An Entity of Type: agent, from Named Graph: http://dbpedia.org, within Data Space: dbpedia.org

الجنيد البغدادي (215 - 298 هـ) عالم مسلم وسيد من سادات الصوفية وعلم من أعلامهم. يعد من علماء أهل السنة والجماعة ومن أعلام التصوف في الآن ذاته، إذ جمع بين قلب الصوفي وعقل الفقيه، واشتهر بلقب "سيد الطائفة". وعدَّه العلماء شيخ مذهب التصوف؛ لضبط مذهبه بقواعد الكتاب والسنة، ولكونه مصونًا من العقائد الذميمة، محميَّ الأساس من شُبه الغلاة، سالمًا من كل ما يوجب اعتراض الشرع. قال عنه أبو عبد الرحمن السلمي: "هو من أئمة القوم وسادتهم؛ مقبول على جميع الألسنة". وهو أول من تكلم في علم التوحيد ببغداد.

Property Value
dbo:abstract
  • الجنيد البغدادي (215 - 298 هـ) عالم مسلم وسيد من سادات الصوفية وعلم من أعلامهم. يعد من علماء أهل السنة والجماعة ومن أعلام التصوف في الآن ذاته، إذ جمع بين قلب الصوفي وعقل الفقيه، واشتهر بلقب "سيد الطائفة". وعدَّه العلماء شيخ مذهب التصوف؛ لضبط مذهبه بقواعد الكتاب والسنة، ولكونه مصونًا من العقائد الذميمة، محميَّ الأساس من شُبه الغلاة، سالمًا من كل ما يوجب اعتراض الشرع. قال عنه أبو عبد الرحمن السلمي: "هو من أئمة القوم وسادتهم؛ مقبول على جميع الألسنة". وهو أول من تكلم في علم التوحيد ببغداد. (ar)
  • Abû l’Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Khazaz al-Baghdadi (arabe : أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري), plus connu sous le nom de Junayd (arabe : الجنيد) (né en 830 à Hamadan — à l'époque dans le Califat abbasside, aujourd'hui en Iran — et mort en 910 à Bagdad) est une haute figure de la spiritualité musulmane de la période classique (VIIe siècle au Xe siècle), unanimement célébré comme un très grand maître soufi (« Le seigneur de la Tribu spirituelle » est l'un de ses surnoms). Al-Junayd est reconnu comme étant un descendant du Prophète de l'Islam Mahomet via son petit-fils Al Hussein ibn Ali ibn Abi Talib. (fr)
  • Abū l-Qāsim al-Junayd ibn Muḥammad al-Khazzāz al-Qawārīrī (in arabo: أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري‎; Baghdad, 835 – Baghdad, 910) è stato un mistico persiano. Sufi persiano di grandissima rilevanza nella storia del pensiero mistico islamico. e uno dei più rinomati "santi" (walī Allāh) della storia del misticismo nell'Islam, nonché figura centrale nelle linee di numerosi Ordini sufi, Junayd operò a Baghdad durante l'intero corso della sua vita e fu una figura centrale nello sviluppo delle dottrine sufi e, come al-Ḥasan al-Baṣrī prima di lui, godé di immenso prestigio tra i suoi discepoli, venendo spesso citato da altri mistici. A causa della sua importanza nella teologia, Junayd viene sovente chiamato "Sultano". (it)
  • Al-Junaid bin Muhammad bin al-Junaid Abu Qasim al-Qawariri al-Khazzaz al-Nahawandî al-Baghdadi al-Syafi'i, atau lebih dikenal dengan Al-Junaid al-Baghdadî, lahir di Nihawand, Persia, tetapi keluarganya bermukim di Baghdad, tempat ia belajar hukum Islam mazhab Imam Syafi'i, dan akhirnya menjadi qadi kepala di Baghdad. Dia mempelajari ilmu fiqih kepada Abu Tsur al-Kalbi yang merupakan murid langsung dari Imam Asy-Syafi'i, Al-Junaid mempelajari ilmu tasawuf dari pamannya sendiri, Syekh as-Sari as-Saqti hingga pada akhirnya ketinggian ilmu Al-Junaid menjadi dirinya sebagai ulama yang memiliki banyak murid dan pengikut. Demikianlah, bahwa kecintaannya terhadap ilmu tasawuf sangatlah tinggi, hal ini diungkapkannya dengan berkata: “Apabila saya telah mengetahui suatu ilmu yang lebih besar dari Tasawuf, tentulah saya telah pergi mencarinya, sekalipun harus merangkak.” Salah satu murid Al-Junaid adalah Mansur al-Hallaj. Pada suatu saat ia mengalamidilema yang sangat berat untuk diputuskan. Hal ini terjadi, ketika ia menerimagugatan pengaduan tentang kesalahan dan penyimpangan Al-Ḥallaj dalampemikirannya. Pada satu sisi, ia sangat memahami pemikiran dan gejolak spritualyang dirasakan oleh Al-Hallaj. Namun ketika Al-Hallaj banyak mengumbar pernyataanspritual (shathaḥat) yang membuat umat Islam yang awwab menjadi bingung.Berdasarkan keputusan sidang pengadilan, ia terpaksa, dalam kedudukannyasebagai kepada Qadi Baghdad, menandatangani surat kuasa untuk menghukum matiAl-Hallaj. Pada surat itu ia menulis “Berdasarkan syari’at, ia bersalah.Menurut hakikat, Allah Yang Maha Mengetahui.” Al-Junaid dikenal sebagai tokoh sufi yang sangat menekankan pentingnya keselarasan antarapraktik dan doktrin tasawuf dengan kaidah-kaidah syari’at. Salah satu ungkapanAl-Junaid tentang ilmu tasawuf yang dikutip oleh al-Kūrânī dalam Itḥâfal-dhakī adalah ucapannya: “pengetahuan kami ini terikat dengan al-Qur’andan al-Sunnah.” Dengan ini mengindikasikan bahwa ajaran tasawuf menurutAl-Junaid haruslah tidak bertentangan dengan al-Qur’an dan al-Sunnah. Junaid al-Bagdadi wafat pada tahun 298 H. (in)
  • Dżunajd (arab. لجنيد) (właściwie Abu al-Kasim Ibn Muhammad Ibn al-Chazzaz al-Dżunajd) (ur. ok. 830 w , zm. 910 w Bagdadzie) – sufi pochodzenia perskiego, do którego odwołują się wszystkie późniejsze łańcuchy transmisji doktryny i legitymacji w sufizmie. Dżunajd był Persem urodzonym w Nihawandzie, jednak niemal całe życie spędził w Bagdadzie. Był starannie wykształcony zarówno w teologii, jak i prawie. Tego ostatniego uczył go , natomiast w sufizm wprowadził go jego wuj, Sari as-Sakati, oraz kilku innych mistrzów, w tym . Poza tym Dżunajd wielkim szacunkiem darzył . Był także być może pierwszym sufim, który wprost wyraził swoje zadłużenie w stosunku do Alego jeśli chodzi o mistyczną wiedzę, jego zdaniem ten bowiem posiadał zarówno wiedzę (ʿilm) jak i ezoteryczną (h.ikma). Dżunajd bronił zasady „trzeźwości” (ṣabr) w przeciwstawieniu do „upojenia” (sukr), osiąganego w stanie mistycznej ekstazy. Według niego upojenie jest czymś złym, ponieważ niszczy normalny stan mistyka i prowadzi do utraty przez niego rozsądku i samokontroli. Ta obrona doktryny trzeźwości uczyniła z Dżunajda modelowy przykład sufiego, który był akceptowalny zarówno dla mistyków jak i teologów, i to z tego powodu Dżunajd bronił również szariatu. Według nikt nie mógł mu nic zarzucić zarówno jeśli chodzi o jego zewnętrzne zachowanie (z.ahir), które było w pełni zgodne z szariatem, jak i jego wewnętrzny stan (bāṭin), który był w pełni zgodny z zasadami mistycyzmu. Zdaniem Dżunajda tylko ten może prawdziwie podążać mistyczną „ścieżką” (ṭarīqa) kto idzie nią z Koranem w prawej i Sunną w lewej ręce. Wolał on strój ulema od wełnianego stroju (xerqa) sufich, którego nie założył mimo ciągłych nalegań jego uczniów i innych ludzi. Według niego jedyną bezpieczną dla ludzi ścieżką jest ta wytyczona przez Mahometa, ponieważ prawdziwą i pewną wiedzą jest wiedza objawiona przez Boga w Koranie i ogłoszona przez Proroka, która została przez niego ucieleśniona w Sunnie. Według Dżunajda tauhid polega na separacji tego, co wieczne, od tego co jest poczęte w czasie, ponieważ Bóg nie może być w żaden sposób ujęty przez kategorie właściwe dla naszej fenomenalnej egzystencji. Tauhid oznacza także, że człowiek posiada pewność, iż Bóg jest unikatowy w swej pozaczasowości i że nie ma niczego podobnego do niego, a ponadto iż nic i nikt nie może podjąć działań, które On i tylko On jest w stanie podjąć. Przy innej okazji Dżunajd miał powiedzieć, że jest to największa z pewności z którą wierzysz iż cała możność tak samo jak brak możności w rzeczach stworzonych jest aktem Boga. U podstaw jego koncepcji dążenia do poznania Boga leży idea przymierza (mīt_āq – Koran 7:171), jakie człowiek zawarł z Bogiem. Dżunajd stworzył trzystopniową doktrynę poznania mistycznego. Najpierw należy oddzielić sprawy wieczne od przemijających (ifrād). Wtedy prawdziwy i autentycznie wierzący muzułmanin może stanąć twarzą w twarz z Bogiem, rozpłynąć się w nim, stać się niebytem. Następuje wówczas fanāʾ, „zniknięcie”, stan znany z teorii mistycznej Al-Bistamiego. Jednak u Dżunajda celem mistyka nie jest fana, ale odzyskanie w tym stanie wszystkich cech ludzkich, tyle że oczyszczonych i doskonałych. Jest to baʿda âl-fanāʾ.Atrybuty Boga zastępują własne atrybuty mistyka, a jego indywidualne istnienie znika, ale tylko na moment. Potem powraca on do własnej egzystencji i świata, nie zapominając jednak o chwili zbliżenia się do Boga. Dżunajd pisze: „Miłość Boga jest w swojej istocie rozświetleniem serca przez radość z powodu bliskości Ukochanego; a kiedy serce jest pełne promiennej radości, znajduje zadowolenie w tym, że pozostaje ze wspomnieniem Ukochanego [...], gdy samotności towarzyszy tajna rozmowa z Ukochanym, radość z tej rozmowy ogarnia rozum, który przestaje zajmować się tym światem i wszystkim, co w nim jest”. Według Dżunajda wysiłek poszukiwania prawdy w historii człowieka powinien być skierowany na wypełnienie przymierza zawartego przez człowieka w obecności Boga i powrót do stanu w którym znajdował się on przed urodzeniem. (pl)
  • Абу́-ль-Ка́сим аль-Джуна́йд ибн Муха́ммад аль-Багдади (араб. ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي ‎, перс. جنید بغدادی‎; род. в промежутке 816—826, или 201—210 по Хиджре, Багдад — ум. около 909, там же) — исламский богослов персидского происхождения, родоначальник одного из двух основных течений суфизма — рационалистического, именуемого «учением о трезвости» и полном самоконтроле. (ru)
  • Abu Alcácime Junaibe ibne Maomé Alhazaz Cuvariri Albaguedadi (em árabe: ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي; romaniz.: Abu al-Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Hazzaz Kavariri al-Baghdadi), (em farsi: جنید بغدادی), nasceu e morreu em Bagdá, vivendo aproximadamente entre 830 e 910. Foi um dos mais famosos místicos e estudiosos islâmicos de origem persa ou sufis do Islã. Ele foi uma figura central na cadeia de ouro de muitas ordens sufis. Junaide ensinou em Bagdá durante toda a sua vida espiritual e representou grande importância no desenvolvimento da doutrina sufi. Junaide, assim como Haçane de Baçorá que o precedeu, foi amplamente reverenciado por seus alunos e discípulos, bem como citado por outros místicos. Ele se tornou, igual que Dulnune do Egito (antigo mestre de ) e Bajazeto de Bastã, um guia espiritual daquele tempo, um dos primeiros grandes místicos do Islã e um dos Sufis mais importantes desde o início do Sufismo. Devido à sua importância teologia sufi, Junaide foi muitas vezes referido como o "Sultão. " Do seu círculo de discípulos fizeram parte entre outros, Abu Ali al-Rudbari, Bajazeto de Bastã e Almançor Alhalaje. Ele foi o fundador de uma das duas principais correntes do, assim chamado, sufismo racionalista, conhecido como "a doutrina da sobriedade" e do completo autocontrole. (pt)
  • الجنيد البغدادي (215 - 298 هـ) عالم مسلم وسيد من سادات الصوفية وعلم من أعلامهم. يعد من علماء أهل السنة والجماعة ومن أعلام التصوف في الآن ذاته، إذ جمع بين قلب الصوفي وعقل الفقيه، واشتهر بلقب "سيد الطائفة". وعدَّه العلماء شيخ مذهب التصوف؛ لضبط مذهبه بقواعد الكتاب والسنة، ولكونه مصونًا من العقائد الذميمة، محميَّ الأساس من شُبه الغلاة، سالمًا من كل ما يوجب اعتراض الشرع. قال عنه أبو عبد الرحمن السلمي: "هو من أئمة القوم وسادتهم؛ مقبول على جميع الألسنة". وهو أول من تكلم في علم التوحيد ببغداد. (ar)
  • Abû l’Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Khazaz al-Baghdadi (arabe : أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري), plus connu sous le nom de Junayd (arabe : الجنيد) (né en 830 à Hamadan — à l'époque dans le Califat abbasside, aujourd'hui en Iran — et mort en 910 à Bagdad) est une haute figure de la spiritualité musulmane de la période classique (VIIe siècle au Xe siècle), unanimement célébré comme un très grand maître soufi (« Le seigneur de la Tribu spirituelle » est l'un de ses surnoms). Al-Junayd est reconnu comme étant un descendant du Prophète de l'Islam Mahomet via son petit-fils Al Hussein ibn Ali ibn Abi Talib. (fr)
  • Abū l-Qāsim al-Junayd ibn Muḥammad al-Khazzāz al-Qawārīrī (in arabo: أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري‎; Baghdad, 835 – Baghdad, 910) è stato un mistico persiano. Sufi persiano di grandissima rilevanza nella storia del pensiero mistico islamico. e uno dei più rinomati "santi" (walī Allāh) della storia del misticismo nell'Islam, nonché figura centrale nelle linee di numerosi Ordini sufi, Junayd operò a Baghdad durante l'intero corso della sua vita e fu una figura centrale nello sviluppo delle dottrine sufi e, come al-Ḥasan al-Baṣrī prima di lui, godé di immenso prestigio tra i suoi discepoli, venendo spesso citato da altri mistici. A causa della sua importanza nella teologia, Junayd viene sovente chiamato "Sultano". (it)
  • Al-Junaid bin Muhammad bin al-Junaid Abu Qasim al-Qawariri al-Khazzaz al-Nahawandî al-Baghdadi al-Syafi'i, atau lebih dikenal dengan Al-Junaid al-Baghdadî, lahir di Nihawand, Persia, tetapi keluarganya bermukim di Baghdad, tempat ia belajar hukum Islam mazhab Imam Syafi'i, dan akhirnya menjadi qadi kepala di Baghdad. Dia mempelajari ilmu fiqih kepada Abu Tsur al-Kalbi yang merupakan murid langsung dari Imam Asy-Syafi'i, Al-Junaid mempelajari ilmu tasawuf dari pamannya sendiri, Syekh as-Sari as-Saqti hingga pada akhirnya ketinggian ilmu Al-Junaid menjadi dirinya sebagai ulama yang memiliki banyak murid dan pengikut. Demikianlah, bahwa kecintaannya terhadap ilmu tasawuf sangatlah tinggi, hal ini diungkapkannya dengan berkata: “Apabila saya telah mengetahui suatu ilmu yang lebih besar dari Tasawuf, tentulah saya telah pergi mencarinya, sekalipun harus merangkak.” Salah satu murid Al-Junaid adalah Mansur al-Hallaj. Pada suatu saat ia mengalamidilema yang sangat berat untuk diputuskan. Hal ini terjadi, ketika ia menerimagugatan pengaduan tentang kesalahan dan penyimpangan Al-Ḥallaj dalampemikirannya. Pada satu sisi, ia sangat memahami pemikiran dan gejolak spritualyang dirasakan oleh Al-Hallaj. Namun ketika Al-Hallaj banyak mengumbar pernyataanspritual (shathaḥat) yang membuat umat Islam yang awwab menjadi bingung.Berdasarkan keputusan sidang pengadilan, ia terpaksa, dalam kedudukannyasebagai kepada Qadi Baghdad, menandatangani surat kuasa untuk menghukum matiAl-Hallaj. Pada surat itu ia menulis “Berdasarkan syari’at, ia bersalah.Menurut hakikat, Allah Yang Maha Mengetahui.” Al-Junaid dikenal sebagai tokoh sufi yang sangat menekankan pentingnya keselarasan antarapraktik dan doktrin tasawuf dengan kaidah-kaidah syari’at. Salah satu ungkapanAl-Junaid tentang ilmu tasawuf yang dikutip oleh al-Kūrânī dalam Itḥâfal-dhakī adalah ucapannya: “pengetahuan kami ini terikat dengan al-Qur’andan al-Sunnah.” Dengan ini mengindikasikan bahwa ajaran tasawuf menurutAl-Junaid haruslah tidak bertentangan dengan al-Qur’an dan al-Sunnah. Junaid al-Bagdadi wafat pada tahun 298 H. (in)
  • Dżunajd (arab. لجنيد) (właściwie Abu al-Kasim Ibn Muhammad Ibn al-Chazzaz al-Dżunajd) (ur. ok. 830 w , zm. 910 w Bagdadzie) – sufi pochodzenia perskiego, do którego odwołują się wszystkie późniejsze łańcuchy transmisji doktryny i legitymacji w sufizmie. Dżunajd był Persem urodzonym w Nihawandzie, jednak niemal całe życie spędził w Bagdadzie. Był starannie wykształcony zarówno w teologii, jak i prawie. Tego ostatniego uczył go , natomiast w sufizm wprowadził go jego wuj, Sari as-Sakati, oraz kilku innych mistrzów, w tym . Poza tym Dżunajd wielkim szacunkiem darzył . Był także być może pierwszym sufim, który wprost wyraził swoje zadłużenie w stosunku do Alego jeśli chodzi o mistyczną wiedzę, jego zdaniem ten bowiem posiadał zarówno wiedzę (ʿilm) jak i ezoteryczną (h.ikma). Dżunajd bronił zasady „trzeźwości” (ṣabr) w przeciwstawieniu do „upojenia” (sukr), osiąganego w stanie mistycznej ekstazy. Według niego upojenie jest czymś złym, ponieważ niszczy normalny stan mistyka i prowadzi do utraty przez niego rozsądku i samokontroli. Ta obrona doktryny trzeźwości uczyniła z Dżunajda modelowy przykład sufiego, który był akceptowalny zarówno dla mistyków jak i teologów, i to z tego powodu Dżunajd bronił również szariatu. Według nikt nie mógł mu nic zarzucić zarówno jeśli chodzi o jego zewnętrzne zachowanie (z.ahir), które było w pełni zgodne z szariatem, jak i jego wewnętrzny stan (bāṭin), który był w pełni zgodny z zasadami mistycyzmu. Zdaniem Dżunajda tylko ten może prawdziwie podążać mistyczną „ścieżką” (ṭarīqa) kto idzie nią z Koranem w prawej i Sunną w lewej ręce. Wolał on strój ulema od wełnianego stroju (xerqa) sufich, którego nie założył mimo ciągłych nalegań jego uczniów i innych ludzi. Według niego jedyną bezpieczną dla ludzi ścieżką jest ta wytyczona przez Mahometa, ponieważ prawdziwą i pewną wiedzą jest wiedza objawiona przez Boga w Koranie i ogłoszona przez Proroka, która została przez niego ucieleśniona w Sunnie. Według Dżunajda tauhid polega na separacji tego, co wieczne, od tego co jest poczęte w czasie, ponieważ Bóg nie może być w żaden sposób ujęty przez kategorie właściwe dla naszej fenomenalnej egzystencji. Tauhid oznacza także, że człowiek posiada pewność, iż Bóg jest unikatowy w swej pozaczasowości i że nie ma niczego podobnego do niego, a ponadto iż nic i nikt nie może podjąć działań, które On i tylko On jest w stanie podjąć. Przy innej okazji Dżunajd miał powiedzieć, że jest to największa z pewności z którą wierzysz iż cała możność tak samo jak brak możności w rzeczach stworzonych jest aktem Boga. U podstaw jego koncepcji dążenia do poznania Boga leży idea przymierza (mīt_āq – Koran 7:171), jakie człowiek zawarł z Bogiem. Dżunajd stworzył trzystopniową doktrynę poznania mistycznego. Najpierw należy oddzielić sprawy wieczne od przemijających (ifrād). Wtedy prawdziwy i autentycznie wierzący muzułmanin może stanąć twarzą w twarz z Bogiem, rozpłynąć się w nim, stać się niebytem. Następuje wówczas fanāʾ, „zniknięcie”, stan znany z teorii mistycznej Al-Bistamiego. Jednak u Dżunajda celem mistyka nie jest fana, ale odzyskanie w tym stanie wszystkich cech ludzkich, tyle że oczyszczonych i doskonałych. Jest to baʿda âl-fanāʾ.Atrybuty Boga zastępują własne atrybuty mistyka, a jego indywidualne istnienie znika, ale tylko na moment. Potem powraca on do własnej egzystencji i świata, nie zapominając jednak o chwili zbliżenia się do Boga. Dżunajd pisze: „Miłość Boga jest w swojej istocie rozświetleniem serca przez radość z powodu bliskości Ukochanego; a kiedy serce jest pełne promiennej radości, znajduje zadowolenie w tym, że pozostaje ze wspomnieniem Ukochanego [...], gdy samotności towarzyszy tajna rozmowa z Ukochanym, radość z tej rozmowy ogarnia rozum, który przestaje zajmować się tym światem i wszystkim, co w nim jest”. Według Dżunajda wysiłek poszukiwania prawdy w historii człowieka powinien być skierowany na wypełnienie przymierza zawartego przez człowieka w obecności Boga i powrót do stanu w którym znajdował się on przed urodzeniem. (pl)
  • Абу́-ль-Ка́сим аль-Джуна́йд ибн Муха́ммад аль-Багдади (араб. ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي ‎, перс. جنید بغدادی‎; род. в промежутке 816—826, или 201—210 по Хиджре, Багдад — ум. около 909, там же) — исламский богослов персидского происхождения, родоначальник одного из двух основных течений суфизма — рационалистического, именуемого «учением о трезвости» и полном самоконтроле. (ru)
  • Abu Alcácime Junaibe ibne Maomé Alhazaz Cuvariri Albaguedadi (em árabe: ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي; romaniz.: Abu al-Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Hazzaz Kavariri al-Baghdadi), (em farsi: جنید بغدادی), nasceu e morreu em Bagdá, vivendo aproximadamente entre 830 e 910. Foi um dos mais famosos místicos e estudiosos islâmicos de origem persa ou sufis do Islã. Ele foi uma figura central na cadeia de ouro de muitas ordens sufis. Junaide ensinou em Bagdá durante toda a sua vida espiritual e representou grande importância no desenvolvimento da doutrina sufi. Junaide, assim como Haçane de Baçorá que o precedeu, foi amplamente reverenciado por seus alunos e discípulos, bem como citado por outros místicos. Ele se tornou, igual que Dulnune do Egito (antigo mestre de ) e Bajazeto de Bastã, um guia espiritual daquele tempo, um dos primeiros grandes místicos do Islã e um dos Sufis mais importantes desde o início do Sufismo. Devido à sua importância teologia sufi, Junaide foi muitas vezes referido como o "Sultão. " Do seu círculo de discípulos fizeram parte entre outros, Abu Ali al-Rudbari, Bajazeto de Bastã e Almançor Alhalaje. Ele foi o fundador de uma das duas principais correntes do, assim chamado, sufismo racionalista, conhecido como "a doutrina da sobriedade" e do completo autocontrole. (pt)
dbo:birthPlace
dbo:deathPlace
dbo:religion
dbo:title
  • Sayyid at-Taifa (en)
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 2269971 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 10491 (xsd:nonNegativeInteger)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 1025327762 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:birthDate
  • 830 (xsd:integer)
dbp:birthPlace
dbp:deathPlace
dbp:denomination
dbp:influenced
dbp:influences
dbp:mainInterests
  • Sufism, Tassawuf, ishq, theology, philosophy, logic, fiqh (en)
dbp:name
  • Abu 'l-Qasim ibn Muhammad al-Junayd al-Baghdadi (en)
dbp:notableIdeas
dbp:religion
dbp:title
  • Sayyid at-Taifa (en)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
gold:hypernym
schema:sameAs
rdf:type
rdfs:comment
  • الجنيد البغدادي (215 - 298 هـ) عالم مسلم وسيد من سادات الصوفية وعلم من أعلامهم. يعد من علماء أهل السنة والجماعة ومن أعلام التصوف في الآن ذاته، إذ جمع بين قلب الصوفي وعقل الفقيه، واشتهر بلقب "سيد الطائفة". وعدَّه العلماء شيخ مذهب التصوف؛ لضبط مذهبه بقواعد الكتاب والسنة، ولكونه مصونًا من العقائد الذميمة، محميَّ الأساس من شُبه الغلاة، سالمًا من كل ما يوجب اعتراض الشرع. قال عنه أبو عبد الرحمن السلمي: "هو من أئمة القوم وسادتهم؛ مقبول على جميع الألسنة". وهو أول من تكلم في علم التوحيد ببغداد. (ar)
  • Abū l-Qāsim al-Junayd ibn Muḥammad al-Khazzāz al-Qawārīrī (in arabo: أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري‎; Baghdad, 835 – Baghdad, 910) è stato un mistico persiano. Sufi persiano di grandissima rilevanza nella storia del pensiero mistico islamico. e uno dei più rinomati "santi" (walī Allāh) della storia del misticismo nell'Islam, nonché figura centrale nelle linee di numerosi Ordini sufi, Junayd operò a Baghdad durante l'intero corso della sua vita e fu una figura centrale nello sviluppo delle dottrine sufi e, come al-Ḥasan al-Baṣrī prima di lui, godé di immenso prestigio tra i suoi discepoli, venendo spesso citato da altri mistici. A causa della sua importanza nella teologia, Junayd viene sovente chiamato "Sultano". (it)
  • Абу́-ль-Ка́сим аль-Джуна́йд ибн Муха́ммад аль-Багдади (араб. ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي ‎, перс. جنید بغدادی‎; род. в промежутке 816—826, или 201—210 по Хиджре, Багдад — ум. около 909, там же) — исламский богослов персидского происхождения, родоначальник одного из двух основных течений суфизма — рационалистического, именуемого «учением о трезвости» и полном самоконтроле. (ru)
  • Abû l’Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Khazaz al-Baghdadi (arabe : أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري), plus connu sous le nom de Junayd (arabe : الجنيد) (né en 830 à Hamadan — à l'époque dans le Califat abbasside, aujourd'hui en Iran — et mort en 910 à Bagdad) est une haute figure de la spiritualité musulmane de la période classique (VIIe siècle au Xe siècle), unanimement célébré comme un très grand maître soufi (« Le seigneur de la Tribu spirituelle » est l'un de ses surnoms). (fr)
  • Al-Junaid bin Muhammad bin al-Junaid Abu Qasim al-Qawariri al-Khazzaz al-Nahawandî al-Baghdadi al-Syafi'i, atau lebih dikenal dengan Al-Junaid al-Baghdadî, lahir di Nihawand, Persia, tetapi keluarganya bermukim di Baghdad, tempat ia belajar hukum Islam mazhab Imam Syafi'i, dan akhirnya menjadi qadi kepala di Baghdad. Dia mempelajari ilmu fiqih kepada Abu Tsur al-Kalbi yang merupakan murid langsung dari Imam Asy-Syafi'i, Junaid al-Bagdadi wafat pada tahun 298 H. (in)
  • Dżunajd (arab. لجنيد) (właściwie Abu al-Kasim Ibn Muhammad Ibn al-Chazzaz al-Dżunajd) (ur. ok. 830 w , zm. 910 w Bagdadzie) – sufi pochodzenia perskiego, do którego odwołują się wszystkie późniejsze łańcuchy transmisji doktryny i legitymacji w sufizmie. (pl)
  • Abu Alcácime Junaibe ibne Maomé Alhazaz Cuvariri Albaguedadi (em árabe: ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي; romaniz.: Abu al-Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Hazzaz Kavariri al-Baghdadi), (em farsi: جنید بغدادی), nasceu e morreu em Bagdá, vivendo aproximadamente entre 830 e 910. Foi um dos mais famosos místicos e estudiosos islâmicos de origem persa ou sufis do Islã. Ele foi uma figura central na cadeia de ouro de muitas ordens sufis. Junaide ensinou em Bagdá durante toda a sua vida espiritual e representou grande importância no desenvolvimento da doutrina sufi. Junaide, assim como Haçane de Baçorá que o precedeu, foi amplamente reverenciado por seus alunos e discípulos, bem como citado por outros místicos. Ele se tornou, igual que Dulnune do Egito (antigo mestre de ) e B (pt)
  • الجنيد البغدادي (215 - 298 هـ) عالم مسلم وسيد من سادات الصوفية وعلم من أعلامهم. يعد من علماء أهل السنة والجماعة ومن أعلام التصوف في الآن ذاته، إذ جمع بين قلب الصوفي وعقل الفقيه، واشتهر بلقب "سيد الطائفة". وعدَّه العلماء شيخ مذهب التصوف؛ لضبط مذهبه بقواعد الكتاب والسنة، ولكونه مصونًا من العقائد الذميمة، محميَّ الأساس من شُبه الغلاة، سالمًا من كل ما يوجب اعتراض الشرع. قال عنه أبو عبد الرحمن السلمي: "هو من أئمة القوم وسادتهم؛ مقبول على جميع الألسنة". وهو أول من تكلم في علم التوحيد ببغداد. (ar)
  • Abū l-Qāsim al-Junayd ibn Muḥammad al-Khazzāz al-Qawārīrī (in arabo: أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري‎; Baghdad, 835 – Baghdad, 910) è stato un mistico persiano. Sufi persiano di grandissima rilevanza nella storia del pensiero mistico islamico. e uno dei più rinomati "santi" (walī Allāh) della storia del misticismo nell'Islam, nonché figura centrale nelle linee di numerosi Ordini sufi, Junayd operò a Baghdad durante l'intero corso della sua vita e fu una figura centrale nello sviluppo delle dottrine sufi e, come al-Ḥasan al-Baṣrī prima di lui, godé di immenso prestigio tra i suoi discepoli, venendo spesso citato da altri mistici. A causa della sua importanza nella teologia, Junayd viene sovente chiamato "Sultano". (it)
  • Абу́-ль-Ка́сим аль-Джуна́йд ибн Муха́ммад аль-Багдади (араб. ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي ‎, перс. جنید بغدادی‎; род. в промежутке 816—826, или 201—210 по Хиджре, Багдад — ум. около 909, там же) — исламский богослов персидского происхождения, родоначальник одного из двух основных течений суфизма — рационалистического, именуемого «учением о трезвости» и полном самоконтроле. (ru)
  • Abû l’Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Khazaz al-Baghdadi (arabe : أبو القاسم الجنيد بن محمد الخزاز القواريري), plus connu sous le nom de Junayd (arabe : الجنيد) (né en 830 à Hamadan — à l'époque dans le Califat abbasside, aujourd'hui en Iran — et mort en 910 à Bagdad) est une haute figure de la spiritualité musulmane de la période classique (VIIe siècle au Xe siècle), unanimement célébré comme un très grand maître soufi (« Le seigneur de la Tribu spirituelle » est l'un de ses surnoms). (fr)
  • Al-Junaid bin Muhammad bin al-Junaid Abu Qasim al-Qawariri al-Khazzaz al-Nahawandî al-Baghdadi al-Syafi'i, atau lebih dikenal dengan Al-Junaid al-Baghdadî, lahir di Nihawand, Persia, tetapi keluarganya bermukim di Baghdad, tempat ia belajar hukum Islam mazhab Imam Syafi'i, dan akhirnya menjadi qadi kepala di Baghdad. Dia mempelajari ilmu fiqih kepada Abu Tsur al-Kalbi yang merupakan murid langsung dari Imam Asy-Syafi'i, Junaid al-Bagdadi wafat pada tahun 298 H. (in)
  • Dżunajd (arab. لجنيد) (właściwie Abu al-Kasim Ibn Muhammad Ibn al-Chazzaz al-Dżunajd) (ur. ok. 830 w , zm. 910 w Bagdadzie) – sufi pochodzenia perskiego, do którego odwołują się wszystkie późniejsze łańcuchy transmisji doktryny i legitymacji w sufizmie. (pl)
  • Abu Alcácime Junaibe ibne Maomé Alhazaz Cuvariri Albaguedadi (em árabe: ابو القاسم الجنيد ابن محمد الخزاز القواريري البغدادي; romaniz.: Abu al-Qasim al-Junayd ibn Muhammad al-Hazzaz Kavariri al-Baghdadi), (em farsi: جنید بغدادی), nasceu e morreu em Bagdá, vivendo aproximadamente entre 830 e 910. Foi um dos mais famosos místicos e estudiosos islâmicos de origem persa ou sufis do Islã. Ele foi uma figura central na cadeia de ouro de muitas ordens sufis. Junaide ensinou em Bagdá durante toda a sua vida espiritual e representou grande importância no desenvolvimento da doutrina sufi. Junaide, assim como Haçane de Baçorá que o precedeu, foi amplamente reverenciado por seus alunos e discípulos, bem como citado por outros místicos. Ele se tornou, igual que Dulnune do Egito (antigo mestre de ) e B (pt)
rdfs:label
  • الجنيد البغدادي (ar)
  • Al-Dschunaid (de)
  • Junayd of Baghdad (en)
  • Junayd (fr)
  • Junaid al-Baghdadi (in)
  • Junayd (it)
  • Dżunajd (pl)
  • Junaide de Bagdá (pt)
  • Аль-Джунайд аль-Багдади (ru)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Abu 'l-Qasim ibn Muhammad al-Junayd al-Baghdadi (en)
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:influenced of
is dbp:influences of
is dbp:students of
is foaf:primaryTopic of
Powered by OpenLink Virtuoso    This material is Open Knowledge     W3C Semantic Web Technology     This material is Open Knowledge    Valid XHTML + RDFa
This content was extracted from Wikipedia and is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License