In politics, the opposition comprises one or more political parties or other organized groups that are opposed, primarily ideologically, to the government (or, in American English, the administration), party or group in political control of a city, region, state, country or other political body. The degree of opposition varies according to political conditions – for example, across authoritarian and liberal systems where opposition may be either repressed or desired respectively.

Property Value
dbo:abstract
  • يعني مصطلح (المعارضة) في السياسة في الاستعمال الأكثر عمومية أن أية جماعة أو مجموعة أفراد يختلفون مع الحكومة – على أساس ثابت وطويل الأمد عادة - ولو أن المصطلح يمكن أن يصف المعارضة المتعلقة بالقضايا في إطار تشريع واحد أو اقتراح سياسة.ويطبق المصطلح على نحو أكثر تحديدا على الأحزاب في المجلس النيابي التي تختلف مع الحكومة وترغب في الحلول محلها و غالبا ما تمارس المعارض في الإطار الشرعي وضمن المؤسسات الثابتة. ففي بريطانيا العظمى، يتيح التشريع الرسمي في الدولة للمعارضة ممارسة نشاطها بملء حريتها. غير أن المعارضة قد ترفض أحيانا النظام السياسي القائم فتتمرد عليه مما يضفي عليها طابع التطرف. وخلاصة القول، تضم المعارضة الأشخاص والجماعات والأحزاب، التي تكون مناوئة، كليا أو جزئيا، لسياسة الحكومة. ثمة دول لا تسمح مطلقا بوجود أحزاب معارضة، مثل: المملكة العربية السعودية، قطر، عمان، الإمارات، وليبيا. في السياسة مصطلح المعارضة مقترن بالأحزاب السياسية أو أي مجموعات أخرى تعارض حكومة، مجموعة سياسية أو حزب سواء في منطقة أو مدينة أو دولة.تختلف درجة المعارضة من بلد إلى آخر ومن نظام سياسي إلى آخر، في الأنظمة السلطوية أو الليبرالية قد تكون المعارضة مقموعة أو مرحب بها. في بعض البلدان وخاصة في العالم الثالث قد تتحول المعارضة السياسية إلى وهذا ما قد يسمى أو ثورة أو قد تتدهور الأمور لتصل إلى ما يسمى حرب أهلية. (ar)
  • L'oposició al sentit polític es diu del conjunt de persones, partits, moviments o organitzacions que s'oposen a la política d'un govern i que intenten d'obtenir canvis de política o de govern per a mitjans pacífics o violents. En una democràcia es distingeixen d'un costat l'oposició parlamentària, que està formada pel conjunt dels polítics elegits al parlament que no fan part dels partits de la majoria al govern i d'un altre costat l'oposició extraparlamentària, constituïda per grups de pressió (sindicats, lobbys, moviments civils, organitzacions no governamentals...). En un règim dictatorial, ans al contrari només existeix una oposició extraparlamentària. El terme s'utilitza mutatis mutandis també als nivells polítics inferiors (províncies, municipis...). (ca)
  • Opozice v politickém životě jsou politické strany a jejich představitelé nebo skupiny obyvatel, kteří se nepodílejí na vládě. Opozice plní důležitou úlohu kontroly a kritiky vlády. Dále funguje jako nabídka alternativ k vládní politice a je připravena vládu v případě potřeby nahradit. Prvním historicky doloženou a oficiální opozicí byli podle mnoha autorů římští tribunové lidu. Pokud se vynechají státy západní Evropy a anglicky mluvící země, tak se existence legální opozice začala výrazněji rozšiřovat až od 70. let 20. století. Pravděpodobně nejdůležitější popis a rozbor opozice v demokratickém systému podal ve svém díle americký politolog Robert Dahl. Modely politické opozice podle něj rozlišujeme na základě šesti hledisek: Za prvé organizační soudržnost a koncentrace politické opozice, zadruhé soutěživost politické opozice, za třetí místo setkání mezi politickou opozicí a těmi, kteří kontrolují vládu, za čtvrté míra rozlišitelnosti a identifikovatelnosti politické opozice, za páté cíle politické opozice a za šesté strategie politické opozice. Zvláštním případem je tzv. . Tímto pojmem se označují politické strany, které se snaží změnit nejen vládu, ale i politické uspořádání jako celek. (cs)
  • Αντιπολίτευση ονομάζεται γενικά η οποιαδήποτε εναντίωση κατά των κυβερνώντων (κυβέρνησης) μιας χώρας, ή συνασπισμού χωρών.Αυτή ασκείται μεν, είτε από πολιτικά πρόσωπα, κομμάτων ή ανεξάρτητους βουλευτές, είτε και από τους πολίτες μιας χώρας ή και συνασπισμού χωρών, π.χ. δημοσιογράφους, κοινωνιολόγους, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ευρωβουλευτές κ.λπ., δηλαδή σύνολο προσώπων συνεκτικά ή χαλαρά ομαδοποιημένων. Η αντιπολίτευση εκδηλώνεται είτε δια λόγου, π.χ. αναφορές, καταγγελίες, κ.λπ. είτε δι' έργου (δράσης), όπως π.χ. με καταψήφιση, ή αποχώρηση, ή απεργιακή κινητοποίηση ή αποστροφή των πολιτών κ.λπ. που μπορεί να φθάσει και σε εξύβριση δια λόγου ή έργου. (el)
  • Opozicio rilate al politiko laŭ PIV estas "politika aŭ partia al registaro aŭ estraro. En pli malvasta senco en parlamenta demokratio temas pri la grupo de parlamentanoj, kiu ne apartenas al la regaj partioj kaj do kritike observas, komentas kaj limigas la agon de la "regaj" parlamentano, do tiuj kiuj konsistigas kaj politike subtenas la registaron. (eo)
  • Opposition (lateinisch oppositio ‚Entgegensetzung‘) steht in der Politik für eine Auffassung, die im Gegensatz zu programmatischen Zielvorstellungen einer politischen Bewegung, zu Denk- und Handlungsweisen von Autoritäten, zu einer herrschenden Meinung oder zu einer Politik der Regierung steht. In der Geschichts- und Politikwissenschaft steht der Begriff allgemein für politische Kräfte und organisierte Personengruppen in neuzeitlichen, westlichen Staatensystemen, die gegen die politischen Machthaber agieren. Ziel des oppositionellen Verhaltens kann der Wunsch nach (stärkerer) Berücksichtigung der eigenen Interessen oder – im Extremfall – auch die politische Machtübernahme sein. Im letzteren Fall kann sich die politische Einstellung der oppositionellen Akteure gegen ein politisches System als Ganzes richten, indem dieses prinzipiell nicht anerkannt wird (Fundamentalopposition). Oder die Opposition tritt als systemimmanente und legale Opposition in Erscheinung, indem sie in einem Parlament als Gegenspielerin der Regierung agiert (parlamentarische Opposition). In diesem Fall bekennen sich sowohl die Opposition als auch die Regierung zu den gleichen Verfassungsgrundsätzen. Der Begriff bezeichnet so eine verfassungsrechtlich anerkannte Zusammenarbeit der in parlamentarischen Gruppen zusammengefassten Mitglieder eines Parlaments. Die Opposition ist weder Teil der Regierung noch übernimmt sie die Funktion der Unterstützung der Regierungsarbeit. Unterschieden wird ferner zwischen kompetitiver und kooperativer Opposition, wobei in der politischen Praxis vor allem Mischformen auftreten. Eine kompetitive Opposition versucht vor allem, sich von der Regierung abzugrenzen und deren Fehler aufzuzeigen, um sich für die nächsten Wahlen zu positionieren und als bessere Alternative darzustellen. Eine kooperative Opposition versucht ihre Vorstellungen in den aktuellen Gesetzesvorhaben der Regierung unterzubringen, dazu muss sie darauf verzichten, die Regierung zu stark zu kritisieren. In Staaten ohne demokratisch gewähltes Parlament und ohne frei organisierte Parteien äußert sich die Opposition häufig im Bereich der Kunst (Schriftsteller, Theater), der Kirche oder zum Beispiel innerhalb von Umweltschutzgruppen. Im Extremfall bleibt nur die Möglichkeit illegaler Untergrundarbeit und des Widerstandes. (de)
  • La oposición es el conjunto de grupos, fracciones o partidos políticos, y a las organizaciones de cualquier tipo y personas que la apoyen en lo individual. (es)
  • In politics, the opposition comprises one or more political parties or other organized groups that are opposed, primarily ideologically, to the government (or, in American English, the administration), party or group in political control of a city, region, state, country or other political body. The degree of opposition varies according to political conditions – for example, across authoritarian and liberal systems where opposition may be either repressed or desired respectively. (en)
  • Oposisi dalam dunia politik berarti partai penentang di dewan perwakilan dsb yang menentang dan mengkritik pendapat atau kebijaksanaan politik golongan yang berkuasa. Beberapa parpol ada yang menyebut dirinya sebagai partai penyeimbang. Opposition lazim diterjemahkan menjadi oposisi. Kata itu berasal dari bahasa Latin oppōnere, yang berarti menentang, menolak, melawan. Nilai konsep, bentuk, cara, dan alat oposisi itu bervariasi. Nilainya antara kepentingan bersamasampai pada kepentingan pribadi atau kelompok. (in)
  • En politique, l'opposition désigne l'ensemble des mouvements qui contestent les décisions des détenteurs du pouvoir. (fr)
  • L'opposizione, nella terminologia della politica, indica una rappresentanza politica che in un sistema decisionale non copre la maggioranza dei decisori e che spesso si assume l'impegno o obbligo come alternativa di governo alla maggioranza parlamentare o consiliare. Il termine viene usato in ambito politico per indicare le forze politiche che non esercitano il potere esecutivo, ma generalmente si oppongono alle decisioni di questo. Nell'ambito delle organizzazioni non prettamente politiche, l'opposizione indica l'insieme di chi esprime una opinione condivisa solo da una parte minoritaria. (it)
  • De oppositie wordt in de politiek gevormd door alle politieke partijen die tegen de uitvoerende macht zijn gekant; deze partijen worden de oppositiepartijen genoemd. De uitvoerende macht kan bijvoorbeeld bestaan uit de regering op nationaal niveau of het college van burgemeester en wethouders (Nederland) respectievelijk het college van burgemeester en schepenen (België) op lokaal niveau. Meestal bestaat de oppositie uit alle partijen die niet in de uitvoerende macht zijn vertegenwoordigd. Dit is echter niet altijd het geval, soms geven partijen die zelf niet regeren gedoogsteun. De leider van de grootste partij die in de oppositie zit, wordt meestal de oppositieleider genoemd. In veel landen is het bovendien gebruikelijk dat oppositieleden een schaduwkabinet te vormen. Zulke landen zijn onder meer het Verenigd Koninkrijk, Canada, Australië en de Bahama's. Ook Japan, Polen, Ierland en Frankrijk hebben een soort schaduwkabinet. In Frankrijk wordt gesproken van het cabinet fantôme ("spookkabinet"). In dictatoriale regimes wordt oppositie als onwettig gezien en daarom dikwijls onderdrukt, terwijl oppositie in een democratie deel van het overheidsprincipe uitmaakt. (nl)
  • Opozycja – ugrupowanie lub grupa ugrupowań, w szczególności partii politycznych, sprzeciwiających się polityce rządu lub większości parlamentarnej, krytykująca dominujące ideologie czy instytucje. Nie narusza przy tym prawa ani zasad gry wyborczej i parlamentarnej. Opozycja polityczna nie tworzy rządu i dąży do przejęcia władzy. Partie, które nie weszły do parlamentu, nazywa się „opozycją pozaparlamentarną”. Przywódcą opozycji jest zazwyczaj lider największej partii opozycyjnej. W Wielkiej Brytanii opozycja tworzy Gabinet Cieni, tzn. wybiera osoby, które zdaniem partii opozycyjnej objęłyby odpowiednie stanowiska rządowe, gdyby ostatnie wybory były wygrane przez nią. Każdy minister ma zatem swojego odpowiednika w opozycji. Nie posiada on żadnych uprawnień, mówi tylko wyborcom, jak on zachowałby się w danej sytuacji. Przywódca opozycji otrzymuje uposażenie w wysokości zbliżonej do połowy uposażenia premiera. W niektórych państwach istnieje lub istniał system monopartyjny, z jedną rządzącą partią, a zakładanie innych partii jest nielegalne (np. w ZSRR). W innych krajach, np. w Arabii Saudyjskiej, panuje monarchia absolutna a nielegalna jest działalność jakichkolwiek partii politycznych. W takiej sytuacji, opozycja jest nielegalna, a wszelka krytyka jest zakazana. Jednym ze sposobów walki z opozycją jest proces tworzenia działania pozorowanej (czasem ekstremistycznej) opozycji (parlamentarnej lub pozaparlamentarnej) przez rząd, za pośrednictwem działań służb specjalnych. Celem procesu jest osłabienie, albo eliminowanie innej opozycji politycznej, działającej zgodnie ze standardami demokratycznego państwa, w celu wzmocnienia i utrzymania władzy sił rządzących. (pl)
  • Oposição (do latim oppositione) é ato ou efeito de se opor ou se colocar contra algo ou alguém. Em política especificamente, refere-se aos partidos políticos contrários ao governo. Em política, refere-se ao partido ou grupo de partidos que intitulam-se contrários ao governo. Em regimes de governo bipartidários, a posição de cada partido político fica sempre estabelecida entre o (partido do governo) e o . Em regimes multipartidários, a cada eleição, os partidos dividem-se em partidos de situação, oposição e independentes. Há várias formas de se fazer oposição, seja institucional (dentro das instituições democráticas, como os partidos e o parlamento) ou não institucional, até formas mais radicais como a subversão e o terrorismo. (pt)
  • Оппози́ция (от лат. oppositio «противопоставление, возражение») в политике — движение, партия, группа или человек, выступающая против господствующей партии или мнения, поддерживаемого большинством, в партии или группе. Также это политическая деятельность партий, групп и движений, противостоящих правительственному курсу и ведущих с правящей партией (партиями) борьбу за государственную власть. В литературе встречаются также названия — Оппозиционная партия, Оппозиционная группа (в партии) и так далее и тому подобное. (ru)
  • Med politisk opposition avses regeringens motståndare. För en välfungerande demokrati skall oppositionen kunna organisera sig på samma villkor som regeringspartier (sv)
  • 反对党(Opposition party),或反對派,是多党政治体制中与建制或執政聯盟对立的政党,其主要职责是监督执政党的行为,同时也为在将来的选举中获胜从而成为执政党打基础。有效管治之實現,不僅有賴於當權者,也有賴於那些反對者和監督者。 (zh)
  • Опози́ція (від лат. oppositio «протиставлення, заперечення») — протиставлення одних поглядів чи дій у політиці іншим, партія або група, що виступає врозріз з думкою більшості або з панівною думкою і висуває альтернативну політику, інший спосіб вирішення проблем. Політична опозиція — необхідний елемент політичної системи, що сприяє її ефективному функціонуванню. (uk)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 3379016 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 1614 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 983184142 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:isPartOf
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Αντιπολίτευση ονομάζεται γενικά η οποιαδήποτε εναντίωση κατά των κυβερνώντων (κυβέρνησης) μιας χώρας, ή συνασπισμού χωρών.Αυτή ασκείται μεν, είτε από πολιτικά πρόσωπα, κομμάτων ή ανεξάρτητους βουλευτές, είτε και από τους πολίτες μιας χώρας ή και συνασπισμού χωρών, π.χ. δημοσιογράφους, κοινωνιολόγους, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ευρωβουλευτές κ.λπ., δηλαδή σύνολο προσώπων συνεκτικά ή χαλαρά ομαδοποιημένων. Η αντιπολίτευση εκδηλώνεται είτε δια λόγου, π.χ. αναφορές, καταγγελίες, κ.λπ. είτε δι' έργου (δράσης), όπως π.χ. με καταψήφιση, ή αποχώρηση, ή απεργιακή κινητοποίηση ή αποστροφή των πολιτών κ.λπ. που μπορεί να φθάσει και σε εξύβριση δια λόγου ή έργου. (el)
  • Opozicio rilate al politiko laŭ PIV estas "politika aŭ partia al registaro aŭ estraro. En pli malvasta senco en parlamenta demokratio temas pri la grupo de parlamentanoj, kiu ne apartenas al la regaj partioj kaj do kritike observas, komentas kaj limigas la agon de la "regaj" parlamentano, do tiuj kiuj konsistigas kaj politike subtenas la registaron. (eo)
  • La oposición es el conjunto de grupos, fracciones o partidos políticos, y a las organizaciones de cualquier tipo y personas que la apoyen en lo individual. (es)
  • In politics, the opposition comprises one or more political parties or other organized groups that are opposed, primarily ideologically, to the government (or, in American English, the administration), party or group in political control of a city, region, state, country or other political body. The degree of opposition varies according to political conditions – for example, across authoritarian and liberal systems where opposition may be either repressed or desired respectively. (en)
  • Oposisi dalam dunia politik berarti partai penentang di dewan perwakilan dsb yang menentang dan mengkritik pendapat atau kebijaksanaan politik golongan yang berkuasa. Beberapa parpol ada yang menyebut dirinya sebagai partai penyeimbang. Opposition lazim diterjemahkan menjadi oposisi. Kata itu berasal dari bahasa Latin oppōnere, yang berarti menentang, menolak, melawan. Nilai konsep, bentuk, cara, dan alat oposisi itu bervariasi. Nilainya antara kepentingan bersamasampai pada kepentingan pribadi atau kelompok. (in)
  • En politique, l'opposition désigne l'ensemble des mouvements qui contestent les décisions des détenteurs du pouvoir. (fr)
  • L'opposizione, nella terminologia della politica, indica una rappresentanza politica che in un sistema decisionale non copre la maggioranza dei decisori e che spesso si assume l'impegno o obbligo come alternativa di governo alla maggioranza parlamentare o consiliare. Il termine viene usato in ambito politico per indicare le forze politiche che non esercitano il potere esecutivo, ma generalmente si oppongono alle decisioni di questo. Nell'ambito delle organizzazioni non prettamente politiche, l'opposizione indica l'insieme di chi esprime una opinione condivisa solo da una parte minoritaria. (it)
  • Оппози́ция (от лат. oppositio «противопоставление, возражение») в политике — движение, партия, группа или человек, выступающая против господствующей партии или мнения, поддерживаемого большинством, в партии или группе. Также это политическая деятельность партий, групп и движений, противостоящих правительственному курсу и ведущих с правящей партией (партиями) борьбу за государственную власть. В литературе встречаются также названия — Оппозиционная партия, Оппозиционная группа (в партии) и так далее и тому подобное. (ru)
  • Med politisk opposition avses regeringens motståndare. För en välfungerande demokrati skall oppositionen kunna organisera sig på samma villkor som regeringspartier (sv)
  • 反对党(Opposition party),或反對派,是多党政治体制中与建制或執政聯盟对立的政党,其主要职责是监督执政党的行为,同时也为在将来的选举中获胜从而成为执政党打基础。有效管治之實現,不僅有賴於當權者,也有賴於那些反對者和監督者。 (zh)
  • Опози́ція (від лат. oppositio «протиставлення, заперечення») — протиставлення одних поглядів чи дій у політиці іншим, партія або група, що виступає врозріз з думкою більшості або з панівною думкою і висуває альтернативну політику, інший спосіб вирішення проблем. Політична опозиція — необхідний елемент політичної системи, що сприяє її ефективному функціонуванню. (uk)
  • يعني مصطلح (المعارضة) في السياسة في الاستعمال الأكثر عمومية أن أية جماعة أو مجموعة أفراد يختلفون مع الحكومة – على أساس ثابت وطويل الأمد عادة - ولو أن المصطلح يمكن أن يصف المعارضة المتعلقة بالقضايا في إطار تشريع واحد أو اقتراح سياسة.ويطبق المصطلح على نحو أكثر تحديدا على الأحزاب في المجلس النيابي التي تختلف مع الحكومة وترغب في الحلول محلها في بعض البلدان وخاصة في العالم الثالث قد تتحول المعارضة السياسية إلى وهذا ما قد يسمى أو ثورة أو قد تتدهور الأمور لتصل إلى ما يسمى حرب أهلية. (ar)
  • L'oposició al sentit polític es diu del conjunt de persones, partits, moviments o organitzacions que s'oposen a la política d'un govern i que intenten d'obtenir canvis de política o de govern per a mitjans pacífics o violents. El terme s'utilitza mutatis mutandis també als nivells polítics inferiors (províncies, municipis...). (ca)
  • Opozice v politickém životě jsou politické strany a jejich představitelé nebo skupiny obyvatel, kteří se nepodílejí na vládě. Opozice plní důležitou úlohu kontroly a kritiky vlády. Dále funguje jako nabídka alternativ k vládní politice a je připravena vládu v případě potřeby nahradit. Prvním historicky doloženou a oficiální opozicí byli podle mnoha autorů římští tribunové lidu. Pokud se vynechají státy západní Evropy a anglicky mluvící země, tak se existence legální opozice začala výrazněji rozšiřovat až od 70. let 20. století. (cs)
  • Opposition (lateinisch oppositio ‚Entgegensetzung‘) steht in der Politik für eine Auffassung, die im Gegensatz zu programmatischen Zielvorstellungen einer politischen Bewegung, zu Denk- und Handlungsweisen von Autoritäten, zu einer herrschenden Meinung oder zu einer Politik der Regierung steht. (de)
  • De oppositie wordt in de politiek gevormd door alle politieke partijen die tegen de uitvoerende macht zijn gekant; deze partijen worden de oppositiepartijen genoemd. De uitvoerende macht kan bijvoorbeeld bestaan uit de regering op nationaal niveau of het college van burgemeester en wethouders (Nederland) respectievelijk het college van burgemeester en schepenen (België) op lokaal niveau. In dictatoriale regimes wordt oppositie als onwettig gezien en daarom dikwijls onderdrukt, terwijl oppositie in een democratie deel van het overheidsprincipe uitmaakt. (nl)
  • Opozycja – ugrupowanie lub grupa ugrupowań, w szczególności partii politycznych, sprzeciwiających się polityce rządu lub większości parlamentarnej, krytykująca dominujące ideologie czy instytucje. Nie narusza przy tym prawa ani zasad gry wyborczej i parlamentarnej. Opozycja polityczna nie tworzy rządu i dąży do przejęcia władzy. Partie, które nie weszły do parlamentu, nazywa się „opozycją pozaparlamentarną”. (pl)
  • Oposição (do latim oppositione) é ato ou efeito de se opor ou se colocar contra algo ou alguém. Em política especificamente, refere-se aos partidos políticos contrários ao governo. Em política, refere-se ao partido ou grupo de partidos que intitulam-se contrários ao governo. Em regimes de governo bipartidários, a posição de cada partido político fica sempre estabelecida entre o (partido do governo) e o . Em regimes multipartidários, a cada eleição, os partidos dividem-se em partidos de situação, oposição e independentes. (pt)
rdfs:label
  • معارضة (ar)
  • Oposició (política) (ca)
  • Opozice (politika) (cs)
  • Opposition (Politik) (de)
  • Αντιπολίτευση (el)
  • Opozicio (politiko) (eo)
  • Opposition (politics) (en)
  • Oposición (política) (es)
  • Opposition (politique) (fr)
  • Oposisi (politik) (in)
  • Opposizione (politica) (it)
  • Oppositie (politiek) (nl)
  • Opozycja (polityka) (pl)
  • Oposição (política) (pt)
  • Оппозиция (ru)
  • Politisk opposition (sv)
  • 反对党 (zh)
  • Опозиція (uk)
owl:sameAs
skos:closeMatch
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:ideology of
is dbo:occupation of
is dbo:politicalPartyInLegislature of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:cabinetType of
is foaf:primaryTopic of