Ousia (; Greek: οὐσία) is an important philosophical and theological term, originally used in ancient Greek philosophy, then later in Christian theology. It was used by various ancient Greek philosophers, like Plato and Aristotle, as a primary designation for philosophical concepts of essence or substance. In contemporary philosophy, it is analogous to English concepts of being and ontic. In Christian theology, the concept of θεία ουσία (divine essence) is one of the most important doctrinal concepts, central to the development of trinitarian doctrine.

Property Value
dbo:abstract
  • الموجودية لغة هي كون الشيء موجودا. في الاصطلاح ترادفها بالفرنسية étantité التي تطلق على ‍الوجود الأعلى. وتطلق على الجوهر. (ar)
  • Ousia (altgriechisch οὐσία ousía, auch als usia transkribiert, „Sein“, „Wesen“, wörtlich „Seiendheit“) ist ein zentraler Begriff der antiken griechischen Ontologie. Es handelt sich um ein mit dem Partizip on („seiend“) etymologisch verwandtes Substantiv. Gängig ist die Übersetzung mit „Substanz“. Sie ist aber problematisch, da sie nur einen Teil des Bedeutungsspektrums von ousia wiedergibt. Generell bezieht sich der Begriff auf das Sein unter dem Gesichtspunkt von dessen Beständigkeit und auf das „Wesen“ oder die „Natur“ von etwas als den konstanten Faktor, der eine fortdauernde oder zeitunabhängige Identität begründet. Den Gegensatz zu ousia bilden wechselhafte Eigenschaften, deren Auftreten oder Wegfall die Identität ihres Trägers nicht berührt. (de)
  • Η ουσία ως όρος προκύπτει από τη μετοχή του ρήματος «είναι» και δηλώνει τη φύση που χαρακτηρίζει το ον (αυτό που υπάρχει) σαν να ήταν αυτή πραγματική όσο το ίδιο το ον. Η ουσία του κάθε πράγματος είναι ο συγκερασμός των ιδιοτήτων που το χαρακτηρίζουν, που το κάνουν να είναι αυτό που είναι. Ως όρος χρησιμοποιείται από την αρχαία ελληνική γλώσσα ως και σήμερα. Στις υπόλοιπες γλώσσες μεταφράζεται πιο χαλαρά και ενίοτε ανεπιτυχώς, πχ στην αγγλική ως «substance» ή στη λατινική ως «substantia» η οποία αρμόζει μόνο στο αριστοτελικό πλαίσιο θεώρησης. Η ουσία πραγματεύεται την ύπαρξη στο νοητικό πεδίο, αφαιρετικά από αυτό που καθορίζουν ως ον οι αισθήσεις και η εμπειρία. Κι ενώ είναι εύκολο να δει κανείς πως η «κοκκινότητα» είναι η ουσία του κόκκινου χρώματος, η προσπάθεια διατύπωσης της ουσίας ενός απλού αντικειμένου όπως ένα βιβλίο ή μια καρέκλα δεν είναι τόσο εύκολη. Ένα βιβλίο θα μπορούσε να είναι το χάρτινο κατασκεύασμα που έχει σχήμα ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο, αποτελείται από πολλές παράλληλες σελίδες, με τις δύο ακριανές πιο σκληρές ως εξώφυλλα, που συρράπτονται όλες μαζί στη μία του πλευρά ώστε να επιτρέπεται το ξεφύλλισμα και το διάβασμα του κειμένου που περιέχεται στις σελίδες του. Ένα άλλο βιβλίο θα μπορούσε να έχει πλαστικές σελίδες, αυτές να έχουν κολληθεί αντί να συρραφτούν και αντί τυπωμένα γράμματα να περιέχει ανάγλυφες κουκίδες που κάνουν δυνατή την ανάγνωση με την αφή. Η ουσία όμως του βιβλίου χαρακτηρίζεται από τις ιδιότητες που έχουν όλα τα βιβλία. Έτσι η ουσία του βιβλίου ενδεχομένως να είναι «το αντικείμενο που αποτυπώνει πληροφορία ή γνώση σε σελίδες που στοιβάζονται η μία παράλληλα στην άλλη, με αρχή και τέλος (πρώτη και τελευταία σελίδα), δεμένες με τρόπο που δίνει τη δυνατότητα να το ξεφυλλίζει ένας άνθρωπος με το χέρι και να μπορεί να ανασύρει από αυτό με σειρά από σελίδα σε σελίδα τις πληροφορίες που περιέχει, χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις του». (el)
  • En la filosofía aristotélica, el término sustancia (del griego oὐσία ousía) tiene varias definiciones. En el libro VII de la Metafísica, Aristóteles repasa todas las acepciones del término, empezando por la sustancia material (entendida como cuerpo material) hasta llegar a las sustancias separadas (el cielo, los astros y el primer motor inmóvil), es decir, sustancias eternas. La palabra oὐσία fue traducida por los romanos como «substancia» (lo sub-estante, lo que subyace, lo que sostiene). También se ha traducido como «entidad».​ La definición más clara de la sustancia es como oὐσία πρώτη o sustancia primera. La sustancia primera es «Lo que no es afirmado de un sujeto ni se halla en un sujeto, como el hombre y el caballo individuales.»​ Su única designación sería el señalamiento mediante el dedo índice​ o mediante un nombre propio. Porque lo primero es el ser individual del cual se predica algo. Todo lo demás es todo lo que se puede decir de él. La sustancia primera es la esencia por excelencia, oὐσία κατʼ ἐξοχήν. Las sustancias primeras no pueden ser más que sujeto. Si no fuera así podríamos afirmar de una cosa lo que es otra cosa.​ El sujeto es el sujeto que existe por sí mismo. Aristóteles considera que la sustancia primera es el modo más propio para hablar de ser, como ser que existe en el mundo; por ello no puede ser predicado de ninguna otra cosa, sino que es siempre sujeto. Sin embargo, la teoría de la sustancia como sujeto de la predicación tiene lugar en el libro las Categorías. Otra tradición hermenéutica, que se apoya en la lectura del libro Dseta de la Metafísica, establece que oὐσία no es sustancia, sino «lo que es primero», en tres órdenes: lógico, del conocimiento, y del tiempo. En el orden lógico porque en el enunciado de cada cosa es requisito que esté presente el enunciado de la oὐσία; en el orden epistémico porque se cree conocer cada cosa sólo cuando se sabe cuál es su oὐσία. En el orden del tiempo porque ningún predicado puede existir separado de la oὐσία. De esto se desprende que la oὐσία es aquello que antes, ahora y siempre se ha buscado, y que siempre será objeto de aporía o perplejidad. Las conclusiones del libro Dseta apuntan a comprender por oὐσία a la forma o causa formal, de manera que la pregunta verdadera no es la que corresponde a la sustancia «¿por qué X es X?», sino «¿por qué en X se da Y?». A partir de estas conclusiones de Aristóteles, oὐσία es la representación del en-sí de las realidades individuales sensibles, que hace que sean lo que realmente son.​ Como premisa, esta lectura tiene una especial interpretación en el psicoanálisis, que se expresará como el S1 de Jacques Lacan. Aristóteles distingue la sustancia primera, aquella que no se predica de un sujeto, ni está en un sujeto, de la substancia segunda, aquella que se predica de la substancia primera, tal como la especie o el género.​ Así Sócrates como hombre individual es una sustancia primera, y hombre es su especie, o sea que es una sustancia segunda. Del hombre individual podemos decir que es hombre, por lo que ese término que significa hombre se predica de su ser, y podemos decir que es individual, predicando entonces como cualidad dentro de aquel su individualidad. Pero el individuo en sí, la persona específica y particular, el ser o ente determinado sobre el que recaen esas cualidades, el sujeto, es un elemento que no puede ser predicado sobre ninguna otra cosa, que no se puede constituir como cualidad dentro de ningún otro sujeto. Aristóteles aplicará el hilemorfismo a su concepto del hombre, que es entendido como un compuesto único formado por un alma como forma de un cuerpo, siendo su particularidad del alma humana su razón. Por ello la definición del hombre es «animal racional», siguiendo el modelo de definición que ha pasado a la historia durante siglos como modelo de definición lógica y clasificación de los seres: género más diferencia específica. (es)
  • L’ousia (en grec : οὐσία, participe substantivé au féminin singulier du verbe εἶναι, einai, « être » ) est un concept philosophique et théologique qui se traduit par « substance » ou « essence ». L’ousia est un concept utilisé par Platon. Elle est aussi la première des dix catégories dont Aristote a donné plusieurs listes différentes. Dans la théologie chrétienne, elle intervient dans la définition du dogme de la Trinité. La traduction du mot ousia par essentia ou substantia en latin est contestée par plusieurs philosophes, dont Heidegger, pour qui ce concept se rapproche davantage de l'« être », et Alexis Lavis, pour qui l’ousia désigne la « nature propre » d’une chose. (fr)
  • ウーシア(希: οὐσία, 英: ousia)とは、「実体」(英: substance)や「本質」(英: essence)を意味するギリシャ語の言葉。ラテン語に翻訳される際に、この語には「substantia」(スブスタンティア)、「essentia」(エッセンティア)という異なる二語が当てられたため、このような語彙の使い分けが生じた。 (ja)
  • Ousía (οὐσία, pronúncia moderna "ussía") é um substantivo da língua grega formado a partir do feminino do particípio presente do verbo "ser", εἶναι, einai. A palavra é, por vezes, traduzida para português como substância ou essência, devido à sua vulgar tradução para latim como substantia ou essentia. É termo utilizado em Filosofia e em Teologia. (pt)
  • Ousia (; Greek: οὐσία) is an important philosophical and theological term, originally used in ancient Greek philosophy, then later in Christian theology. It was used by various ancient Greek philosophers, like Plato and Aristotle, as a primary designation for philosophical concepts of essence or substance. In contemporary philosophy, it is analogous to English concepts of being and ontic. In Christian theology, the concept of θεία ουσία (divine essence) is one of the most important doctrinal concepts, central to the development of trinitarian doctrine. The Ancient Greek term Ousia was translated in Latin as essentia or substantia, and hence in English as essence or substance. (en)
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 30864783 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 15299 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 980720647 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • الموجودية لغة هي كون الشيء موجودا. في الاصطلاح ترادفها بالفرنسية étantité التي تطلق على ‍الوجود الأعلى. وتطلق على الجوهر. (ar)
  • ウーシア(希: οὐσία, 英: ousia)とは、「実体」(英: substance)や「本質」(英: essence)を意味するギリシャ語の言葉。ラテン語に翻訳される際に、この語には「substantia」(スブスタンティア)、「essentia」(エッセンティア)という異なる二語が当てられたため、このような語彙の使い分けが生じた。 (ja)
  • Ousía (οὐσία, pronúncia moderna "ussía") é um substantivo da língua grega formado a partir do feminino do particípio presente do verbo "ser", εἶναι, einai. A palavra é, por vezes, traduzida para português como substância ou essência, devido à sua vulgar tradução para latim como substantia ou essentia. É termo utilizado em Filosofia e em Teologia. (pt)
  • Ousia (altgriechisch οὐσία ousía, auch als usia transkribiert, „Sein“, „Wesen“, wörtlich „Seiendheit“) ist ein zentraler Begriff der antiken griechischen Ontologie. Es handelt sich um ein mit dem Partizip on („seiend“) etymologisch verwandtes Substantiv. (de)
  • Η ουσία ως όρος προκύπτει από τη μετοχή του ρήματος «είναι» και δηλώνει τη φύση που χαρακτηρίζει το ον (αυτό που υπάρχει) σαν να ήταν αυτή πραγματική όσο το ίδιο το ον. Η ουσία του κάθε πράγματος είναι ο συγκερασμός των ιδιοτήτων που το χαρακτηρίζουν, που το κάνουν να είναι αυτό που είναι. Ως όρος χρησιμοποιείται από την αρχαία ελληνική γλώσσα ως και σήμερα. Στις υπόλοιπες γλώσσες μεταφράζεται πιο χαλαρά και ενίοτε ανεπιτυχώς, πχ στην αγγλική ως «substance» ή στη λατινική ως «substantia» η οποία αρμόζει μόνο στο αριστοτελικό πλαίσιο θεώρησης. (el)
  • L’ousia (en grec : οὐσία, participe substantivé au féminin singulier du verbe εἶναι, einai, « être » ) est un concept philosophique et théologique qui se traduit par « substance » ou « essence ». L’ousia est un concept utilisé par Platon. Elle est aussi la première des dix catégories dont Aristote a donné plusieurs listes différentes. Dans la théologie chrétienne, elle intervient dans la définition du dogme de la Trinité. (fr)
  • En la filosofía aristotélica, el término sustancia (del griego oὐσία ousía) tiene varias definiciones. En el libro VII de la Metafísica, Aristóteles repasa todas las acepciones del término, empezando por la sustancia material (entendida como cuerpo material) hasta llegar a las sustancias separadas (el cielo, los astros y el primer motor inmóvil), es decir, sustancias eternas. La palabra oὐσία fue traducida por los romanos como «substancia» (lo sub-estante, lo que subyace, lo que sostiene). También se ha traducido como «entidad».​ (es)
  • Ousia (; Greek: οὐσία) is an important philosophical and theological term, originally used in ancient Greek philosophy, then later in Christian theology. It was used by various ancient Greek philosophers, like Plato and Aristotle, as a primary designation for philosophical concepts of essence or substance. In contemporary philosophy, it is analogous to English concepts of being and ontic. In Christian theology, the concept of θεία ουσία (divine essence) is one of the most important doctrinal concepts, central to the development of trinitarian doctrine. (en)
rdfs:label
  • موجودية (ar)
  • Ousia (de)
  • Ουσία (el)
  • Ousia (en)
  • Sustancia (Aristóteles) (es)
  • Ousia (fr)
  • ウーシア (ja)
  • Ousia (pt)
owl:differentFrom
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of