Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder characterized by difficulty paying attention, excessive activity, and acting without regards to consequences, which are otherwise not appropriate for a person's age. Some individuals with ADHD also display difficulty regulating emotions or problems with executive function. For a diagnosis, the symptoms should appear before a person is twelve years old, be present for more than six months, and cause problems in at least two settings (such as school, home, or recreational activities). In children, problems paying attention may result in poor school performance. Additionally there is an association with other mental disorders and substance misuse. Although it causes impairment, particularly in modern society, man

Property Value
dbo:abstract
  • اضطراب نقص الانتباه مع فرط النشاط أو قصور الانتباه وفرط الحركة هو اضطراب نفسي من نوع تأخر النمو العصبي يبدأ في مرحلة الطفولة عند الإنسان، وهي تسبب نموذج من تصرفات تجعل الطفل غير قادر على إتباع الأوامر أو على السيطرة على تصرفاته، أو أنه يجد صعوبة بالغة في الانتباه للقوانين وبذلك هو في حالة إلهاء دائم بالأشياء الصغيرة. المصابون بهذه الحالة يواجهون صعوبة في الاندماج في صفوف المدارس والتعلم من مدرسيهم، ولا يتقيدون بقوانين الفصل، مما يؤدي إلى تدهور الأداء المدرسي لدى هؤلاء الأطفال بسبب عدم قدرتهم على التركيز وليس لأنهم غير أذكياء، لذلك يعتقد أغلبية الناس أنهم مشاغبون بطبيعتهم. هذه الحالة تعدّ أكثر الحالات النفسية شيوعا في العالم - إذ يبلغ عدد المصابين بقصور الانتباه وفرط الحركة حوالي 5% من مجموع شعوب العالم، والنسبة تزيد عن ذلك في الدول المتطورة (دول العالم الأول). هذه الإحصائيات جعلت بعض الباحثين يعتقدون أن تركيبة الدول المتطورة وأجوائها قد تكون سبب لحالة قصور الانتباه وفرط الحركة عند شعوبها، بذلك، تفاعل الناس في حضارتهم قد يكون مسبب لقصور الانتباه وفرط الحركة، اعتمادا على نوع الحضارة وردة فعل الفرد لها. يشكل التعامل مع الأطفال المصابين بكثرة الحركة ونقص الانتباه تحديا كبيرا لأهاليهم ولمدرسيهم في المدرسة وحتى لطبيب الأطفال وللطفل نفسه أحيانا، وهذه الحالة لا تعدّ من صعوبات التعلم ولكنها مشكلة سلوكية عند الطفل، ويكون هؤلاء الأطفال عادة مفرطي النشاط واندفاعيين ولا يستطيعون التركيز على أمر ما لأكثر من دقائق فقط، يصاب من ثلاثة إلى خمسة بالمئة من طلاب المدارس بهذه الحالة والذكور أكثر إصابة من الإناث، ويشكل وجود طفل مصاب بهذه الحالة مشكلة حقيقية أحيانا للأهل وحتى الطفل المصاب يدرك أحيانا مشكلته ولكنه لا يستطيع السيطرة على تصرفاته، ويجب على الوالدين معرفة ذلك ومنح الطفل المزيد من الحب والحنان والدعم وعلى الأهل كذلك التعاون مع طبيب الأطفال والمدرسين من أجل كيفية التعامل مع الطفل. (ar)
  • ADHD (zkratka anglického „Attention Deficit Hyperactivity Disorder“) – hyperkinetická porucha (HKP), porucha pozornosti s hyperaktivitou, patří mezi . Tato porucha se projevuje již od raného dětství, nejvíce však ve školním věku, kdy postihuje 3–7% dětí. Ve 40–50 % případů přetrvává do dospělosti a vyskytuje se u 4–5 % dospělých. Spíše než hyperaktivita se v tomto období objevují pocity vnitřního neklidu, převládá impulzivita a poruchy pozornosti. Pro ADHD se dříve používaly diagnózy LDE (lehká dětská encefalopatie) či LMD (lehká mozková dysfunkce), které se snažily vystihnout etiologii. Aktuálně používané označení syndromu vychází z popisu projevů této poruchy. Na vzniku ADHD se přibližně ze 75 % podílí dědičnost. Je přibližně třikrát častější u chlapců než u dívek. Prozatím bylo objeveno již několik genů spojených s poruchou. V ostatních případech při vzniku poruchy přispívá různou měrou problémové těhotenství, prenatální vystavení alkoholu a tabákovému kouři, předčasný porod s výrazně nižší vahou novorozence, expozice olovu a poranění prefrontální kůry v mozku po porodu. Podle některých názorů má na vznik a rozvoj hyperaktivity vliv nadměrné užívání přídatných látek, zejména brilantních barviv, jako je např. tartrazin (E 102) nebo chinolinová žluť (E 104) (od 20. července 2010 mají výrobci v ČR povinnost uvádět v případě, že výrobek obsahuje tato barviva, na obalu upozornění „může nepříznivě ovlivňovat činnost a pozornost dětí“). Nadměrné sledování televize nebo špatné zvládání dítěte rodiči nejsou výzkumem potvrzeny jako příčiny. Symptomy ADHD se mohou prohloubit u dětí užívajících léky na epilepsii v důsledku vedlejších účinků, které jsou však napravitelné. ADHD je porucha typická neurovývojovým opožděním s odchylkami ve vývoji centrální nervové soustavy a porušenou regulací na úrovni neurotransmiterových systémů (noradrenergního a dopaminergního). Tím jsou pak ovlivněny všechny kognitivní funkce. Vyšetření MRI (magnetickou rezonancí) prokazuje zmenšený objem mozku, mozečku, bazálních ganglií vpravo a corpus callosum vpravo. ADHD jsou také vysoce rizikovým faktorem pro vznik dalších psychiatrických poruch. ADHD patří mezi nejprobádanější duševní a emociální poruchy. Existuje pro ni více léčebných postupů účinnějších pro větší počet lidí než v kterékoliv jiné oblasti psychiatrie. (cs)
  • El trastorn per dèficit d'atenció i hiperactivitat (TDAH) és una síndrome conductual d’origen neuronal que s'inicia a l'edat infantil, i que afecta entre un 3 i 7% de nens i joves en l'edat escolar. Es caracteritza per un nivell d’impulsivitat, activitat i atenció no adequats a l'edat del desenvolupament. Aquests símptomes han de manifestar-se i causar el deteriorament funcional abans dels 7 anys. Les persones que ho pateixen solen presentar les següents característiques a nivell conductual, emocional i escolar: (ca)
  • Die Aufmerksamkeitsdefizit-/Hyperaktivitätsstörung (ADHS) gehört zur Gruppe der Verhaltens- und emotionalen Störungen mit Beginn in der Kindheit und Jugend. Sie äußert sich durch Probleme mit Aufmerksamkeit, Impulsivität und Selbstregulation; manchmal kommt zusätzlich starke körperliche Unruhe (Hyperaktivität) hinzu. Die Störung wurde früher als reines Verhaltensproblem gesehen, während sie heute zunehmend als komplexe Entwicklungsverzögerung des Selbstmanagement-Systems im Gehirn verstanden wird. ADHS kann dabei auch als ein Extremverhalten aufgefasst werden, das einen fließenden Übergang zur Normalität zeigt. Die Auffälligkeiten müssen für das Alter sehr stark ausgeprägt und in den meisten Situationen beständig seit der Kindheit vorhanden sein. Symptome alleine haben jedoch keinen Krankheitswert: Erst wenn diese zusätzlich stark die Lebensführung beeinträchtigen oder zu erkennbarem Leiden führen, ist eine ADHS-Diagnose gerechtfertigt. Die weltweite Häufigkeit der ADHS unter Kindern und Jugendlichen wird mit etwa 5,3 % beziffert. Sie gilt heute als häufigste psychiatrische Erkrankung bei Kindern und Jugendlichen. Jungen werden merklich häufiger diagnostiziert als Mädchen. Verlaufsstudien haben gezeigt, dass bei 40 bis 80 % der diagnostizierten Kinder die Störung auch in der Adoleszenz fortbesteht. Im Erwachsenenalter schließlich ist mindestens in einem Drittel der Fälle noch eine beeinträchtigende ADHS-Symptomatik nachweisbar (siehe ADHS bei Erwachsenen). ADHS hat als neurobiologische Störung weitgehend genetische Ursachen. Je nach Person kann sie jedoch sehr unterschiedliche Folgen haben, da der individuelle Verlauf auch von Umweltfaktoren beeinflusst wird. Meist stehen Betroffene und ihre Angehörigen unter erheblichem Druck: Misserfolge in Schule oder Beruf, ungeplante frühe Schwangerschaften, Drogenkonsum und die Entwicklung von weiteren psychischen Störungen wurden oft beobachtet. Dazu kommt ein deutlich erhöhtes Risiko für Suizide, Unfälle und unabsichtliche Verletzungen. Diese allgemeinen Risiken müssen jedoch nicht in jedem Einzelfall relevant sein. Die Behandlung richtet sich daher nach dem Schweregrad, dem Leidensdruck, den jeweiligen Symptomen und Problemen sowie dem Alter der betroffenen Person. Forschungen zur Ursachenaufklärung und Therapieverbesserung laufen seit Jahrzehnten. Heute (Stand 2018) sind die Vorteile einer individuell angepassten Behandlung geklärt; ebenso wie die . Anzeichen für eine langfristige Erholung von veränderten Gehirnfunktionen durch angemessene (pharmakologische) Behandlung sind bereits vielfach mit modernen bildgebenden Verfahren nachgewiesen worden. (de)
  • Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ή ΔΕΠΥ (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder - ADHD) ονομάζεται η συστηματική συμπεριφορά του ατόμου, που απαντάται συχνά κατά την παιδική ηλικία και ορίζεται από πληθώρα ειδικών ως διαταραχή, από μερικούς, δε, αναφέρεται και ως επιδημία, καθώς θεωρούν πως ως διαταραχή αφορά σε σεβαστό μέρος του παιδικού πληθυσμού. Εκδηλώνεται το ίδιο συχνά σε όλες τις εθνότητες, φυλετικές ομάδες και κοινωνικές τάξεις. Εμφανίζεται νωρίς στην αναπτυξιακή πορεία του ατόμου και επηρεάζει την ικανότητά του να συγκεντρώνεται σε αυτό που το βάζουν να κάνει. Δεν πρόκειται για μια προσωρινή κατάσταση ή δυσκολία, αλλά αντανακλά έναν τρόπο λειτουργίας του ατόμου, που τείνει να χαρακτηρίζεται ως «μη φυσιολογικός». Υπάρχει διαχωρισμός, βάσει κριτηρίων, ανάμεσα στα παιδιά που τους αποδίδεται η διαταραχή και στα υπόλοιπα, που απλώς παρουσιάζουν όμοια συμπτώματα. Η ΔΕΠΥ επηρεάζει την ικανότητα του παιδιού να φέρει εις πέρας τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης ηλικίας, όπως αυτές έχουν καθοριστεί από την πλειοψηφία των ψυχολόγων και των παιδίατρων. Στις ήπιες μορφές της, η «διαταραχή» υποχωρεί, καθώς το παιδί μεγαλώνει και η συμπεριφορά του βελτιώνεται, φτάνοντας στο «φυσιολογικό» επίπεδο. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει με τις σοβαρότερες μορφές της διαταραχής. Γενικά, πρόκειται για έναν τρόπο λειτουργίας του ατόμου, που έχει την τάση να εμμένει στον χρόνο. (el)
  • Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder characterized by difficulty paying attention, excessive activity, and acting without regards to consequences, which are otherwise not appropriate for a person's age. Some individuals with ADHD also display difficulty regulating emotions or problems with executive function. For a diagnosis, the symptoms should appear before a person is twelve years old, be present for more than six months, and cause problems in at least two settings (such as school, home, or recreational activities). In children, problems paying attention may result in poor school performance. Additionally there is an association with other mental disorders and substance misuse. Although it causes impairment, particularly in modern society, many people with ADHD can have sustained attention for tasks they find interesting or rewarding (known as hyperfocus). Despite being the most commonly studied and diagnosed mental disorder in children and adolescents, the exact cause is unknown in the majority of cases. Genetic factors are estimated to make up about 75% of the risk. Nicotine exposure during pregnancy may be an environmental risk. It does not appear to be related to the style of parenting or discipline. It affects about 5–7% of children when diagnosed via the DSM-IV criteria and 1–2% when diagnosed via the ICD-10 criteria. As of 2015, it was estimated to affect about 51.1 million people globally. Rates are similar between countries and depend mostly on how it is diagnosed. ADHD is diagnosed approximately two times more often in boys than in girls, although the disorder is often overlooked in girls because their symptoms differ from those of boys. About 30–50% of people diagnosed in childhood continue to have symptoms into adulthood and between 2–5% of adults have the condition. In adults inner restlessness rather than hyperactivity may occur. They often develop coping skills which make up for some or all of their impairments. The condition can be difficult to tell apart from other conditions, as well as to distinguish from high levels of activity that are still within the range of normal behaviors. ADHD management recommendations vary by country and usually involve some combination of counseling, lifestyle changes, and medications. The British guideline only recommends medications as a first-line treatment in children who have severe symptoms and for medication to be considered in those with moderate symptoms who either refuse or fail to improve with counseling, though for adults medications are a first-line treatment. Canadian and American guidelines recommend behavioral management first line in preschool-aged children while medications and behavioral therapy together is recommended after that. Treatment with stimulants is effective for at least 14 months; however, their long-term effectiveness is unclear and there are potentially serious side effects. The medical literature has described symptoms similar to those of ADHD since the 18th century. ADHD, its diagnosis, and its treatment have been considered controversial since the 1970s. The controversies have involved clinicians, teachers, policymakers, parents, and the media. Topics include ADHD's causes and the use of stimulant medications in its treatment. Most healthcare providers accept ADHD as a genuine disorder in children and adults, and the debate in the scientific community mainly centers on how it is diagnosed and treated. The condition was officially known as attention deficit disorder (ADD) from 1980 to 1987, while before this it was known as hyperkinetic reaction of childhood. (en)
  • Atentomanka-hiperaktiva perturbo (AHP) (angle: ADHD, Attention Deficit Hyperactivity Disorder) estas cerba perturbo. Ĝi influas la pensmanieron kaj konduton de persono. Ofte, AHP-uloj malfacile koncentriĝas. Per "antentomanko" oni ne celas ke persono ricevas ne sufiĉe multe da atento. AHP-uloj ja povas nesufiĉe doni atenton al sia ĉirkaŭaĵo. Tial ne facilas doni atenton al unu afero samtempe (manko de koncentriĝo). AHP-uloj facile estas distritaj. Hiperaktiveco povas montriĝi per korpa netrankvilo, sed ankaŭ tra interna maltrankvilo kaj impulsiveco. Hiperaktiveco povas ankaŭ esti akompanata de troa moviĝemo. Tiun ĉi moviĝemon AHP-uloj povas malfacile subpremi. Kelkaj AHP-uloj ŝajnas esti (iom) malkonsciaj de sia moviĝemo ĝis kiam oni ilin pri tio atentigas. La ofteco kaj maniero de moviĝemo por ĉiu AHP-ulo malsamas. Kelkaj ĉefe movas gambojn aŭ brakojn, dum aliaj fuŝpalpas (fingrumas) per fingroj kaj manoj. La moviĝemo povas varii laŭ la situacio. Ĝenerale temas pri situacioj kun streso aŭ multe da homoj. Impulsiveco ekestas ĉar tro da impresoj estas sekvataj de akompana agado. La agadoj devas tuj okazi kaj ne povas esti prokrastitaj. Agadoj kiuj estas ekigitaj ne povas esti ĉesigitaj kaj devas unue esti finitaj. Ofte AHP-uloj ne povas bone distingi inter gravaj kaj malpli gravaj aferoj. Dum taskoj malĝustaj prioritatoj estas elektitaj. La konstanta reagado al la ĉirkaŭaĵo kaj la sekvado de impulsoj kaŭzas la rekonan maltrankvilan agadon de AHP-uloj. Nutrado havus laŭ certaj kuracistoj kaj terapiistoj gravan influon je la simptomoj de Atentomanka-hiperaktiva perturbo (AHP, angle ADHD). Interalie senglutena, senlaktaĵa kaj sensukera dieto estas de ili konsilitaj. Plej multaj pacientoj, kiuj ricevas la diagnozon, estas infanoj kaj adoleskuloj. Pri ili principe zorgu kuracistoj pri infana kaj adoleskula psikiatrio kaj psikoterapio. Ĉar tamen en plej multaj regionoj de la mondo da ili estas malsufiĉa kvanto, ofte kuracistoj pri pediatrio, foje ankaŭ kuracistoj pri ĝenerala aŭ familia medicino transprenas la prizorgon. Dum la lastaj jaroj tamen pli kaj pli multiĝas ankaŭ diagnozado de la perturbo ĉe plenkreskuloj; tiam konsultindas kuracistoj pri psikiatrio. (eo)
  • El trastorno por déficit de atención con hiperactividad (TDAH; ADHD en inglés por attention-deficit hyperactivity disorder) es un trastorno crónico del desarrollo neuropsiquiátrico frecuentemente diagnosticado en la infancia y que puede persistir en la edad adulta, que se caracteriza por inatención (distracción moderada a grave, períodos de atención breve), hiperactividad (inquietud motora) y comportamiento impulsivo (inestabilidad emocional y conductas impulsivas) que produce problemas en múltiples áreas de funcionamiento, dificultando el desarrollo social, emocional y cognitivo de la persona que lo padece. Tiene una respuesta muy alta al tratamiento en el corto plazo, aunque existe debate en cuanto a los beneficios terapéuticos en el largo plazo. Una revisión sistemática Cochrane de 2018 concluye que el metilfenidato, fármaco que se viene utilizando como primera elección en los niños con TDAH, puede producir varios efectos adversos graves y una gran cantidad de otros efectos dañinos no graves en niños y adolescentes con TDAH.​ Suele acompañarse de tasas elevadas de comorbilidad psiquiátrica. Se puede asociar con el trastorno negativista desafiante y otros trastornos del comportamiento, así como con trastornos del estado de ánimo, trastorno de ansiedad, trastorno de personalidad, trastornos del espectro autista o la drogodependencia.​​​​​​​ Históricamente, este trastorno ha recibido distintas caracterizaciones e innumerables denominaciones, lo que dificulta las consultas de la literatura especializada.​ Según el Manual diagnóstico y estadístico de los trastornos mentales (DSM-IV): «Habitualmente, los síntomas empeoran en las situaciones que exigen una atención o un esfuerzo mental sostenidos o que carecen de atractivo o novedad intrínsecos (p. ej., escuchar al maestro en clase, hacer los deberes, escuchar o leer textos largos que no son de sus gustos, o trabajar en tareas monótonas o repetitivas)». Con la publicación del Manual diagnóstico y estadístico de los trastornos mentales (DSM-5) se introduce un cambio con respecto a la edad a partir de la cual se exige que estuvieran presentes algunos síntomas de inatención o hiperactivo-impulsivos, que se retrasa de los 7 años (en el DSM-IV) a los 12 años (en el DSM-5). (es)
  • Arreta-defizitaren eta hiperaktibitatearen nahasmendua, arreta galeragatiko eta hiperaktibitateagatiko asaldura edo AGHA (ingelesez ADHD, attention deficit hiperactivity disorder) haurtzaroan izaten den nahaste neurokonduktual ohikoena da. Horretan, bai faktore genetikoek bai ingurumen faktoreek dute zerikusia. Sintomak umetatik agertzen dira eta gaixotasunaren ezaugarri nagusiak, batez ere, honakoak dira: ariketa fisikoa areagotzea, inpultsibotasuna eta arreta mantentzeko zailtasuna izatea. Horretaz gain, gaitz hau pairatzen duten umeengan autoestimu arazoak ager daitezke, eta gaixotasun honek umearen pertsonarteko harremanetan ere eragiten du. DSM-IVaren sailkapenaren arabera, AGHA duten umeek sintoma kliniko desberdinak dituzte. Horren arabera, zenbait azpimota daude: konbinatua, gehienbat hiperaktibo-inpultsiboa dena eta gehienbat arreta zailtasunak dituena. (eu)
  • Le trouble déficit de l'attention avec ou sans hyperactivité (TDAH ; en anglais : attention-deficit hyperactivity disorder, ADHD) est un trouble du neurodéveloppement caractérisé par trois types de symptômes pouvant se manifester seuls ou combinés : des difficultés d'attention et de concentration, des symptômes d'hyperactivité et d'hyperkinésie et des problèmes de gestion de l'impulsivité. Le trouble est reconnu lorsque ces symptômes se manifestent de manière persistante, sur six mois ou plus, et de manière suffisamment importante pour poser un obstacle développemental ou perturber l'insertion sociale ou encore le travail scolaire. Le manuel diagnostique et statistique des troubles mentaux 5e édition révisée (DSM-5), indique que le TDAH peut être comorbide à de multiples autres troubles, comme le trouble oppositionnel avec provocation (TOP) ou le trouble explosif intermittent (TEI) ainsi que de multiples troubles spécifiques des apprentissages, des troubles du sommeil, des troubles anxieux, de l'humeur. Ce trouble débute durant l'enfance et persiste à l'âge adulte dans au moins 15% des cas selon les critères les plus stricts de définition et jusqu'à 65% selon les anciens critères de rémission partielle du DSM-IV. La prévalence du TDAH dans la population serait d'environ 2,5% des adultes et 5% des enfants, spécifiquement en France selon la HAS, 3,5% à 5,6% des enfants en souffriraient. Nonobstant que la détection du trouble est plus complexe chez les filles et femmes de par les symptômes généralement de type inattentif, plus difficiles à détecter, que les symptômes de type hyperactif/impulsif, plus souvent exhibés par les garçons et les hommes, le TDAH se retrouve plus souvent chez les sujets masculins, dans une proportion de deux garçons atteints pour une fille, et 1,6 homme pour 1 femme. Les causes précises du TDAH ne sont pas connues, mais le consensus scientifique actuel est axé sur des prédispositions génétiques et leurs interactions avec l'environnement. La Haute Autorité de santé en France, comme la Société canadienne de pédiatrie, conseillent pour le traitement du TDAH chez les enfants de privilégier en premier lieu la prise en charge des symptômes via des thérapies non médicamenteuses, pour essayer d'en réduire l'effet sur la vie quotidienne. Il est ainsi recommandé de privilégier un encadrement psychologique ou neuropsychologique ; les instructions ne portant que sur la prise en charge des enfants, le discours est orienté sur les thérapies cognitivo-comportementales (TCC), les aménagements éducatifs et le soutien à l'enfant et aux parents. En second lieu seulement le traitement médicamenteux est envisagé. Les médicaments utilisés pour traiter le TDAH incluent des psychostimulants comme le méthylphénidate — qui est la seule molécule commercialisée en France, uniquement délivrée sous ordonnance hospitalière —, la lisdexamfétamine, ou encore l'adderall, ou peuvent être des médicaments non stimulants dont l'effet est moins immédiat, comme l'atomoxétine et la guanfacine, ou encore certains types d'antidépresseurs, notamment des antidépresseurs tricycliques. Le TDAH a été décrit en partie dès la fin du XVIIIe siècle mais encore en 1968 lors de la publication du DSM-II, le syndrome n'était décrit qu'en une ligne et qualifié de « réaction hyperkinétique de l'enfance ». Depuis, sa description a été complétée, avec l'apparition pour la première fois dans le DSM-V de la description des symptômes à l'âge adulte, et les prises en charges sont de mieux en mieux décrites par les organismes de santé des États ; en dépit de cela, le TDAH continue de faire l'objet de nombreuses controverses, sur le mauvais usage des médicaments prescrits, le surdiagnostic chez les enfants, le sous-diagnostic que les adultes et les filles et femmes, les différences de prévalence, l'existence de la persistance à l'âge adulte, ou encore l'existence même du trouble. (fr)
  • Is éard is Neamhord easnamh airde nó neamhord hipirghníomhaíochta easnamh airde (ADHD) ann ná neamhord ina mbíonn fadhbanna le haird, hipirghníomhaíocht agus iompar taghdach a thosaíonn idir 6 agus 12 bliana, a mhaireann 6 mhí ar a laghad. Ina measc siúd atá ar scoil is feidir leis an neamhord drochiompar nó drochchaighdeán foghlamtha ar scoil. I bpáistí go háirithe, tarlaíonn raon neamhord, ina measc dianmhachnamh lag, hipirghníomhaíocht, agus deacrachtaí foghlama. Uaireanta úsáidtear amfataimín chun páistí le neamhord easnamh airde a chóireáil, ach is gá an chóireáil a bheith gearrthéarmach chun neamhoird mheabhracha cosúil le paranóia nó síocóisí eile a sheachaint. (ga)
  • ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) adalah dalam peningkatan aktivitas motorik anak-anak hingga menyebabkan aktivitas anak-anak yang tidak lazim dan cenderung berlebihan. Hal ini ditandai dengan berbagai keluhan perasaan gelisah, tidak bisa diam, tidak bisa duduk dengan tenang, dan selalu meninggalkan keadaan yang tetap seperti sedang duduk, atau sedang berdiri. Beberapa kriteria yang lain sering digunakan adalah suka meletup-letup, aktivitas berlebihan, dan suka membuat keributan. (in)
  • Il disturbo da deficit di attenzione/iperattività, in inglese attention deficit hyperactivity disorder o ADHD, è un disturbo del neurosviluppo caratterizzato da problematiche nel mantenere l'attenzione, eccessiva attività e/o difficoltà nel controllare il proprio comportamento (impulsività) che non appare adeguato all'età della persona. I sintomi appaiono prima dei 12 anni di età, durano almeno 6 mesi e causano problemi in almeno due contesti (ad esempio a casa, a scuola, al lavoro, negli hobby ecc.). Sulla base dei criteri del manuale diagnostico DSM-5 si possono distinguere tre manifestazioni di ADHD: ADHD con disattenzione predominante, ADHD con iperattività/impulsività predominanti e ADHD combinato. L'ADHD può quindi presentarsi in tre forme distinte che spesso hanno caratteristiche anche molto diverse tra loro. Ad esempio in chi presenta la variante con predominanza di disattenzione che ha pochi sintomi, o nessuno, di iperattività, irrequietezza e impulsività, l'ADHD potrebbe non notarsi. Ciononostante può essere ugualmente compromettente. È possibile che col passare degli anni la diagnosi di ADHD evolva e passi da una manifestazione all'altra. Almeno la metà delle persone con ADHD in età infantile e adolescenziale continua a soffrirne in età adulta; il 2-5% degli adulti presenta tale condizione. I bambini che presentano un ADHD con caratteristiche di iperattività tendono a mostrare sintomi meno marcati, ad esempio irrequietezza interna, tensione, nervosismo, durante l’adolescenza e l’età adulta o a non mostrare più questi sintomi continuando però spesso ad avere sintomi inattentivi e/o di impulsività; questi sono i sintomi più significativi dell'ADHD in età adulta. Un altro sintomo rilevante dell'ADHD è la disregolazione della motivazione. Tendenzialmente chi ha l'ADHD è motivato solo o soprattutto sulle attività di suo interesse ma fatica, si annoia, procrastina per quanto riguarda tutto il resto e per questo motivo cambia spesso attività, hobby e lavori. Queste caratteristiche sono causate da disfunzioni neurobiologiche e non da fattori psicologici. L'ADHD porta ad un tasso più alto di abbandono scolastico e lavorativo rispetto alla media; altre conseguenze di questo disturbo possono essere disturbi ansioso-depressivi, disturbi oppositivo-provocatori, disturbi della condotta, disturbi del sonno e del ritmo circadiano, divorzi più frequenti, maggior rischio di incidenti stradali e dipendenze patologiche. In molti casi le conseguenze sono causate direttamente dalla neurobiologia del disturbo, in particolare negli squilibri sonno-veglia (ritmo circadiano) e nelle dipendenze. Per il trattamento dei sintomi dell'ADHD si sono rivelate efficaci terapie comportamentali, interventi psicoterapeutici, cambiamenti dello stile di vita e dell'alimentazione. Nei casi in cui il disturbo comprometta significativamente il funzionamento personale, sociale, scolastico o lavorativo sono necessari anche dei trattamenti farmacologici specifici. (it)
  • 注意欠陥・多動性障害(ちゅういけっかん・たどうせいしょうがい、英: Attention-deficit hyperactivity disorder、ADHD)は、多動性(過活動)や衝動性、また不注意を症状の特徴とする神経発達症もしくは行動障害である。こうした症状は教室内で最年少だとか、正常な者、他の精神障害、薬物の影響でも一般的であるため、機能障害や苦痛を感じるなど重症で、幼い頃から症状があるなどの鑑別が必要とされる。 (ja)
  • 주의력결핍 과잉행동증후군(注意力缺乏過剩行動症候群), 줄여서 ADHD(←Attention Deficit Hyperactivity Disorder)는 주의가 산만하고 과잉행동을 보이며, 충동성과 학습장애를 보이는 정신적 증후군이다. 대한민국에선 이 증후군을 '주의력결핍 과잉행동장애'(注意力缺乏 過剩行動障碍)라고도 한다. 1970년대까지 소아기에 발병해 청소년기까지 지속되는 것으로 알려졌지만, 연구에 의하면, 성인기까지 지속되는 경우도 많은 것으로 밝혀졌다. 조기에 발견하여 성인기까지의 증상지속을 효과적으로 개선할 가능성을 높일 수 있는 것으로 보고된다. 특히 이 장애는 어릴 때 많이 발생하나, 성장하면서 많이 줄어들지만 성인이 되고 나서도 이 장애가 있는 사람도 많은 편이다. (ko)
  • ADHD (attention deficit hyperactivity disorder), ook wel aandachtstekort-hyperkinetische stoornis of aandachtstekort-hyperactiviteitstoornis genoemd, is een aan het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ontleende benaming voor een cluster van symptomen. Kenmerkend zijn impulsief gedrag, concentratieproblemen, rusteloosheid en leermoeilijkheden. De symptomen zijn al aanwezig in de kindertijd en werken veelal belemmerend bij het dagelijks maatschappelijk functioneren. (nl)
  • ADHD (od ang. attention-deficit hyperactivity disorder), zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z brakiem koncentracji uwagi, w klasyfikacji ICD-10 jako zaburzenia hiperkinetyczne – zespół zaburzeń psychicznych objawiający się znacznymi problemami z (np. i ), powodujący niewspółmierne do wieku dotkniętej nimi osoby deficyty uwagi, hiperaktywność, nadpobudliwość ruchową lub impulsywność. Osoby dotknięte zaburzeniami z grupy ADHD często wykazują się brakiem wytrwałości w realizacji zadań wymagających zaangażowania poznawczego, tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz zdezorganizowaną, słabo kontrolowaną, nadmierną aktywnością[potrzebny numer strony]. Odmianą ADHD jest ADD (ang. attention-deficit disorder, czyli zaburzenie objawiające się deficytem uwagi), gdzie nadpobudliwość nie występuje, zwłaszcza u dorosłych. Dla poprawnej diagnozy symptomy muszą pojawić się na stosunkowo wczesnym etapie rozwoju człowieka, pomiędzy szóstym i dwunastym rokiem życia, i utrzymywać się przynajmniej przez pół roku. U osób w wieku szkolnym zaburzenia koncentracji uwagi związane z ADHD mogą prowadzić do obniżonych wyników w nauce. Choć najczęściej wiążą się z pewnym stopniem obniżenia poziomu rozwoju intelektualnego, wiele dotkniętych nim dzieci przejawia akceptowalny zakres uwagi w sprawach, które je interesują. Choć jest to jedno z najczęściej badanych i diagnozowanych zaburzeń psychiatrycznych u dzieci i młodzieży, jego przyczyna w większości wypadków nie jest znana. Światowa Organizacja Zdrowia ocenia, że w 2013 na całym świecie około 39 milionów osób było dotkniętych ADHD. Przy stosowaniu kryteriów DSM-IV zaburzenia związane z ADHD diagnozuje się u ok. 6–7% dzieci, z kolei przy stosowaniu kryteriów ICD-10 odsetek ten wynosi 1–2%. Podobne wyniki notowane są niezależnie od regionu świata, rasy i kultury, i zależą głównie od przyjętych sposobów diagnozy. Symptomy ADHD pojawiają się ok. trzy razy częściej u chłopców, niż u dziewcząt. Termin ADHD obejmuje zarówno ADHD z zaburzeniami hiperaktywnymi, jak i bez nich u dorosłych i dzieci[potrzebny numer strony]. Od 30 do 50% osób, u których zaburzenia ze spektrum ADHD wykryto w dzieciństwie, przejawia niektóre lub wszystkie cechy zespołu także w dorosłości, co oznacza, że pojawiają się one u 2 do 5% całej dorosłej populacji. Zaburzenia te często trudno jest odróżnić od wielu innych schorzeń, a także od wysokiej aktywności mieszczącej się jednak w normie rozwojowej. Strategie postępowania w leczeniu ADHD różnią się w zależności od kraju, jednak zazwyczaj obejmują połączenie psychoterapii, zmiany stylu życia i terapii farmakologicznej. Przykładowo zalecenia brytyjskie doradzają leczenie farmakologiczne jako pierwszy etap terapii u dzieci z ciężkimi objawami, oraz u dzieci z umiarkowanymi objawami, u których psychoterapia nie przynosi spodziewanych efektów. W Kanadzie i Stanach Zjednoczonych zaleca się połączenie leków i terapii behawioralnej u wszystkich pacjentów z wyjątkiem osób w wieku przedszkolnym. Oba zestawy zaleceń odradzają stosowanie u najmłodszych. Przynosi ona efekty, jednak nie ma pewności co do jej długofalowej skuteczności. Wraz z dorastaniem i wchodzeniem w dorosłość wielu pacjentów nabywa umiejętności radzenia sobie z przypadłościami, dzięki którym są w stanie zniwelować częściowo lub w całości ograniczenia wynikające z ADHD. Wokół ADHD, jego diagnozy i metod leczenia od lat 70. XX wieku narosło wiele nieporozumień, teorii spiskowych i kontrowersji. Dotyczą one w szczególności przyczyn zaburzeń oraz skuteczności stymulacji farmakologicznej w leczeniu ich symptomów[potrzebny numer strony]. Większość służb zdrowia uznaje ADHD za realne zaburzenie zdrowia, naukowcy spierają się głównie o sposoby diagnozy i leczenia. Przed 1987 w literaturze anglosaskiej używano nazwy ADD (ang. attention-deficit disorder). (pl)
  • Синдро́м дефици́та внима́ния и гиперакти́вности (англ. attention deficit hyperactivity syndrome), аббр. СДВГ, расстро́йство внима́ния с гиперакти́вностью или гиперакти́вное расстро́йство с дефици́том внима́ния (англ. attention deficit hyperactivity disorder, аббр. ADHD) — неврологическо-поведенческое расстройство развития, начинающееся в детском возрасте. Проявляется такими симптомами, как трудности концентрации внимания, гиперактивность и плохо управляемая импульсивность. Также при склонности к СДВГ у взрослых возможны снижение интеллекта и трудности с восприятием информации. В МКБ-10 СДВГ относился к — группе эмоциональных расстройств и расстройств поведения, начинающихся обычно в детском возрасте, а в МКБ-11 относится к . С неврологической точки зрения СДВГ рассматривается как стойкий и хронический синдром, для которого не найдено способа излечения. Считается, что некоторые дети, а именно 30 %, «перерастают» этот синдром либо приспосабливаются к нему во взрослой жизни. СДВГ и его лечение вызывает много споров начиная уже с 1970 годов. В существовании СДВГ сомневается ряд медиков, учителей, политиков, родителей и средств массовой информации. Некоторые считают, что такого заболевания, как СДВГ, не существует вообще, однако их противники полагают, что существуют генетические и физиологические причины данного состояния. Некоторые исследователи настаивают даже на влиянии климатических факторов в развитии СДВГ у детей. (ru)
  • Perturbação de hiperatividade / défice de atenção (PHDA) (pt) ou transtorno do déficit de atenção / hiperatividade (TDAH) (pt-BR) é uma perturbação do neurodesenvolvimento caracterizada por desatenção e/ou hiperatividade e impulsividade em graus inconsistentes com o nível de desenvolvimento do indivíduo. Os critérios de diagnóstico requerem que os sintomas se comecem a manifestar antes dos doze anos de idade, que estejam presentes durante mais de seis meses e que causem problemas em pelo menos dois cenários diferentes, como na escola e em casa, por exemplo. Em crianças, a desatenção é muitas vezes a causa de maus resultados escolares. Embora cause dificuldades, sobretudo na sociedade contemporânea, muitas crianças com PHDA conseguem se concentrar em tarefas que consideram interessantes. Apesar de ser o transtorno neuropsiquiátrico mais estudado e diagnosticado em crianças e adolescentes, na maioria dos casos desconhece-se a causa exata. Quando diagnosticada pelos critérios DSM-IV, a doença afeta entre 5 e 7% das crianças. Quando diagnosticada pelos critérios da CID-10 afeta entre 1 e 2%. Estima-se que em 2015 afetasse cerca de 5,1 milhões de pessoas. A prevalência é muito semelhante entre países. As aparentes diferenças de valores são resultado de diferentes critérios de diagnóstico usados em cada país. O diagnóstico de PHDA é cerca de três vezes mais comum em rapazes do que em raparigas, embora a perturbação seja muitas vezes negligenciada em raparigas devido ao facto dos sintomas serem diferentes. Entre 30 e 50% das pessoas diagnosticadas com a condição em criança continuam a manifestar sintomas em idade adulta e entre 2 e 5% de todos os adutos têm a condição. É difícil distinguir a PHDA de outras perturbações e de níveis de atividade elevados, mas ainda assim consistentes com a idade. As recomendações de tratamento para a PHDA diferem de país para país, embora na generalidade dos casos esteja recomendada uma combinação de psicoterapia, alterações no estilo de vida e medicação. As recomendações britânicas recomendam usar medicação como tratamento de primeira linha apenas em crianças com sintomas graves ou em adultos e que em crianças com sintomas moderados só seja considerada medicação nos casos em que não haja melhorias com aconselhamento. Por outro lado, as recomendações canadianas e norte-americanas recomendam que medicação e terapia comportamental sejam usados em conjunto como tratamento de primeira linha, exceto nas crianças em idade pré-escolar. Nenhuma das diretrizes recomenda a prescrição de medicamentos estimulantes como tratamento de primeira linha em crianças em idade pré-escolar. O tratamento com estimulantes é eficaz por, pelo menos, 14 meses, havendo menos consenso quanto à eficácia a partir daí. Tal fato se deve, em parte, ao possível declínio relacionado à idade nos sintomas de TDAH; um outro fator é a menor quantidade de estudos de acompanhamento por períodos maiores que 24 meses. Também é conjecturado que os efeitos (benéficos) de longo prazo das medicações estimulantes, em termos de neuroplasticidade — em particular no córtex cingulado anterior, núcleo caudado e núcleos da base — acabem tornando o efeito da medicação menos prominente com o passar do tempo, e por consequência, o seu uso menos necessário Tanto adolescentes como adultos com a condição tendem a desenvolver mecanismos de enfrentamento que podem compensar todas ou algumas das suas dificuldades. A descrição de sintomas semelhantes à PHDA na literatura médica remonta ao século XIX. Desde a década de 1970 que a classificação, diagnóstico e tratamento da PHDA tem sido foco de controvérsias entre profissionais de saúde, professores, legisladores, pais e a comunicação social. As questões mais debatidas dizem respeito às causas de PHDA e ao tratamento com recurso a estimulantes. A maioria dos prestadores de cuidados de saúde considera a PHDA uma perturbação legítima em crianças e adultos. O debate entre a comunidade científica foca-se nos critérios de diagnóstico e tratamento. Entre 1980 e 1997 a condição era denominada "perturbação por défice de atenção" e, antes disso, por "reação hipercinética infantil". (pt)
  • ADHD (attention deficit hyperactivity disorder) är en neuropsykiatrisk funktionsnedsättning som utmärks av nedsatta exekutiva förmågor, exempelvis bristande förmåga att kontrollera uppmärksamheten, och/eller hyperaktivitet. Det är en medicinsk diagnos på ett medfött tillstånd. Termen ADHD kommer från DSM, en handbok inom psykiatrin som i USA utger ett standardsystem för medicinsk diagnostisering av psykiska störningar. Den internationella sjukdomsklassifikationen ICD, som bland annat tillämpas i Sverige, klassificerar ADHD som en (engelska: disturbance of activity and attention) och ingår i en grupp som kallas hyperaktivitetsstörningar. Den svenska benämningen är hyperaktivitetssyndrom med uppmärksamhetsstörning. I DSM definieras tre former av ADHD: * Huvudsakligen ouppmärksam formInnefattar ouppmärksamhet. * Huvudsakligen hyperaktiv-impulsiv formInnefattar hyperaktivitet och impulsivitet. * Kombinerad formInnefattar ouppmärksamhet, hyperaktivitet och impulsivitet. ADD (attention deficit disorder) är en äldre beteckning som idag oftast avser ADHD utan hyperaktivitet, av formen huvudsakligen ouppmärksam. Begreppet ADD användes i tredje versionen av DSM, DSM-III, som publicerades 1980, och är fortfarande ett vanligt förekommande begrepp. Officiellt ersattes det i USA av begreppet ADHD huvudsakligen ouppmärksam när DSM-IV kom ut 1994, men ingår fortfarande i den internationella klassificeringen ICD, tillsammans med det nyare ADHD. (sv)
  • Синдро́м пору́шення акти́вності та ува́ги (скорочено СПАУ; англ. disturbance of activity and attention; також — англ. attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD); синдром дефіциту уваги з гіперактивністю скорочено СДУГ; часто неправильно «синдром дефіциту уваги та гіперактивності») — неврологічно-поведінковий синдром розладу розвитку, що починається в дитячому віці. Проявляється такими симптомами, як труднощі концентрації уваги, гіперактивність і погано керована імпульсивність. Саме наявність СПАУ і його лікування викликають багато суперечок та дискусій ще з 1970х років. В існуванні СПАУ сумніваються низка лікарів, вчителів, політиків, батьків і засобів масової інформації. Одні вважають, що СПАУ не існує взагалі, інші вірять, що є генетичні та фізіологічні причини цього стану. Тоді як у Міжнародному класифікаторі хвороб 10-го перегляду синдром СПАУ включено у V главу «Психічні та поведінкові розлади» (F00-F99), до підрозділу «Поведінкові та емоційні розлади, що починаються звичайно в дитячому та підлітковому віці» (F90-F98), безпосередньо до групи «Гіперкінетичні розлади» (F90) під кодом F90.0 (англ. Disturbance of activity and attention). З неврологічної точки зору СПАУ розглядають як стійкий і хронічний синдром, для якого не знайдено способу ефективного лікування, який би гарантував остаточне одужання. Для полегшення симптомів СПАУ найчастіше використовують психостимулятори центральної нервової системи, які містять метилфенідат (риталін, консерта, метадейт, метилін). Згідно цих рекомендацій застосування інших амфетамінів і декстроамфетамінів скоріше призводить до можливості зловживання ними, більшої кількості небажаних наслідків, хоча частину з них застосовують у медичній системі США За даними 2006 року для населення Сполучених Штатів Америки, цей розлад наявний у 3-5 % людей, як дітей, так і дорослих. При підозрі на СПАУ необхідно перевірити хворого на наявність неврозів та депресії, які спричинюють подібні прояви. Такі ж самі симптоми як і при СПАУ проявляються і при інших розладах здоров'я, зокрема аутизмі, розладах слуху та відчуття, гіпотиреоїдизмі, дефіциті заліза (анемії), отруєнні свинцем, розумовій відсталісті, розладах сну, алергії, конвульсіях тощо. Селективні інгібітори зворотного захоплення серотоніну є ефективні в терaпії СПАУ, який відносять до спектру розладів, близьких до обсесивно-компульсивного розладу. (uk)
  • 注意力不足過動症(英語:attention deficit hyperactivity disorder,縮寫为ADHD),涵蓋注意力缺失症(英語:attention deficit disorder,縮寫为ADD),是神經發展障礙的精神疾患。它的特性是難以專注、過度活躍、做事不考慮後果等等。除此之外,還有不合年紀的行為,有注意力缺失的個體也可能有情緒難以調節的問題。這個症況出現在12歲以前,持續超過六個月,至少在兩種情境底下發生。(例如在學、家中、或是人際互動等等)除了小孩可能會難以專注,所以課業表現差 ,這個症狀也跟其他心智障礙或藥物濫用有關。雖然這個症狀會導致難以專注的"障礙",特別是在現代的社會中,很多過動症者對於他們感興趣的任務中,可以保持專注,此狀況被稱為超專注。。 儘管這症況在小孩與青年的範圍中被大量的研究以及診斷,多數的例子中,仍然找不到精確的病因。他們認為基因的原因占了75%,在懷孕期間尼古丁的接觸也可能是一個導致病因的外部風險,似乎跟自律以及家庭風格沒有關係。。依照《精神疾病診斷與統計手冊》第四版(DSM-IV)的準則,約有5–7%的兒童確診,若依照《世界通用疾病分類手冊》第十版ICD-10的準則,則有1–2%確診。2015年估計全球有5110萬人受到注意力不足過動症的影響。盛行率主要會受到診斷方式及判斷基準不同所影響,男孩確診的比例是女孩的二倍以上,不過因為女孩的症狀和男孩不同,因此常被忽略。兒童期診斷到的注意力不足過動症,約到30–50%會持續到成年,成年人約有2–5%會有成人注意力不足過動症。在成人注意力不足過動症中,過動的情形可能會被「內在的不安寧」所取代。ADHD的症狀可能不太容易和其他疾病的症狀區分,也不太容易區分正常範圍的活力充沛以及過動的分界點在哪裡。 建議治療的方法依國家不同而有所差異,一般都會以心理治療、生活方式調整以及藥物,這三種中的一種或多種方式來進行治療。英國的醫學指南建議針對兒童,只有在症狀嚴重時,才建議使用藥物為第一線的療法,若兒童拒絕接受心理治療,或是接受治療後進展不大,需考慮用藥物進行治療,若針對成人,藥物為第一線的治療方式。加拿大及美國則是建議第一線的治療應該是合併藥物治療及行為治療,只有一些學齡前的兒童例外。在所有的醫學指南中,都不建議針對學齡前的兒童用興奮劑作為第一線的治療方式。用興奮劑治療,在前十四個月的療效有研究資料可供佐證,不過不確定長期使用的療效。患有ADHD的成人可能會發展出,來處理症狀造成的部份或所有影響。 18世紀起的醫學文獻中就有描述過類似注意力不足過動症的症狀。自1970年起,就有出現有關注意力不足過動症疾病本身、其診斷及治療方式的爭議,爭議和臨床醫師、教師、政策訂定者、家長及媒體有關。爭議焦點包括ADHD的病因,以及是否要用興奮劑來治療ADHD。目前大部份的醫療人員都接受ADHD是兒童及成人的遺傳性疾病,科學界的爭議點則是在其診斷方式及治療方式。此疾病在1980年至1987年的正式名稱是注意力缺失症(attention-deficit disorder,簡稱ADD),在更早期的名稱是兒童過度活躍的反應(hyperkinetic reaction of childhood)。 (zh)
dbo:differentialDiagnosis
dbo:diseasesDB
  • 6158
dbo:eMedicineSubject
  • med (en)
dbo:eMedicineTopic
  • 3103 (en)
dbo:icd10
  • F90.
dbo:icd9
  • ,
  • 314.00
  • 314.01
dbo:medicalCause
dbo:medication
dbo:medlinePlus
  • 001551
dbo:meshId
  • D001289
dbo:omim
  • 143465 (xsd:integer)
dbo:symptom
dbo:thumbnail
dbo:treatment
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 64976 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 172570 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 985706685 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:alt
  • An image of children (en)
dbp:caption
  • People with ADHD may find it more difficult than others to focus on and complete tasks such as schoolwork. (en)
dbp:causes
  • Both genetic and environmental factors (en)
dbp:diagnosis
  • Based on symptoms after other possible causes ruled out (en)
dbp:differential
  • Normally active young child, conduct disorder, oppositional defiant disorder, learning disorder, bipolar disorder, fetal alcohol spectrum disorder (en)
dbp:diseasesdb
  • 6158 (xsd:integer)
dbp:duration
  • 1.57788E7
dbp:emedicinesubj
  • med (en)
dbp:emedicinetopic
  • 3103 (xsd:integer)
dbp:field
dbp:frequency
  • 51100000 (xsd:integer)
dbp:icd
  • 314 (xsd:integer)
  • 314.010000 (xsd:double)
  • (en)
  • , (en)
  • F90. (en)
dbp:medication
dbp:medlineplus
  • 1551 (xsd:integer)
dbp:meshid
  • D001289 (en)
dbp:omim
  • 143465 (xsd:integer)
dbp:onset
  • Before age 6–12 (en)
dbp:symptoms
  • Difficulty paying attention, excessive activity, difficulty controlling behavior (en)
dbp:synonyms
  • Attention-deficit disorder, hyperkinetic disorder (en)
dbp:treatment
  • Counseling, lifestyle changes, medications (en)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:wordnet_type
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • El trastorn per dèficit d'atenció i hiperactivitat (TDAH) és una síndrome conductual d’origen neuronal que s'inicia a l'edat infantil, i que afecta entre un 3 i 7% de nens i joves en l'edat escolar. Es caracteritza per un nivell d’impulsivitat, activitat i atenció no adequats a l'edat del desenvolupament. Aquests símptomes han de manifestar-se i causar el deteriorament funcional abans dels 7 anys. Les persones que ho pateixen solen presentar les següents característiques a nivell conductual, emocional i escolar: (ca)
  • Is éard is Neamhord easnamh airde nó neamhord hipirghníomhaíochta easnamh airde (ADHD) ann ná neamhord ina mbíonn fadhbanna le haird, hipirghníomhaíocht agus iompar taghdach a thosaíonn idir 6 agus 12 bliana, a mhaireann 6 mhí ar a laghad. Ina measc siúd atá ar scoil is feidir leis an neamhord drochiompar nó drochchaighdeán foghlamtha ar scoil. I bpáistí go háirithe, tarlaíonn raon neamhord, ina measc dianmhachnamh lag, hipirghníomhaíocht, agus deacrachtaí foghlama. Uaireanta úsáidtear amfataimín chun páistí le neamhord easnamh airde a chóireáil, ach is gá an chóireáil a bheith gearrthéarmach chun neamhoird mheabhracha cosúil le paranóia nó síocóisí eile a sheachaint. (ga)
  • ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) adalah dalam peningkatan aktivitas motorik anak-anak hingga menyebabkan aktivitas anak-anak yang tidak lazim dan cenderung berlebihan. Hal ini ditandai dengan berbagai keluhan perasaan gelisah, tidak bisa diam, tidak bisa duduk dengan tenang, dan selalu meninggalkan keadaan yang tetap seperti sedang duduk, atau sedang berdiri. Beberapa kriteria yang lain sering digunakan adalah suka meletup-letup, aktivitas berlebihan, dan suka membuat keributan. (in)
  • 注意欠陥・多動性障害(ちゅういけっかん・たどうせいしょうがい、英: Attention-deficit hyperactivity disorder、ADHD)は、多動性(過活動)や衝動性、また不注意を症状の特徴とする神経発達症もしくは行動障害である。こうした症状は教室内で最年少だとか、正常な者、他の精神障害、薬物の影響でも一般的であるため、機能障害や苦痛を感じるなど重症で、幼い頃から症状があるなどの鑑別が必要とされる。 (ja)
  • 주의력결핍 과잉행동증후군(注意力缺乏過剩行動症候群), 줄여서 ADHD(←Attention Deficit Hyperactivity Disorder)는 주의가 산만하고 과잉행동을 보이며, 충동성과 학습장애를 보이는 정신적 증후군이다. 대한민국에선 이 증후군을 '주의력결핍 과잉행동장애'(注意力缺乏 過剩行動障碍)라고도 한다. 1970년대까지 소아기에 발병해 청소년기까지 지속되는 것으로 알려졌지만, 연구에 의하면, 성인기까지 지속되는 경우도 많은 것으로 밝혀졌다. 조기에 발견하여 성인기까지의 증상지속을 효과적으로 개선할 가능성을 높일 수 있는 것으로 보고된다. 특히 이 장애는 어릴 때 많이 발생하나, 성장하면서 많이 줄어들지만 성인이 되고 나서도 이 장애가 있는 사람도 많은 편이다. (ko)
  • ADHD (attention deficit hyperactivity disorder), ook wel aandachtstekort-hyperkinetische stoornis of aandachtstekort-hyperactiviteitstoornis genoemd, is een aan het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ontleende benaming voor een cluster van symptomen. Kenmerkend zijn impulsief gedrag, concentratieproblemen, rusteloosheid en leermoeilijkheden. De symptomen zijn al aanwezig in de kindertijd en werken veelal belemmerend bij het dagelijks maatschappelijk functioneren. (nl)
  • اضطراب نقص الانتباه مع فرط النشاط أو قصور الانتباه وفرط الحركة هو اضطراب نفسي من نوع تأخر النمو العصبي يبدأ في مرحلة الطفولة عند الإنسان، وهي تسبب نموذج من تصرفات تجعل الطفل غير قادر على إتباع الأوامر أو على السيطرة على تصرفاته، أو أنه يجد صعوبة بالغة في الانتباه للقوانين وبذلك هو في حالة إلهاء دائم بالأشياء الصغيرة. المصابون بهذه الحالة يواجهون صعوبة في الاندماج في صفوف المدارس والتعلم من مدرسيهم، ولا يتقيدون بقوانين الفصل، مما يؤدي إلى تدهور الأداء المدرسي لدى هؤلاء الأطفال بسبب عدم قدرتهم على التركيز وليس لأنهم غير أذكياء، لذلك يعتقد أغلبية الناس أنهم مشاغبون بطبيعتهم. (ar)
  • ADHD (zkratka anglického „Attention Deficit Hyperactivity Disorder“) – hyperkinetická porucha (HKP), porucha pozornosti s hyperaktivitou, patří mezi . Tato porucha se projevuje již od raného dětství, nejvíce však ve školním věku, kdy postihuje 3–7% dětí. Ve 40–50 % případů přetrvává do dospělosti a vyskytuje se u 4–5 % dospělých. Spíše než hyperaktivita se v tomto období objevují pocity vnitřního neklidu, převládá impulzivita a poruchy pozornosti. (cs)
  • Die Aufmerksamkeitsdefizit-/Hyperaktivitätsstörung (ADHS) gehört zur Gruppe der Verhaltens- und emotionalen Störungen mit Beginn in der Kindheit und Jugend. Sie äußert sich durch Probleme mit Aufmerksamkeit, Impulsivität und Selbstregulation; manchmal kommt zusätzlich starke körperliche Unruhe (Hyperaktivität) hinzu. (de)
  • Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ή ΔΕΠΥ (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder - ADHD) ονομάζεται η συστηματική συμπεριφορά του ατόμου, που απαντάται συχνά κατά την παιδική ηλικία και ορίζεται από πληθώρα ειδικών ως διαταραχή, από μερικούς, δε, αναφέρεται και ως επιδημία, καθώς θεωρούν πως ως διαταραχή αφορά σε σεβαστό μέρος του παιδικού πληθυσμού. Εκδηλώνεται το ίδιο συχνά σε όλες τις εθνότητες, φυλετικές ομάδες και κοινωνικές τάξεις. Εμφανίζεται νωρίς στην αναπτυξιακή πορεία του ατόμου και επηρεάζει την ικανότητά του να συγκεντρώνεται σε αυτό που το βάζουν να κάνει. (el)
  • Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) is a neurodevelopmental disorder characterized by difficulty paying attention, excessive activity, and acting without regards to consequences, which are otherwise not appropriate for a person's age. Some individuals with ADHD also display difficulty regulating emotions or problems with executive function. For a diagnosis, the symptoms should appear before a person is twelve years old, be present for more than six months, and cause problems in at least two settings (such as school, home, or recreational activities). In children, problems paying attention may result in poor school performance. Additionally there is an association with other mental disorders and substance misuse. Although it causes impairment, particularly in modern society, man (en)
  • Atentomanka-hiperaktiva perturbo (AHP) (angle: ADHD, Attention Deficit Hyperactivity Disorder) estas cerba perturbo. Ĝi influas la pensmanieron kaj konduton de persono. Ofte, AHP-uloj malfacile koncentriĝas. Nutrado havus laŭ certaj kuracistoj kaj terapiistoj gravan influon je la simptomoj de Atentomanka-hiperaktiva perturbo (AHP, angle ADHD). Interalie senglutena, senlaktaĵa kaj sensukera dieto estas de ili konsilitaj. (eo)
  • El trastorno por déficit de atención con hiperactividad (TDAH; ADHD en inglés por attention-deficit hyperactivity disorder) es un trastorno crónico del desarrollo neuropsiquiátrico frecuentemente diagnosticado en la infancia y que puede persistir en la edad adulta, que se caracteriza por inatención (distracción moderada a grave, períodos de atención breve), hiperactividad (inquietud motora) y comportamiento impulsivo (inestabilidad emocional y conductas impulsivas) que produce problemas en múltiples áreas de funcionamiento, dificultando el desarrollo social, emocional y cognitivo de la persona que lo padece. Tiene una respuesta muy alta al tratamiento en el corto plazo, aunque existe debate en cuanto a los beneficios terapéuticos en el largo plazo. Una revisión sistemática Cochrane de 2018 (es)
  • Arreta-defizitaren eta hiperaktibitatearen nahasmendua, arreta galeragatiko eta hiperaktibitateagatiko asaldura edo AGHA (ingelesez ADHD, attention deficit hiperactivity disorder) haurtzaroan izaten den nahaste neurokonduktual ohikoena da. Horretan, bai faktore genetikoek bai ingurumen faktoreek dute zerikusia. Sintomak umetatik agertzen dira eta gaixotasunaren ezaugarri nagusiak, batez ere, honakoak dira: ariketa fisikoa areagotzea, inpultsibotasuna eta arreta mantentzeko zailtasuna izatea. Horretaz gain, gaitz hau pairatzen duten umeengan autoestimu arazoak ager daitezke, eta gaixotasun honek umearen pertsonarteko harremanetan ere eragiten du. (eu)
  • Le trouble déficit de l'attention avec ou sans hyperactivité (TDAH ; en anglais : attention-deficit hyperactivity disorder, ADHD) est un trouble du neurodéveloppement caractérisé par trois types de symptômes pouvant se manifester seuls ou combinés : des difficultés d'attention et de concentration, des symptômes d'hyperactivité et d'hyperkinésie et des problèmes de gestion de l'impulsivité. Le trouble est reconnu lorsque ces symptômes se manifestent de manière persistante, sur six mois ou plus, et de manière suffisamment importante pour poser un obstacle développemental ou perturber l'insertion sociale ou encore le travail scolaire. Le manuel diagnostique et statistique des troubles mentaux 5e édition révisée (DSM-5), indique que le TDAH peut être comorbide à de multiples autres troubles, c (fr)
  • Il disturbo da deficit di attenzione/iperattività, in inglese attention deficit hyperactivity disorder o ADHD, è un disturbo del neurosviluppo caratterizzato da problematiche nel mantenere l'attenzione, eccessiva attività e/o difficoltà nel controllare il proprio comportamento (impulsività) che non appare adeguato all'età della persona. I sintomi appaiono prima dei 12 anni di età, durano almeno 6 mesi e causano problemi in almeno due contesti (ad esempio a casa, a scuola, al lavoro, negli hobby ecc.). Sulla base dei criteri del manuale diagnostico DSM-5 si possono distinguere tre manifestazioni di ADHD: ADHD con disattenzione predominante, ADHD con iperattività/impulsività predominanti e ADHD combinato. L'ADHD può quindi presentarsi in tre forme distinte che spesso hanno caratteristiche an (it)
  • ADHD (od ang. attention-deficit hyperactivity disorder), zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z brakiem koncentracji uwagi, w klasyfikacji ICD-10 jako zaburzenia hiperkinetyczne – zespół zaburzeń psychicznych objawiający się znacznymi problemami z (np. i ), powodujący niewspółmierne do wieku dotkniętej nimi osoby deficyty uwagi, hiperaktywność, nadpobudliwość ruchową lub impulsywność. Osoby dotknięte zaburzeniami z grupy ADHD często wykazują się brakiem wytrwałości w realizacji zadań wymagających zaangażowania poznawczego, tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz zdezorganizowaną, słabo kontrolowaną, nadmierną aktywnością[potrzebny numer strony]. Odmianą ADHD jest ADD (ang. atte (pl)
  • Perturbação de hiperatividade / défice de atenção (PHDA) (pt) ou transtorno do déficit de atenção / hiperatividade (TDAH) (pt-BR) é uma perturbação do neurodesenvolvimento caracterizada por desatenção e/ou hiperatividade e impulsividade em graus inconsistentes com o nível de desenvolvimento do indivíduo. Os critérios de diagnóstico requerem que os sintomas se comecem a manifestar antes dos doze anos de idade, que estejam presentes durante mais de seis meses e que causem problemas em pelo menos dois cenários diferentes, como na escola e em casa, por exemplo. Em crianças, a desatenção é muitas vezes a causa de maus resultados escolares. Embora cause dificuldades, sobretudo na sociedade contemporânea, muitas crianças com PHDA conseguem se concentrar em tarefas que consideram interessantes. (pt)
  • Синдро́м дефици́та внима́ния и гиперакти́вности (англ. attention deficit hyperactivity syndrome), аббр. СДВГ, расстро́йство внима́ния с гиперакти́вностью или гиперакти́вное расстро́йство с дефици́том внима́ния (англ. attention deficit hyperactivity disorder, аббр. ADHD) — неврологическо-поведенческое расстройство развития, начинающееся в детском возрасте. Проявляется такими симптомами, как трудности концентрации внимания, гиперактивность и плохо управляемая импульсивность. Также при склонности к СДВГ у взрослых возможны снижение интеллекта и трудности с восприятием информации. (ru)
  • ADHD (attention deficit hyperactivity disorder) är en neuropsykiatrisk funktionsnedsättning som utmärks av nedsatta exekutiva förmågor, exempelvis bristande förmåga att kontrollera uppmärksamheten, och/eller hyperaktivitet. Det är en medicinsk diagnos på ett medfött tillstånd. Termen ADHD kommer från DSM, en handbok inom psykiatrin som i USA utger ett standardsystem för medicinsk diagnostisering av psykiska störningar. Den internationella sjukdomsklassifikationen ICD, som bland annat tillämpas i Sverige, klassificerar ADHD som en (engelska: disturbance of activity and attention) och ingår i en grupp som kallas hyperaktivitetsstörningar. Den svenska benämningen är hyperaktivitetssyndrom med uppmärksamhetsstörning. (sv)
  • Синдро́м пору́шення акти́вності та ува́ги (скорочено СПАУ; англ. disturbance of activity and attention; також — англ. attention-deficit hyperactivity disorder (ADHD); синдром дефіциту уваги з гіперактивністю скорочено СДУГ; часто неправильно «синдром дефіциту уваги та гіперактивності») — неврологічно-поведінковий синдром розладу розвитку, що починається в дитячому віці. Проявляється такими симптомами, як труднощі концентрації уваги, гіперактивність і погано керована імпульсивність. (uk)
  • 注意力不足過動症(英語:attention deficit hyperactivity disorder,縮寫为ADHD),涵蓋注意力缺失症(英語:attention deficit disorder,縮寫为ADD),是神經發展障礙的精神疾患。它的特性是難以專注、過度活躍、做事不考慮後果等等。除此之外,還有不合年紀的行為,有注意力缺失的個體也可能有情緒難以調節的問題。這個症況出現在12歲以前,持續超過六個月,至少在兩種情境底下發生。(例如在學、家中、或是人際互動等等)除了小孩可能會難以專注,所以課業表現差 ,這個症狀也跟其他心智障礙或藥物濫用有關。雖然這個症狀會導致難以專注的"障礙",特別是在現代的社會中,很多過動症者對於他們感興趣的任務中,可以保持專注,此狀況被稱為超專注。。 (zh)
rdfs:label
  • Attention deficit hyperactivity disorder (en)
  • اضطراب نقص الانتباه مع فرط النشاط (ar)
  • Trastorn per dèficit d'atenció amb hiperactivitat (ca)
  • ADHD (cs)
  • Aufmerksamkeitsdefizit-/Hyperaktivitätsstörung (de)
  • Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας (el)
  • Atentomanka-hiperaktiva perturbo (eo)
  • Trastorno por déficit de atención con hiperactividad (es)
  • Arreta-defizitaren eta hiperaktibitatearen nahasmendu (eu)
  • Trouble du déficit de l'attention avec ou sans hyperactivité (fr)
  • Neamhord easnamh airde (ga)
  • Gangguan pemusatan perhatian dan hiperaktivitas (in)
  • 注意欠陥・多動性障害 (ja)
  • Disturbo da deficit di attenzione/iperattività (it)
  • ADHD (nl)
  • 주의력결핍 과다행동장애 (ko)
  • ADHD (pl)
  • Transtorno do déficit de atenção e hiperatividade (pt)
  • ADHD (sv)
  • Синдром дефицита внимания и гиперактивности (ru)
  • Синдром порушення активності та уваги (uk)
  • 注意力不足過動症 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
skos:closeMatch
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:differentialDiagnosis of
is dbo:knownFor of
is dbo:medicalDiagnosis of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:complications of
is dbp:differential of
is dbp:diseases of
is dbp:knownFor of
is dbp:nextTitle of
is dbp:subject of
is dbp:title of
is dc:subject of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of