dbo:abstract
|
- De l'italià appoggiare, "arrepenjar-se", una appoggiatura és un ornament important melòdicament i de vegades talla la prenent-li part del seu temps per a la realització de la floritura (generalment la meitat del temps del valor de la nota, tot i que en un temps ternari, per exemple, pot arribar a ocupar dues terceres parts del temps). La nota afegida (la ) és un to (o semitò) per sobre o per sota de la nota principal; a més, si s'hi troba per sota, pot ser que s'hi arribi cromàticament (veure mordent). L'appoggiatura s'escriu amb la nota ornamental lligada a la nota principal i amb una tipografia més petita, generalment sense ratllar. Això s'hauria d'interpretar com segueix: I sona com segueix:Appoggiatura Generalment, a més, a les appoggiatures s'hi arriba per salt (és a dir, amb una distància més gran que un to) i se'n surt per un pas (amb una distància d'un to o un semitò). (ca)
- Appoggiatura (ital. appoggiare: anlehnen), dt.: Vorschlag, bezeichnet eine Verzierung in der Instrumental- und Vokalmusik. Sie besteht aus einem oder mehreren Tönen, die zwischen zwei Melodietönen eingeschoben werden(oft Ober- oder Untersekunde) und meist als Legato miteinander verbunden werden. Die Verzierung kann auf den Schlag der Hauptnote erfolgen und verkürzt diese dann entsprechend, oder vor der Hauptnote, und verkürzt dann die vorausgehende Note. Vorschläge werden oft als kleine Noten notiert, können aber auch als normale Noten ausgeschrieben sein. Man unterscheidet in der alten spanischen Musikliteratur (etwa in Werken von Gaspar Sanz) eine aufsteigende Appoggiatura (apoyamento, italienisch appoggiamento) von einer absteigenden (esmorsata, italienisch smorsiato). (de)
- Vorhalt bezeichnet in der Harmonielehre einen akkordfremden Nebenton, der
* als dissonant oder zumindest als auffassungsdissonant betrachtet wird,
* in der Regel als „vorgehaltener“ Ton an die Stelle des „vorenthaltenen“ akkordeigenen Tons tritt („echter“ Vorhalt im Unterschied zum „unechten“, bei dem der vorgehaltene Ton zusammen mit dem akkordeigenen „Auflösungston“ erklingt)
* auf einer betonten Taktposition steht und
* in der Regel durch einen Sekundschritt (zumeist abwärts, seltener aufwärts, ausnahmsweise auch durch einen Sprung) in einen Akkordton geführt wird. Diese Bewegung wird Auflösung genannt. a1 \bar "||" s2 ^"c)" 1 \bar "||" }
ew Voice = "second" elative c' { \voiceTwo s2 1 s2 Unterschieden wird zwischen Vorhalten, die „vorbereitet“ sind (Notenbeispiel a), und solchen, die als sog. „freier Vorhalt“ (Notenbeispiel b) „frei eintreten“. Vorbereitete Vorhalte entstammen dem kontrapunktischen Konzept der Synkopendissonanz: Der betreffende Ton ist im vorausgehenden Akkord in der gleichen Stimme enthalten und wird häufig übergebunden. Bei freien Vorhalten fehlt eine solche Vorbereitung. Sie sind mit der Appoggiatura verwandt. Manche Harmonielehren unterscheiden außerdem einen „halbfreien“ bzw. „halbvorbereiteten“ Vorhalt, wenn der Vorhaltston im vorangehenden Akkord in einer anderen Stimme lag (Notenbeispiel c). Benannt werden Vorhalte nach dem Intervall zum Grundton des Akkords, in dem sie auftreten: Sekundvorhalt (geht aufwärts zum Terzton des Akkords), Quartvorhalt, Sextvorhalt, Septimvorhalt, Nonenvorhalt (geht abwärts zum Akkordgrundton). Vorhalte können in verschiedenen Stimmen gleichzeitig auftreten (doppelter Vorhalt, dreifacher Vorhalt usw.). Zwischen einem Vorhalt und seiner Auflösung können Töne eingeschoben werden (Diminution). In Jazz, Pop und Rock ist die Bezeichnung suspended chord, abgekürzt sus chord (englisch to suspend, aufschieben, hängen lassen) üblich. Jedoch wird hier der Vorhalt im Allgemeinen nicht aufgelöst, sondern als eigenständiger Klang verwendet.
* sus4 (suspended fourth): Akkord mit Quartvorhalt
* sus2 (suspended second): Akkord mit Sekundvorhalt (de)
- An appoggiatura (/əˌpɒdʒəˈtjʊərə/ ə-POJ-ə-TURE-ə, Italian: [appoddʒaˈtuːra]; German: Vorschlag or Vorhalt; French: port de voix) is a musical ornament that consists of an added non-chord note in a melody that is resolved to the regular note of the chord. By putting the non-chord tone on a strong beat, (typically the first or third beats of the measure, in 4/4 time) this accents the appoggiatura note, which also delays the appearance of the principal, expected chord note. The added non-chord note, or auxiliary note, is typically one degree higher or lower than the principal note, and may be chromatically altered. An appoggiatura may be added to a melody in a vocal song or in an instrumental work. The term comes from the Italian verb appoggiare, "to lean upon". The appoggiatura is often used to express emotional "yearning". It is also called a long appoggiatura to distinguish it from the short appoggiatura, the acciaccatura. An ascending appoggiatura was previously known as a forefall, while a descending appoggiatura was known as a backfall. (en)
- Apoĝaturo (it. „appoggiatura“) estas ornamo en la instrumenta kaj voĉkanta muziko.Ĝi konsistas el unu aŭ pluraj tonoj, kiujn oni enŝovas inter du tonojn de la melodio (ofte supra aŭ malsupra sekundo). La ornamado povas okazi sur la bato de la ĉefnoto kaj tiam analoge mallongigas, aŭ antaŭ la ĉefa noto, mallongigante tiam la antaŭan noton. (eo)
- Fremdnoto estas harmonifremda kromnoto eksonanta sur akcenta taktotempo, kiu sur akcentita aŭ ne-akcentita taktotempo dissloviĝas en la antaŭmetitan melodian resp. akordan tonon. Ekzistas fremdnotoj ekde supre aŭ - malofte – de malsupre. La ĉi-sekva temas pri la preparita fremdnoto. Kadre de la pluevoluo en la muzikhistorio tamen ankaŭ nepreparitaj fremdnotoj fariĝis kutimaj. Fremdnoto estas harmonia streĉo en polifonia komponaĵo, je kiu el komence konsonanca intervalo per restado de tono je samtempa moviĝo de la aliaj voĉoj fariĝas disonanca intervalo. La resta tono transiras finfine paŝon post paŝo malsupren aŭ supren denove en konsonancan intervalon. La ĉi-sekve prezentataj reguloj elformiĝis dum la renesanca epoko. Fremdnoto konsistas el jenaj tri elementoj:
* Konsonanca preparo: Sur senakcenta taktotempo devas ekzisti konsonanco. Senakcentaj taktotempoj estas en paraj taktoj (duaj, kvaraj) la unua kaj kvara batoj, je malpara triotakto normale la dua kaj tria bato. Aliaj taktospecoj en renesancmuziko ne estis kutima.
* (Disonanca) fremdnoto: Sur akcenta taktotempo per restigo de tono ekestas disonanco. Kiel tiaj oni uzas plej ofte kvartojn (tiuj ĉi validas en la renesancmuziko ĉiam kiel disonancaj), sestojn (plejparte lige kun kvartoj), septojn kaj dutojn resp. naŭtojn.
* Konsonanca dissolvo: La disonanca tono moviĝas laŭpaŝe malsupren, tiel ke ekestas konsonanco. Fremdnotoj devenas de polifonia-kontrapunkta muziko. Kelkaj turnoj fariĝis tamen tiom ordinaraj, ke ili ankaŭ eniris en la akordan-homofonian klasikan muzikon (kvarta, kvartsestaj fremdnotoj). Oni distingas inter unuopaj fremdnotoj kaj fremdnotaj ĉenoj. Fremdnotoj estas uzata en klasikaj kadencoj ofte por generi finan efikon. Fremdnotoj troviĝas en multaj muzikepokoj kaj stiloj (klasika muziko, ĵazo ktp). En la baroka kaj renesanca epokoj oni ofte ŝatis ĉirkaŭludi tiajn fremdnotojn. (eo)
- La apoyatura en música es un signo que se conoce como ornamento musical. También es denominada apoyatura larga en contraposición a la apoyatura.Una apoyatura musical, conforme a Souriau, supone el hecho de esquivar la nota que vendría exigida por la estructura melódico-armónica y en vez de interpretarla inmediatamente, se llega a ella de forma indirecta, aún a riesgo de producir una disonancia. El término proviene del verbo italiano appoggiare que significa «apoyar». (es)
- En harmonie tonale, une appoggiature est une note étrangère non préparée, ordinairement placée sur temps fort, ou partie forte de temps, qui se résout par mouvement conjoint sur l'une des notes réelles de l'accord. Pendant la période baroque, elle était souvent notée au moyen de petites notes — appelées notes d'agrément ou fioritures — soulignant ainsi son caractère d'ornement mélodique — cf. appoggiatures ornementales. Elle a pourtant une puissance harmonique comparable à celle du retard auquel elle est apparentée : on peut en effet l'analyser comme un « retard sans préparation ».Il existe également une appoggiature placée sur temps faible ou partie faible de temps, et appelée appoggiature faible : elle s'apparente à une note de passage non préparée, et doit être analysée comme telle. (fr)
- En musique, une appoggiature est un ornement servant à retarder la note suivante, la note principale, sur laquelle on veut insister. L'appoggiature prend la forme d'une petite figure de note dont la durée doit être soustraite de la note principale. Le terme vient du verbe italien appoggiare, qui signifie soutenir. Le même mot désigne également une note étrangère à l'harmonie : le plus souvent, l'appoggiature (en petite note) constitue également une note étrangère (ou appoggiature harmonique) ornant l'accord sur lequel elle se produit. Une appoggiature peut être altérée. Il existe deux sortes d'appoggiatures, la longue et la brève. Toutes deux sont habituellement attaquées sur le début du temps. Depuis le XIXe siècle, une pratique s'est développée qui consiste à soustraire la durée de l'appoggiature de la valeur de la note précédente au lieu de la note qui suit. (fr)
- Onder appoggiatura of appogiatuur wordt in de barokmuziek verstaan: een lange voorslag, klein genoteerd, die op de tel van de erop volgende hoofdnoot begint en van diens waarde wordt afgetrokken (abstraherende voorslag). (nl)
- Appoggiatura ou apogiatura, (do italiano appogiare, apoiar) é uma nota característica de um intervalo melódico, escrita um grau acima ou abaixo da nota que a sucede (nota principal), retirando parte do valor desta (normalmente metade do valor, embora no tempo ternário retire apenas a terça parte). A appoggiatura é representada na pauta como uma nota menor (por vezes com um traço oblíquo) anexada à nota principal. (pt)
- Przednutka długa (wł. appoggiatura) – ozdobnik, w którym przed głównym dźwiękiem dodawany jest dodatkowy o dowolny interwał (często sekundę) wyższy lub niższy od niego. Przednutka długa skraca nutę ozdabianą o wartość rytmiczną, jaką sama posiada, oraz przejmuje akcent. Przednutka długa jest rzadko stosowana, wyszła z użycia na początku XIX wieku; była natomiast szeroko stosowana w muzyce barokowej. (pl)
- Задержание, в учении о гармонии — неаккордовый звук, который, попадая на сильную долю такта, занимает место аккордового звука (как бы «задерживая» его появление). Обычно исполняется на секунде (большой либо малой, выше либо ниже) от основного тона аккорда, что воспринимается как диссонанс (либо псевдоконсонанс). (ru)
- Förhållning, term från harmoniläran. Det är en av de betonade dissonanserna. Tonen ifråga 1) förbereds först i ett konsonant sammanhang2) ligger därefter kvar på (relativt) betonad taktdel, trots att det harmoniska sammanhanget ändras så att en dissonans uppstår mellan förhållningstonen och annan ton i ackordet3) faller (nedåt, oftast en halvton, men kan i undantagsfall gå uppåt, beroende på sammanhanget) så att konsonans igen uppstår I sträng harmonilära ska alla betonade dissonanser vara av denna typ. I friare sats förekommer också förslag (ordet förslag har i denna betydelse betoningar på bägge stavelserna). (sv)
- Förslag (med betoning på båda stavelserna) - term från satsläran. En av de betonade dissonanserna. Tonen ifråga: 1.
* behöver inte alls förberedas - till skillnad från förhållningen 2.
* skapar en dissonans mot någon annan ton i det harmoniska eller kontrapunktiska sammanhanget 3.
* faller (oftast en halvton nedåt - men kan i undantagsfall gå uppåt, beroende på sammanhanget) så att konsonans kan uppstå I sträng sats ska alla betonade dissonanser vara av den förberedda typen, kallad förhållning. Förslaget förekommer dock i fri sats. Denna musikteorirelaterade artikel saknar väsentlig information. Du kan hjälpa till genom att lägga till den. (sv)
|
rdfs:comment
|
- Apoĝaturo (it. „appoggiatura“) estas ornamo en la instrumenta kaj voĉkanta muziko.Ĝi konsistas el unu aŭ pluraj tonoj, kiujn oni enŝovas inter du tonojn de la melodio (ofte supra aŭ malsupra sekundo). La ornamado povas okazi sur la bato de la ĉefnoto kaj tiam analoge mallongigas, aŭ antaŭ la ĉefa noto, mallongigante tiam la antaŭan noton. (eo)
- La apoyatura en música es un signo que se conoce como ornamento musical. También es denominada apoyatura larga en contraposición a la apoyatura.Una apoyatura musical, conforme a Souriau, supone el hecho de esquivar la nota que vendría exigida por la estructura melódico-armónica y en vez de interpretarla inmediatamente, se llega a ella de forma indirecta, aún a riesgo de producir una disonancia. El término proviene del verbo italiano appoggiare que significa «apoyar». (es)
- Onder appoggiatura of appogiatuur wordt in de barokmuziek verstaan: een lange voorslag, klein genoteerd, die op de tel van de erop volgende hoofdnoot begint en van diens waarde wordt afgetrokken (abstraherende voorslag). (nl)
- Appoggiatura ou apogiatura, (do italiano appogiare, apoiar) é uma nota característica de um intervalo melódico, escrita um grau acima ou abaixo da nota que a sucede (nota principal), retirando parte do valor desta (normalmente metade do valor, embora no tempo ternário retire apenas a terça parte). A appoggiatura é representada na pauta como uma nota menor (por vezes com um traço oblíquo) anexada à nota principal. (pt)
- Przednutka długa (wł. appoggiatura) – ozdobnik, w którym przed głównym dźwiękiem dodawany jest dodatkowy o dowolny interwał (często sekundę) wyższy lub niższy od niego. Przednutka długa skraca nutę ozdabianą o wartość rytmiczną, jaką sama posiada, oraz przejmuje akcent. Przednutka długa jest rzadko stosowana, wyszła z użycia na początku XIX wieku; była natomiast szeroko stosowana w muzyce barokowej. (pl)
- Задержание, в учении о гармонии — неаккордовый звук, который, попадая на сильную долю такта, занимает место аккордового звука (как бы «задерживая» его появление). Обычно исполняется на секунде (большой либо малой, выше либо ниже) от основного тона аккорда, что воспринимается как диссонанс (либо псевдоконсонанс). (ru)
- De l'italià appoggiare, "arrepenjar-se", una appoggiatura és un ornament important melòdicament i de vegades talla la prenent-li part del seu temps per a la realització de la floritura (generalment la meitat del temps del valor de la nota, tot i que en un temps ternari, per exemple, pot arribar a ocupar dues terceres parts del temps). La nota afegida (la ) és un to (o semitò) per sobre o per sota de la nota principal; a més, si s'hi troba per sota, pot ser que s'hi arribi cromàticament (veure mordent). Això s'hauria d'interpretar com segueix: I sona com segueix:Appoggiatura (ca)
- An appoggiatura (/əˌpɒdʒəˈtjʊərə/ ə-POJ-ə-TURE-ə, Italian: [appoddʒaˈtuːra]; German: Vorschlag or Vorhalt; French: port de voix) is a musical ornament that consists of an added non-chord note in a melody that is resolved to the regular note of the chord. By putting the non-chord tone on a strong beat, (typically the first or third beats of the measure, in 4/4 time) this accents the appoggiatura note, which also delays the appearance of the principal, expected chord note. The added non-chord note, or auxiliary note, is typically one degree higher or lower than the principal note, and may be chromatically altered. An appoggiatura may be added to a melody in a vocal song or in an instrumental work. (en)
- Vorhalt bezeichnet in der Harmonielehre einen akkordfremden Nebenton, der
* als dissonant oder zumindest als auffassungsdissonant betrachtet wird,
* in der Regel als „vorgehaltener“ Ton an die Stelle des „vorenthaltenen“ akkordeigenen Tons tritt („echter“ Vorhalt im Unterschied zum „unechten“, bei dem der vorgehaltene Ton zusammen mit dem akkordeigenen „Auflösungston“ erklingt)
* auf einer betonten Taktposition steht und
* in der Regel durch einen Sekundschritt (zumeist abwärts, seltener aufwärts, ausnahmsweise auch durch einen Sprung) in einen Akkordton geführt wird. Diese Bewegung wird Auflösung genannt. a1 \bar "||" s2 ^"c)" 1 \bar "||" }
ew Voice = "second" elative c' { \voiceTwo s2 1 s2 (de)
- Fremdnoto estas harmonifremda kromnoto eksonanta sur akcenta taktotempo, kiu sur akcentita aŭ ne-akcentita taktotempo dissloviĝas en la antaŭmetitan melodian resp. akordan tonon. Ekzistas fremdnotoj ekde supre aŭ - malofte – de malsupre. La ĉi-sekva temas pri la preparita fremdnoto. Kadre de la pluevoluo en la muzikhistorio tamen ankaŭ nepreparitaj fremdnotoj fariĝis kutimaj. Fremdnoto konsistas el jenaj tri elementoj: (eo)
- Appoggiatura (ital. appoggiare: anlehnen), dt.: Vorschlag, bezeichnet eine Verzierung in der Instrumental- und Vokalmusik. Sie besteht aus einem oder mehreren Tönen, die zwischen zwei Melodietönen eingeschoben werden(oft Ober- oder Untersekunde) und meist als Legato miteinander verbunden werden. Die Verzierung kann auf den Schlag der Hauptnote erfolgen und verkürzt diese dann entsprechend, oder vor der Hauptnote, und verkürzt dann die vorausgehende Note. Vorschläge werden oft als kleine Noten notiert, können aber auch als normale Noten ausgeschrieben sein. (de)
- En musique, une appoggiature est un ornement servant à retarder la note suivante, la note principale, sur laquelle on veut insister. L'appoggiature prend la forme d'une petite figure de note dont la durée doit être soustraite de la note principale. Le terme vient du verbe italien appoggiare, qui signifie soutenir. Le même mot désigne également une note étrangère à l'harmonie : le plus souvent, l'appoggiature (en petite note) constitue également une note étrangère (ou appoggiature harmonique) ornant l'accord sur lequel elle se produit. Une appoggiature peut être altérée. (fr)
- En harmonie tonale, une appoggiature est une note étrangère non préparée, ordinairement placée sur temps fort, ou partie forte de temps, qui se résout par mouvement conjoint sur l'une des notes réelles de l'accord. (fr)
- Förhållning, term från harmoniläran. Det är en av de betonade dissonanserna. Tonen ifråga 1) förbereds först i ett konsonant sammanhang2) ligger därefter kvar på (relativt) betonad taktdel, trots att det harmoniska sammanhanget ändras så att en dissonans uppstår mellan förhållningstonen och annan ton i ackordet3) faller (nedåt, oftast en halvton, men kan i undantagsfall gå uppåt, beroende på sammanhanget) så att konsonans igen uppstår (sv)
- Förslag (med betoning på båda stavelserna) - term från satsläran. En av de betonade dissonanserna. Tonen ifråga: 1.
* behöver inte alls förberedas - till skillnad från förhållningen 2.
* skapar en dissonans mot någon annan ton i det harmoniska eller kontrapunktiska sammanhanget 3.
* faller (oftast en halvton nedåt - men kan i undantagsfall gå uppåt, beroende på sammanhanget) så att konsonans kan uppstå I sträng sats ska alla betonade dissonanser vara av den förberedda typen, kallad förhållning. Förslaget förekommer dock i fri sats. (sv)
|