About: Buttress

An Entity of Type: building, from Named Graph: http://dbpedia.org, within Data Space: dbpedia.org

Un contrafort és un pilar, sortint, que fa cos amb un mur i li serveix de reforç perquè resisteixi l'empenta d'una volta, d'un arc, etc. Solen trobar-se als laterals i a la part posterior d'esglésies o catedrals tant romàniques com gòtiques. En l'estil gòtic, a diferència del romànic, se solien decorar per a contribuir a l'elegància del conjunt.

Property Value
dbo:abstract
  • Un contrafort és un pilar, sortint, que fa cos amb un mur i li serveix de reforç perquè resisteixi l'empenta d'una volta, d'un arc, etc. Solen trobar-se als laterals i a la part posterior d'esglésies o catedrals tant romàniques com gòtiques. En l'estil gòtic, a diferència del romànic, se solien decorar per a contribuir a l'elegància del conjunt. (ca)
  • Opěrný systém je charakteristickým prvkem gotické architektury. Hmotnost klenby je svedena do klenebních žeber a z nich na pilíře stojící mezi jednotlivými poli klenby (vnitřní opěrný systém). U velkých staveb je tlak směrem do stran stále významný, proto jsou doplněny vnějším opěrným systémem – tlak klenby přebírají , které jej svádějí do často mohutných . K zajištění větší stability jsou opěrné pilíře zatíženy fiálami. Opěrné oblouky jsou typické pro kostely bazilkálního typu, u halových a menších staveb jsou opěrné pilíře přiloženy přímo ke zdi. Stavby stojící v blízkosti jiných staveb o ně mohou být opřeny pomocí prampouchů, které jsou obdobou opěrných pilířů. Odvedení tlaků klenby do rohových bodů (na pilíře) umožňuje odlehčení zdí (zeď se v podstatě stává zbytečnou). Na její místo nastupují obrovská okna, často zdobená kružbami a vitrážemi. Na druhou stranu umožňuje opěrný systém díky odvádění velkých tlaků dosažení mnohem větších výšek, dosud nevídaných (Katedrála v Beauvais má výšku klenby téměř 49 m). Opěrný systém vytváří staticky samostatné jednotky, odpovídající jednomu poli hlavní klenby. Sousední jednotky byly zpočátku odděleny zesílenými půlkruhovými nebo lomenými oblouky – . Řazením těchto jednotek za sebe vznikají velké, poklidně plynoucí prostory gotických kostelů. Typ klenby zpočátku určuje charakter opěrného systému. U starších katedrál s šestidílnou klenbou se v nosné funkci střídají sloupy s pilíři, případně silnější podpory (nesoucí diagonální žebra i klenební pasy) se slabšími (nesoucími jen příčná žebra). Později tento rozdíl mizí. (cs)
  • Das Strebewerk (seltener Strebeapparat) ist ein zentrales konstruktives und gestalterisches Element der gotischen Kathedrale. Es setzt sich aus Strebepfeilern und ggf. Strebebögen zusammen. Das Strebewerk dient dazu, den Gewölbeschub und die Windlast aus dem Mittelschiff einer Basilika und dem Hochchor beim Umgangschor abzuleiten. Das Strebewerk gilt, neben Kreuzrippengewölbe und Spitzbogen, als eines der drei populären Stilmerkmale gotischer Sakralbauten. Heute wird seine Entstehung insbesondere aus der Entwicklung des Innenraumes erklärt, die den Ersatz massiver Wand- durch transparente Fensterflächen bedeutet: „Das 12. Jahrhundert der nordfranzösischen Frühgotik kann man als das der Erprobung der Bautechnik ansehen. Es handelt sich im Wesentlichen darum, wie der Architekt dem Gewölbedruck auf die Hochschiffmauern bei zunehmendem Hochdrang des Rauminneren am besten begegnen sollte. […] Die spezifisch gotische Lösung liegt darin, daß alle Stützpunkte für die Wand nach außen verlegt sind, […] Der technische Apparat, den die Gotik hierfür entwickelt, wird als ‹Strebewerk› bezeichnet. […] Die Geschichte des offenen Strebebogens lehrt deutlich, daß zuerst die Idee des gotischen Rauminneren sich zur Geltung brachte, dann erst die Bautechnik herangezogen wurde, um dem Kathedralenraum den notwendigen materiellen Halt von außen her zu geben.“ Aus dem „notwendigen materiellen Halt“ entwickelten sich im 13. Jahrhundert vielfältige künstlerische Ausformungen. Es entstand eine Raumstruktur, welche „die Wirkung des Außenbaues der Kathedrale mitbestimmt“, die „den Kernbau wie eine durchsichtige Hülle von tiefer Schichtung ummantelt.“ (de)
  • H αντηρίδα είναι τοιχοποιία που προεξέχει από έναν τοίχο, με στόχο να δώσει επιπλέον αντοχή στο ίδιο, και επίσης να αντιστέκεται στις δυνάμεις που ασκεί η οροφή ή ο τοίχος, ειδικά όταν συγκεντρώνεται σε οποιοδήποτε σημείο. Στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική τα σχέδια του κτιρίου, όπου οι θολωτές οροφές ήταν σημαντικής έκτασης και η προς τα έξω ώθηση, επομένως, πολύ μεγάλη, ήταν διατεταγμένα έτσι ώστε να παρέχουν σταυρωτά τοιχώματα, διαιρώντας τα κλίτη, όπως στην περίπτωση της Βασιλικής του Μαξέντιου, οι υποδιαιρέσεις των λιγότερο σημαντικών αιθουσών, έτσι ώστε να μην υπήρχαν ορατές αντηρίδες. Ωστόσο, στα λουτρά του Διοκλητιανού, αυτά τα σταυρωτά τοιχώματα έφτασαν στο ύψος της μεγάλης θολωτής αίθουσας, και τα άνω μέρη τους ήταν διακοσμημένα με κόγχες και ζωγραφισμένους κίονες. Στη βυζαντινή αρχιτεκτονική δεν υπήρχαν εξωτερικά στηρίγματα και τα σχέδια ήταν διατεταγμένα ώστε να τα συμπεριλάβουν σε εγκάρσια τοιχώματα ή εσωτερικά στηρίγματα. Οι αντηρίδες των πρώιμων ρωμανικών εκκλησιών ήταν μόνο λωρίδες από γύψο που χρησιμοποιήθηκαν για να διαχωρίσουν την επιφάνεια του τοίχου και να διακοσμήσουν το εξωτερικό. Σε μια ελαφρώς μεταγενέστερη περίοδο δόθηκε μεγαλύτερο βάθος στο κάτω μέρος των στηριγμάτων, τα οποία στη συνέχεια καλύφθηκαν με μια έντονα επικλινή κάλυψη. Η εισαγωγή των , που επεκτάθηκε τον 12ο αιώνα, και η συγκέντρωση πιέσεων σε συγκεκριμένα σημεία της δομής, καθιστούσε τις αντηρίδες απόλυτη αναγκαιότητα, και έχει ήδη από τη ρωμανική περίοδο υπήρχε αξιοσημείωτη εξέλιξη. Οι αντηρίδες της πρώιμης αγγλικής περιόδου προβάλλουν σημαντικά με δύο ή τρία ομάδες από κεκλιμένα σε οξεία γωνία τμήματα και στέφονται από τριγωνικά κεφάλια. Οι λεπτές στήλες ("άξονες στήριξης") χρησιμοποιούνται υπό γωνία. Σε μεταγενέστερες κατασκευές, οβελοί και κόγχες χρησιμοποιούνται συνήθως για να διακοσμήσουν τις κορυφές των στηριγμάτων, και στην ακόμη μεταγενέστερη κάθετη εργασία οι κάθετες όψεις είναι πλούσια διακοσμημένες με επένδυση. Χαρακτηριστικό στοιχείο της γοτθικής αρχιτεκτονικής αποτελούν οι επίστεγες αντηρίδες. (el)
  • Kontraŭforto aŭ murapogilo estas arkitektura strukturo konstruita subteni, apogi aŭ plifortigi la muron. Murapogiloj estas sufiĉe oftaj ĉe pli praaj konstruaĵoj, kiel rimedo por doni subtenon por agi kontraŭ la lateralaj (flankaj) fortoj ekestantaj el la tegmento-strukturoj sen adekvata interkonektado. Ĝi estas ankaŭ centra konstrua kaj forma elemento de gotika katedralo. Ĝi konsistas el apogpilastroj kaj eventuale apogarkoj. La konstruo de kontraŭforto celis forkonduki la volban ŝovoforton kaj la ventŝarĝon de la meza navo de Baziliko kaj de la ĥorejo ĉe la ĥorĉirkaŭirejo. La kontraŭforto estas krom krucoripa volbo kaj pintarko unu el la tri popularaj stilaj distingiloj de gotikaj preĝejoj. Nuntempe oni klarigas ĝian ekeston aparte per la evoluo de la interno, kiu signifis la anstataŭadon de masivaj muraj per tralumbeblaj fenestraj facoj. La 12-a jarcento de la nordfranca frua gotiko estas rigardebla kiel tiu de la elprovado de la konstruteĥniko. Esence temas pri tio, kiel eble plej bone arĥitekto povas agi kontraŭ la volbopremo sur la altajn navomurojn je kreska altpremo de la spaca interno. [...] La specife gotika solvo estas, ke ĉiuj apogaj punktoj por la muro estas metitaj eksteren, [...] La teĥnika aparato, kiun la gotiko malvolvis por tio, nomiĝas <kontraŭforto>. [...] La historio de la malferma apogarko klare instruas, ke unue la ideo de la gotika spacinterno al si atingis respekton, nur poste estis konsultata la konstruteĥniko, por doni al la katedrala halo la necesan materialan stabilecon ekde ekstere. El la „necesa materiala stabileco“ evoluis en la 13-a jarcento variaj artaj elformaĵoj. Ekestis spaciostrukturo, kiu „ kundifinas la efikon de la ekstera konstruo de la katedralo“, kiu „ĉirkaŭmantelas la kernan konstruaĵon kiel travidebla kovro.“ Laŭ Francisko Azorín Forto estas Ĉiu kaŭzo kapabla ŝanĝi la movan staton de korpo. Li indikas etimologion el latina fortia (forto), kaj li aldonas teknikajn terminojn kia kontraŭforto por forto kontraŭstaranta alian; pilastro, masonaĵo starigita kontraŭ puŝon de alia konstruelemento. (eo)
  • Un contrafuerte, palabra proveniente del Latín contrafortis,​ también llamado estribo, es un engrosamiento puntual en el lienzo de un muro, normalmente hacia el exterior, usado para transmitir las cargas transversales a la cimentación. Los contrafuertes, que permiten al muro resistir empujes, se conocen desde tiempos antiguos y han sido profusamente usados en todo tipo de construcciones, siendo elementos característicos del arte románico y gótico. (es)
  • Hormabularra arkitekturan muru baten errefortzu gisa erabiltzen den elementu bertikala da. Orokorrean eraikinaren kanpokoaldean kokatzen da eta eraikinaren pisua lurrera bideratzen du, zeharkako indarrak zimenduetara bideratuz. Erromaniko zein gotiko garaietan oso erabiliak izan ziren. (eu)
  • Mais mhór saoirseacht cloiche, tógtha i gcoinne balla, de ghnáth ar thaobh amuigh an fhoirgnimh chun feidhmiú i gcoinne sá cliathánach áirse, dín nó boghta. Cineálacha éagsúla ann. Cineál suntasach is ea an taca crochta, teascán áirse a shíneann ó bhalla ard, uaireanta ó phiara aonarach go dtí taca seachtrach. (ga)
  • En architecture, un contrefort est un renfort de maçonnerie saillant et massif élevé sur la face extérieure d'un bâtiment voûté et qui sert à contenir les effets d'une charge ou de la poussée des arcs et des voûtes. (fr)
  • Il contrafforte, in architettura, gotica soprattutto, è un sostegno pieno a sezione quadrangolare collocato in determinati punti della muratura di un edificio con funzione di rinforzo e di contro spinta. Venne utilizzato a partire dalla tarda antichità per la costruzione di basiliche (ad esempio la Basilica di Costantino), era particolarmente usato dai romani, per poi evolversi nell'arco rampante nella costruzione delle chiese gotiche.Il contrafforte consiste in pilastri rafforzati ad angolo retto sporgenti sulla parete esterna e in sporgenze murarie regolari che stabilizzano lateralmente la parete. In geografia è la diramazione secondaria di una catena o di un massiccio montuoso. (it)
  • 控え壁(ひかえかべ)またはバットレス (Buttress) は、建築構造の一つであり、建物本体を構成する主壁に対して直角方向に突き出した補助的な壁を作ることで、適切な支柱を持たない屋根の重量によって主壁に生じる横荷重を受け止めて、主壁を支持・補強する役割を果たす。 このような構造は主に古い時代のヨーロッパなどの組積造建物に多く見られ、模様などの彫刻と共に独特の外観を生み出している。 (ja)
  • Een steunbeer of contrefort is een massieve plaatselijke verzwaring van het muurwerk om dit te versterken en de zijdelingse druk of spatkrachten van de op de muur rustende gewelven, luchtbogen of kappen op te vangen en naar de fundering af te voeren. Het gotische gewelf bestaat uit een geheel van kruisribgewelven en spitsbogen. Anders dan bij een plat dak oefenen deze gewelven een zijwaartse druk (spatkrachten) uit op de (hoge) muren van het middenschip van de kerk, die erg dik zouden moeten zijn om deze druk op te vangen. De wens om dit te vermijden leidde in de middeleeuwen tot de ontwikkeling van de steunbeer, die via een luchtboog de zijwaartse druk opvangt. Meestal werden er twee of meer luchtbogen geplaatst en waren er dus ook meerdere steunberen. Dankzij steunberen en luchtbogen konden de muren hoog en relatief dun gebouwd worden en bovendien voorzien van grote ramen, waarin decoratief glas in lood kon worden geplaatst. Een pilaster of wandpijler is eveneens een muurverzwaring waarvan de diepte minder is dan de breedte. De pilaster steekt dus minder vóór een muur uit dan de steunbeer en heeft vooral een decoratieve waarde. (nl)
  • System przyporowy – rodzaj konstrukcji, która rozwinęła się w gotyku i umożliwiła wykonywanie sklepień o dużych rozpiętościach i na znacznych wysokościach. Konstrukcja składa się z łęków i filarów przyporowych (wież sił). Ciężar sklepień rozłożony jest na filary wewnętrzne za pośrednictwem służek i na zewnętrzne przypory w postaci filarów przyporowych lub skarp za pośrednictwem łęków umieszczonych nad dachami naw bocznych lub ukrytymi na poddaszu. Po zastosowaniu tego systemu konstrukcje budynków kościelnych można było budować znacznie wyższe i smuklejsze. Mury nawy głównej nie były tak mocno obciążone. Umieszczono w nich duże okna wypełnione witrażami. Konstrukcja sprawia wrażenie lżejszej, ażurowej. Odmianą systemu przyporowego jest uproszczony system stosowany w tzw. gotyku nadwiślańskim. Jest to konstrukcja filarowo-skarpowa, w której mury nawy głównej są opięte skarpami przechodzącymi przez dach nawy bocznej i łączące się z filarami. (pl)
  • Um contraforte é um reforço de um muro ou muralha, geralmente constituído de um pilar de alvenaria na superfície externa ou interna de uma parede, para sustentar a pressão de uma abóbada (onde também pode funcionar em conjugação com o arcobotante), terraço ou outros esforços que possam derrubá-la. Comumente chamado por pedreiros de "gigante". Na arquitectura gótica existe um novo tipo de contraforte, composto por dois elementos: o botaréu e o arcobotante. (pt)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «противодействующая сила») — вертикальная конструкция, представляющая собой либо выступающую часть стены, вертикальное ребро, либо отдельно стоящую опору, связанную со стеной аркбутаном. Предназначена для усиления несущей стены путём принятия на себя горизонтального усилия от сводов. Внешняя поверхность контрфорса может быть вертикальной, ступенчатой или непрерывно наклонной, увеличивающейся в сечении к основанию. (ru)
  • 扶壁,一般与墙体同时施工,断面为方形、矩形或其他形式,常为下大上小,其间距、高度及断面尺寸由设计计算决定。哥特式教堂的扶壁一般凸出很多,13世纪以后,有些教堂将各扶壁之间的空间利用为一间间小礼拜堂。扶壁也常用于承重墙、挡土墙、挡水墙等墙体。它也是一种在欧洲古代上建筑常见的建筑构件,建筑师将其修建在主墙和外部墙壁之间以减轻主墙所承受的压力,因此增加了这些建筑的安全性。 (zh)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «протидіюча сила») або підстінок — вертикальна конструкція у вигляді висунутої назовні частини стіни, вертикального ребра чи окремої опори, зв'язаної зі стіною аркбутаном. Призначена для посилення несучої стіни через прийняття на себе горизонтального зусилля розпору від склепінь. Зовнішня поверхня контрфорса може бути вертикальною, ступінчастою або безперервно похилою, збільшуючись в перерізі до основи. Якщо контрфорс не навантажений горизонтальною силою, то його називають псевдоконтрфорсом, який служить тільки прикрасою споруди. (uk)
  • Strävpelare eller kontrefort är ett utvändigt, ibland fristående, strukturellt element i framför allt den gotiska arkitekturen, avsett att uppta det horisontella trycket från till exempel ett valv inuti en kyrka, ofta via en strävbåge. Genom strävpelare avlastas muren som därmed kan göras tunnare eller till och med helt ersättas med fönster. (sv)
  • Un contrafort és un pilar, sortint, que fa cos amb un mur i li serveix de reforç perquè resisteixi l'empenta d'una volta, d'un arc, etc. Solen trobar-se als laterals i a la part posterior d'esglésies o catedrals tant romàniques com gòtiques. En l'estil gòtic, a diferència del romànic, se solien decorar per a contribuir a l'elegància del conjunt. (ca)
  • Opěrný systém je charakteristickým prvkem gotické architektury. Hmotnost klenby je svedena do klenebních žeber a z nich na pilíře stojící mezi jednotlivými poli klenby (vnitřní opěrný systém). U velkých staveb je tlak směrem do stran stále významný, proto jsou doplněny vnějším opěrným systémem – tlak klenby přebírají , které jej svádějí do často mohutných . K zajištění větší stability jsou opěrné pilíře zatíženy fiálami. Opěrné oblouky jsou typické pro kostely bazilkálního typu, u halových a menších staveb jsou opěrné pilíře přiloženy přímo ke zdi. Stavby stojící v blízkosti jiných staveb o ně mohou být opřeny pomocí prampouchů, které jsou obdobou opěrných pilířů. Odvedení tlaků klenby do rohových bodů (na pilíře) umožňuje odlehčení zdí (zeď se v podstatě stává zbytečnou). Na její místo nastupují obrovská okna, často zdobená kružbami a vitrážemi. Na druhou stranu umožňuje opěrný systém díky odvádění velkých tlaků dosažení mnohem větších výšek, dosud nevídaných (Katedrála v Beauvais má výšku klenby téměř 49 m). Opěrný systém vytváří staticky samostatné jednotky, odpovídající jednomu poli hlavní klenby. Sousední jednotky byly zpočátku odděleny zesílenými půlkruhovými nebo lomenými oblouky – . Řazením těchto jednotek za sebe vznikají velké, poklidně plynoucí prostory gotických kostelů. Typ klenby zpočátku určuje charakter opěrného systému. U starších katedrál s šestidílnou klenbou se v nosné funkci střídají sloupy s pilíři, případně silnější podpory (nesoucí diagonální žebra i klenební pasy) se slabšími (nesoucími jen příčná žebra). Později tento rozdíl mizí. (cs)
  • Das Strebewerk (seltener Strebeapparat) ist ein zentrales konstruktives und gestalterisches Element der gotischen Kathedrale. Es setzt sich aus Strebepfeilern und ggf. Strebebögen zusammen. Das Strebewerk dient dazu, den Gewölbeschub und die Windlast aus dem Mittelschiff einer Basilika und dem Hochchor beim Umgangschor abzuleiten. Das Strebewerk gilt, neben Kreuzrippengewölbe und Spitzbogen, als eines der drei populären Stilmerkmale gotischer Sakralbauten. Heute wird seine Entstehung insbesondere aus der Entwicklung des Innenraumes erklärt, die den Ersatz massiver Wand- durch transparente Fensterflächen bedeutet: „Das 12. Jahrhundert der nordfranzösischen Frühgotik kann man als das der Erprobung der Bautechnik ansehen. Es handelt sich im Wesentlichen darum, wie der Architekt dem Gewölbedruck auf die Hochschiffmauern bei zunehmendem Hochdrang des Rauminneren am besten begegnen sollte. […] Die spezifisch gotische Lösung liegt darin, daß alle Stützpunkte für die Wand nach außen verlegt sind, […] Der technische Apparat, den die Gotik hierfür entwickelt, wird als ‹Strebewerk› bezeichnet. […] Die Geschichte des offenen Strebebogens lehrt deutlich, daß zuerst die Idee des gotischen Rauminneren sich zur Geltung brachte, dann erst die Bautechnik herangezogen wurde, um dem Kathedralenraum den notwendigen materiellen Halt von außen her zu geben.“ Aus dem „notwendigen materiellen Halt“ entwickelten sich im 13. Jahrhundert vielfältige künstlerische Ausformungen. Es entstand eine Raumstruktur, welche „die Wirkung des Außenbaues der Kathedrale mitbestimmt“, die „den Kernbau wie eine durchsichtige Hülle von tiefer Schichtung ummantelt.“ (de)
  • H αντηρίδα είναι τοιχοποιία που προεξέχει από έναν τοίχο, με στόχο να δώσει επιπλέον αντοχή στο ίδιο, και επίσης να αντιστέκεται στις δυνάμεις που ασκεί η οροφή ή ο τοίχος, ειδικά όταν συγκεντρώνεται σε οποιοδήποτε σημείο. Στη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική τα σχέδια του κτιρίου, όπου οι θολωτές οροφές ήταν σημαντικής έκτασης και η προς τα έξω ώθηση, επομένως, πολύ μεγάλη, ήταν διατεταγμένα έτσι ώστε να παρέχουν σταυρωτά τοιχώματα, διαιρώντας τα κλίτη, όπως στην περίπτωση της Βασιλικής του Μαξέντιου, οι υποδιαιρέσεις των λιγότερο σημαντικών αιθουσών, έτσι ώστε να μην υπήρχαν ορατές αντηρίδες. Ωστόσο, στα λουτρά του Διοκλητιανού, αυτά τα σταυρωτά τοιχώματα έφτασαν στο ύψος της μεγάλης θολωτής αίθουσας, και τα άνω μέρη τους ήταν διακοσμημένα με κόγχες και ζωγραφισμένους κίονες. Στη βυζαντινή αρχιτεκτονική δεν υπήρχαν εξωτερικά στηρίγματα και τα σχέδια ήταν διατεταγμένα ώστε να τα συμπεριλάβουν σε εγκάρσια τοιχώματα ή εσωτερικά στηρίγματα. Οι αντηρίδες των πρώιμων ρωμανικών εκκλησιών ήταν μόνο λωρίδες από γύψο που χρησιμοποιήθηκαν για να διαχωρίσουν την επιφάνεια του τοίχου και να διακοσμήσουν το εξωτερικό. Σε μια ελαφρώς μεταγενέστερη περίοδο δόθηκε μεγαλύτερο βάθος στο κάτω μέρος των στηριγμάτων, τα οποία στη συνέχεια καλύφθηκαν με μια έντονα επικλινή κάλυψη. Η εισαγωγή των , που επεκτάθηκε τον 12ο αιώνα, και η συγκέντρωση πιέσεων σε συγκεκριμένα σημεία της δομής, καθιστούσε τις αντηρίδες απόλυτη αναγκαιότητα, και έχει ήδη από τη ρωμανική περίοδο υπήρχε αξιοσημείωτη εξέλιξη. Οι αντηρίδες της πρώιμης αγγλικής περιόδου προβάλλουν σημαντικά με δύο ή τρία ομάδες από κεκλιμένα σε οξεία γωνία τμήματα και στέφονται από τριγωνικά κεφάλια. Οι λεπτές στήλες ("άξονες στήριξης") χρησιμοποιούνται υπό γωνία. Σε μεταγενέστερες κατασκευές, οβελοί και κόγχες χρησιμοποιούνται συνήθως για να διακοσμήσουν τις κορυφές των στηριγμάτων, και στην ακόμη μεταγενέστερη κάθετη εργασία οι κάθετες όψεις είναι πλούσια διακοσμημένες με επένδυση. Χαρακτηριστικό στοιχείο της γοτθικής αρχιτεκτονικής αποτελούν οι επίστεγες αντηρίδες. (el)
  • Kontraŭforto aŭ murapogilo estas arkitektura strukturo konstruita subteni, apogi aŭ plifortigi la muron. Murapogiloj estas sufiĉe oftaj ĉe pli praaj konstruaĵoj, kiel rimedo por doni subtenon por agi kontraŭ la lateralaj (flankaj) fortoj ekestantaj el la tegmento-strukturoj sen adekvata interkonektado. Ĝi estas ankaŭ centra konstrua kaj forma elemento de gotika katedralo. Ĝi konsistas el apogpilastroj kaj eventuale apogarkoj. La konstruo de kontraŭforto celis forkonduki la volban ŝovoforton kaj la ventŝarĝon de la meza navo de Baziliko kaj de la ĥorejo ĉe la ĥorĉirkaŭirejo. La kontraŭforto estas krom krucoripa volbo kaj pintarko unu el la tri popularaj stilaj distingiloj de gotikaj preĝejoj. Nuntempe oni klarigas ĝian ekeston aparte per la evoluo de la interno, kiu signifis la anstataŭadon de masivaj muraj per tralumbeblaj fenestraj facoj. La 12-a jarcento de la nordfranca frua gotiko estas rigardebla kiel tiu de la elprovado de la konstruteĥniko. Esence temas pri tio, kiel eble plej bone arĥitekto povas agi kontraŭ la volbopremo sur la altajn navomurojn je kreska altpremo de la spaca interno. [...] La specife gotika solvo estas, ke ĉiuj apogaj punktoj por la muro estas metitaj eksteren, [...] La teĥnika aparato, kiun la gotiko malvolvis por tio, nomiĝas <kontraŭforto>. [...] La historio de la malferma apogarko klare instruas, ke unue la ideo de la gotika spacinterno al si atingis respekton, nur poste estis konsultata la konstruteĥniko, por doni al la katedrala halo la necesan materialan stabilecon ekde ekstere. El la „necesa materiala stabileco“ evoluis en la 13-a jarcento variaj artaj elformaĵoj. Ekestis spaciostrukturo, kiu „ kundifinas la efikon de la ekstera konstruo de la katedralo“, kiu „ĉirkaŭmantelas la kernan konstruaĵon kiel travidebla kovro.“ Laŭ Francisko Azorín Forto estas Ĉiu kaŭzo kapabla ŝanĝi la movan staton de korpo. Li indikas etimologion el latina fortia (forto), kaj li aldonas teknikajn terminojn kia kontraŭforto por forto kontraŭstaranta alian; pilastro, masonaĵo starigita kontraŭ puŝon de alia konstruelemento. (eo)
  • Un contrafuerte, palabra proveniente del Latín contrafortis,​ también llamado estribo, es un engrosamiento puntual en el lienzo de un muro, normalmente hacia el exterior, usado para transmitir las cargas transversales a la cimentación. Los contrafuertes, que permiten al muro resistir empujes, se conocen desde tiempos antiguos y han sido profusamente usados en todo tipo de construcciones, siendo elementos característicos del arte románico y gótico. (es)
  • Hormabularra arkitekturan muru baten errefortzu gisa erabiltzen den elementu bertikala da. Orokorrean eraikinaren kanpokoaldean kokatzen da eta eraikinaren pisua lurrera bideratzen du, zeharkako indarrak zimenduetara bideratuz. Erromaniko zein gotiko garaietan oso erabiliak izan ziren. (eu)
  • Mais mhór saoirseacht cloiche, tógtha i gcoinne balla, de ghnáth ar thaobh amuigh an fhoirgnimh chun feidhmiú i gcoinne sá cliathánach áirse, dín nó boghta. Cineálacha éagsúla ann. Cineál suntasach is ea an taca crochta, teascán áirse a shíneann ó bhalla ard, uaireanta ó phiara aonarach go dtí taca seachtrach. (ga)
  • En architecture, un contrefort est un renfort de maçonnerie saillant et massif élevé sur la face extérieure d'un bâtiment voûté et qui sert à contenir les effets d'une charge ou de la poussée des arcs et des voûtes. (fr)
  • Il contrafforte, in architettura, gotica soprattutto, è un sostegno pieno a sezione quadrangolare collocato in determinati punti della muratura di un edificio con funzione di rinforzo e di contro spinta. Venne utilizzato a partire dalla tarda antichità per la costruzione di basiliche (ad esempio la Basilica di Costantino), era particolarmente usato dai romani, per poi evolversi nell'arco rampante nella costruzione delle chiese gotiche.Il contrafforte consiste in pilastri rafforzati ad angolo retto sporgenti sulla parete esterna e in sporgenze murarie regolari che stabilizzano lateralmente la parete. In geografia è la diramazione secondaria di una catena o di un massiccio montuoso. (it)
  • 控え壁(ひかえかべ)またはバットレス (Buttress) は、建築構造の一つであり、建物本体を構成する主壁に対して直角方向に突き出した補助的な壁を作ることで、適切な支柱を持たない屋根の重量によって主壁に生じる横荷重を受け止めて、主壁を支持・補強する役割を果たす。 このような構造は主に古い時代のヨーロッパなどの組積造建物に多く見られ、模様などの彫刻と共に独特の外観を生み出している。 (ja)
  • Een steunbeer of contrefort is een massieve plaatselijke verzwaring van het muurwerk om dit te versterken en de zijdelingse druk of spatkrachten van de op de muur rustende gewelven, luchtbogen of kappen op te vangen en naar de fundering af te voeren. Het gotische gewelf bestaat uit een geheel van kruisribgewelven en spitsbogen. Anders dan bij een plat dak oefenen deze gewelven een zijwaartse druk (spatkrachten) uit op de (hoge) muren van het middenschip van de kerk, die erg dik zouden moeten zijn om deze druk op te vangen. De wens om dit te vermijden leidde in de middeleeuwen tot de ontwikkeling van de steunbeer, die via een luchtboog de zijwaartse druk opvangt. Meestal werden er twee of meer luchtbogen geplaatst en waren er dus ook meerdere steunberen. Dankzij steunberen en luchtbogen konden de muren hoog en relatief dun gebouwd worden en bovendien voorzien van grote ramen, waarin decoratief glas in lood kon worden geplaatst. Een pilaster of wandpijler is eveneens een muurverzwaring waarvan de diepte minder is dan de breedte. De pilaster steekt dus minder vóór een muur uit dan de steunbeer en heeft vooral een decoratieve waarde. (nl)
  • System przyporowy – rodzaj konstrukcji, która rozwinęła się w gotyku i umożliwiła wykonywanie sklepień o dużych rozpiętościach i na znacznych wysokościach. Konstrukcja składa się z łęków i filarów przyporowych (wież sił). Ciężar sklepień rozłożony jest na filary wewnętrzne za pośrednictwem służek i na zewnętrzne przypory w postaci filarów przyporowych lub skarp za pośrednictwem łęków umieszczonych nad dachami naw bocznych lub ukrytymi na poddaszu. Po zastosowaniu tego systemu konstrukcje budynków kościelnych można było budować znacznie wyższe i smuklejsze. Mury nawy głównej nie były tak mocno obciążone. Umieszczono w nich duże okna wypełnione witrażami. Konstrukcja sprawia wrażenie lżejszej, ażurowej. Odmianą systemu przyporowego jest uproszczony system stosowany w tzw. gotyku nadwiślańskim. Jest to konstrukcja filarowo-skarpowa, w której mury nawy głównej są opięte skarpami przechodzącymi przez dach nawy bocznej i łączące się z filarami. (pl)
  • Um contraforte é um reforço de um muro ou muralha, geralmente constituído de um pilar de alvenaria na superfície externa ou interna de uma parede, para sustentar a pressão de uma abóbada (onde também pode funcionar em conjugação com o arcobotante), terraço ou outros esforços que possam derrubá-la. Comumente chamado por pedreiros de "gigante". Na arquitectura gótica existe um novo tipo de contraforte, composto por dois elementos: o botaréu e o arcobotante. (pt)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «противодействующая сила») — вертикальная конструкция, представляющая собой либо выступающую часть стены, вертикальное ребро, либо отдельно стоящую опору, связанную со стеной аркбутаном. Предназначена для усиления несущей стены путём принятия на себя горизонтального усилия от сводов. Внешняя поверхность контрфорса может быть вертикальной, ступенчатой или непрерывно наклонной, увеличивающейся в сечении к основанию. (ru)
  • 扶壁,一般与墙体同时施工,断面为方形、矩形或其他形式,常为下大上小,其间距、高度及断面尺寸由设计计算决定。哥特式教堂的扶壁一般凸出很多,13世纪以后,有些教堂将各扶壁之间的空间利用为一间间小礼拜堂。扶壁也常用于承重墙、挡土墙、挡水墙等墙体。它也是一种在欧洲古代上建筑常见的建筑构件,建筑师将其修建在主墙和外部墙壁之间以减轻主墙所承受的压力,因此增加了这些建筑的安全性。 (zh)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «протидіюча сила») або підстінок — вертикальна конструкція у вигляді висунутої назовні частини стіни, вертикального ребра чи окремої опори, зв'язаної зі стіною аркбутаном. Призначена для посилення несучої стіни через прийняття на себе горизонтального зусилля розпору від склепінь. Зовнішня поверхня контрфорса може бути вертикальною, ступінчастою або безперервно похилою, збільшуючись в перерізі до основи. Якщо контрфорс не навантажений горизонтальною силою, то його називають псевдоконтрфорсом, який служить тільки прикрасою споруди. (uk)
  • Strävpelare eller kontrefort är ett utvändigt, ibland fristående, strukturellt element i framför allt den gotiska arkitekturen, avsett att uppta det horisontella trycket från till exempel ett valv inuti en kyrka, ofta via en strävbåge. Genom strävpelare avlastas muren som därmed kan göras tunnare eller till och med helt ersättas med fönster. (sv)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 663464 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 4085 (xsd:nonNegativeInteger)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 1029745433 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
gold:hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Un contrafort és un pilar, sortint, que fa cos amb un mur i li serveix de reforç perquè resisteixi l'empenta d'una volta, d'un arc, etc. Solen trobar-se als laterals i a la part posterior d'esglésies o catedrals tant romàniques com gòtiques. En l'estil gòtic, a diferència del romànic, se solien decorar per a contribuir a l'elegància del conjunt. (ca)
  • Un contrafuerte, palabra proveniente del Latín contrafortis,​ también llamado estribo, es un engrosamiento puntual en el lienzo de un muro, normalmente hacia el exterior, usado para transmitir las cargas transversales a la cimentación. Los contrafuertes, que permiten al muro resistir empujes, se conocen desde tiempos antiguos y han sido profusamente usados en todo tipo de construcciones, siendo elementos característicos del arte románico y gótico. (es)
  • Hormabularra arkitekturan muru baten errefortzu gisa erabiltzen den elementu bertikala da. Orokorrean eraikinaren kanpokoaldean kokatzen da eta eraikinaren pisua lurrera bideratzen du, zeharkako indarrak zimenduetara bideratuz. Erromaniko zein gotiko garaietan oso erabiliak izan ziren. (eu)
  • Mais mhór saoirseacht cloiche, tógtha i gcoinne balla, de ghnáth ar thaobh amuigh an fhoirgnimh chun feidhmiú i gcoinne sá cliathánach áirse, dín nó boghta. Cineálacha éagsúla ann. Cineál suntasach is ea an taca crochta, teascán áirse a shíneann ó bhalla ard, uaireanta ó phiara aonarach go dtí taca seachtrach. (ga)
  • En architecture, un contrefort est un renfort de maçonnerie saillant et massif élevé sur la face extérieure d'un bâtiment voûté et qui sert à contenir les effets d'une charge ou de la poussée des arcs et des voûtes. (fr)
  • 控え壁(ひかえかべ)またはバットレス (Buttress) は、建築構造の一つであり、建物本体を構成する主壁に対して直角方向に突き出した補助的な壁を作ることで、適切な支柱を持たない屋根の重量によって主壁に生じる横荷重を受け止めて、主壁を支持・補強する役割を果たす。 このような構造は主に古い時代のヨーロッパなどの組積造建物に多く見られ、模様などの彫刻と共に独特の外観を生み出している。 (ja)
  • Um contraforte é um reforço de um muro ou muralha, geralmente constituído de um pilar de alvenaria na superfície externa ou interna de uma parede, para sustentar a pressão de uma abóbada (onde também pode funcionar em conjugação com o arcobotante), terraço ou outros esforços que possam derrubá-la. Comumente chamado por pedreiros de "gigante". Na arquitectura gótica existe um novo tipo de contraforte, composto por dois elementos: o botaréu e o arcobotante. (pt)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «противодействующая сила») — вертикальная конструкция, представляющая собой либо выступающую часть стены, вертикальное ребро, либо отдельно стоящую опору, связанную со стеной аркбутаном. Предназначена для усиления несущей стены путём принятия на себя горизонтального усилия от сводов. Внешняя поверхность контрфорса может быть вертикальной, ступенчатой или непрерывно наклонной, увеличивающейся в сечении к основанию. (ru)
  • 扶壁,一般与墙体同时施工,断面为方形、矩形或其他形式,常为下大上小,其间距、高度及断面尺寸由设计计算决定。哥特式教堂的扶壁一般凸出很多,13世纪以后,有些教堂将各扶壁之间的空间利用为一间间小礼拜堂。扶壁也常用于承重墙、挡土墙、挡水墙等墙体。它也是一种在欧洲古代上建筑常见的建筑构件,建筑师将其修建在主墙和外部墙壁之间以减轻主墙所承受的压力,因此增加了这些建筑的安全性。 (zh)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «протидіюча сила») або підстінок — вертикальна конструкція у вигляді висунутої назовні частини стіни, вертикального ребра чи окремої опори, зв'язаної зі стіною аркбутаном. Призначена для посилення несучої стіни через прийняття на себе горизонтального зусилля розпору від склепінь. Зовнішня поверхня контрфорса може бути вертикальною, ступінчастою або безперервно похилою, збільшуючись в перерізі до основи. Якщо контрфорс не навантажений горизонтальною силою, то його називають псевдоконтрфорсом, який служить тільки прикрасою споруди. (uk)
  • Strävpelare eller kontrefort är ett utvändigt, ibland fristående, strukturellt element i framför allt den gotiska arkitekturen, avsett att uppta det horisontella trycket från till exempel ett valv inuti en kyrka, ofta via en strävbåge. Genom strävpelare avlastas muren som därmed kan göras tunnare eller till och med helt ersättas med fönster. (sv)
  • Opěrný systém je charakteristickým prvkem gotické architektury. Hmotnost klenby je svedena do klenebních žeber a z nich na pilíře stojící mezi jednotlivými poli klenby (vnitřní opěrný systém). U velkých staveb je tlak směrem do stran stále významný, proto jsou doplněny vnějším opěrným systémem – tlak klenby přebírají , které jej svádějí do často mohutných . K zajištění větší stability jsou opěrné pilíře zatíženy fiálami. Opěrné oblouky jsou typické pro kostely bazilkálního typu, u halových a menších staveb jsou opěrné pilíře přiloženy přímo ke zdi. Stavby stojící v blízkosti jiných staveb o ně mohou být opřeny pomocí prampouchů, které jsou obdobou opěrných pilířů. (cs)
  • Das Strebewerk (seltener Strebeapparat) ist ein zentrales konstruktives und gestalterisches Element der gotischen Kathedrale. Es setzt sich aus Strebepfeilern und ggf. Strebebögen zusammen. Das Strebewerk dient dazu, den Gewölbeschub und die Windlast aus dem Mittelschiff einer Basilika und dem Hochchor beim Umgangschor abzuleiten. (de)
  • H αντηρίδα είναι τοιχοποιία που προεξέχει από έναν τοίχο, με στόχο να δώσει επιπλέον αντοχή στο ίδιο, και επίσης να αντιστέκεται στις δυνάμεις που ασκεί η οροφή ή ο τοίχος, ειδικά όταν συγκεντρώνεται σε οποιοδήποτε σημείο. (el)
  • Kontraŭforto aŭ murapogilo estas arkitektura strukturo konstruita subteni, apogi aŭ plifortigi la muron. Murapogiloj estas sufiĉe oftaj ĉe pli praaj konstruaĵoj, kiel rimedo por doni subtenon por agi kontraŭ la lateralaj (flankaj) fortoj ekestantaj el la tegmento-strukturoj sen adekvata interkonektado. Ĝi estas ankaŭ centra konstrua kaj forma elemento de gotika katedralo. Ĝi konsistas el apogpilastroj kaj eventuale apogarkoj. La konstruo de kontraŭforto celis forkonduki la volban ŝovoforton kaj la ventŝarĝon de la meza navo de Baziliko kaj de la ĥorejo ĉe la ĥorĉirkaŭirejo. (eo)
  • Il contrafforte, in architettura, gotica soprattutto, è un sostegno pieno a sezione quadrangolare collocato in determinati punti della muratura di un edificio con funzione di rinforzo e di contro spinta. Venne utilizzato a partire dalla tarda antichità per la costruzione di basiliche (ad esempio la Basilica di Costantino), era particolarmente usato dai romani, per poi evolversi nell'arco rampante nella costruzione delle chiese gotiche.Il contrafforte consiste in pilastri rafforzati ad angolo retto sporgenti sulla parete esterna e in sporgenze murarie regolari che stabilizzano lateralmente la parete. (it)
  • Een steunbeer of contrefort is een massieve plaatselijke verzwaring van het muurwerk om dit te versterken en de zijdelingse druk of spatkrachten van de op de muur rustende gewelven, luchtbogen of kappen op te vangen en naar de fundering af te voeren. Een pilaster of wandpijler is eveneens een muurverzwaring waarvan de diepte minder is dan de breedte. De pilaster steekt dus minder vóór een muur uit dan de steunbeer en heeft vooral een decoratieve waarde. (nl)
  • System przyporowy – rodzaj konstrukcji, która rozwinęła się w gotyku i umożliwiła wykonywanie sklepień o dużych rozpiętościach i na znacznych wysokościach. Konstrukcja składa się z łęków i filarów przyporowych (wież sił). Ciężar sklepień rozłożony jest na filary wewnętrzne za pośrednictwem służek i na zewnętrzne przypory w postaci filarów przyporowych lub skarp za pośrednictwem łęków umieszczonych nad dachami naw bocznych lub ukrytymi na poddaszu. Po zastosowaniu tego systemu konstrukcje budynków kościelnych można było budować znacznie wyższe i smuklejsze. Mury nawy głównej nie były tak mocno obciążone. Umieszczono w nich duże okna wypełnione witrażami. Konstrukcja sprawia wrażenie lżejszej, ażurowej. (pl)
  • Un contrafort és un pilar, sortint, que fa cos amb un mur i li serveix de reforç perquè resisteixi l'empenta d'una volta, d'un arc, etc. Solen trobar-se als laterals i a la part posterior d'esglésies o catedrals tant romàniques com gòtiques. En l'estil gòtic, a diferència del romànic, se solien decorar per a contribuir a l'elegància del conjunt. (ca)
  • Un contrafuerte, palabra proveniente del Latín contrafortis,​ también llamado estribo, es un engrosamiento puntual en el lienzo de un muro, normalmente hacia el exterior, usado para transmitir las cargas transversales a la cimentación. Los contrafuertes, que permiten al muro resistir empujes, se conocen desde tiempos antiguos y han sido profusamente usados en todo tipo de construcciones, siendo elementos característicos del arte románico y gótico. (es)
  • Hormabularra arkitekturan muru baten errefortzu gisa erabiltzen den elementu bertikala da. Orokorrean eraikinaren kanpokoaldean kokatzen da eta eraikinaren pisua lurrera bideratzen du, zeharkako indarrak zimenduetara bideratuz. Erromaniko zein gotiko garaietan oso erabiliak izan ziren. (eu)
  • Mais mhór saoirseacht cloiche, tógtha i gcoinne balla, de ghnáth ar thaobh amuigh an fhoirgnimh chun feidhmiú i gcoinne sá cliathánach áirse, dín nó boghta. Cineálacha éagsúla ann. Cineál suntasach is ea an taca crochta, teascán áirse a shíneann ó bhalla ard, uaireanta ó phiara aonarach go dtí taca seachtrach. (ga)
  • En architecture, un contrefort est un renfort de maçonnerie saillant et massif élevé sur la face extérieure d'un bâtiment voûté et qui sert à contenir les effets d'une charge ou de la poussée des arcs et des voûtes. (fr)
  • 控え壁(ひかえかべ)またはバットレス (Buttress) は、建築構造の一つであり、建物本体を構成する主壁に対して直角方向に突き出した補助的な壁を作ることで、適切な支柱を持たない屋根の重量によって主壁に生じる横荷重を受け止めて、主壁を支持・補強する役割を果たす。 このような構造は主に古い時代のヨーロッパなどの組積造建物に多く見られ、模様などの彫刻と共に独特の外観を生み出している。 (ja)
  • Um contraforte é um reforço de um muro ou muralha, geralmente constituído de um pilar de alvenaria na superfície externa ou interna de uma parede, para sustentar a pressão de uma abóbada (onde também pode funcionar em conjugação com o arcobotante), terraço ou outros esforços que possam derrubá-la. Comumente chamado por pedreiros de "gigante". Na arquitectura gótica existe um novo tipo de contraforte, composto por dois elementos: o botaréu e o arcobotante. (pt)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «противодействующая сила») — вертикальная конструкция, представляющая собой либо выступающую часть стены, вертикальное ребро, либо отдельно стоящую опору, связанную со стеной аркбутаном. Предназначена для усиления несущей стены путём принятия на себя горизонтального усилия от сводов. Внешняя поверхность контрфорса может быть вертикальной, ступенчатой или непрерывно наклонной, увеличивающейся в сечении к основанию. (ru)
  • 扶壁,一般与墙体同时施工,断面为方形、矩形或其他形式,常为下大上小,其间距、高度及断面尺寸由设计计算决定。哥特式教堂的扶壁一般凸出很多,13世纪以后,有些教堂将各扶壁之间的空间利用为一间间小礼拜堂。扶壁也常用于承重墙、挡土墙、挡水墙等墙体。它也是一种在欧洲古代上建筑常见的建筑构件,建筑师将其修建在主墙和外部墙壁之间以减轻主墙所承受的压力,因此增加了这些建筑的安全性。 (zh)
  • Контрфо́рс (фр. contre force — «протидіюча сила») або підстінок — вертикальна конструкція у вигляді висунутої назовні частини стіни, вертикального ребра чи окремої опори, зв'язаної зі стіною аркбутаном. Призначена для посилення несучої стіни через прийняття на себе горизонтального зусилля розпору від склепінь. Зовнішня поверхня контрфорса може бути вертикальною, ступінчастою або безперервно похилою, збільшуючись в перерізі до основи. Якщо контрфорс не навантажений горизонтальною силою, то його називають псевдоконтрфорсом, який служить тільки прикрасою споруди. (uk)
  • Strävpelare eller kontrefort är ett utvändigt, ibland fristående, strukturellt element i framför allt den gotiska arkitekturen, avsett att uppta det horisontella trycket från till exempel ett valv inuti en kyrka, ofta via en strävbåge. Genom strävpelare avlastas muren som därmed kan göras tunnare eller till och med helt ersättas med fönster. (sv)
  • Opěrný systém je charakteristickým prvkem gotické architektury. Hmotnost klenby je svedena do klenebních žeber a z nich na pilíře stojící mezi jednotlivými poli klenby (vnitřní opěrný systém). U velkých staveb je tlak směrem do stran stále významný, proto jsou doplněny vnějším opěrným systémem – tlak klenby přebírají , které jej svádějí do často mohutných . K zajištění větší stability jsou opěrné pilíře zatíženy fiálami. Opěrné oblouky jsou typické pro kostely bazilkálního typu, u halových a menších staveb jsou opěrné pilíře přiloženy přímo ke zdi. Stavby stojící v blízkosti jiných staveb o ně mohou být opřeny pomocí prampouchů, které jsou obdobou opěrných pilířů. (cs)
  • Das Strebewerk (seltener Strebeapparat) ist ein zentrales konstruktives und gestalterisches Element der gotischen Kathedrale. Es setzt sich aus Strebepfeilern und ggf. Strebebögen zusammen. Das Strebewerk dient dazu, den Gewölbeschub und die Windlast aus dem Mittelschiff einer Basilika und dem Hochchor beim Umgangschor abzuleiten. (de)
  • H αντηρίδα είναι τοιχοποιία που προεξέχει από έναν τοίχο, με στόχο να δώσει επιπλέον αντοχή στο ίδιο, και επίσης να αντιστέκεται στις δυνάμεις που ασκεί η οροφή ή ο τοίχος, ειδικά όταν συγκεντρώνεται σε οποιοδήποτε σημείο. (el)
  • Kontraŭforto aŭ murapogilo estas arkitektura strukturo konstruita subteni, apogi aŭ plifortigi la muron. Murapogiloj estas sufiĉe oftaj ĉe pli praaj konstruaĵoj, kiel rimedo por doni subtenon por agi kontraŭ la lateralaj (flankaj) fortoj ekestantaj el la tegmento-strukturoj sen adekvata interkonektado. Ĝi estas ankaŭ centra konstrua kaj forma elemento de gotika katedralo. Ĝi konsistas el apogpilastroj kaj eventuale apogarkoj. La konstruo de kontraŭforto celis forkonduki la volban ŝovoforton kaj la ventŝarĝon de la meza navo de Baziliko kaj de la ĥorejo ĉe la ĥorĉirkaŭirejo. (eo)
  • Il contrafforte, in architettura, gotica soprattutto, è un sostegno pieno a sezione quadrangolare collocato in determinati punti della muratura di un edificio con funzione di rinforzo e di contro spinta. Venne utilizzato a partire dalla tarda antichità per la costruzione di basiliche (ad esempio la Basilica di Costantino), era particolarmente usato dai romani, per poi evolversi nell'arco rampante nella costruzione delle chiese gotiche.Il contrafforte consiste in pilastri rafforzati ad angolo retto sporgenti sulla parete esterna e in sporgenze murarie regolari che stabilizzano lateralmente la parete. (it)
  • Een steunbeer of contrefort is een massieve plaatselijke verzwaring van het muurwerk om dit te versterken en de zijdelingse druk of spatkrachten van de op de muur rustende gewelven, luchtbogen of kappen op te vangen en naar de fundering af te voeren. Een pilaster of wandpijler is eveneens een muurverzwaring waarvan de diepte minder is dan de breedte. De pilaster steekt dus minder vóór een muur uit dan de steunbeer en heeft vooral een decoratieve waarde. (nl)
  • System przyporowy – rodzaj konstrukcji, która rozwinęła się w gotyku i umożliwiła wykonywanie sklepień o dużych rozpiętościach i na znacznych wysokościach. Konstrukcja składa się z łęków i filarów przyporowych (wież sił). Ciężar sklepień rozłożony jest na filary wewnętrzne za pośrednictwem służek i na zewnętrzne przypory w postaci filarów przyporowych lub skarp za pośrednictwem łęków umieszczonych nad dachami naw bocznych lub ukrytymi na poddaszu. Po zastosowaniu tego systemu konstrukcje budynków kościelnych można było budować znacznie wyższe i smuklejsze. Mury nawy głównej nie były tak mocno obciążone. Umieszczono w nich duże okna wypełnione witrażami. Konstrukcja sprawia wrażenie lżejszej, ażurowej. (pl)
rdfs:label
  • Buttress (en)
  • Contrafort (ca)
  • Opěrný systém (cs)
  • Strebewerk (de)
  • Αντηρίδα (el)
  • Kontraŭforto (eo)
  • Contrafuerte (es)
  • Hormabular (eu)
  • Taca (ga)
  • Contrefort (fr)
  • Contrafforte (it)
  • 控え壁 (ja)
  • Steunbeer (nl)
  • 버트레스 (ko)
  • Contraforte (pt)
  • System przyporowy (pl)
  • Контрфорс (ru)
  • Strävpelare (sv)
  • Контрфорс (архітектура) (uk)
  • 扶壁 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:architecturalStyle of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of
Powered by OpenLink Virtuoso    This material is Open Knowledge     W3C Semantic Web Technology     This material is Open Knowledge    Valid XHTML + RDFa
This content was extracted from Wikipedia and is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License