучением влияния звуков на субъекты и объекты занимается звуковедение.
- Fonetik (grekiska φωνή, foné, ljud) är vetenskapen om talet, särskilt talljuden. Den ägnar sig åt att beskriva språkljud bland annat hur de bildas, deras fysikaliska egenskaper och hur de uppfattas och förstås. En deskriptiv gren sysslar med evolutiv fonetik och är en viktig del av den språkhistoriska vetenskapen. Den normativa fonetiken beskriver de vedertagna uttalen i specifika fall. Nära sammanhängande med fonetiken är studiet av språkljudens funktion i själva språket, fonologin. Fonetik är även namnet på en årlig svenskspråkig konferens sedan 1986, där fonetiska och närliggande språkteknologiska ämnen tas upp.
- Ses bilimi, (fonoloji, fonetik dil) belirli dil seslerini (fonemler) inceleyen bir bilim dalıdır. Ses bilimi dil içindeki seslerin işlevlerini inceler. Konuşma seslerinin eklemlenmesi (articulatory), nakli (transport), alınması (receival) ile ilgili bir bilim dalıdır. Fonetiğin bu üç çalışma alanına karşılık gelen üç branşı vardır: eklemleme (articulatory), akustik ve işitim fonetiği (auditory phonetics). Fonolojiye zıt olarak, fonetik konuşma seslerinin fizikî yönüyle ilgilenir. Konuşma seslerinin tam bir transkripsiyonunu vermek için, birkaç özel alfabe vardır. Bu alfabelerden en çok kullanılanı bu metinde bulacağınız alfabe olan IPA’dır. Sesbilim, dilin seslerini, dilsel iletişim dizgesindeki işlevleri açısından inceleyen bilim dalıdır. Sesbirim ve bürünbilim gibi soyut birimlerin incelenmesi üzerine kuruludur. F. de Saussure, J. Baudouin de Courtenay gibi araştırmacılardan esinlenen Prag Dilbilim çevresinde oluşmuştur.
- Фонетика — (від грецького phonetikos — звуковий) — це розділ мовознавства, в якому вивчається звуковий склад мови. Об'єктом вивчення фонетики є звуки, їх властивості і функції, закономірності їх поєднання, фонетичні процеси, природа й структура складу, наголос, інтонація.
- 语音学是研究言语声音（即语音）的学科。狭义的语音学对应英语中phonetics一词，关切的重点在具体语音本质以及产生语音的方法，与之相对的是音韵学（或称音系学），研究音位或语音区别特征在某种语言中运作的抽象规则和语音的系统。广义的语音学是指这两大方面研究的总合。本文介绍的是狭义的语音学。 语音是语音学研究的客体，指的是人类说话时发出的具体声音，即言语的声音。 语音学的研究范畴包括以下三类： 发音语音学(articulatory phonetics): 这个分科研究的是发音器官（如唇、齿、舌、声门等）如何彼此协调动作，以发出语音。 声学语音学(acoustic phonetics): 这个分科研究的是语音的物理现象，如声波的频率、时长、振幅等。 听觉语音学(auditory phonetics): 这个分科研究的是语音的感知历程。 国际语音学学会所制订的国际音标是语言学界广泛用来标注语音的音标方案。
|
| rdfs:comment
|
- Phonetics is a branch of linguistics that comprises the study of the sounds of human speech. It is concerned with the physical properties of speech sounds, and their physiological production, auditory perception, and neurophysiological status. Phonetics was studied as early as 2500 years ago in ancient India, with Pāṇini's account of the place and manner of articulation of consonants in his 5th century BC treatise on Sanskrit.
- Das Wort Phonetik stammt aus dem griechischen Wort φωνητικóς (phōnētikós) „zum Tönen, Sprechen gehörig“, eine Ableitung vom Wort φωνή (phōnḗ) „Stimme, Klang, Laut, Ton“.. Die Phonetik, als Teil der Lautlehre, untersucht die Faktoren und Komponenten sprachlicher Laute. Sie ist ein eigenständiges interdisziplinäres Fachgebiet zwischen Linguistik, Biologie, Akustik, Neurowissenschaften, Medizin und weiteren Wissenschaften.
- La fonètica (del grec φωνή "so" o "veu") és la ciència que estudia els sons de la parla. Aquests sons es produeixen amb l'aparell fonador. Tanmateix, la fonètica no estudia els sons produïts per l'aparell fonador, que no formen part de la parla. És una disciplina que es mou a cavall entre l'acústica, que és la part de la física que estudia el so, i la lingüística.
- Fonetika je přírodní věda na pomezí lingvistiky, anatomie, fyziologie a fyziky. Zkoumá zvuky, třídí je a klasifikuje. Fonetika zkoumá zvukovou stránku jazyka z různých aspektů, tedy hlavně fyziologickou činnost mluvidel a akustickou podstatu zvuků. Ačkoliv jsou výsledky fonetického výzkumu hojně využívány v lingvistice, nepatří fonetika přímo mezi lingvistické disciplíny.
- Archivo:Spectrogram -iua-. png Espectograma de las vocales inglesas [i, u, ɑ]: f1, f1. La fonética (del griego φωνή "sonido" o "voz") es el estudio de los sonidos físicos del discurso humano. Es la rama de la lingüística que estudia la producción y percepción de los sonidos de una lengua en específico, con respecto a sus manifestaciones físicas. Sus principales ramas son: fonética experimental, fonética articulatoria, fonemática y fonética acústica.
- Fonetiikka on tieteenala, jossa tutkitaan puhetta: ihmisäänen ja kielen äänteiden — vokaalien ja konsonanttien — syntyä, niiden akustista luonnetta ja kuulosignaalin tulkitsemista. Fonetiikka lasketaan usein kielitieteen osa-alueeksi.
- La phonétique (du grec phônêtikos, où phônê signifie la voix, le son) est une branche de la linguistique qui étudie les sons utilisés dans la communication verbale. À la différence de la phonologie, qui étudie comment sont agencés les phonèmes d'une langue pour former des mots, la phonétique concerne les sons eux-mêmes, leur production, leur variation plutôt que leur contexte. La sémantique ne fait donc pas partie de ce niveau d'analyse linguistique.
- A fonetika a beszédhangok tudománya, a nyelvészet egy részterülete. Az egyes hangok jellegével és képzésével foglalkozik, szemben a fonológiával, ami a hangrendszerek és a hangokból álló nyelvi egységek, a fonémák tudománya. A nyelvi elemzésnek ezen a szintjén a jelentés vizsgálata még nem merül fel. A fonetika az ember által ténylegesen kiejtett beszédhangokkal foglalkozik.
- La fonetica (dal greco φωνή, phōnē, suono, voce) è la branca della linguistica e della glottologia che studia la produzione e la percezione di suoni linguistici, e le loro caratteristiche. In mancanza di specificazioni, con fonetica ci si riferisce solitamente alla fonetica articolatoria. Quest'ultima si distingue dalla fonologia, che studia le unità linguistiche astratte distintive dette fonemi.
- 音声学（おんせいがく、phonetics）とは、言語の音声を研究する言語学の一分野である。
- De fonetiek of fonetica is het onderdeel van de taalkunde dat zich bezig houdt met de bestudering van de fysiologische, fysische en perceptieve aspecten van spraak. Ze is een zusterdiscipline van de fonologie, die zich primair richt op de vorming en functie van spraakklanken in het taalsysteem.
- Fonetikk er læren om språklyder. Fonetikken beskjeftiger seg med taleapparatets anatomi og fysiologi (fysiologisk fonetikk), uttalen av språklydene (artikulatorisk fonetikk), og de fysiske egenskapene til lydbølgene (akustisk fonetikk). Fonetikk behandler ikke betydningsskillende forskjeller mellom språklyder – dette behandles av fonologien.
- Fonetyka (dawniej głosownia) - jeden z działów lingwistyki zajmujący się badaniem dźwięków mowy ludzkiej (zwanych głoskami) od strony ich artykulacji (tj. sposobu wytwarzania za pomocą narządów mowy; to tzw. fonetyka artykulacyjna), ich cech fizycznych ich odbierania (fonetyka audytywna), reakcji, jakie owe głoski wywołują w psychice człowieka (psychofonetyka). Inne cechy foniczne (tj.
- A Fonética é o ramo da Linguística que estuda a natureza física da produção e da percepção dos sons da fala humana.
- Fonetica este studiul sunetelor produse de vocea umană. Fonetica analizează aspectul fizic al sunetelor, de la articulare până la percepţie. Lingvistica modernă face deosebirea între fonetică şi fonologie. Fonetica studiază articularea sunetelor şi procesele de percepţie implicate, fiind mai aproape de nivelul fizic al vorbirii. Fonologia (numită şi fonetică funcţională) se ocupă de sistemul de sunete ale unei anumite limbi şi de rolurile lor în diferenţierea între cuvinte.
- Фоне́тика (от греч. φωνή — «звук», φωνηεντικός — «звуковой») — раздел языкознания, изучающий звуки речи и звуковое строение языка (слоги, звукосочетания, закономерности соединения звуков в речевую цепочку).
- Fonetik (grekiska φωνή, foné, ljud) är vetenskapen om talet, särskilt talljuden. Den ägnar sig åt att beskriva språkljud bland annat hur de bildas, deras fysikaliska egenskaper och hur de uppfattas och förstås. En deskriptiv gren sysslar med evolutiv fonetik och är en viktig del av den språkhistoriska vetenskapen. Den normativa fonetiken beskriver de vedertagna uttalen i specifika fall.
- Ses bilimi, (fonoloji, fonetik dil) belirli dil seslerini (fonemler) inceleyen bir bilim dalıdır. Ses bilimi dil içindeki seslerin işlevlerini inceler. Konuşma seslerinin eklemlenmesi (articulatory), nakli (transport), alınması (receival) ile ilgili bir bilim dalıdır. Fonetiğin bu üç çalışma alanına karşılık gelen üç branşı vardır: eklemleme (articulatory), akustik ve işitim fonetiği (auditory phonetics).
- Фонетика — (від грецького phonetikos — звуковий) — це розділ мовознавства, в якому вивчається звуковий склад мови. Об'єктом вивчення фонетики є звуки, їх властивості і функції, закономірності їх поєднання, фонетичні процеси, природа й структура складу, наголос, інтонація.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
