A priori and a posteriori ('from the earlier' and 'from the later', respectively) are Latin phrases used in philosophy to identify two types of knowledge, justification, or argument, characterized by the use of experiential or empirical evidence, or a lack thereof. More precisely, these terms are used with respect to epistemology in order to distinguish between "necessary conclusions from first premises" (i.e., what must come before sense observation, or empirical knowledge) and "conclusions based on sense observation" which must follow it. Thus, the two kinds of knowledge, justification, or argument, may be glossed:

Property Value
dbo:abstract
  • A priori i a posteriori són dues locucions llatines i conceptes importants dins el pensament filosòfic. (ca)
  • Η a priori και a posteriori γνώση είναι έννοιες της φιλοσοφίας και των κοινωνικών επιστημών. Οι έννοιες αυτές αντικατοπτρίζουν τις ιδέες δύο μεγάλων ρευμάτων, των εμφυτοκρατών ή και των εμπειριστών. A priori χαρακτηρίζεται η γνώση που αποτελείται από που προηγούνται της εμπειρίας, ενώ a posteriori η γνώση που προέρχεται από την εμπειρία. Ο Πλάτων υπήρξε από τους πρώτους που υποστήριξε την ιδέα της a priori γνώσης, θεωρώντας ότι η ψυχή έχει γνωρίσει τις ιδέες, άρα και την αλήθεια πριν από την γέννηση. Ρασιοναλιστικά ρεύματα που υποστήρηξαν την a priori γνώση εμφανίστηκαν και τον 17ο αιώνα με κύριο εκπρόσωπο τον Ρενέ Ντεκάρτ. Δριμεία κριτική πάνω στη θεωρία της a priori γνώσης έκανε ο Άγγλος εμπειριστής φιλόσοφος Τζων Λοκ, ο οποίος θεωρούσε ως πηγή γνώσης την εμπειρία λέγοντας ότι το υποκείμενο από την γέννησή του είναι tabula rasa, δηλαδή μια άγραφη δέλτος πάνω στην οποία "καταγράφονται" οι εμπειρίες της καθημερινότητας. (el)
  • Las expresiones a priori​ (en latín: 'previo a')​​ y a posteriori​ ('posterior a') se utilizan para distinguir entre dos tipos de conocimiento: el conocimiento a priori es aquel que, en algún sentido importante, es independiente de la experiencia;​ mientras que el conocimiento a posteriori es aquel que, en algún sentido importante, depende de la experiencia. Por ejemplo, el conocimiento de que «no todos los cisnes son blancos» es un caso de conocimiento a posteriori, pues se requirió de la observación de cisnes negros para afirmar lo establecido. Los juicios a posteriori se verifican recurriendo a la experiencia, son juicios empíricos, se refieren a hechos. Tienen una validez particular y contingente. Ejemplos: «los alumnos de filosofía son aplicados» o «los ancianos son tranquilos». En cambio, el conocimiento de que «ningún soltero es casado» no requiere de ninguna investigación para ser establecido como verdadero, por lo que es un caso de conocimiento a priori. Parece razonable afirmar que todo el mundo sabe que eso es cierto. Incluso diríamos que es obvio. ¿De dónde proviene la justificación para ese conocimiento? Está claro que no viene de haber preguntado a cada soltero si es casado. Más bien, parece que basta con comprender el significado de los términos involucrados, para convencerse de que la proposición es verdadera. Esta proposición es un ejemplo de lo que se llama una proposición analítica, es decir una proposición cuya verdad descansa sobre el significado de los términos involucrados, y no sobre cómo sea el mundo. Otros ejemplos de proposiciones analíticas podrían ser: «todas las nubes son nubes», «si llueve, entonces llueve» y «esta manzana es roja o no lo es». Al parecer, cuando se trata de proposiciones analíticas, nuestra justificación para creer en ellas es a priori. Esto no quiere decir, por supuesto, que nuestro conocimiento de su verdad sea completamente independiente de la experiencia, pues el significado de cada término se aprende empíricamente. Pero una vez entendidos los términos, la justificación de la verdad de las proposiciones no parece depender de la experiencia (es decir, de cómo sea el mundo). Existen otros candidatos a conocimiento a priori, cuya justificación a priori no estriba en que la proposición sea analítica. Por ejemplo, la famosa frase de Descartes, pienso, luego existo, pretende mostrar que para que alguien sepa que existe, no necesita recurrir a la experiencia, sino que basta con pensar acerca de ello para convencerse. Otro candidato importante es el conocimiento de Dios. Los argumentos ontológicos pretenden mostrar, sin recurrir a la experiencia, que Dios existe. Tradicionalmente, el conocimiento a priori se asocia con el conocimiento de lo universal y necesario, mientras que el conocimiento a posteriori se asocia con lo particular y contingente. Como la experiencia sensorial en la que generalmente se basan las justificaciones de las proposiciones a posteriori no siempre es confiable, estas proposiciones se pueden rechazar sin caer en contradicciones. Sin embargo, a partir del trabajo El nombrar y la necesidad de Saul Kripke, actualmente se debate la posibilidad del conocimiento contingente a priori y el conocimiento necesario a posteriori. (es)
  • "A priori" eta "a posteriori" esapideak bi motako ezagutza, baieztapen edo argudio bereizteko erabiltzen dira filosofian eta zientzian, epistemologian zehatzago. A priori baieztapen bat inongo esperientzia edo froga enpirikotan oinarritzen ez den hura da. A posteriori baieztapena berriz esperientzian oinarri edo ebidentzia enpirikoa duena da. Jatorrian latinezko esapideak dira: a priori, "aurretik datorren hura" eta a posteriori, "ondorengotik datorren hura"; aurretik eta ondorengoa ezagutza enpirikoa dakarren esperientzia izanik. (eu)
  • En philosophie, une connaissance a priori, ou à priori (orthographe rectifiée de 1990), est une connaissance indépendante de l'expérience sensible et logiquement antérieure. Dans la pensée de Kant, c'est aussi une connaissance « indépendante de l'expérience ». Cela s'oppose à une connaissance a posteriori, ou à postériori (orthographe rectifiée de 1990), empirique, factuelle, à ce qui est « issu de l'expérience » (Kant). En français, a priori, locution latine, signifie : « à partir de ce qui vient avant », expression dérivée de prior qui signifie antérieur. L'expression a d'abord servi à désigner un raisonnement qui va de la cause à l'effet [réf. nécessaire]. Ce sens se rencontre au Moyen Âge, puis chez Descartes et encore chez Leibniz. Par exemple, une preuve a priori de l'existence de Dieu est une démonstration qui part des causes, c'est-à-dire de ce qui est premier selon la nature. Dans le français courant, les formes substantivées « a priori » ou « apriori » signifient « préjugé », comme dans l’expression « avoir un a priori positif ». (fr)
  • A priori and a posteriori ('from the earlier' and 'from the later', respectively) are Latin phrases used in philosophy to identify two types of knowledge, justification, or argument, characterized by the use of experiential or empirical evidence, or a lack thereof. More precisely, these terms are used with respect to epistemology in order to distinguish between "necessary conclusions from first premises" (i.e., what must come before sense observation, or empirical knowledge) and "conclusions based on sense observation" which must follow it. Thus, the two kinds of knowledge, justification, or argument, may be glossed: * A priori: knowledge, justifications, or arguments that exist independently from experience. Examples include mathematics (e.g. 3 + 2 = 5); tautologies (e.g. "all bachelors are unmarried"); and deduction from pure reason (e.g., ontological proofs). * A posteriori: knowledge, justifications, or arguments that depend on experience or empirical evidence. Examples include most aspects of science and personal knowledge. Although definitions and use of the terms have varied in the history of philosophy, they have consistently labeled two separate epistemological notions. Both terms are primarily used as modifiers to the noun "knowledge" (i.e. 'a priori knowledge'). However, a priori can also be used to modify other nouns, such as "truth." Philosophers also may use apriority, apriorist, and aprioricity as nouns referring to the quality of being a priori. The terms were first popularized by Immanuel Kant through his Critique of Pure Reason (1781, 1st ed.; 1787, 2nd ed.), one of the most influential works in the history of philosophy. However, in Latin, the two terms appear in translations of Euclid's Elements (c. 300 BC), a work widely considered to be the model for precise thinking during the early European modern period. See also the related distinctions: deductive/inductive, analytic/synthetic, necessary/contingent. (en)
  • Le locuzioni latine a priori e a posteriori, che tradotte letteralmente, significano "da ciò che è prima" e "da ciò che viene dopo", sono riscontrabili nella forma latina per la prima volta nei commentatori di Aristotele ad indicare una conoscenza che proviene da ciò che già è prima (deduzione) diversa dal sapere che si raggiunge dopo aver fatto esperienza (induzione). A priori in filosofia è un concetto che si riferisce a tutto ciò che si può conoscere indipendentemente dall'esperienza ed è quindi opposto a a posteriori, che indica una conoscenza fondata su dati sensibili desunti dall'esperienza. (it)
  • 라틴어 구 아 프리오리 (lit. "앞에서부터")와 아 포스테리오리 (lit. "뒤에서부터")는 철학의 역사에서 가장 영향력있는 작품 중 하나인, 임마누엘 칸트의 《순수 이성 비판》 (1781년 초판, 1781년 제2판)에 의해 대중화된 철학적 예술 용어이다. 하지만, 기원전 300년의 에우클레이데스의, 정확한 사고 모델로 근대 유럽의 초기 기간 동안 널리 여겨진 저작인 《원론》의 라틴어 번역에서 라틴어의 형태로 나타난다. 이러한 용어는 추론(인식론)과 관련하여, 감각적 경험에 기초한 결론과, 제1 전제(즉, 감각적 경험 전에 반드시 와야 하는 것)로부터 도출된 결론을 구분하기 위하여 사용된다. * "아 프리오리"(A priori)한 지식이나 정당화는 수학(3+2=5)이나 유의어 반복(tautology, 모든 총각은 미혼이다.), 순수 이성으로부터의 연역(존재론적 증명)과 같이 경험으로부터 독립적이다. * "아 포스테리오리"(A posteriori)한 지식이나 정당화는 과학적 지식과 개인적인 지식과 같이 이성만으로는 알 수 없는 경험적 사실(an empirical fact unknowable by reason alone)이나 경험적 증거에 의존적이다. (ko)
  • A priori (do latim, "de antes" ou "do anterior") e a posteriori (do latim, "do seguinte", "do depois" ou "do posterior") são expressões filosóficas para distinguir dois tipos de conhecimento ou argumento. Os termos a priori e a posteriori são usados principalmente como adjectivos para modificar o substantivo "conhecimento", ou serem substantivos compostos que se referem a um tipo de conhecimento (por exemplo, conhecimento a priori). No entanto, "a priori" às vezes é usado como um adjetivo para modificar outros substantivos, como "verdade". Além disso, muitas vezes os filósofos modificam este uso. Por exemplo, "aprioridade" e "aprioricidade" são por vezes utilizados como substantivos para referir (aproximadamente) para a qualidade de ser "a priori". (pt)
  • 先验(拉丁語:a priori;也译作 先天)在拉丁文中指“来自先前的东西”,或引申为“有经验之前”。近代西方传统中,认为先验指无需经验或先于经验获得的知识。它通常与后验知识相比较,后验指的是“有经验之后”,即"需要经验"。这一区分来自于中世纪逻辑所区分的两种论证,从原因到结果的论证称为“先验的”,而从结果到原因的论证称为“后验的”(拉丁語:a posteriori)。 认识论的基本问题之一是究竟是否存在任何重要的。通常来说,理性主义者相信存在先验知识,而经验主义者认为所有知识根本上源于某种经验(通常是外部经验),即便有先验知识在某种意义上也不重要。还有些经验主义者认为先验知识只是对语词意义的分析,而与世界无关。 理性主义思想家给予使用先验这个术语合适的立足点,如笛卡尔和莱布尼兹,他们认为知识通过推理获得,而非经验,数学和逻辑真理的必然性即是其佐证。笛卡尔认为关于自我的知识,或者说我思故我在,是先验的,因为他认为一个人无需诉诸过去的经验就能确认自我的存在。莱布尼茨区分了先验真理,即理性真理,与后验真理,即由经验确立的真理。 康德说,不论是空间,还是空间的任何一个几何学的先天规定,都不是一种先验的表象,而只有关于这些表象根本不具有经验的来源、以及何以它们还是能够先天地与经验对象发生关系的这种可能性的知识,才能称之为先验的。 洛克认为反思只是经验的一部分,提出先验这整个观念应被抛弃的纲领。休谟认为所有先验知识不过是观念之间的关系,这在他的《人类理智研究》中多次提及。由于经验主义认为一切知识基于经验,对和逻辑真理提供一个经验主义的说明就成为其重要任务。 (zh)
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 6679056 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 26961 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 986611476 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdfs:comment
  • A priori i a posteriori són dues locucions llatines i conceptes importants dins el pensament filosòfic. (ca)
  • "A priori" eta "a posteriori" esapideak bi motako ezagutza, baieztapen edo argudio bereizteko erabiltzen dira filosofian eta zientzian, epistemologian zehatzago. A priori baieztapen bat inongo esperientzia edo froga enpirikotan oinarritzen ez den hura da. A posteriori baieztapena berriz esperientzian oinarri edo ebidentzia enpirikoa duena da. Jatorrian latinezko esapideak dira: a priori, "aurretik datorren hura" eta a posteriori, "ondorengotik datorren hura"; aurretik eta ondorengoa ezagutza enpirikoa dakarren esperientzia izanik. (eu)
  • 라틴어 구 아 프리오리 (lit. "앞에서부터")와 아 포스테리오리 (lit. "뒤에서부터")는 철학의 역사에서 가장 영향력있는 작품 중 하나인, 임마누엘 칸트의 《순수 이성 비판》 (1781년 초판, 1781년 제2판)에 의해 대중화된 철학적 예술 용어이다. 하지만, 기원전 300년의 에우클레이데스의, 정확한 사고 모델로 근대 유럽의 초기 기간 동안 널리 여겨진 저작인 《원론》의 라틴어 번역에서 라틴어의 형태로 나타난다. 이러한 용어는 추론(인식론)과 관련하여, 감각적 경험에 기초한 결론과, 제1 전제(즉, 감각적 경험 전에 반드시 와야 하는 것)로부터 도출된 결론을 구분하기 위하여 사용된다. * "아 프리오리"(A priori)한 지식이나 정당화는 수학(3+2=5)이나 유의어 반복(tautology, 모든 총각은 미혼이다.), 순수 이성으로부터의 연역(존재론적 증명)과 같이 경험으로부터 독립적이다. * "아 포스테리오리"(A posteriori)한 지식이나 정당화는 과학적 지식과 개인적인 지식과 같이 이성만으로는 알 수 없는 경험적 사실(an empirical fact unknowable by reason alone)이나 경험적 증거에 의존적이다. (ko)
  • A priori (do latim, "de antes" ou "do anterior") e a posteriori (do latim, "do seguinte", "do depois" ou "do posterior") são expressões filosóficas para distinguir dois tipos de conhecimento ou argumento. Os termos a priori e a posteriori são usados principalmente como adjectivos para modificar o substantivo "conhecimento", ou serem substantivos compostos que se referem a um tipo de conhecimento (por exemplo, conhecimento a priori). No entanto, "a priori" às vezes é usado como um adjetivo para modificar outros substantivos, como "verdade". Além disso, muitas vezes os filósofos modificam este uso. Por exemplo, "aprioridade" e "aprioricidade" são por vezes utilizados como substantivos para referir (aproximadamente) para a qualidade de ser "a priori". (pt)
  • Η a priori και a posteriori γνώση είναι έννοιες της φιλοσοφίας και των κοινωνικών επιστημών. Οι έννοιες αυτές αντικατοπτρίζουν τις ιδέες δύο μεγάλων ρευμάτων, των εμφυτοκρατών ή και των εμπειριστών. A priori χαρακτηρίζεται η γνώση που αποτελείται από που προηγούνται της εμπειρίας, ενώ a posteriori η γνώση που προέρχεται από την εμπειρία. Ο Πλάτων υπήρξε από τους πρώτους που υποστήριξε την ιδέα της a priori γνώσης, θεωρώντας ότι η ψυχή έχει γνωρίσει τις ιδέες, άρα και την αλήθεια πριν από την γέννηση. Ρασιοναλιστικά ρεύματα που υποστήρηξαν την a priori γνώση εμφανίστηκαν και τον 17ο αιώνα με κύριο εκπρόσωπο τον Ρενέ Ντεκάρτ. Δριμεία κριτική πάνω στη θεωρία της a priori γνώσης έκανε ο Άγγλος εμπειριστής φιλόσοφος Τζων Λοκ, ο οποίος θεωρούσε ως πηγή γνώσης την εμπειρία λέγοντας ότι το υποκε (el)
  • A priori and a posteriori ('from the earlier' and 'from the later', respectively) are Latin phrases used in philosophy to identify two types of knowledge, justification, or argument, characterized by the use of experiential or empirical evidence, or a lack thereof. More precisely, these terms are used with respect to epistemology in order to distinguish between "necessary conclusions from first premises" (i.e., what must come before sense observation, or empirical knowledge) and "conclusions based on sense observation" which must follow it. Thus, the two kinds of knowledge, justification, or argument, may be glossed: (en)
  • Las expresiones a priori​ (en latín: 'previo a')​​ y a posteriori​ ('posterior a') se utilizan para distinguir entre dos tipos de conocimiento: el conocimiento a priori es aquel que, en algún sentido importante, es independiente de la experiencia;​ mientras que el conocimiento a posteriori es aquel que, en algún sentido importante, depende de la experiencia. (es)
  • En philosophie, une connaissance a priori, ou à priori (orthographe rectifiée de 1990), est une connaissance indépendante de l'expérience sensible et logiquement antérieure. Dans la pensée de Kant, c'est aussi une connaissance « indépendante de l'expérience ». Cela s'oppose à une connaissance a posteriori, ou à postériori (orthographe rectifiée de 1990), empirique, factuelle, à ce qui est « issu de l'expérience » (Kant). Dans le français courant, les formes substantivées « a priori » ou « apriori » signifient « préjugé », comme dans l’expression « avoir un a priori positif ». (fr)
  • Le locuzioni latine a priori e a posteriori, che tradotte letteralmente, significano "da ciò che è prima" e "da ciò che viene dopo", sono riscontrabili nella forma latina per la prima volta nei commentatori di Aristotele ad indicare una conoscenza che proviene da ciò che già è prima (deduzione) diversa dal sapere che si raggiunge dopo aver fatto esperienza (induzione). (it)
  • 先验(拉丁語:a priori;也译作 先天)在拉丁文中指“来自先前的东西”,或引申为“有经验之前”。近代西方传统中,认为先验指无需经验或先于经验获得的知识。它通常与后验知识相比较,后验指的是“有经验之后”,即"需要经验"。这一区分来自于中世纪逻辑所区分的两种论证,从原因到结果的论证称为“先验的”,而从结果到原因的论证称为“后验的”(拉丁語:a posteriori)。 认识论的基本问题之一是究竟是否存在任何重要的。通常来说,理性主义者相信存在先验知识,而经验主义者认为所有知识根本上源于某种经验(通常是外部经验),即便有先验知识在某种意义上也不重要。还有些经验主义者认为先验知识只是对语词意义的分析,而与世界无关。 理性主义思想家给予使用先验这个术语合适的立足点,如笛卡尔和莱布尼兹,他们认为知识通过推理获得,而非经验,数学和逻辑真理的必然性即是其佐证。笛卡尔认为关于自我的知识,或者说我思故我在,是先验的,因为他认为一个人无需诉诸过去的经验就能确认自我的存在。莱布尼茨区分了先验真理,即理性真理,与后验真理,即由经验确立的真理。 康德说,不论是空间,还是空间的任何一个几何学的先天规定,都不是一种先验的表象,而只有关于这些表象根本不具有经验的来源、以及何以它们还是能够先天地与经验对象发生关系的这种可能性的知识,才能称之为先验的。 (zh)
rdfs:label
  • A priori a posteriori (ca)
  • A priori και a posteriori γνώση (el)
  • A priori and a posteriori (en)
  • A priori y a posteriori (es)
  • A priori eta a posteriori (eu)
  • A priori et a posteriori (fr)
  • A priori e a posteriori (it)
  • 아 프리오리와 아 포스테리오리 (ko)
  • A priori e a posteriori (pt)
  • 先驗與後驗 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:notableIdea of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:notableIdeas of
is foaf:primaryTopic of