An Entity of Type: music genre, from Named Graph: http://dbpedia.org, within Data Space: dbpedia.org

The first written records for the history of France appeared in the Iron Age. What is now France made up the bulk of the region known to the Romans as Gaul. Greek writers noted the presence of three main ethno-linguistic groups in the area: the Gauls, the Aquitani, and the Belgae. The Gauls, the largest and best attested group, were Celtic people speaking what is known as the Gaulish language.

Property Value
dbo:abstract
  • Dějiny Francie začaly podle současných nálezů již zhruba před 1,8 miliony let, kdy se na území Francie objevili první lidé. První rozvinutější kultura tu nechala stopy již v paleolitu. Od 6. století př. n. l. žili na území Francie Keltové, kteří v následujících letech v podstatě splynuli s římskou říší v římské provincii Galii, takže od přelomu letopočtu hovoříme již o Galorománech. Během období stěhování národů se zdejší obyvatelstvo smísilo s Germány, kteří tu po pádu římské říše vytvořili své vlastní státy. Na jihu to byla Tolosánská říše Vizigótů, na severu kmeny Franků. Římský vliv však nezmizel a hlavním jazykem této oblasti zůstala latina (obohacená o galské a germánské prvky). Ze všech germánských kmenů se jako nejsilnější ukázali Frankové, kteří si postupně všechny ostatní kmeny podmanili a dali Francii jméno; jejich Franská říše se stala po Byzanci nejpevnějším a nejmocnějším státním celkem raného středověku; k jejímu největšímu rozmachu došlo za vlády Karla Velikého. Po rozpadu Franské říše roku 843 se z její západní části postupem času začala formovat Francie. Nejprve jí vládli potomci Karla Velikého, roku 987 nastoupila dynastie Kapetovců, která se na trůně se svými vedlejšími větvemi (Valois, Bourbon) udržela až do vzniku francouzské republiky. Ačkoliv královská moc nebyla ve Francii zprvu příliš velká (a mnozí šlechtici byli přinejmenším stejně mocní jako král), postupem času se začala upevňovat a za Filipa II. Augusta a Filipa IV. Sličného byla již Francie evropskou velmocí. Napomohlo tomu také francouzské vítězství ve stoleté válce, v níž se vyhrotil dlouholetý zápas mezi Francií a Anglií. Na počátku raného novověku tak Francie nastoupila cestu k postavení světové velmoci. V 16. století se hlavním francouzským soupeřem stali Habsburkové, kteří vládli Španělsku a Svaté říši římské, tedy oběma francouzským sousedům. Za vlády Františka I. se do Francie dostala renesance a jeho dvůr proslul po celé Evropě. Ve druhé polovině 16. století byla Francie uvržena do krutých , které vyvrcholily masakrem, jenž vešel do dějin jako Bartolomějská noc. Po ní následovalo uklidnění a konsolidace poměrů. Následně za vlády Ludvíka XIV. královská moc dosáhla svého vrcholu a Francie značného rozmachu. Na konci Ludvíkovy vlády však došlo k obrovskému vyčerpání francouzské ekonomiky, které spolu s dalšími problémy zapříčinilo Velkou francouzskou revoluci. Velká francouzská revoluce propukla v roce 1789 a vedla roku 1792 k nastolení První francouzské republiky a změně v občanskou. Republiku sice brzy ovládl Napoleon a proměnil ji v císařství, její myšlenky však zachoval a rozšířil po celé Evropě. Prvních 15 let 19. století bylo pak v celé Evropě zcela pod znamením převahy Francie. V průběhu 19. století došlo k několika střídání občanských vlád s pokusy o návrat k monarchii či absolutismu, což bylo provázeno mnohými revolucemi. Mocenské napětí v Evropě vedlo k první i druhé světové válce – ačkoli z obou Francie vyšla vítězně, začala během 20. století postupně ztrácet své velmocenské postavení. Po druhé světové válce vznikla Čtvrtá republika a v roce 1958 byla nastolena současná Pátá republika v čele s generálem Charlesem de Gaullem. V posledních desetiletích se Francie soustřeďuje spíše na Evropu, ačkoliv po nástupu prezidenta Nicolase Sarkozyho se očekávalo opětovné sblížení se Spojenými státy. V průběhu 2. poloviny 20. století se Francie smířila s Německem a ve spojení s ním usiluje o politickou a ekonomickou integraci Evropy. (cs)
  • تشيرأدوات حجرية إلى أن الإنسان كان موجودا في وقت مبكر في فرنسا ما لا يقل عن 1570000 سنة مضت. أول البشر حديثة ظهرت في منطقة 40000 سنة مضت. السجلات أول من كتب عن تاريخ فرنسا تظهر في العصر الحديدي. ما هو الآن في فرنسا يشكلون الجزء الأكبر من المنطقة المعروفة لدى الرومان وبلاد الغال. وأشار الكتاب الروماني وجود ثلاث مجموعات العرقية واللغوية الرئيسية في المنطقة: الاغريق، Aquitani، وBelgae و. وكان الإغريق، أكبر مجموعة وأفضل يشهد، وهو يتحدث الناس سلتيك ما يعرف في لغة الغالي. على مدى الألف الأول قبل الميلاد الإغريق والرومان والقرطاجيين المستعمرات المقامة على ساحل البحر الأبيض المتوسط والجزر البحرية. ضمت جمهورية جنوب بلاد الغال الرومانية كما محافظة Narbonensis غليا في أواخر القرن الثامن قبل الميلاد 2، بقيادة يوليوس قيصر غزا ما تبقى من بلاد الغال في حروب الغال من 58-51 ق. برزت بعد ذلك ثقافة جالو الرومانية وتتكامل في ما بينها على نحو متزايد فرنسي في الامبراطورية الرومانية. في مراحل لاحقة من الإمبراطورية الرومانية، وكان فرنسي تخضع لغارات البرابرة، والهجرة، والأهم من ذلك من قبل الفرنجة الجرمانية. والفرنجة الملك كلوفيس أنا المتحدة أكثر من فرنسي في ظل حكمه في نهاية القرن 5 مساء، الأمر الذي يمهد الطريق للهيمنة الفرنجة في المنطقة منذ مئات السنين. وصلت قوة الفرنجة أقصى حد ممكن في ظل شارلمان. ظهرت في العصور الوسطى من مملكة فرنسا للخروج من الجزء الغربي من الإمبراطورية الكارولنجية شارلمان، والمعروفة باسم فرانسيا الغرب، وحققت أهمية متزايدة في ظل حكم بيت كابيت، التي أسسها هيو كابيت في 987. أدت أزمة خلافة بعد وفاة العاهل كابيتيون مشاركة في 1337 إلى سلسلة من الصراعات والمعروفة باسم حرب المائة عام "بين البيت من فالوا وبيت بلنتجنت. انتهت الحرب بانتصار فالوا في 1453، وترسيخ سلطة النظام القديم كما ملكية مطلقة مركزية إلى حد كبير. خلال القرون المقبلة، شهدت فرنسا في عصر النهضة والإصلاح البروتستانتي، فضلا عن الصراعات الدينية والحروب المتكررة مع القوى الأخرى. وأنشئت لازدهار الامبراطورية الاستعمارية في جميع أنحاء العالم ابتداء من القرن 16. في أواخر القرن 18th الإطاحة بنظام الحكم الملكي والمؤسسات المرتبطة بها في الثورة الفرنسية، التي غيرت إلى الأبد تاريخ فرنسا والعالم. وكان حكم البلاد لفترة باعتبارها جمهورية، حتى أعلنت الإمبراطورية الفرنسية من قبل نابليون بونابرت. في أعقاب هزيمة نابليون في فرنسا الحروب النابليونية مرت عدة تغييرات نظام آخر، يجري حكمت على النحو الملكي، ثم لفترة قصيرة في الجمهورية الثانية، وبعد ذلك باعتبارها الإمبراطورية الثانية، حتى تم إنشاء أكثر دائم في عام 1870. وكانت فرنسا واحدة من القوى الحلف الثلاثي في الحرب العالمية الأولى، والقتال جنبا إلى جنب مع المملكة المتحدة، وروسيا، وحلفائها ضد دول المحور. وكانت واحدة من دول الحلفاء في الحرب العالمية الثانية، ولكن غزاها ألمانيا النازية في غضون شهرين. تم تفكيك الجمهورية الثالثة، وكانت تسيطر على غالبية البلاد مباشرة من قبل دول المحور، في حين تمت السيطرة على الجنوب من قبل حكومة فيشي. بعد التحرير، وقد تم تأسيسها في الجمهورية الرابعة. وقد نجح هذا في عام 1958 من قبل الجمهورية الخامسة الفرنسية، والحكومة الحالية للبلاد. بعد الحرب شهدت تصفية الاستعمار معظم الإمبراطورية الاستعمارية الفرنسية تصبح مستقلة، في حين تم دمج أجزاء أخرى إلى الدولة الفرنسية من الإدارات وراء البحار والجماعات. منذ كانت الحرب العالمية الثانية فرنسا وهو عضو بارز في الأمم المتحدة، والاتحاد الأوروبي ومنظمة حلف شمال الأطلسي، والتي ما زالت قوية الاقتصادية والتأثير الثقافي والعسكرية والسياسية في القرن 21. (ar)
  • Η ιστορία της Γαλλίας αρχίζει με τις πρώτες εγκαταστάσεις ανθρώπων στο έδαφος της σημερινής Γαλλίας. Στις κοινότητες που εγκαταστάθηκαν από την Παλαιολιθική και τη Νεολιθική περίοδο, προστέθηκαν από το 700 π.Χ. και μετά διαδοχικά κύματα Κελτών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Ο Ιούλιος Καίσαρας κατέκτησε το 58-51 π.Χ. τη Γαλατία και ενσωμάτωσε την περιοχή στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Από τον 3ο αιώνα άρχισε η περίοδος των Μεγάλων μεταναστεύσεων των Γερμανικών λαών: Φράγκοι, Βησιγότθοι, Αλαμαννοί, Βουργουνδοί εισέβαλαν στη χώρα, εγκαταστάθηκαν και προσαρμόστηκαν στον γαλατορωμαϊκό πολιτισμό. Ακολούθησε ο σχηματισμός της Φραγκίας (5ος - 9ος αιώνας) υπό τον Κλόβις Α΄, βασιλιά του γερμανικού λαού των Σαλίων Φράγκων και ιδρυτή της πρώτης φραγκικής δυναστείας των Μεροβίγγειων, ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό γύρω στα 500. Το 751 ο Πιπίνος ο Βραχύς ίδρυσε την Καρολίγγεια Δυναστεία. Ο γιος του, ο Καρλομάγνος, επέκτεινε την επικράτεια δημιουργώντας την Αυτοκρατορία των Καρολιδών. Το 800 στέφθηκε αυτοκράτορας από τον Πάπα. Το 843 η Αυτοκρατορία των Καρολιδών διαμοιράστηκε μεταξύ των εγγονών του Καρλομάγνου με τη Συνθήκη του Βερντέν σε τρία βασίλεια. Το δυτικό τμήμα, Δυτική Φραγκία, θεωρείται η απαρχή του κράτους της Γαλλίας. Λόγω της εξασθένησης της βασιλικής εξουσίας δημιουργήθηκαν μεγάλα φέουδα που διοικούνταν από τοπικούς άρχοντες που σταδιακά ανέπτυξαν μεγάλη δύναμη και οδήγησαν στον αυξανόμενο κατακερματισμό της χώρας. Τον 9ο αιώνα εισέβαλαν οι Σκανδιναβοί Βίκινγκ που εγκαταστάθηκαν στο δουκάτο της Νορμανδίας στις βόρειες ακτές της Γαλλίας. Στο νότο από το 838 αρχίζουν επιδρομές οι Σαρακηνοί. Η λατινική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα του βασιλείου, από την εποχή της ρωμαϊκής κυριαρχίας στη Γαλατία, καθώς και της Εκκλησίας. Στη Σύνοδο της Τουρ, που συνήλθε το 813 με πρωτοβουλία του Καρλομάγνου, δόθηκε εντολή στους ιερείς να κηρύττουν στην κοινή γλώσσα, προκειμένου να γίνονται κατανοητοί, αντί στα λατινικά. Το 987 εγκαθιδρύθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας η δυναστεία των Καπετιδών. Ο Ούγος Καπέτος και οι διάδοχοί του έδωσαν νέα ώθηση στην εδαφική ενοποίηση του βασιλείου. Από τον 11ο αιώνα αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα λογοτεχνικά κείμενα στην παλαιά γαλλική γλώσσα. Το Παρίσι έγινε οριστικά πρωτεύουσα και φημισμένο πανεπιστημιακό κέντρο. Το όνομα της Γαλλίας χρησιμοποιήθηκε επίσημα από το 1204, όταν ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο rex Franciæ (βασιλιάς της Γαλλίας) αντί του rex Francorum (βασιλιάς των Φράγκων). Από το 1205, η περιοχή αναφέρεται οριστικά στους χάρτες με το λατινικό όνομα regnum Franciæ, δηλαδή βασίλειο της Γαλλίας. Επιπλέον, ο Φίλιππος Δ' (ο Ωραίος, 1285-1314) ενίσχυσε τη βασιλική εξουσία και αγωνίστηκε για την κυριαρχία της Γαλλίας στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα. Το 1338 στο θρόνο ανέβηκε ο Φίλιππος ΣΤ’, πρώτος της δυναστείας των Βαλουά. Η διεκδίκηση του γαλλικού θρόνου από τον Άγγλο Εδουάρδο Γ' έφερε αντιμέτωπες τις δύο χώρες κατά τον Εκατονταετή πόλεμο από το 1337 έως το 1453. Η πανδημία του Μαύρου Θανάτου του ΙΔ' αιώνα μείωσε ακόμη περισσότερο τον πληθυσμό. Συγχρόνως, μαίνονταν ο εμφύλιος πόλεμος Βουργουνδών και Αρμανιάκ για τον θρόνο της Γαλλίας. Ο γαλλικός πολιτισμός γνώρισε νέα ώθηση από την επαφή με την Ιταλική Αναγέννηση κατά τη διάρκεια των Ιταλικών πολέμων (1494-1559) κυρίως την εποχή του Φραγκίσκου Α’, ο οποίος έθεσε και τις βάσεις της Πρώτης γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Το 1539 με το διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ τα γαλλικά έγιναν η επίσημη γλώσσα του βασιλείου της Γαλλίας αντικαθιστώντας τα λατινικά. Το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα η χώρα υπέφερε από τους Θρησκευτικούς πολέμους που τελείωσαν προσωρινά το 1598 με το έδικτο της Νάντης που παραχώρησε στους Ουγενότους ο Ερρίκος Δ', πρώτος βασιλιάς του οίκου των Βουρβόνων. Τα χρόνια διακυβέρνησης με επικεφαλής τους καρδινάλιους Ρισελιέ (1624–1642) και Μαζαρίνο (1642–1661) αύξησαν περισσότερο την κεντρική εξουσία του βασιλιά. Με τον Τριακονταετή πόλεμο (1618-1648) η Γαλλία ανέκτησε την πολιτική και πολιτιστική υπεροχή στην Ευρώπη. Η άνοδος της απολυταρχίας κατά τον 17ο αιώνα χαρακτηρίζεται από τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' με την κυριαρχία της Γαλλίας να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη και σημαντική αύξηση της γαλλικής επικράτειας. Ο 18ος αιώνας είναι ο αιώνας του Διαφωτισμού, που χαρακτηρίζεται από την προώθηση της λογικής από τους Γάλλους φιλόσοφους στις ευρωπαϊκές βασιλικές και πριγκιπικές αυλές και πρωτεύουσες και που τελείωσε με τη Γαλλική Επανάσταση κατά τη διάρκεια της οποίας διακηρύχθηκε η Πρώτη Δημοκρατία το 1792. Την κατάληψη της εξουσίας από τον Ναπολέοντα στις 9 Νοεμβρίου 1799 ακολούθησαν οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι για την κατάκτηση της Ευρώπης, οι οποίοι τελείωσαν με τη μάχη του Βατερλώ (18 Ιουνίου 1815) και την τελική ήττα της Γαλλίας. Το 1815 η Ευρώπη αναδιοργανώθηκε με το Συνέδριο της Βιέννης. Τα γαλλικά σύνορα επανήλθαν στην κατάσταση του 1792 και στη Γαλλία αποκαταστάθηκε η μοναρχία. Με την παλινόρθωση των Βουρβόνων ο Λουδοβίκος ΙΗ' επέστρεψε στο θρόνο. Το 1830 η Ιουλιανή Επανάσταση ανάγκασε τον διάδοχό του Κάρολο Ι' να παραιτηθεί και δημιουργήθηκε η Ιουλιανή Μοναρχία υπό τον Λουδοβίκο-Φίλιππο, τελευταίο βασιλιά. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1848 με την επανάσταση του Φεβρουαρίου. Ο Λουδοβίκος-Ναπολέων έγινε πρόεδρος της Δεύτερης Δημοκρατίας. Το 1852 στέφθηκε αυτοκράτορας ως Ναπολέων Γ '. Ακολούθησε πολιτική κύρους και απέκτησε περαιτέρω αποικίες στη Βόρεια και Κεντρική Αφρική, τη Μαδαγασκάρη και την Ινδοκίνα . Μετά την ήττα του στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο (1870/71) εκδιώχθηκε και εγκαθιδρύθηκε η Τρίτη Δημοκρατία. Η υιοθέτηση ενός ενιαίου διοικητικού πλαισίου (νομοί), η ταχεία ανάπτυξη των σιδηροδρόμων και η καθιέρωση από τον Ζυλ Φερύ της υποχρεωτικής και δωρεάν σχολικής εκπαίδευσης ομογενοποίησε τον εθνικό χώρο, ο οποίος στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα γνώρισε τη βιομηχανική επανάσταση. Η γαλλική έρευνα και βιομηχανία διακρίνονται ιδιαίτερα στις μεταφορές (σιδηρόδρομος, έπειτα αυτοκίνητα και αεροναυπηγική), στη χημική βιομηχανία και στην υγεία, καθώς και στα εξοπλιστικά συστήματα. Η οικονομική ανάπτυξη αντικατοπτρίζεται στην αστικοποίηση του πληθυσμού, στην ανάπτυξη των θέσεων εργασίας και στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Δημιουργήθηκε το συνδικαλιστικό κίνημα και η κοινωνική ασφάλιση που γενικεύθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η μακρά κρίση της δεκαετίας του 1930, η γερμανική κατοχή και η ανοικοδόμηση οδήγησαν σε μια οικονομική πολιτική που υποστήριξε τη δημιουργία μεγάλων εταιρειών ευρωπαϊκού ή ακόμη και παγκόσμιου μεγέθους. Η σύγχρονη οικονομία χαρακτηρίζεται από την αύξηση του τριτογενούς τομέα και τον έντονο ανταγωνισμό με τις αναδυόμενες χώρες. (el)
  • Die Geschichte Frankreichs umfasst die Entwicklungen auf dem Gebiet der Französischen Republik von der Urgeschichte bis zur Gegenwart. Sie beginnt in vorgeschichtlicher Zeit. So lassen sich altsteinzeitliche Wohnhöhlen in der Dordogne und Megalithkulturen in der Bretagne nachweisen. In der Bronzezeit drangen ab 700 v. Chr. Kelten ein. Cäsar eroberte von 58–51 v. Chr. Gallien und inkorporierte das Gebiet in das Römische Reich. Durch die Völkerwanderung im 5. Jahrhundert strömten Franken, Westgoten und Burgunder ins Land und passten sich der gallo-römischen Kultur an. Es folgte die Bildung des Fränkischen Reichs (5.–9. Jahrhundert) durch Chlodwig I., welcher um 500 das Christentum annahm. Pippin der Jüngere begründete 751 die Dynastie der Karolinger. Sein Sohn, Karl der Große (französisch Charlemagne), vereinte das Frankenreich mit Sachsen, Bayern und Oberitalien. 800 ließ er sich vom Papst zum Kaiser krönen. Die Geschichte Frankreichs als eigenständiger Staat beginnt um 831/832, als Kaiser Ludwig der Fromme (778–840) von seinen Söhnen entmachtet wurde. Sie teilten das Frankenreich im Vertrag von Verdun 843 endgültig in einen östlichen, einen mittleren und einen westlichen Teil. Der westliche Teil kann als der Anfang des heutigen Frankreich betrachtet werden. Durch das Fränkische Erbrecht kam es in den ersten Jahrhunderten zu einer zunehmenden Zersplitterung des Landes. Im Bund mit der Kirche und den aufstrebenden Städten konnten die Könige gegen die Feudalherren langsam ihre Macht ausweiten. Heinrich II., Herzog der Normandie und seit 1154 König von England, erwarb durch Heirat große Teile Frankreichs und verstärkte so den Einfluss der Engländer im Land. Mit dem Aufstieg der Kapetinger zum Herrschergeschlecht war ein kultureller Höhenflug verbunden. Zudem stärkte Philipp IV. (der Schöne, 1285–1314) die Königsmacht und erkämpfte für Frankreich bis Ende des 13. Jahrhunderts die Vormachtstellung in Europa. Nach dem Aussterben der Kapetinger erhob der englische König Eduard III. Anspruch auf den französischen Thron und gab damit Anlass für den Hundertjährigen Krieg (1339–1453), in dem Frankreich schließlich von den Engländern befreit und diese somit fast vollständig vom Kontinent vertrieben wurden. Die Valois (1328–1589) wehrten sich mit Hilfe der Eidgenossen siegreich gegen Burgund. Aus dem Streit um die burgundischen Besitzungen entstand der jahrhundertelange Machtkampf gegen die spanisch-habsburgische Macht. Die Reformation erfasste den Adel und das Bürgertum. 1559–1598 kam es zu Spannungen zwischen Katholiken und Hugenotten. Das Edikt von Nantes (1598, 1685 aufgehoben) sicherte den Hugenotten freie Religionsausübung, wodurch der innere Friede vorerst wiederhergestellt wurde. Die Jahre der Staatsführung der Kardinäle Richelieu (1624–1642) und Mazarin (1642–1661) brachten der Zentralgewalt des Königs verstärkten Zuwachs. Durch den Dreißigjährigen Krieg (1618–1648) gewann Frankreich die erneute politische und kulturelle Vormacht in Europa. Ludwig XIV. (1661–1715) vollendete den Absolutismus in Frankreich. Er führte eine aggressive Außenpolitik, die Frankreich auf Kosten seiner Nachbarn vergrößerte und in einen weltweiten Dauergegensatz mit England mündete. Dabei verausgabte sich das Land zunehmend, was nach dem langen Spanischen Erbfolgekrieg (1701–1713) zu einer steigenden Staatsverschuldung führte. Die Bauern und Arbeiter waren auch als Folge der kostspieligen Kriege verarmt und das Bürgertum wollte mehr Mitbestimmung. Der Sturm auf die Bastille am 14. Juli 1789 war Sinnbild für den Sturz des Absolutismus und den Beginn der Französischen Revolution, in deren Zuge 1792 die Erste Republik ausgerufen wurde. Der Machtergreifung Napoleons am 9. November 1799 folgten die Napoleonischen Kriege um die Eroberung Europas, die mit der Schlacht bei Waterloo (18. Juni 1815) in einer endgültigen Niederlage Frankreichs endeten. 1815 wurde Europa durch den Wiener Kongress neu geordnet. Frankreich kam dabei glimpflich davon. Die französische Grenze wurde auf den Stand von 1792 festgelegt, die Monarchie wieder eingesetzt. Mit Ludwig XVIII. kehrten die Bourbonen auf den Thron zurück. 1830 zwang die Julirevolution seinen Nachfolger Karl X. zur Abdankung. Es entstand die sogenannte Julimonarchie unter Louis-Philippe I. Durch die Februarrevolution wurde die Republik 1848 wiederhergestellt. Präsident der Zweiten Republik wurde Louis Napoléon. 1852 ernannte er sich zum Kaiser Napoleon III. (Zweites Kaiserreich 1852–1870). Er trieb Prestigepolitik und erwarb weitere Kolonien in Nord- und Mittelafrika, Madagaskar und Indochina (siehe Imperialismus). Nach der Niederlage im Deutsch-Französischen Krieg (1870/71) wurde er abgesetzt und machte der Dritten Republik Platz. In Europa bildeten sich nach 1871 zwei Machtblöcke: auf der einen Seite der Zweibund/Dreibund (1879 schlossen das Deutsche Kaiserreich und Österreich-Ungarn den Zweibund; im Mai 1882 trat Italien diesem bei), auf der anderen Seite die Triple Entente aus Frankreich, Großbritannien und Russland (entstanden 1894–1907). Diese Konstellation führte zum Ersten Weltkrieg (1914–1918). Am Ende stand Frankreich auf der Seite der Sieger. Auf den Ausbruch des Zweiten Weltkrieges (1. September 1939) war Frankreich wegen innenpolitischer Konflikte militärisch schlecht vorbereitet. Die 1930–1940 gebaute Maginot-Linie hatte durch die inzwischen weit fortgeschrittene Panzertechnologie an Bedeutung verloren. Die Wehrmacht begann am 10. Mai 1940 den Westfeldzug mit einem schnellen Einmarsch in den Benelux-Ländern. Anfang Juni vertrieben sie die britischen Truppen vom Festland (Schlacht von Dünkirchen); Mitte Juni besetzten sie kampflos Paris. Am 22. Juni 1940 unterschrieb Frankreich den kapitulationsähnlichen Waffenstillstand von Compiègne; damit war für Frankreich der Krieg zunächst – bis 1944 – vorbei. Zunächst regierte das Vichy-Regime den Süden (die Wehrmacht besetzte nur den Norden); im November 1942 besetzten Truppen der Wehrmacht auch den Süden („Unternehmen Anton“). Charles de Gaulle nahm die Kapitulation von Paris am 25. August 1944 zum Anlass, die Vierte Republik auszurufen. Die französischen Kolonien strebten nach 1945 nach Unabhängigkeit: Es folgte 1954 der Rückzug aus Indochina, 1956 die Unabhängigkeit Marokkos und Tunesiens. In Algerien, das als Teil vom Mutterland galt, entbrannte 1954–1962 der Algerienkrieg. In allen militärischen Konflikten kam es seitens Frankreichs zu massiven Menschenrechtsverletzungen. Algerien erhielt im Jahr 1962 die Unabhängigkeit. Von 1960 bis 1966 gab es 17 Französische Kernwaffentests in Algerien; beim letzten von vier oberirdischen Tests am 25. April 1961 setzte Frankreich einen Trupp von 300 Soldaten wissentlich ionisierender Strahlung aus. Von 1958 bis April 1969 amtierte Charles de Gaulle als Präsident der Fünften Republik. Er prägte in dieser Zeit die Entwicklung Frankreichs: Er wollte Frankreichs alten Glanz als Weltmacht wiederherstellen, machte Frankreich zur Atommacht (Force de dissuasion nucléaire française) und leitete die Normalisierung der deutsch-französischen Beziehungen ein (1957 Römische Verträge; einer davon der Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft; Deutsch-Französischer Vertrag 1963). (de)
  • Estas malfacile diri, kiam ekekzistis Francio: la Francoj efektive estas Gaŭloj, alidire Keltoj, kiuj en sia historio estis tiel venkitaj, ke ili perdis sian lingvon kaj sian nomon. Nuntempe en Francio la solaj loĝantoj, kiuj parolas keltan dialekton, estas la Bretonoj, kaj ili ne devenas el la Gaŭloj, kiuj iam vivis en Armoriko, sed el keltaj rifuĝintoj el la nuna Anglio, kiuj venis al la kontinento forpuŝite de anglaj kaj saksonaj invadantoj. La malapero de la gaŭla lingvo estas cetere mistero: post la konkero de Gaŭlio fare de Julio Cezaro estas certe, ke oni ĝin plu parolis en la kamparoj, eĉ se la latina disvastiĝis en la urboj. Mirigas, ke ĝi ne profitis de la malkreskiĝo de la urba vivo por revigliĝi; eĉ pli mirigas, ke neniam provis traduki la Biblion al la gaŭla la kristanoj, kiuj aliloke ne hezitis proponi al la konvertotoj tekston en ilia lingvo. Eble la gaŭla estis tro intime ligata kun la pagana religio, tiel ke la Eklezio trovis pli bona malaperigi ambaŭ. Oni ĝenerale asertas Klovison la unua reĝo de la Francoj, kvankam li reĝis nur super la Frankoj, alidire sur ĝermana tribo, kiu invadis la mortantan Romion. Senskrupula sed inteligenta, li komprenis la intereson konvertiĝi al katolikismo, dum la aliaj ĝermanaj konkerintoj estis arianaj kaj tial spertis la malamikecon de la popolo. Li baptiĝis, venkobatis Alarikon la 2-an, reĝon de la Visigotoj, kaj estis akceptita en Sud-Gaŭlio kiel liberiganto. Tamen liaj praidoj, kaj post ili la Karolidoj, daŭre reĝis super popoloj kaj latinidaj kaj germanaj. Kia estis la influo de la Ĝermanoj en la konstituiĝo de la franca popolo, tiu afero estis kaj restas diskutata. Kiam la unua elemento de loknomo estas ĝermandevena, ĉu oni opiniu, ke tie instaliĝis ĝermanaj invadantoj? ke bieno estis donita al ĝermana landsinjoro, kiu ĝin kultivigis per gaŭl-romiaj kamparanoj? ke la loko prenis sian nomon en la tempo, kiam disvastiĝis la modo de la ĝermanaj personaj nomoj, tiel ke ili ne plu signifis ion koncerne la originon de siaj posedantoj? Memkompreneble, kiam ni trovas loknomon kiel Sarmaize (<Sarmatia), estas verŝajne, ke ĝi montras iaman kolonion de la Sarmatoj, ĝermana popolo. Oni scias, ke Francia origine signis regionon norde de Parizo, kie loĝis Frankoj (oni pensu pri «Roissy-en-France»). Kiom da tempo la Ĝermanoj izolitaj en gaŭl-romia ĉirkaŭaĵo konservis sian lingvon? Oni almenaŭ konstatas, ke jam en la (843) Luizo la Ĝermana (Ludwig der Deutsche) ĵuris en ia latinida lingvo por esti komprenata de la soldatoj de lia frato Karlo. Longtempe signinte nur malgrandan regionon, la vorto Francia fine signis la tuton de la teritorioj konkeritaj de la Frankoj, tiel ke post la dismembriĝo de la karolida imperio oni parolis pri Francia Occidentalis kaj Francia Orientalis. Kial ĝi reduktiĝis je la sola Francia Occidentalis, la demando ne estas definitive solvita; eble la vorto Franko havis signifon pli etnan por Ĝermanoj, kiuj povis kompreni ĝin kiel Frankoniano, kaj Ŝvabo ne amus esti nomata tiel. Kelkaj vidas la motivon en tio, ke en la 10-a jarcento nur la Francia Occidentalis plu estis regata de la Karolidoj. Fakto estas, ke iom post iom la vorto Deutsch anstataŭis Franko ĉe la Ĝermanlingvuloj. (eo)
  • La historia de Francia comienza en fuentes escritas durante la Edad del Hierro, cuando historiadores romanos llaman a la región la Galia. Esta estaba habitada principalmente por los galos, pueblos de origen celta que no mantenían una unidad política, rivalizaban entre ellos y usaban la escritura de manera marginal. Los galos realizaron varias incursiones fuera de sus territorios originales, entre ellas una invasión a Roma en el siglo IV a.C. La República romana conquistó el sur de la Galia a finales del siglo II a.C. y estableció la provincia de Galia Narbonense. Julio César anexó el resto de la región durante la guerra de las Galias (58-51 a.C). La conquista trajo consigo una fusión de las culturas celta y romana y finalmente la romanización de los galos y la plena integración del territorio dentro del Imperio romano. En los últimos años del Imperio Romano, la Galia fue escenario de constantes incursiones de pueblos germánicos, de entre los cuales los francos llegarían a dominar el territorio desde el siglo V hasta el siglo XV. La primera dinastía franca fue la de los merovingios, quienes con su rey Clodoveo unificaron la Galia. La segunda dinastía, los carolingios, fundada en 751, construyó un imperio en Europa occidental bajo Carlomagno en los siglos VIII y IX. Este imperio quedaría dividido entre sus nietos en 843 por el tratado de Verdún, que separó Francia Occidental de Francia Oriental, la cual se convertiría en antecesora de Alemania. La tercera dinastía franca, la de los Capetos, se hizo del poder en Francia Occidental desde 987. Los Capetos, originalmente con escaso poder sobre los señores feudales, lo incrementaron considerablemente gracias a sus campañas militares y su alianza con la Iglesia. En el siglo XII, Felipe Augusto fue el primero en ser nombrado "rey de Francia" en lugar de "rey de los francos". Felipe IV (1268-1314), el más poderoso rey de los Capetos, logró el dominio sobre el papa y la Iglesia. A la muerte del último de los Capetos directos en 1328, sobrevino una crisis sucesoria entre la Casa de Valois y la Casa de Plantagenet. La primera accedió al trono y la segunda, de origen francés pero gobernante en Inglaterra, también era pretendiente. La crisis originó la guerra de los cien años (1337-1453), en la que Francia fue devastada. Los Plantagenet dominaron en la primera parte de la guerra, pero los Valois lograron imponerse en la fase final. En esta guerra surgió Juana de Arco, una adolescente campesina que logró encabezar el ejército francés y erigirse en heroína nacional. Entre los siglos XVI y XVIII, el poder de los reyes franceses se consolidó en el Antiguo Régimen. En el siglo XVI llegaron el Renacimiento y la reforma protestante y con esta última, las guerras de religión (1562-1598), que originaron una nueva crisis sucesoria y la llegada al poder de la Casa de Borbón con Enrique IV en 1589. Francia permaneció católica y la alianza de la monarquía con la Iglesia se consolidó. A partir del siglo XVI Francia comenzó a forjar un imperio colonial con posesiones en Norteamérica, las Antillas y la India. Al mismo tiempo, se vio involucrada en numerosas guerras por la hegemonía en Europa, principalmente contra España, el Sacro Imperio Romano Germánico e Inglaterra. El auge del Antiguo Régimen se alcanzó con el absolutismo de Luis XIV, conocido como el "rey sol". La monarquía fue derrocada por la revolución francesa (1789-1799), una serie de eventos de impacto universal que encumbró en el poder a la burguesía y dio protagonismo a las masas. Se estableció la primera república francesa en 1792 y el país fue atacado por varios países. La primera república fue abolida en 1804 con la proclamación de Napoleón Bonaparte como emperador de Francia. Napoleón combatió contra las monarquías absolutistas y logró la sumisión de gran parte de Europa gracias a su gran talento militar hasta ser derrotado (1815). La monarquía regresó en 1814, pero sin los privilegios anteriores. Una nueva revolución estalló en 1830 contra lo que los liberales consideraron un intento del rey por restaurar el Antiguo Régimen, y el resultado fue la monarquía de julio (1830-1848), un gobierno monárquico de corte más liberal. Este gobierno, cada vez más autoritario, fue derrocado en 1848 por una tercera revolución, que dio paso a una breve segunda república y sirvió de ejemplo en varios países de Europa. En 1852 el presidente Luis Napoléon Bonaparte estableció el segundo imperio francés. Durante el siglo XIX Francia se industrializó y siguió una política imperialista. El segundo imperio fue derrotado en 1870 por Prusia, una nación alemana en ascenso y rival de Francia. Ese año se inició nuevamente un sistema republicano. La tercera república, parlamentaria, laica y de libertades, se arraigó en la sociedad, al mismo tiempo que conquistaba un vasto territorio colonial en África y Asia que rivalizaba con el Reino Unido y sobre todo con Alemania. Francia pactó con el Reino Unido la Entente Cordiale, que más tarde se convertiría en la Triple Entente con la adhesión de Rusia. Francia y sus aliados combatieron contra Alemania y los Imperios centrales durante la Primera Guerra Mundial (1914-1918). Gran parte de la guerra se libró en el norte de Francia, que a pesar de resultar vencedora sufrió serios daños económicos y más de 1,5 millones de muertes. En la Segunda Guerra Mundial (1939-1945), Francia fue invadida por la Alemania Nazi. La mitad norte del país fue ocupada por tropas alemanas, mientras que la mitad sur fue gobernada por el régimen colaboracionista de Vichy. En el imperio colonial el general Charles De Gaulle inició el movimiento Francia Libre, que encabezó la resistencia contra la ocupación y el fascismo. El norte de Francia sirvió de sitio de desembarco de numerosos ejércitos aliados durante la ofensiva contra Alemania. Francia, en estado crítico por la devastación, fue liberada en agosto de 1944. Después de la guerra, Francia se integró al bloque occidental durante la guerra fría, y desde entonces forma parte de la Organización del Tratado del Atlántico Norte (OTAN) además de ser miembro permanente del consejo de seguridad de la Organización de las Naciones Unidas (ONU). Recibió importante ayuda financiera estadounidense y su economía creció de manera importante durante los treinta años gloriosos (1946-1975). La cuarta república (1946-1958) intentó sin éxito reeditar el sistema de la tercera, pero fue remplazada por la quinta república (1958-actualidad), cuyo sistema de gobierno es semipresidencialista. En 1960 Francia se convirtió en el cuarto país en desarrollar armas nucleares. El imperio colonial francés comenzó a desmoronarse durante la guerra de Indochina (1945-1954), la guerra de Argelia (1954-1962) y la posterior descolonización de sus territorios africanos en la década de 1960. Sus colonias restantes se integraron en departamentos y colectividades de ultramar. Francia fue una pieza importante en la formación de la Unión Europea en 1993. En el siglo XXI, Francia sigue siendo considerada una potencia en los aspectos económico, militar, político y cultural. (es)
  • Frantziako historia gaur egungo Frantzia Europako estatuaren lurraldearen historia da. Frantzia izena 1190 inguruan agertu zen lehen aldiz, Philippe Auguste-ren kantzilertzak rex Francie rex Francorum tituluaren ordez erabiltzeari ekin zionean; Kapetoen leinuaren garaia izan zen hura. Lurraldea, 1204tik, regnum Francie (Frantziako erresuma) deitzen hasi zen. Edonola ere, gizakiak egungo Frantziako lurraldean askoz aurretik bizi ziren. Paleolitotik giza taldeak bizi izan dira Rhin ibai eta Atlantiko kostalde arteko lurraldean. K.a. lehen milurtekotik, zeltak finkatu ziren, galiar ere deituak.Arku Atlantikoko zati handi batean, egungo euskaldunei lotutako giza taldeak bizi ziren, gerora Garona hegoaldera mugatuta (akitaniarrak). Erromatarrak K.a. I. mendean heldu ziren, eta K.o. IV. mendean germaniarrak, batik bat frankoak, Galia deitutako probintziaren iparraldean finkatzen hasi ziren, K. o. bigarren milurtekoaren hasieratik, kapetar leinuak ziurtatu zuen herrialdearen batasuna. Monarkia desagerrarazita, Iraultzak politika eta administrazio arloetan lortu zuen batasuna. Aro garaikidean, gatazka odoltsuetan babestu da batasun hori, kulturan ere batasuna lortu ahala. (eu)
  • The first written records for the history of France appeared in the Iron Age. What is now France made up the bulk of the region known to the Romans as Gaul. Greek writers noted the presence of three main ethno-linguistic groups in the area: the Gauls, the Aquitani, and the Belgae. The Gauls, the largest and best attested group, were Celtic people speaking what is known as the Gaulish language. Over the course of the first millennium BC the Greeks, Romans and Carthaginians established colonies on the Mediterranean coast and the offshore islands. The Roman Republic annexed southern Gaul as the province of Gallia Narbonensis in the late 2nd century BC, and Roman Legions under Julius Caesar conquered the rest of Gaul in the Gallic Wars of 58–51 BC. Afterwards a Gallo-Roman culture emerged and Gaul was increasingly integrated into the Roman Empire. In the later stages of the Roman Empire, Gaul was subject to barbarian raids and migration, most importantly by the Germanic Franks. The Frankish king Clovis I united most of Gaul under his rule in the late 5th century, setting the stage for Frankish dominance in the region for hundreds of years. Frankish power reached its fullest extent under Charlemagne. The medieval Kingdom of France emerged from the western part of Charlemagne's Carolingian Empire, known as West Francia, and achieved increasing prominence under the rule of the House of Capet, founded by Hugh Capet in 987. A succession crisis following the death of the last direct Capetian monarch in 1328 led to the series of conflicts known as the Hundred Years' War between the House of Valois and the House of Plantagenet. The war formally began in 1337 following Philip VI's attempt to seize the Duchy of Aquitaine from its hereditary holder, Edward III of England, the Plantagenet claimant to the French throne. Despite early Plantagenet victories, including the capture and ransom of John II of France, fortunes turned in favor of the Valois later in the war. Among the notable figures of the war was Joan of Arc, a French peasant girl who led French forces against the English, establishing herself as a national heroine. The war ended with a Valois victory in 1453. Victory in the Hundred Years' War had the effect of strengthening French nationalism and vastly increasing the power and reach of the French monarchy. During the Ancien Régime period over the next centuries, France transformed into a centralized absolute monarchy through Renaissance and the Protestant Reformation. At the height of the French Wars of Religion, France became embroiled in another succession crisis, as the last Valois king, Henry III, fought against rival factions the House of Bourbon and the House of Guise. Henry, the Bourbon King of Navarre, won the conflict and established the Bourbon dynasty. A burgeoning worldwide colonial empire was established in the 16th century. The French monarchy's political power reached a zenith under the rule of Louis XIV, "The Sun King". In the late 18th century the monarchy and associated institutions were overthrown in the French Revolution. The country was governed for a period as a Republic, until Napoleon Bonaparte's French Empire was declared. Following his defeat in the Napoleonic Wars, France went through several further regime changes, being ruled as a monarchy, then briefly as a Second Republic, and then as a Second Empire, until a more lasting French Third Republic was established in 1870. France was one of the Triple Entente powers in World War I against Germany and the Central Powers. France was one of the Allied Powers in World War II, but was conquered by Nazi Germany in 1940. The Third Republic was dismantled, and most of the country was controlled directly by Germany while the south was controlled until 1942 by the collaborationist Vichy government. Living conditions were harsh as Germany drained away food and manpower, and many Jews were killed. The Free France movement took over the colonial empire, and coordinated the wartime Resistance. Following liberation in 1944, the Fourth Republic was established. France slowly recovered, and enjoyed a baby boom that reversed its very low fertility rate. Long wars in Indochina and Algeria drained French resources and ended in political defeat. In the wake of the 1958 Algerian Crisis, Charles de Gaulle set up the French Fifth Republic. Into the 1960s decolonization saw most of the French colonial empire become independent, while smaller parts were incorporated into the French state as overseas departments and collectivities. Since World War II France has been a permanent member in the UN Security Council and NATO. It played a central role in the unification process after 1945 that led to the European Union. Despite slow economic growth in recent years, it remains a strong economic, cultural, military and political factor in the 21st century. (en)
  • L'histoire de la France commence avec les premières occupations humaines du territoire correspondant au pays actuel. Aux groupes présents depuis le Paléolithique et le Néolithique, sont venues s'ajouter, à l'Âge du bronze et à l'Âge du fer, des vagues successives de Celtes, puis au IIIe siècle de peuples germains (Francs, Wisigoths, Alamans, Burgondes) et au IXe siècle de scandinaves appelés Normands. Le nom de la France est issu d'un peuple germanique, les Francs. Clovis (466-511), roi des Francs saliens, scelle par son baptême à Reims l'alliance de la royauté franque avec l'Église catholique. Il unit les tribus franques salienne et ripuaire et conquiert un ensemble de territoires en Gaule et en Germanie qui sont agrandis par ses descendants mérovingiens, puis par la deuxième dynastie franque des Carolingiens fondée en 751. Charlemagne en particulier conquiert la Basse-Saxe dans le Nord de l'Allemagne, le royaume lombard en Italie et constitue une marche à l'est qui deviendra l'Autriche. L'Empire carolingien est finalement partagé en 843 entre ses petits-fils par le traité de Verdun qui sépare la Francie occidentale de la Francie orientale, qui deviendra le royaume de Germanie. La troisième dynastie franque, celle des Capétiens, s'impose définitivement en Francie occidentale à partir de 987. Philippe Auguste et ses successeurs donnent une nouvelle impulsion à l'unification territoriale du royaume de France et repoussent les frontières orientales du Rhône sur les Alpes et de la Saône sur le Rhin, à partir de l'achat du Dauphiné (1349) jusqu'à l'annexion de l'Alsace (1648-1681). Le nom de France n'est employé de façon officielle qu'à partir de 1190 environ, quand la chancellerie du roi Philippe Auguste commence à employer le terme de rex Franciæ (roi de France) à la place de rex Francorum (roi des Francs) pour désigner le souverain. Le mot était déjà couramment employé pour désigner un territoire plus ou moins bien défini, comme on le voit à la lecture de la Chanson de Roland, écrite un siècle plus tôt. Dès juin 1205, le territoire est désigné dans les chartes sous le nom de regnum Franciæ, c'est-à-dire royaume de France en latin. On ne peut ainsi parler d'histoire de France, au sens propre, et de conscience nationale française qu'à partir du XIIe siècle. Les Romains avaient été les premiers à unifier l'administration de la Gaule en langue latine qui est devenue celle de l'Église. Le concile de Tours, réuni en 813 à l'initiative de Charlemagne, impose désormais de prononcer les homélies dans les langues vulgaires au lieu du latin. Paris, appelée à devenir la capitale par l'avènement en 987 de la dynastie capétienne, devient un centre universitaire renommé. La culture française connaît un élan nouveau au contact de la Renaissance italienne lors des guerres d'Italie. Elle s'enrichit des débats sur la réforme religieuse et n'est pas par la suite étouffée comme en Italie par une contre-réforme trop rigoureuse. Elle éclot pleinement à compter du XVIIe siècle, développant un classicisme imprégné de cartésianisme. C'est à cette époque que le français prend sa forme moderne sous l'égide de l'Académie française. Le XVIIIe siècle est le siècle de la philosophie des Lumières, marqué par la promotion de la raison par les philosophes français dans les cours et capitales européennes et qui s'achève par la Révolution française. L'adoption d'un cadre administratif uniforme (département), le développement rapide du chemin de fer et l'instauration par Jules Ferry de l'école obligatoire et gratuite homogénéisent l'espace national, qui connaît dans la seconde moitié du XIXe siècle la révolution industrielle. La recherche et l'industrie française s'illustrent particulièrement dans les transports (chemin de fer, puis automobile et aéronautique), dans la chimie et la santé, ainsi que dans l'armement. La croissance économique se traduit par l'urbanisation de la population, le développement du salariat et l'amélioration du niveau de vie. Le mouvement syndical se structure, les assurances sociales apparaissent et se généralisent après la Seconde Guerre mondiale. La longue crise des années 1930, l'occupation allemande et la reconstruction suscitent la définition d'une politique économique (commissariat général du Plan) qui accompagne la formation de grands groupes de taille européenne voire mondiale. L'économie contemporaine est caractérisée par la tertiarisation des activités et la concurrence vigoureuse des pays émergents. L'organisation de l'État s'est faite par étapes : instauration de l'armée et l'impôt permanents à l'issue de la guerre de Cent Ans, mise en place des intendants dans les provinces par le cardinal de Richelieu, unification du droit (Code civil) et du système judiciaire à la Révolution. Le 17 juin 1789, se constitue, par le serment du Jeu de paume, la première unité politique se réclamant du peuple français : c'est l'acte de naissance de l'État actuel. Une précoce tradition étatique explique le développement d'une administration dotée de puissantes prérogatives et animée par des corps d'officiers puis de fonctionnaires jaloux de leur statut, à l'encontre de laquelle se développe volontiers un esprit frondeur. À l'heure d'une Europe des régions ouverte sur le monde, le redimensionnement de l'État français mais aussi le redéploiement de ses missions et de ses moyens sont en question et ont commencé. (fr)
  • Sejarah Prancis dimulai pada Zaman Besi. Yang menjadi tanah Prancis saat ini merupakan tanah yang pada zaman itu disebut oleh bangsa Romawi sebagai Galia. Para penyair Romawi mencatat bahwa terdapat tiga kelompok etno-linguistik utama di daerah Galia: kelompok Gaul, kelompok Aquitani, dan kelompok Belgae. Kelompok Gaul merupakan kelompok terbesar yang kemudian bahasa mereka digunakan oleh orang-orang Kelt. Bangsa Romawi dan Kartago membentuk koloni yang terletak di pantai Mediterania dan pulau-pulau di lepas pantai sekitarnya selama milenium ke-1 sebelum Masehi. Republik Romawi kemudian mengambil daerah Gaul bagian selatan dan menjadikannya provinsi Gallia Narbonensis di akhir abad ke-2 sebelum Masehi. Setelahnya, pasukan Romawi di bawah pimpinan Julius Caesar menaklukkan sisa daerah Gaul dalam Perang Galia yang terjadi tahun 58-51 SM. Setelahnya muncul budaya Gallo-Romawi dan daerah Gaul semakin terintegrasi pada Kekaisaran Romawi. Di akhir kekuasaan Kekaisaran Romawi, daerah Gaul kemudian diserang dan menjadi tempat migrasi oleh suku Franka Jerman. Raja Clovis I kemudian menyatukan sebagian besar Gaul di bawah kekuasaannya di akhir abad ke-5, yang menyebabkan berakhirnya dominasi kaum Franka di wilayah ini selama ratusan tahun. Kekuasaan Kaum Franka mencapai puncaknya di bawah pimpinan Charlemagne. Kemudian pada abad pertengahan muncul Kekaisaran Carolingian Charlemagne di bagian barat, dan mencapai puncak kejayaannya di bawah peraturan yang dibuat oleh Hugh Capet pada tahun 987. Setelah kematian Raja Direct Capetian (Prancis:Capétiens directs) pada tahun 1328, terjadi krisis yang menyebabkan serangkaian pertempuran antara Wangsa Valois dan Wangsa Plantagenet. Pertempuran antara dua Wangsa ini disebut pula dengan Perang Seratus Tahun, yang dimulai pada tahun 1337, setelah Phillip VI berusaha untuk menghilangkan Kadipaten Aquitaine dari pemegang warisannya, Edward III dari Inggris. Wangsa Plantagenet menuntut takhta akan kekuasaan Prancis. Meskipun kemudian Wangsa Plantagenet meraih kemenangan di awal, termasuk saat berhasil menangkap John II dari Prancis, keberuntungan berpihak pada Wangsa Valois di akhir pertempuran. Salah satu sosok yang terkenal pada pertempuran ini adalah Jeanne d'Arc, seorang gadis petani yang berani memimpin pasukan Prancis melawan Inggris yang kemudian menjadi tokoh pahlawan nasional Prancis. Pertempuran antara Valois dan Plantagenet berakhir dengan kemenangan di tangan Valois pada tahun 1453. Kemenangan Prancis pada Perang Seratus tahun berdampak pada penguatan sentimen nasionalisme Prancis yang meningkatkan kekuatan kerajaan Prancis. Selama periode yang disebut sebagai Rezim Ancien, Prancis bertransformasi menjadi kerajaan absolut dengan sistem pemerintahan sentralisasi. Pada abad berikutnya, Prancis mengalami zaman Renaisans dan Reformasi Protestan. Pada puncak Perang Agama Prancis, Prancis kemudian dihadapkan dengan krisis lainnya, saat raja terakhir Valois Henry III bertempur melawan faksi Wangsa Bourbon dan Wangsa Guise. Henry IV dari Prancis, keturunan dari keluarga Bourbon, menang dalam pertempuran tersebut dan kemudian mendirikan dinasti Prancis Bourbon. Kerajaan kolonial yang berkembang mendunia kemudian terbentuk pada abad ke-16. Kekuatan Politik Prancis mencapai puncaknya di bawah pemerintahan Louis XIV dari Prancis yang membangun Istana Versailles. Di akhir abad ke-18, kerajaan dan institusi terkait yang berkuasa digulingkan oleh Revolusi Prancis. Negara Prancis selama satu periode diperintah dalam bentuk Republik, hingga akhirnya Kekaisaran Pertama Prancis dideklarasikan oleh Napoleon Bonaparte. Prancis kemudian mengalami perubahan rezim setelah kalahnya Napoleon dalam Peperangan era Napoleon, diperintah dalam bentuk kekaisaran, yang diikuti dengan Republik Kedua Prancis, dan terakhir Republik Ketiga Prancis pada tahun 1870. Prancis merupakan salah satu negara Entente Tiga di Perang Dunia Pertama, bertempur bersama Inggris, Rusia, Italia, Jepang, Amerika Serikat, dan Jerman serta Blok Sentral. Prancis termasuk dalam salah satu negara yang tergabung dalam Blok Sekutu pada Perang Dunia II, tetapi ditaklukkan oleh Nazi Jerman pada tahun 1940. Republik Ketiga Prancis kemudian kehilangan kekuasaannya, dan sebagian besar daerah di Prancis berada di bawah kontrol Jerman. Kehidupan masyarakat Prancis cukup keras saat itu akibat pasukan pendudukan Jerman yang selain menghabiskan sumber daya makanan dan tenaga kerja, juga membunuh banyak pengikut Yahudi. Charles de Gaulle memimpin pergerakan Pasukan Kemerdekaan Prancis yang satu per satu kemudian mengambil alih kembali daerah kekuasaan Prancis, juga mengkoordinasi gerakan Pemberontak Prancis. Setelah Prancis terbebas dari pendudukan Jerman pada musim panas 1944, Republik Keempat Prancis berdiri, perlahan-lahan bangkit secara ekonomi dan mengalami peningkatan jumlah kelahiran setelah sebelumnya memiliki tingkat kelahiran yang sangat rendah. Perang dalam waktu lama di Indochina dan Aljazair menghabiskan sumber daya Prancis yang berakhir dengan kekalahan. Setelah terjadinya Krisis Aljazair pada tahun 1958, Charles de Gaulle membentuk Republik Kelima Prancis. Memasuki tahun dekolonisasi1960, semakin banyak daerah yang sebelumnya berada dibawah Imperium Kolonial Prancis yang merdeka, sementara daerah yang lebih kecil dimasukkan ke dalam negara Prancis sebagai Departemen Seberang Laut Prancis dan Jajahan Seberang Laut Prancis. Sejak Perang Dunia II, Prancis telah menjadi anggota tetap Dewan Keamanan PBB dan NATO. Prancis memainkan peran penting dalam persatuan setelah tahun 1945 yang kemudian melahirkan Uni Eropa. Walaupun pertumbuhan ekonomi Prancis beberapa tahun terakhir cukup lambat dan terdapat isu mengenai posisi minoritas Muslim dalam masyarakat Prancis, Prancis merupakan negara dengan faktor ekonomi, budaya, militer, dan politik yang kuat pada abad ke-21. (in)
  • La storia della Francia può essere suddivisa in vari periodi. Nonostante la Francia sia una tra le nazioni più antiche d'Europa, essa si configura in quanto tale solo a partire dal Medioevo, peraltro senza che sia possibile individuarne una data di nascita precisa e irrefutabile. La fondazione della Francia risale, al 486, quando il re dei Franchi Clodoveo conquistò la maggior parte della Gallia; da altri, al IX secolo, a seguito dello smembramento dell'Impero carolingio; da altri ancora agli inizi dell'età bretone (XI-XII secolo), con la diffusione e il consolidamento di una lingua ed una civiltà comuni nella massima parte dell'attuale Francia settentrionale. Il termine "Francia" venne impiegato per la prima volta in forma ufficiale a partire dal 1190, quando Filippo Augusto iniziò ad essere denominato, nei documenti, con la formula di rex Franciae invece di rex Francorum. Il termine era peraltro già stato usato nella Chanson de Roland, scritta un secolo prima. (it)
  • 프랑스 역사의 시작은 대체로 프랑크족의 왕 클로비스 1세(Clovis Ier)가 갈리아 지방의 가장 큰 부분을 정복했던 486년으로 알려져있다. 프랑크 정부 후의 프랑스 정부는 이 시기부터 중단 없이 존재해온 유럽에서 가장 오래된 국가이다. 만약 프랑스라는 이름이 공식적으로 대략 1190년이 돼서야 사용되었다면 필립 2세의 상서국이 왕을 가리키기 위하여 프랑크족의 왕(프랑스어: Roi des Francs) 이란 단어자리에 프랑스의 왕(프랑스어: Roi de France)이란 단어를 사용하기 시작했을때 프랑스라는 단어는 이미 일반적으로 사용되었을 것이다. (ko)
  • Historia Francji – obejmuje dzieje państwa francuskiego do XXI wieku. W starożytności zamieszkujące tereny obecnej Francji plemiona celtyckich Galów znalazły się pod panowaniem Rzymian. W V w. n.e. większość zromanizowanango obszaru Galii zajęły plemiona germańskie (Frankowie, Wizygoci, Burgundowie, Alemanowie). Pod koniec V i na początku VI w. tereny Galii zostały podbite przez króla Franków Chlodwiga z dynastii Merowingów, który w 496 r. przyjął chrzest w obrządku katolickim. Po śmierci Chlodwiga I (511) państwo Franków zostało podzielone między jego synów. Stopniowo następował upadek znaczenia dynastii Merowingów. Okres świetności państwa frankijskiego nastąpił pod rządami dynastii Karolingów, zwłaszcza pod panowaniem koronowanego w 800 r. w Rzymie na cesarza Karola Wielkiego. W 843 r., na mocy traktatu w Verdun, państwo Karola Wielkiego zostało podzielone na trzy części. Zachodnia część imperium (Państwo zachodniofrankijskie) przypadło królowi Karolowi Łysemu. Głównym następstwem traktatu w Verdun było zapoczątkowanie procesu powstania państwa francuskiego i niemieckiego. W 987 r. królem wybrano Hugona Kapeta, założyciela panującej we Francji do 1328 r. dynastii Kapetyngów. W 1328 r. królem Francji wybrano Filipa VI, pierwszego przedstawiciela panującej do 1589 r. dynastii Walezjuszów (boczna linia Kapetyngów). Rozpoczęta w 1337 r. i zakończona w 1453 r. wojna stuletnia z Anglią toczyła się z przerwami i ze zmiennym szczęściem głównie na terenie Francji, pustosząc jej obszary. Ostatecznie, w wyniku m.in. działalności Joanny d’Arc (1429), Francja wyszła zwycięsko ze zmagań, co przyśpieszyło proces kształtowania się scentralizowanej monarchii francuskiej. W drugiej połowie XV w., pod rządami Ludwika XI, nastąpiło pełne zjednoczenie ziem francuskich. Na przełomie XV i XVI w. Francja rozpoczęła rywalizację z Habsburgami o dominację w Europie, włączając się w 1494 r. w serię konfliktów toczących się głównie na terenie Półwyspu Apenińskiego (wojny włoskie). Zmagania zakończył traktat w Cateau-Cambrésis (1559), który przypieczętował zwycięstwo Habsburgów i dominację hiszpańską w Europie. Do Francji przeniknęły także prądy reformacyjne i krajem wstrząsnęła seria wojen religijnych (1562–1589) między katolikami a francuskimi kalwinistami (hugenotami). W 1589 r. królem Francji został wybrany przywódca hugenotów, król Nawarry Henryk, który przeszedł na katolicyzm i był pierwszym przedstawicielem panującej we Francji do 1830 r. (z przerwą w okresie Rewolucji Francuskiej i I Cesarstwa, tj. 1792–1814 i 1815 r.) dynastii Burbonów. W 1598 r. Henryk IV wydał edykt nantejski, kończący na pewien okres wojny religijne i zapewniający hugenotom równouprawnienie. Na wiek XVII i panowanie Ludwika XIV (1643–1715), twórcy francuskiej monarchii absolutnej, przypada szczyt hegemonii politycznej i militarnej Francji w Europie Zachodniej. Na Europę oddziaływała kultura francuska, a dwór królewski w Wersalu był wzorcem naśladowanym przez poszczególnych władców europejskich. W XVIII w. we Francji nasiliły się konflikty wewnętrzne. Następował rozpad struktur feudalnych. Bogacące się i rosnące w siłę mieszczaństwo, tworzące wraz z chłopstwem tzw. stan trzeci (99% ogółu ludności), było pozbawione praw politycznych. Sytuację pogarszały jeszcze bardziej niepomyślne wojny i kryzys gospodarczy. W obliczu kryzysu państwa król Ludwik XVI (1774–1792) zwołał na maj 1789 r. Stany Generalne. 14 lipca 1789 r. atakiem paryżan na Bastylię rozpoczęła się rewolucja francuska (1789–1799). We wrześniu 1792 r. zniesiono monarchię i proklamowano I Republikę (1792–1804). 21 stycznia 1793 r. został zgilotynowany król Ludwik XVI. Przewrót termidorian w lipcu 1794 r. zakończył okres terroru jakobinów. W latach 1795–1799 władzę sprawował pięcioosobowy Dyrektoriat. W listopadzie 1799 r. po przewrocie 18 brumaire’a władzę Pierwszego Konsula Republiki Francuskiej objął generał Napoleon Bonaparte, cesarz Francuzów w latach 1804–1814 i w okresie „stu dni” w 1815 r. (I Cesarstwo). Toczone w tym okresie wojny napoleońskie przyniosły Francji dominację w Europie. Klęska militarna Napoleona i traktaty z lat 1814–1815 (kongres wiedeński) przywróciły granice Francji z 1789 r. Po upadku Napoleona I doszło we Francji do Restauracji Burbonów (1814 i 1815–1830). W wyniku rewolucji lipcowej 1830 r. został obalony dążący do przywrócenia absolutyzmu Karol X (1824–1830). Na tronie został osadzony książę Orleanu, Ludwik Filip I (Monarchia lipcowa lub orleańska; 1830–1848). Jego rządy zakończył wybuch rewolucji lutowej w 1848 r., w wyniku której proklamowano II Republikę (1848–1852). Jej prezydentem wybrano Ludwika Napoleona Bonaparte, który w 1851 r. przeprowadził zamach stanu i w 1852 r. ogłosił się cesarzem Francuzów (II Cesarstwo 1852–1870). Wybuch wojny francusko-pruskiej w 1870 r. i klęska militarna Francji pod Sedanem oraz wzięcie do niewoli pruskiej samego cesarza spowodowało upadek II Cesarstwa i ogłoszenie 4 września 1870 r. III Republiki, która przetrwała do 10 lipca 1940 r., kiedy po klęsce w wojnie z Niemcami władzę objął marszałek Philippe Pétain (Francja Vichy 1940–1944). Po wyzwoleniu Francji przez aliantów (1944–1945) na czele tymczasowego rządu francuskiego stanął w lecie 1944 r. generał Charles de Gaulle, dotąd kierujący walczącym z Niemcami ruchem Wolnej Francji. W 1946 r. przyjęto konstytucję IV Republiki (1946–1958). W tym okresie w wyniku niepomyślnych wojen (wojna indochińska, wojna algierska) Francja utraciła większość swoich kolonii. W obliczu poważnego kryzysu algierskiego i realnej groźby wojny domowej we Francji, władzę ponownie objął generał Charles de Gaulle, który w 1958 r. doprowadził do ogłoszenia V Republiki charakteryzującej się silną władzą prezydencką. 21 grudnia 1958 r. generał Charles de Gaulle został wybrany pierwszym prezydentem V Republiki. Urząd pełnił do ogłoszenia rezygnacji 28 kwietnia 1969 r. (pl)
  • フランスの歴史(フランスのれきし、フランス語: Histoire de France)では、現在のフランス共和国の領土を構成する西ヨーロッパの領域の歴史を取り扱う。有史以前、古代ローマ帝国による支配、中世のフランク王国の建国と分裂、そしてフランス王国の成立と発展からフランス革命以降より現在の第5共和政に至る歴史である。 (ja)
  • Dit artikel geeft beknopt en chronologisch de geopolitieke en culturele ontwikkelingen van de geschiedenis van Frankrijk weer. Sinds het Verdrag van Verdun in 843 kent Frankrijk enige continuïteit als bestuurlijke en culturele eenheid. Frankrijk is daarmee de oudste nog bestaande geopolitieke factor in de Europese machtsverhoudingen. Parijs is al sinds 508 een hoofdstad, door toedoen van de Frankische koning Clovis I. De landsgrenzen liggen sinds de Vrede van Nijmegen in 1678 redelijk vast. Ze vallen voor een groot deel samen met natuurlijke grenzen. Corsica werd echter pas in de tweede helft van de 18e eeuw een deel van Frankrijk. Naast de Germaanse Franken, die hun naam aan het land hebben nagelaten, leefden nog vele andere stammen, volken en groeperingen in wat nu Frankrijk genoemd wordt. Onder de andere Germaanse stammen die hun stempel op het land gedrukt hebben waren vooral de West-Gothen, die aanvankelijk Toulouse als hoofdstad hadden en de Bourgondiërs belangrijk. (nl)
  • A história da França tem suas raízes no período Paleolítico, ainda na Pré-história. As culturas mais antigas são as do paleolítico (50 000-8 000 a.C.), que deixaram rica herança artística de pinturas rupestres, como as de Lascaux. Os gregos, no século VII a.C., estabeleceram uma colônia em Marselha e negociaram com o interior através do vale do Ródano. No século V a.C. a cultura de La Tène se estendeu do leste da Gália a todo o resto do mundo celta. As fronteiras da França moderna são muito semelhantes às fronteiras da antiga Gália, território habitado pelos gauleses, de origem celta. A Gália foi conquistada pelos romanos no século I a.C., e os gauleses acabaram por adoptar a cultura e a língua latina. Em 121 a.C., os romanos ocuparam Marselha, a que chamaram Massília, e fundaram outros assentamentos no interior, que constituíram a base territorial da província romana da Gália Narbonense. Júlio César conquistou o resto da Gália entre 58 e 51 a.C., consolidando o poder romano. Apesar de a monarquia francesa ser muitas vezes datada do século V, a existência da França como país costuma ser fixada no século IX com o Tratado de Verdun, que definiu a partilha do Império Franco de Carlos Magno nas porções ocidental, central e oriental (a central foi absorvida pelas outras duas). A parte oriental pode ser considerada a origem histórica da Alemanha; já a parte ocidental formou o país que viria a ser conhecido como França. (pt)
  • Франція - одна з найбільших країн Європи та Західної Європи зокрема. В доісторичні часи її населяли різноманітні племена та народи, зокрема такі як лігури, аквітани. Починаючи з 3 - го тис. до н.е. зі сходу на її землі почали проникати племена індоєвропейської мовної сім'ї. Представники цієї сім'ї - кельти в 6 - 5 ст. до н.е. завершили в основному завоювання території сучасної Франції. Відтоді вона мала назву Галлія. Край пануванню кельтів поклало римське завоювання в 1 ст. до н.е. на чолі з Юлієм Цезаром. В результаті змішування мови місцевого населення з латинською мовою римлян виникла мова романської групи, яку зараз зветься французька мова. Під час розпаду Західної Римської імперії Галлію завоювали германські племена, найсильнішими з яких виявились франки. Від їх назви Галлію почали називати також і Францією. Як держава і нація Франція остаточно сформувалась у середні віки. З приходом нового часу Франція стала також великою колоніяльною державою. Сучасний політичний устрій Франції сформувала Французька революція. (uk)
  • Frankrikes historia utmärks av landets inre motsättningar och dess konflikter med sina grannländer. En tusenårig konsolideringsperiod föregick den egentliga statsbildningen och med sitt centrala läge i Europa har Frankrike varit involverat i återkommande krig mot alla sina grannländer. Även Frankrikes inre konflikter och politiska omvälvningar har haft mycket stor inverkan på resten av världen. I den franska politiken har genom historien regioner stått mot regioner, religion mot religion, kyrka mot stat, kungar mot påvar, stat mot individer, landsbygd mot stad och det brukar sägas att Frankrike skapades trots sig självt, att alla fransmän älskar sitt land men samtidigt anklagar alla landsmän för att inte göra det. Det beror delvis på att många regioner under lång tid delat gemensam historia, kultur, dialekter eller språk med sina grannländer. Till exempel Haut-de-France regionen, Alsace och Lorraine i norra Frankrike. Kolonialism har också haft en stor betydelse för Frankrike under 1900-talet och även dess nuvarande statsbildning är resultatet avec kolonialism. (sv)
  • 法国歷史开始于人类第一次踏足这片后来被称为法兰西的土地。从旧石器时代和新石器时代起,就陆续有人定居于此。到了青铜器时代和铁器时代,凯尔特人又源源不断地涌入。后来,公元三世纪时,日耳曼人(法蘭克人,西哥特人,阿拉曼人,勃艮第人)来到这里;公元四世纪,来自斯堪的纳维亚的諾曼人也加入了这一族群。 法兰西这个名字来自于一支叫法蘭克的日耳曼部落。公元500年左右,撒利族法兰克的国王克洛维在兰斯受洗,皈依基督,从而使法兰克的王权同天主教会形成联盟。这一事件影响深远,法国直到1905年才实现政教分离。克洛维合并了法兰克的撒利族和里普利安族两个部落,在高卢和日耳曼尼亚征服了广袤的土地,建立了法兰克王国,开启了墨洛溫王朝。他的后代使法兰克王国的领土进一步扩大。公元751年,墨洛溫王朝被加洛林王朝取代,但这并未影响到法兰克王国扩张的步伐,尤其是查理曼,他征服了德意志的北部(萨克森)、奥地利、以及意大利。公元843年,加洛林帝国被查理曼的三个孙子瓜分,通过《凡尔登条约》,秃头查理获得了西法蘭克王國。公元987年,于格·卡佩成为西法兰克国王,建立了第三个法兰克王朝——卡佩王朝。腓力二世及其以后的国王为法蘭西王國的领土统一提供了新的动力,从购买多菲内(1349年),到兼并阿尔萨斯(1648—1681年),将法蘭西王國的东部边界从罗讷河推到阿尔卑斯山,从索恩河推到莱茵河。 “法兰西”这一名词直到1190年左右才开始被正式使用,当时,腓力二世的司法官员开始使用“rex Franciæ(拉丁语:法兰西国王)”来指代他们的国君,而不再是“rex Francorum(拉丁语:法兰克国王)”这一称谓。实际上,“法兰西”这个叫法早已流行开来,基本上指的就是这片领土,从创作于一个世纪之前的《罗兰之歌》中便可找到这个词汇。从1205年6月起,契据中使用“regnum Franciæ(拉丁语:法兰西王国)”表示这片领土。 最早是古罗马人在高卢实现了统一的管理,他们使用的是拉丁语,这种语言后来成为教会用语。公元813年,由查理曼召集的图尔主教会议规定,以后讲道必须使用通俗语言,不再使用拉丁语。公元987年,卡佩王朝建立,巴黎随之成为首都,同时也成为一座著名的大学城。从1494年到1559年,爆发了一系列的意大利战争,在与意大利文藝復興接触后,法国文化开始发生巨变。它丰富了关于宗教改革的讨论,而且并没有像意大利那样随后被及其严厉的反宗教改革运动所扼杀。它发展出一种浸透着笛卡尔主义的古典主义,从十七世纪起,法国文化破茧而出。就是在这一时期,在法兰西学术院的主导下,现代法语成型了。十八世纪是思想啟蒙的世纪,它的标志是法国哲学家在欧洲的首都和宫廷中宣传理性,它结束于法国大革命。 十九世纪后半叶,时值工业革命,由于统一行政框架(省)的采纳、铁路的快速发展、以及茹费理内阁期间免费义务学校的建立,法国在国家层面上实现了同化。法国的科研和工业水平享有盛誉,突出体现在交通(汽车和航空)、化学、医疗和军工领域。 经济增长反映在人口的城市化、雇佣劳动的发展和生活水平的改善。第二次世界大战之后,出现了社会保险并得到普及,工会运动形成规模。二十世纪30年代的大萧条、二战时期的纳粹占领以及战后重建,促使法国开始制定经济政策(国家规划委员会),随之而来的是欧洲大型集团、乃至世界大型集团的形成。当代经济的特点是劳动力向第三产业的转移和新兴经济体的激烈竞争。 国家机构及其职能是逐步建立和实现的:百年战争之后,设立了常备军队和税收制度;黎塞留在各省设置了总督的职务;大革命时期,统一了法律(《民法典》)和司法体系。1789年6月17日,在法国人民的支持下,通过《网球场宣言》建立了第一个政治团体,现代法国就此诞生。过早形成的现代国家体制,造就了一个拥有极大特权的政府,以及一个把持政府、令人羡慕的公务员阶层,与之相对,自然也就出现了对现存体制不满的人。面对欧洲一体化,法国政府不得不对其自身重新进行定位,再次展示其使命和实力。 (zh)
  • В истории Франции каменные орудия труда указывают на пребывание древних людей на территории уже 1,7 млн лет назад.Первые люди современного вида появляются в регионе примерно 40 000 лет назад. Первые записи, касающиеся региона современной Франции, относятся к Железному веку. Территория, в пределах которой расположена современная Франция, являлась основной частью региона, известного древним римлянам как Галлия. Римские писатели упоминают три основных этно-лингвистических группы, проживавшие в данном регионе: галлы, аквитаны и белги. Галлы, самая крупная и хорошо задокументированная в источниках группа, были кельтами, говорившими на галльском языке. В течение первого тысячелетия до нашей эры греки, римляне и карфагеняне создавали колонии на средиземноморском побережье и прибрежных островах. Римская республика захватила южную часть Галлии и превратила её в провинцию под названием Нарбонская Галлия в конце II века до н. э. Позднее римские войска под командованием Гая Юлия Цезаря взяли под контроль остальную часть Галлии в ходе Галльской войны. Впоследствии зародилась галло-римская культура, и регион интегрировался в Римскую империю. На позднем этапе существования Римской империи Галлия переживала варварские набеги и миграции, самой важной из которых стала миграция германских франков. Франкский король Хлодвиг I объединил большую часть Галлии под своим правлением в V веке, установив владычество франков в регионе на столетия. Франкское могущество достигло своего пика при Карле Великом. Средневековое «Королевство Франция» выделяется из западной части Каролингской империи, известной как Западная Франция, и становится наиболее могущественным при династии Капетингов, основанной Гуго Капетом в 987 году. Династический кризис, последовавший за смертью последнего прямого потомка Капетингов в 1328 году, привёл к серии конфликтов, известных как Столетняя война, между домом Валуа и домом Плантагенетов. Война формально началась в 1337 году при попытке Филиппа VI захватить территорию Аквитании у её наследующего владельца, Эдуарда III, претендента на престол Франции от Плантагенетов. Несмотря на первичный военный успех Плантагенетов, включая разгром и пленение Иоана II, военная фортуна перешла к Валуа в более поздние годы войны. Самой известной фигурой этой войны является Жанна д’Арк. Война окончилась победой Валуа в 1453 году. Победа в столетней войне усилила французский национализм и французскую монархию. В течение периода, известного как Старый порядок, Франция превратилась в централизованную и абсолютную монархию. В течение последующих столетий Франция пережила Ренессанс и реформацию. В процессе религиозных войн Франция вновь вступила в стадию кризиса престолонаследия, когда последний прямой потомок Валуа на престоле, Генрих III, воевал против соперничавших группировок дома Бурбонов и дома Гизов. Генрих IV, отпрыск дома Бурбонов, вышел победителем из конфликта и, вступив на престол, основал династию Бурбонов. Французская колониальная империя начала свою историю в 16 столетии. Французская политическая власть достигла пика при правлении Людовика XIV, «Короля-Солнца», основателя дворца «Версаль». В конце 18 века монархия и присущие ей институты были свергнуты в ходе революции. Страна сначала превратилась в Республику, затем в Империю, которая была объявлена Наполеоном Бонапартом. После поражения в Наполеоновских войнах Франция прошла через ещё несколько трансформаций, пережив временную реставрацию монархии, затем преобразовавшись во Вторую Республику, затем во Вторую империю, и в более стабильную Третью республику, основанную в 1870 году. Франция была одной из держав Антанты в ходе Первой мировой войны, сражаясь бок о бок с Великобританией, Россией, Италией, Японией, США и остальными союзниками против Германии и Центральных держав. Франция входила в Союзнические силы в ходе Второй Мировой войны, но была завоёвана нацистской Германией в 1940 году. Третья республика была уничтожена, и большая часть страны контролировалась непосредственно Странами Оси, а на юге — коллаборационистским правительством Виши. В ходе освобождения в 1944 году, была провозглашена Четвёртая республика, но просуществовала она лишь полтора десятилетия. В ходе 1958 года, Четвёртая республика прекратила существование, и Шарлем де Голлем была провозглашена Пятая республика. В 1960-х годах в ходе процесса деколонизации многие французские колонии получили независимый статус. Некоторая часть из них сохранила за собой статус заморских департаментов и сообществ. Начиная со времён окончания Второй Мировой войны Франция является постоянным членом совета безопасности ООН и НАТО. Страна сыграла одну из важных ролей в процессе объединения Европы после 1945 года, который привёл к созданию Евросоюза. Несмотря на медленный экономический рост в последние годы и проблемы с национальными меньшинствами, Франция остаётся сильным экономическим, культурным, военным и политическим государством в начале 21-го столетия. (ru)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 13854 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 297199 (xsd:nonNegativeInteger)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 1073332903 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:wikiPageUsesTemplate
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • 프랑스 역사의 시작은 대체로 프랑크족의 왕 클로비스 1세(Clovis Ier)가 갈리아 지방의 가장 큰 부분을 정복했던 486년으로 알려져있다. 프랑크 정부 후의 프랑스 정부는 이 시기부터 중단 없이 존재해온 유럽에서 가장 오래된 국가이다. 만약 프랑스라는 이름이 공식적으로 대략 1190년이 돼서야 사용되었다면 필립 2세의 상서국이 왕을 가리키기 위하여 프랑크족의 왕(프랑스어: Roi des Francs) 이란 단어자리에 프랑스의 왕(프랑스어: Roi de France)이란 단어를 사용하기 시작했을때 프랑스라는 단어는 이미 일반적으로 사용되었을 것이다. (ko)
  • フランスの歴史(フランスのれきし、フランス語: Histoire de France)では、現在のフランス共和国の領土を構成する西ヨーロッパの領域の歴史を取り扱う。有史以前、古代ローマ帝国による支配、中世のフランク王国の建国と分裂、そしてフランス王国の成立と発展からフランス革命以降より現在の第5共和政に至る歴史である。 (ja)
  • تشيرأدوات حجرية إلى أن الإنسان كان موجودا في وقت مبكر في فرنسا ما لا يقل عن 1570000 سنة مضت. أول البشر حديثة ظهرت في منطقة 40000 سنة مضت. السجلات أول من كتب عن تاريخ فرنسا تظهر في العصر الحديدي. ما هو الآن في فرنسا يشكلون الجزء الأكبر من المنطقة المعروفة لدى الرومان وبلاد الغال. وأشار الكتاب الروماني وجود ثلاث مجموعات العرقية واللغوية الرئيسية في المنطقة: الاغريق، Aquitani، وBelgae و. وكان الإغريق، أكبر مجموعة وأفضل يشهد، وهو يتحدث الناس سلتيك ما يعرف في لغة الغالي. (ar)
  • Dějiny Francie začaly podle současných nálezů již zhruba před 1,8 miliony let, kdy se na území Francie objevili první lidé. První rozvinutější kultura tu nechala stopy již v paleolitu. Od 6. století př. n. l. žili na území Francie Keltové, kteří v následujících letech v podstatě splynuli s římskou říší v římské provincii Galii, takže od přelomu letopočtu hovoříme již o Galorománech. Během období stěhování národů se zdejší obyvatelstvo smísilo s Germány, kteří tu po pádu římské říše vytvořili své vlastní státy. Na jihu to byla Tolosánská říše Vizigótů, na severu kmeny Franků. Římský vliv však nezmizel a hlavním jazykem této oblasti zůstala latina (obohacená o galské a germánské prvky). (cs)
  • Die Geschichte Frankreichs umfasst die Entwicklungen auf dem Gebiet der Französischen Republik von der Urgeschichte bis zur Gegenwart. Sie beginnt in vorgeschichtlicher Zeit. So lassen sich altsteinzeitliche Wohnhöhlen in der Dordogne und Megalithkulturen in der Bretagne nachweisen. In der Bronzezeit drangen ab 700 v. Chr. Kelten ein. Cäsar eroberte von 58–51 v. Chr. Gallien und inkorporierte das Gebiet in das Römische Reich. Durch die Völkerwanderung im 5. Jahrhundert strömten Franken, Westgoten und Burgunder ins Land und passten sich der gallo-römischen Kultur an. Es folgte die Bildung des Fränkischen Reichs (5.–9. Jahrhundert) durch Chlodwig I., welcher um 500 das Christentum annahm. Pippin der Jüngere begründete 751 die Dynastie der Karolinger. Sein Sohn, Karl der Große (französisch Ch (de)
  • Η ιστορία της Γαλλίας αρχίζει με τις πρώτες εγκαταστάσεις ανθρώπων στο έδαφος της σημερινής Γαλλίας. Στις κοινότητες που εγκαταστάθηκαν από την Παλαιολιθική και τη Νεολιθική περίοδο, προστέθηκαν από το 700 π.Χ. και μετά διαδοχικά κύματα Κελτών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Ο Ιούλιος Καίσαρας κατέκτησε το 58-51 π.Χ. τη Γαλατία και ενσωμάτωσε την περιοχή στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Η άνοδος της απολυταρχίας κατά τον 17ο αιώνα χαρακτηρίζεται από τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' με την κυριαρχία της Γαλλίας να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη και σημαντική αύξηση της γαλλικής επικράτειας. (el)
  • Estas malfacile diri, kiam ekekzistis Francio: la Francoj efektive estas Gaŭloj, alidire Keltoj, kiuj en sia historio estis tiel venkitaj, ke ili perdis sian lingvon kaj sian nomon. Nuntempe en Francio la solaj loĝantoj, kiuj parolas keltan dialekton, estas la Bretonoj, kaj ili ne devenas el la Gaŭloj, kiuj iam vivis en Armoriko, sed el keltaj rifuĝintoj el la nuna Anglio, kiuj venis al la kontinento forpuŝite de anglaj kaj saksonaj invadantoj. (eo)
  • Frantziako historia gaur egungo Frantzia Europako estatuaren lurraldearen historia da. Frantzia izena 1190 inguruan agertu zen lehen aldiz, Philippe Auguste-ren kantzilertzak rex Francie rex Francorum tituluaren ordez erabiltzeari ekin zionean; Kapetoen leinuaren garaia izan zen hura. Lurraldea, 1204tik, regnum Francie (Frantziako erresuma) deitzen hasi zen. (eu)
  • La historia de Francia comienza en fuentes escritas durante la Edad del Hierro, cuando historiadores romanos llaman a la región la Galia. Esta estaba habitada principalmente por los galos, pueblos de origen celta que no mantenían una unidad política, rivalizaban entre ellos y usaban la escritura de manera marginal. Los galos realizaron varias incursiones fuera de sus territorios originales, entre ellas una invasión a Roma en el siglo IV a.C. (es)
  • The first written records for the history of France appeared in the Iron Age. What is now France made up the bulk of the region known to the Romans as Gaul. Greek writers noted the presence of three main ethno-linguistic groups in the area: the Gauls, the Aquitani, and the Belgae. The Gauls, the largest and best attested group, were Celtic people speaking what is known as the Gaulish language. (en)
  • Sejarah Prancis dimulai pada Zaman Besi. Yang menjadi tanah Prancis saat ini merupakan tanah yang pada zaman itu disebut oleh bangsa Romawi sebagai Galia. Para penyair Romawi mencatat bahwa terdapat tiga kelompok etno-linguistik utama di daerah Galia: kelompok Gaul, kelompok Aquitani, dan kelompok Belgae. Kelompok Gaul merupakan kelompok terbesar yang kemudian bahasa mereka digunakan oleh orang-orang Kelt. Prancis merupakan salah satu negara Entente Tiga di Perang Dunia Pertama, bertempur bersama Inggris, Rusia, Italia, Jepang, Amerika Serikat, dan Jerman serta Blok Sentral. (in)
  • L'histoire de la France commence avec les premières occupations humaines du territoire correspondant au pays actuel. Aux groupes présents depuis le Paléolithique et le Néolithique, sont venues s'ajouter, à l'Âge du bronze et à l'Âge du fer, des vagues successives de Celtes, puis au IIIe siècle de peuples germains (Francs, Wisigoths, Alamans, Burgondes) et au IXe siècle de scandinaves appelés Normands. (fr)
  • La storia della Francia può essere suddivisa in vari periodi. Nonostante la Francia sia una tra le nazioni più antiche d'Europa, essa si configura in quanto tale solo a partire dal Medioevo, peraltro senza che sia possibile individuarne una data di nascita precisa e irrefutabile. La fondazione della Francia risale, al 486, quando il re dei Franchi Clodoveo conquistò la maggior parte della Gallia; da altri, al IX secolo, a seguito dello smembramento dell'Impero carolingio; da altri ancora agli inizi dell'età bretone (XI-XII secolo), con la diffusione e il consolidamento di una lingua ed una civiltà comuni nella massima parte dell'attuale Francia settentrionale. Il termine "Francia" venne impiegato per la prima volta in forma ufficiale a partire dal 1190, quando Filippo Augusto iniziò ad ess (it)
  • Historia Francji – obejmuje dzieje państwa francuskiego do XXI wieku. W starożytności zamieszkujące tereny obecnej Francji plemiona celtyckich Galów znalazły się pod panowaniem Rzymian. W V w. n.e. większość zromanizowanango obszaru Galii zajęły plemiona germańskie (Frankowie, Wizygoci, Burgundowie, Alemanowie). Pod koniec V i na początku VI w. tereny Galii zostały podbite przez króla Franków Chlodwiga z dynastii Merowingów, który w 496 r. przyjął chrzest w obrządku katolickim. Po śmierci Chlodwiga I (511) państwo Franków zostało podzielone między jego synów. Stopniowo następował upadek znaczenia dynastii Merowingów. Okres świetności państwa frankijskiego nastąpił pod rządami dynastii Karolingów, zwłaszcza pod panowaniem koronowanego w 800 r. w Rzymie na cesarza Karola Wielkiego. (pl)
  • Dit artikel geeft beknopt en chronologisch de geopolitieke en culturele ontwikkelingen van de geschiedenis van Frankrijk weer. Sinds het Verdrag van Verdun in 843 kent Frankrijk enige continuïteit als bestuurlijke en culturele eenheid. Frankrijk is daarmee de oudste nog bestaande geopolitieke factor in de Europese machtsverhoudingen. Parijs is al sinds 508 een hoofdstad, door toedoen van de Frankische koning Clovis I. De landsgrenzen liggen sinds de Vrede van Nijmegen in 1678 redelijk vast. Ze vallen voor een groot deel samen met natuurlijke grenzen. Corsica werd echter pas in de tweede helft van de 18e eeuw een deel van Frankrijk. Naast de Germaanse Franken, die hun naam aan het land hebben nagelaten, leefden nog vele andere stammen, volken en groeperingen in wat nu Frankrijk genoemd word (nl)
  • A história da França tem suas raízes no período Paleolítico, ainda na Pré-história. As culturas mais antigas são as do paleolítico (50 000-8 000 a.C.), que deixaram rica herança artística de pinturas rupestres, como as de Lascaux. Os gregos, no século VII a.C., estabeleceram uma colônia em Marselha e negociaram com o interior através do vale do Ródano. No século V a.C. a cultura de La Tène se estendeu do leste da Gália a todo o resto do mundo celta. (pt)
  • Frankrikes historia utmärks av landets inre motsättningar och dess konflikter med sina grannländer. En tusenårig konsolideringsperiod föregick den egentliga statsbildningen och med sitt centrala läge i Europa har Frankrike varit involverat i återkommande krig mot alla sina grannländer. Även Frankrikes inre konflikter och politiska omvälvningar har haft mycket stor inverkan på resten av världen. I den franska politiken har genom historien regioner stått mot regioner, religion mot religion, kyrka mot stat, kungar mot påvar, stat mot individer, landsbygd mot stad och det brukar sägas att Frankrike skapades trots sig självt, att alla fransmän älskar sitt land men samtidigt anklagar alla landsmän för att inte göra det. Det beror delvis på att många regioner under lång tid delat gemensam histori (sv)
  • Франція - одна з найбільших країн Європи та Західної Європи зокрема. В доісторичні часи її населяли різноманітні племена та народи, зокрема такі як лігури, аквітани. Починаючи з 3 - го тис. до н.е. зі сходу на її землі почали проникати племена індоєвропейської мовної сім'ї. Представники цієї сім'ї - кельти в 6 - 5 ст. до н.е. завершили в основному завоювання території сучасної Франції. Відтоді вона мала назву Галлія. Край пануванню кельтів поклало римське завоювання в 1 ст. до н.е. на чолі з Юлієм Цезаром. В результаті змішування мови місцевого населення з латинською мовою римлян виникла мова романської групи, яку зараз зветься французька мова. Під час розпаду Західної Римської імперії Галлію завоювали германські племена, найсильнішими з яких виявились франки. Від їх назви Галлію почали на (uk)
  • В истории Франции каменные орудия труда указывают на пребывание древних людей на территории уже 1,7 млн лет назад.Первые люди современного вида появляются в регионе примерно 40 000 лет назад. Первые записи, касающиеся региона современной Франции, относятся к Железному веку. Территория, в пределах которой расположена современная Франция, являлась основной частью региона, известного древним римлянам как Галлия. Римские писатели упоминают три основных этно-лингвистических группы, проживавшие в данном регионе: галлы, аквитаны и белги. Галлы, самая крупная и хорошо задокументированная в источниках группа, были кельтами, говорившими на галльском языке. (ru)
  • 法国歷史开始于人类第一次踏足这片后来被称为法兰西的土地。从旧石器时代和新石器时代起,就陆续有人定居于此。到了青铜器时代和铁器时代,凯尔特人又源源不断地涌入。后来,公元三世纪时,日耳曼人(法蘭克人,西哥特人,阿拉曼人,勃艮第人)来到这里;公元四世纪,来自斯堪的纳维亚的諾曼人也加入了这一族群。 法兰西这个名字来自于一支叫法蘭克的日耳曼部落。公元500年左右,撒利族法兰克的国王克洛维在兰斯受洗,皈依基督,从而使法兰克的王权同天主教会形成联盟。这一事件影响深远,法国直到1905年才实现政教分离。克洛维合并了法兰克的撒利族和里普利安族两个部落,在高卢和日耳曼尼亚征服了广袤的土地,建立了法兰克王国,开启了墨洛溫王朝。他的后代使法兰克王国的领土进一步扩大。公元751年,墨洛溫王朝被加洛林王朝取代,但这并未影响到法兰克王国扩张的步伐,尤其是查理曼,他征服了德意志的北部(萨克森)、奥地利、以及意大利。公元843年,加洛林帝国被查理曼的三个孙子瓜分,通过《凡尔登条约》,秃头查理获得了西法蘭克王國。公元987年,于格·卡佩成为西法兰克国王,建立了第三个法兰克王朝——卡佩王朝。腓力二世及其以后的国王为法蘭西王國的领土统一提供了新的动力,从购买多菲内(1349年),到兼并阿尔萨斯(1648—1681年),将法蘭西王國的东部边界从罗讷河推到阿尔卑斯山,从索恩河推到莱茵河。 (zh)
rdfs:label
  • History of France (en)
  • تاريخ فرنسا (ar)
  • Història de França (ca)
  • Dějiny Francie (cs)
  • Ιστορία της Γαλλίας (el)
  • Geschichte Frankreichs (de)
  • Historio de Francio (eo)
  • Historia de Francia (es)
  • Frantziako historia (eu)
  • Histoire de France (fr)
  • Sejarah Prancis (in)
  • Storia della Francia (it)
  • フランスの歴史 (ja)
  • 프랑스의 역사 (ko)
  • Geschiedenis van Frankrijk (nl)
  • História da França (pt)
  • Historia Francji (pl)
  • История Франции (ru)
  • Frankrikes historia (sv)
  • Історія Франції (uk)
  • 法國歷史 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:academicDiscipline of
is dbo:genre of
is dbo:nonFictionSubject of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:fields of
is dbp:genre of
is dbp:knownFor of
is dbp:mainInterests of
is dbp:sovereigntyType of
is dbp:subDiscipline of
is dbp:subject of
is dc:subject of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of
Powered by OpenLink Virtuoso    This material is Open Knowledge     W3C Semantic Web Technology     This material is Open Knowledge    Valid XHTML + RDFa
This content was extracted from Wikipedia and is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License