Hisham ibn Abd al-Malik (Arabic: هشام بن عبد الملك‎, romanized: Hishām ibn ʿAbd al-Malik; 691 – 6 February 743) was the tenth Umayyad caliph who ruled from 724 until his death in 743. When he was born in 691 his father named him after his mother.

Property Value
dbo:abstract
  • هشام بن عبد الملك الأموي القرشي :(71-125 هـ) (691 م - 743 م) كان عاشر خلفاء بني أمية (حكم: 105-125 هـ/724-743 م)، في عهده بلغت الإمبراطورية الإسلامية أقصى اتساعها، حارب البيزنطيين واستولت جيوشه على ناربونه وبلغت أبواب بواتيه (فرنسا) حيث وقعت معركة بلاط الشهداء. ولد في دمشق. بويع للخلافة بعد وفاة أخيه يزيد عام 723 م. وتزايدت في عهده العصبية القبلية بين المضرية واليمانية، واشتعلت فتن وثورات عديدة في أنحاء الدولة: ثورة الخوارج والشيعة في الكوفة (بقيادة زيد بن علي بن الحسين)، والبربر في المغرب؛ وكذلك اضطربت الفتن في بلاد ما وراء النهر. في عهده صار للدولة الأموية، إضافة للعاصمة الدائمة ومقر الخلافة دمشق، عاصمة صيفية وهي مدينة الرصافة على نهر الفرات بسوريا تسمى عرفت بأنها جنات وبساتين مصغرة عن بساتين دمشق. اهتم هشام بن عبد الملك بتنظيم الدواوين، وعمل على رعاية العلم والثقافة، وترجمت في عهده الكثير من المؤلفات. عمل على إصلاح الزراعة فجفف المستنقعات وزاد مساحة الأراضي المزروعة على ضفاف الأنهار وفي أرجاء الدولة. واهتم بالتوسعات، وحقق العديد من الانتصارات على الروم وفي جنوبي بحر الخزر. تميز عهده بسيادة الأمان في بلاد الشام وأرجاء البلاد الإسلامية. توفي بالرصافة، ويعتبر آخر الخلفاء الأمويين الأقوياء. (ar)
  • Hišám (691, Damašek – 6. března 743, Damašek) celým jménem Hišám ibn Abdulmalik. Arabský chalífa z rodu Umajjovců v letech 724–743, další ze synů chalífy Abdulmalika. (cs)
  • Hixam ibn Abd-al-Màlik o, tot simplement, Hixam —en àrab هشام بن عبد الملك, Hixām ibn ʿAbd al-Malik— (691-6 de febrer del 743) fou califa omeia marwànida de Damasc (724-743). Era fill d'Abd-al-Màlik ibn Marwan i d'Aixa bint Hixam, i va portar el nom pel seu avi matern. Fou el quart germà en l'orde successori després d'Al-Walid I, Sulayman i Yazid. Quan va pujar al tron Yazid II (720) fou designat hereu i va succeir al seu germà el gener del 724. Va nomenar governador de l'Iraq a Khàlid ibn Abd-Al·lah al-Qasrí, de fidelitat garantida, que va governar 15 anys i va fer una bona tasca a la província amb grans millores agrícoles i noves zones de regadiu. Al Khurasan, aturada ja l'expansió, calia fer front a la contraofensiva turca i per això es van produir canvis freqüents de governador de la província: 1. * Àssad ibn Abd-Al·lah 723-727 (germà de Khàlid al-Qasrí governador de l'Iraq) 2. * Khàlid ibn Abd-Al·lah 727-730 (Aixras ibn Abd-Al·lah as-Sulamí?) 3. * Al-Junayd ibn Abd-Al·lah al-Murrí 730-734 (o Djunayd ibn Abd al-Rahman al-Murri) 4. * Asim ibn Abd-Al·lah al-Hilali 734-735 5. * Àssad ibn Abd-Al·lah 735-738 (segona vegada) 6. * Nasr ibn Sayyar 738-748 Tots van haver de fer front a l'amenaça dels türgesh (Turcs Occidentals) dirigits pel cap Bagha Tarkhan (anomenat Kursūl a les fonts àrabs) i després pel kakhan Su-lu (que podria ser Mogilian Bilghe Khan, 716-734 o Iolligtegin Izhan Khan 734-739). Els turcs van obtenir diverses victòries especialment el 730 i 732 però els àrabs van aconseguir una victòria decisiva a Kharistan prop de Shuburkan (a l'oest de Balkh) el 737. A l'any següent Nasr ibn Sayyar va portar al seu exèrcit fins al Yaxartes mentre que amb certes mesures fiscals va millorar la situació econòmica i política de la província. Khàlid al-Qasrí fou finalment deposat com a governador de l'Iraq el 738 i substituït pel seu rival Yússuf ibn Úmar ibn Hubayra ath-Thaqafí. El 740 Yússuf va haver de reprimir la revolta alida de Zayd ibn Alí, que fou mort a Kufa en un petit combat. Fou la més rellevant de les petites revoltes alides o dels kharigites que es van produir en temps d'Hixam. Abu-Uqba al-Jarrah ibn Abd-Al·lah al-Hakamí fou nomenat governador d'Armènia i Azerbaidjan (729). Els khàzars van envair aquestos territoris i el 730 el governador es va enfrontar amb els invasors a Ardabil durant uns quants dies de novembre i desembre del 730, batalla que va perdre, i en la que va morir. Els khàzars van ocupar Azerbaidjan temporalment i la seva cavalleria va arribar fins a Mossul. L'arribada de reforços dirigits per Said al-Haraixí i després per Màslama ibn Abd-al-Màlik i Marwan ibn Muhàmmad, nomenat altre cop pel govern (fou l'antecessor de Abu Ukba) va aconseguir rebutjar als khàzars. Van seguir les campanyes del Caucas quan Màslama va envair Khazària i va arribar fins a les boques del Volga, i després es va retirar fins a la fortalesa de Derbent on va arribar amb les forces justes (731). Fou Màslama qui va fundar la ciutat de Derbent al costat de la fortalesa. La frontera amb els romans d'Orient va romandre zona de guerra però sense operacions destacades. Les expedicions dels guerres de l'islam, els ghazis, van produir efectes menors i alguna derrota sonada com la d' el 1740 amb la mort de l'històric ghazi Sayyid al-Battal. Al Magreb van governar Bixr ibn Safwan al-Kalbí (720-728) i Ubayda ibn Abd-ar-Rahman al-Salamí (728-734); llavors sota Ubayd-Al·lah ibn al-Habhab al-Salulí (734-741) el règim d’explotació fiscal va esdevenir insuportable i el 740/741 va esclatar una gran revolta dels berbers kharigites; els rebels van causar una greu derrota a l'exèrcit àrab prop de Tànger. Quan Hisham se'n va assabentar va enviar un nou governador, Kulthum ibn Iyad al-Quxayrí (741-742), amb un exèrcit, però aquest exèrcit fou aniquilat pels berbers a la riba del Sebu. El nebot de Kulthum, Baldj ben Bishr, amb les restes de l'exèrcit, va poder arribar a Ceuta, però Kulthum va morir a la lluita. Hàndhala ibn Safwan, governador d'Egipte, fou enviat a l'Ifriquiya per orde del califa Hixam (gener del 742) deixant el govern d'Egipte a Hafs ibn al-Walid ibn Yússuf al-Hadhramí. Va arribar a temps de rebutjar els rebels que amenaçaven Kairuan; després d'estar un temps dins la ciutat va fer una sortida i va derrotar decisivament el grup d'atacants dirigits per Abd-al-Wàhid ibn Yazid al-Hawwarí a la vila d'al-Asnam (potser Djalula) i al grup de Ukkaixa ibn Ayyub al-Fazarí a al-Karn. Ukkaixa fou capturat i executat (abril o maig del 742). Tot i aquesta victòria el domini omeia ja no es va tornar a estendre cap al Marroc i Algèria occidental. Els valins (anomenats també emirs dependents) d'al-Àndalus depenien dels emirs o governadors d'Ifriquiya però ara el poder el van disputar els berbers, iemenites i sirians (que havien arribat el 741 dirigits per Baldj ibn Bishr). Entre el 741 i el 756 (quan es va establir l'emirat independent) el poder omeia a la província fou força nominal. Va construir diversos palaus entre els quals: * Kasr al-Hayr al-Sharki, a l'est de Palmira, i Kasr al-Hayr al-Gharbi a l'oest. * . * Khírbat al-Màfjar. * . Va voler fer reconèixer com a hereu a un dels seus fills, primer el gran Muàwiya i quan va morir, al petit , però va haver d'acceptar la successió pel seu nebot , designat ja com a hereu per Yazid II, i que era molt oposat en gustos i caràcter a Hixam. Va morir d'una angina de pit al seu palau de Rusafa el 6 de febrer del 743. (ca)
  • Ο Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (691 - 6 Φεβρουαρίου 743) ήταν Άραβας χαλίφης που βασίλευσε για 19 χρόνια στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών. Διαδέχτηκε τον αδερφό του Γιαζίντ Β΄ το 724 και βασίλευσε μέχρι τον θάνατο του το 743, οπότε και θα τον διαδεχτεί ο ανιψιός του, Ουαλίντ Β΄. Η βασιλεία του αποτέλεσε το απώγειο των Ομεϋαδών, αλλά εμφάνισε και τα πρώτα σημάδια υπερεπέκτασης, με βαριές στρατιωτικές ήττες ενάντια στους Φράγκους, Βυζαντινούς, Χαζάρους, και στην Υπερωξειανή, καθώς και την ένταση εσωτερικών αντιθέσεων, τόσο μεταξύ των αντιπάλων αραβικών φυλετικών ομάδων των Υεμενιτών και Κάυς, όσο και με την στη Βόρειο Αφρική. Σύντομα μετά τον θάνατό του ξέσπασε ο Γ' Ισλαμικός Εμφύλιος Πόλεμος, που οδήγησε στην πτώση των Ομεϋαδών από την . (el)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (Arabic: هشام بن عبد الملك‎, romanized: Hishām ibn ʿAbd al-Malik; 691 – 6 February 743) was the tenth Umayyad caliph who ruled from 724 until his death in 743. When he was born in 691 his father named him after his mother. (en)
  • Hischām ibn ʿAbd al-Malik (arabisch هشام بن عبد الملك, DMG Hišām ibn ʿAbd al-Malik * 691; † 743) war der zehnte und letzte bedeutende Kalif der Umayyaden (724–743). (de)
  • Hisham ibn Abd al-Málik, en árabe, هشام بن عبد الملك (Damasco, 691-Resafa; 6 de febrero de 743) fue califa omeya que gobernó a partir del 724 hasta su muerte en 743. (es)
  • Hixam ibn Abd al-Malik (arabieraz: هشام بن عبد الملك‎; 691- 743ko otsailaren 6a) omeiatar kalifa izan zen. Bere agintaldian arteak babestu zituen baina, ikuspegi militar baten aldetik, ez zuen zorte ona izan. (eu)
  • Hisyam bin 'Abdul-Malik (691 – 743; umur 51–52 tahun; bahasa Arab: هشام بن عبد الملك‎) adalah khalifah yang berkuasa sejak tahun 724 sampai 743. Dia berasal dari Bani Umayyah cabang Marwani. Hisyam juga merupakan putra terakhir 'Abdul Malik yang menjadi khalifah. Di antara para khalifah Umayyah yang berkuasa dari Syria, Hisyam menjadi satu dari tiga khalifah yang memiliki masa kekuasaan terlama, dua yang lain adalah Mu'awiyah bin Abu Sufyan dan 'Abdul Malik bin Marwan. Mewarisi tampuk kepemimpinan dari salah satu negara terluas di dunia berikut segala permasalahan yang ada, Hisyam cukup berhasil mempertahankan kestabilan kekhalifahan. (in)
  • Hichām ou ʾAbū Al-Walīd Hichām ibn ʿAbd Al-Malik (en arabe : أبو الوليد هشام بن عبد الملك), né en 691 et mort le mercredi 6 février 743, est le dixième calife omeyyade. Il succède à son frère Yazīd II en 724. Il est le quatrième fils de ʿAbd Al-Malik à devenir calife. Son assez long règne marque l'apogée militaire du Califat omeyyade. (fr)
  • Hishām ibn ʿAbd al-Malik (691 – 743), fu un califfo omayyade, che governò l'impero islamico per quasi vent'anni (dal gennaio 724, quando succedette al fratello Yazīd II, al 743). (it)
  • ヒシャーム・イブン・アブドゥルマリク(691年 - 743年2月6日)は、ウマイヤ朝の第10代カリフ(在位:724年 - 743年)。 (ja)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691– - 743) (Arabisch: هشام بن عبد الملك) was een kalief van de dynastie van de Omajjaden die van 724 tot zijn dood in 743 regeerde over het Arabische Rijk. Na de dood van zijn broer Yazid II werd Hisham de nieuwe kalief. Hij was een goed en bekwaam heerser. Hij had, net als zijn oudere broer Walid I, een voorliefde voor de kunst en Hisham liet verschillende paleizen bouwen. Drie voorbeelden hiervan zijn het Paleis van Hisham in Jericho (Palestina), Qasr al-Chair al-Sharqi en Qasr al-Chair al-Gharbi. Tijdens zijn regering vond de (719-759) plaats. (zie Karel Martel). Ook vond de Grote Berberopstand plaats. Hisham werd na zijn dood opgevolgd door zijn neef Walid II. Een kleinzoon van Hisham Abd al-Rahman I werd de stichter van de Omajjaden van Andalusië. (nl)
  • Hiszam ibn Abd al-Malik, arab. هشام بن عبد الملك, (ur. 691 w Damaszku – zm. 6 lutego 743 w Ar-Rusafa) – dziesiąty kalif z dynastii Umajjadów, panujący od stycznia 724 aż do śmierci. Był synem kalifa Abd al-Malika (685 - 705) i A'iszy Bint Hiszam z rodu , która nadała mu imię po swoim ojcu. W porządku sukcesji poprzedzali Hiszama jego starsi bracia, Al-Walid (705 - 715), Sulajman (715 - 717) i Jazid (720 - 724), a jego wstąpienie na tron poprzedziło też panowanie Umara ibn Abd al-Aziza (717 - 720). Hiszam został mianowany następcą tronu w roku 720 przez Jazida i został kalifem po jego śmierci w styczniu 724 roku. Według niektórych źródeł objęcie władzy zawdzięczał poparciu swojego brata, słynnego wodza . Długie panowanie Hiszama jest tradycyjnie uznawane za "ostatni okres pomyślności i splendoru kalifatu Umajjadów". Hiszam namiestnikiem kluczowej prowincji Iraku mianował , którego porównuje się czasem z jego wielkimi poprzednikami na tym stanowisku, i Hadżdżadżem ibn Jusufem. Chalid zrobił wiele dla ekonomicznej pomyślności Iraku i podczas jego rządów w regionie panował spokój. Dopiero w roku 737 musiał on stłumić pomniejsze szyickie i charydżyckie rewolty, w rezultacie których pojmał i wysłał na egzekucję do Damaszku m.in. czołowego przedstawiciela . W roku 738 Chalid został oskarżony o przywłaszczenie sobie olbrzymiej sumy i namiestnikiem Iraku został , który prowadził politykę bezlitosnej eksploatacji prowincji. W roku 740 Jusuf krwawo stłumił powstanie Alidów, któremu przewodził . Ten ostatni zginął w walce, ale to od niego wziął swój początek zajdycki odłam szyizmu. "Poza tą rewoltą i pewnymi innymi niewielkimi szyickimi i charydżyckimi aktami buntu wewnętrzny spokój imperium za Hiszama nie był poważnie zagrożony". Najpoważniejszym zagrożeniem dla kalifatu podczas panowania Hiszama były najazdy Chazarów na położone blisko centrum państwa Armenię i Azerbejdżan. Pierwszy wielki najazd Chazarów na Armenię miał miejsce w roku 722 i w następnym roku Arabowie przeprowadzili kontratak, który wyparł Chazarów za Kaukaz. W roku 725 Maslama został mianowany namiestnikiem Armenii i Azerbejdżanu i z sukcesem odparł szereg chazarskich ataków, a w roku 727 najechał nawet terytoria nieprzyjaciela. Następca Maslamy na stanowisku namiestnika, , zginął w bitwie z Chazarami pod Ardabilem w roku 730. W wyniku tej straszliwej klęski spustoszony został cały Azerbejdżan, a oddziały tureckich koczowników dotarły nawet w rejon Mosulu. Hiszam zmobilizował wszystkie możliwe siły i w następnym roku odbił Azerbejdżan, zaś w roku 732 mianował namiestnikiem Armenii i Azerbejdżanu swojego kuzyna Marwana ibn Muhammada (744 - 750), przyszłego ostatniego kalifa z dynastii Umajjadów. Okazał się on zdolnym wodzem, któremu udało się ustabilizować granicę pomiędzy kalifatem a Chazarami. W roku 737 Marwan przeprowadził kampanię, podczas której zapuścił się daleko na terytorium przeciwnika i zdobył stolicę Chazarów, położony w delcie Wołgi Itil. Arabowie byli tak zdesperowani w swoim poszukiwaniu pomocy przeciwko Chazarom, że Marwan przyznał Armenii właściwie pełną autonomię pod przywództwem księcia (732 - 748) z rodu Bagratydów. Chazarowie działali jako sprzymierzeńcy Bizancjum i Hiszam powrócił do dawnej praktyki corocznych wypraw łupieżczych na terytorium Anatolii. W roku 725 syn Hiszama Mu'awija dotarł ze swoją armią aż do Dorylaion, podczas gdy arabska flota zaatakowała Cypr. W roku następnym Maslama splądrował Kapadocję, po czym Mu'awija dotarł aż do Nicei. W roku 730 muzułmanie ponownie najechali Kapadocję, a w roku 732 złupili Paflagonię. W roku 739 zdobyto Ancyrę, było to jednak ostatnie bizantyńskie miasto kiedykolwiek zajęte przez Umajjadów. W roku 740 Bizantyńczycy dowodzeni przez cesarza Leona III (717 - 741) i jego syna Konstantyna (741 - 775) zniszczyli arabską armię w bitwie pod Akroinon w pobliżu Amorion. Poległ wówczas m.in. słynny już wówczas wojownik świętej wojny z Bizantyńczykami , który miał się stać później głównym bohaterem arabskiego romansu rycerskiego Sirat Zat al-Himma i tureckiego eposu Seyyid Battal. Po tej klęsce Hiszam osobiście stanął na czele armii by bronić przed Bizantyńczykami Malatyi, jednak wszelka myśl o podbojach w Azji Mniejszej musiała zostać porzucona. W Azji Środkowej po śmierci jej zdobywcy w roku 715 Arabowie znajdowali się w defensywie, z trudem opierając się naporowi tureckich . W Mawarannahrze Turcy połączyli swoje siły z sogdyjskimi powstańcami i "do roku 728 jedynymi miejscami w dolinie rzeki Zarafszan, które pozostały w rękach muzułmańskich, były wielkie warowne miasto w Samarkandzie i mniejsze ufortyfikowane miasteczka Dabusijja i Kamardża [...] De facto utracono nawet Bucharę". W roku 731 nowy namiestnik Chorasanu, , poniósł dotkliwą klęskę walcząc z Türgeszami w tzw. i Arabowie z trudem utrzymali Samarkandę. Ich sytuacja jeszcze się pogorszyła, kiedy w roku 734 część arabskich wojowników pod wodzą niejakiego zbuntowała się przeciwko władzy namiestników. "Lata rewolty Harisa (734 - 736) oznaczają największy kryzys w dziejach arabskiego podboju Transoksani. Wydaje się, że utracono wszystkie terytoria za rzeką [tj. Amu-darią] z wyjątkiem Kesz. Odnosi się wrażenie, że sogdiański król Gurak był nawet w stanie odzyskać kontrolę nad swą dawną stolicą w Samarkandzie". Hiszam powierzył nadzór nad prowincjami wschodnimi Chalidowi ibn Abd Allahowi al-Kasriemu, który w tej trudnej sytuacji oddał namiestnictwo Chorasanu swojemu bratu . Asad starał się przekonać do muzułmanów miejscowych irańskich książąt, w czym dzięki swoim zdolnościami dyplomatycznym odniósł spore sukcesy. Tradycja przypisuje mu nawrócenie na islam zarówno , protoplasty rodu , jak i Samanchody, przodka Samanidów. Kiedy w grudniu roku 737 Türgeszowie najechali Asad pokonał ich w stojąc na czele armii złożonej z połączonych sił arabskich i kontyngentów lokalnych władców. Była to jedynie większa potyczka, jednak w rok po niej kagan Türgeszów, Sulu, został zamordowany przez swojego podwładnego, Kursula, i państwo Türgeszów rozpadło się. Asad zmarł w roku 738, jednak jego następca, Nasr ibn Sajjar, kontynuował jego politykę, i uwolnionym od naporu Turków Arabom udało się zabezpieczyć swoje panowanie w Azji Środkowej. Pomimo wielu pojedynczych niepowodzeń, ostatecznie zatem Arabowie za panowania Hiszama umocnili swoją pozycję na Wschodzie. Inaczej stać się miało na Zachodzie. W roku 725 namiestnik Al-Andalus, , poprowadził wyprawę, która zapuściła się daleko w głąb południowej Galii, a następnie doliny Rodanu, zdobywając Carcassonne, Nîmes i Autun. Jednakże już w roku 732 kolejna ambitna wyprawa muzułmanów została pokonana przez Karola Młota w bitwie pod Poitiers, w której zginął ówczesny namiestnik Al-Andalus, Abd ar-Rahman al-Ghafiki. Kluczowe dla sytuacji Arabów na Półwyspie Iberyjskim miały się jednak okazać wydarzenia na terenie Maghrebu. Odpowiedzią na próbę zaprowadzenia surowego fiskalnego reżimu przez namiestnika Ifrikiji było wielkie powstanie Berberów, które "objęło terytoria od Hiszpanii do Tunezji". Wielu z berberskich powstańców występowało pod hasłami charydżyckimi, jednak "przyczyny rewolty miały więcej wspólnego z nierównym traktowaniem Berberów przez ich arabskich zdobywców niż problemami doktrynalnymi dotyczącymi przywództwa muzułmańskiej społeczności". Berberscy rebelianci początkowo w roku 741 zajęli Tanger i Tilimsan, po czym rozgromili wysłaną przeciwko nim przez Ubajd Allaha armię w tzw. "", nazywanej tak od wielkiej liczby arabskich wojowników, którzy w niej zginęli. W odpowiedzi na tą klęskę Hiszam zmobilizował nową armię pod wodzą w Syrii i Egipcie, jednak także i ona poniosła druzgocącą porażkę z rąk Berberów w , w której Kulsum zginął. W międzyczasie Berberowie stacjonujący w al-Andalus również się zbuntowali i namiestnik prowincji pokonał ich jedynie dzięki połączeniu sił z resztkami armii Kulsuma, które na Półwysep Iberyjski przeprowadził jego bratanek, . Przybycie licznej grupy Syryjczyków do Al-Andalus szybko jednak doprowadziło do wybuchu walk pomiędzy nimi a miejscowymi Arabami. Tymczasem w Maghrebie kolejnemu wysłanemu przez Hiszama namiestnikowi, , udało się w roku 742 pokonać powstańców i odzyskać dla kalifatu przynajmniej Ifrikiję. Niemniej w roku 743 Berberowie zajęli Trypolis, a , dowódca, który przeżył "bitwę szlachetnych", powrócił z al-Andalus i zagarnął władzę jako niezależny namiestnik Maghrebu. Ta wielka rebelia Berberów oznaczała, że "ani Berberowie, ani Arabowie nie byli w stanie poświęcić zasobów ludzkich na rozszerzanie podbitego terytorium na zimne i nieprzyjazne pola i lasy Północy", co było być może najważniejszą przyczyną zaniechania muzułmańskiej ekspansji na terytorium Galii. Panowanie Hiszama było okresem ekspansji administracji państwa, co jednak czasami prowadziło do wybuchu niezadowolenia opierającej się pomniejszaniu sfery jej autonomii ludności, czego najwymowniejszym przykładem była rewolta Berberów w Maghrebie. Kalif starał się prowadzić politykę równoważenia wpływów plemiennych stronnictw i , obsadzając stanowiska w administracji przedstawicielami obu ugrupowań. Pozostawił po sobie opinię ortodoksyjnego muzułmanina, prześladującego i przyjaźniącego się z wielkimi tradycjonistami swoich czasów, i . Był także zainteresowany historycznymi i administracyjnymi tradycjami Sasanidów, oraz miał wpływ na tworzenie arabskiego stylu kancelaryjnego przez jego sekretarzy, Abrasza al-Kalbiego i jego ucznia Abd al-Hamida. W sferze kultury najtrwalszym dziedzictwem Hiszama być może były jednak stworzone za jego panowania budowle. Budownictwo było jego pasją i w szczególności wiele z pozostawionych przez Umajjadów pustynnych zamków powstało w okresie jego władzy. Hiszam starał się zapewnić sukcesję po sobie swoim synom, najpierw Mu'awiji, a potem Maslamie, którzy jednak obaj przedwcześnie zmarli. W tej sytuacji pogodził się z faktem, że jego następcą będzie Al-Walid ibn Jazid (743 - 744), przeznaczony do tej roli jeszcze przez swojego ojca. Przed swoją śmiercią zdążył jednak zantagonizować bratanka, który miał całkowicie odmienną osobowość i zainteresowania, przeciwko sobie i swojej wizji kalifatu. Hiszam zmarł na atak serca w swojej rezydencji w Ar-Rusafa. Spośród jego synów miał odegrać istotną rolę w walkach sukcesyjnych w ostatnim okresie istnienia kalifatu Umajjadów. Wnuk Hiszama, Abd ar-Rahman ibn Mu'awija (756 - 788), został założycielem linii Umajjadów hiszpańskich. (pl)
  • Hixam, Hixeme ou Híxem ibne Abdal Malique (em árabe: هشام بن عبد الملك, lit. 'Hisham ibn Abd al-Malik') foi o décimo califa omíada e que reinou de 723 até a sua morte em 743. Como seu irmão Ualide I, Hixam foi um grande patrono das artes, estimulando a tradução de diversas obras primas da literatura e da ciência para o árabe. Ele também foi um defensor da educação e construiu muitas escolas por todo o império. Hixam morreu de difteria numa quarta-feira, 6 de fevereiro de 743 e foi sucedido por seu sobrinho Ualide ibne Iázide ibne Abdal Malique (Ualide II). (pt)
  • Хиша́м ибн Абдул-Ма́лик (араб. هشام بن عبد الملك‎;691 — 6 февраля 743) — омейядский халиф, правивший с 723 по 743 годы. Мать дала ему имя в честь своего отца. Унаследовав халифат от своего брата Язида II, Хишам столкнулся со многочисленными проблемами: поражения от хазар (Битва при Ардебиле) на Кавказе и от тюргешей («День Жажды» и Битва на перевале Тахтакарача) в Средней Азии, восстание индуистов Синда под руководством Джай Сингха. С разной степенью успех был достигнут на большинстве фронтов. При Хишаме была восстановлена практика обложения населения налогами, упразднённая Умаром ибн Абдул-Азизом. Эта мера позволила Халифату на время восстановить свою экономическую мощь. В сельском хозяйстве были предприняты меры по расширению системы искусственного орошения. Восстания на востоке государства, носившие при ал-Валиде и Сулеймане единичный характер, испытывавшие тенденции к объединению при Умаре II и Йазиде II, при Хишаме стали сливаться в единые фронта — наиболее крупные из которых произошли в Мавераннахре (736—737) и (740—742). (ru)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (född 691, död 743) var en umayyadisk kalif som regerade från 723 till sin död. Det kalifat Hisham ärvde av sin bror Yazid II var fyllt med problem. Hisham visade sig dock vara en god administratör och under sin långa regeringstid stärkte han den umayyadiska makten och effektiviserade styret. Han återupptog också de reformer som påbörjats av . Liksom sin bror var Hisham en konstens beskyddare och genom att låta bygga fler skolor och ombesörja översättningen av många viktiga litterära och vetenskapliga skrifter till arabiska understödde han också bildningsnivå i imperiet. Han införde en mer strikt tolkning av sharia och såg också till att den tillämpades även inom den umayyadiska släkten, vilket kan vara förklaringen till att han var mer framgångsrik än sin bror Yazid. På den militära fronten kunde Hashim återta de umayyadiska provinserna i Indien genom att skicka trupper som gjorde slut på det hinduiska upproret i Sind under . I Spanien fick han slut på de konstanta interna oroligheterna. Han skickade en stor armé till Frankrike men hans inledande framgångar slutade med ett förkrossande nederlag mot Karl Martell i slaget vid Poitiers 732. Ett berberuppror i Nordafrika slutade med 100 000-tals döda upprorsmän och gjorde slut på de berbiska upproren under lång tid. Hisham slog även ned en revolt lett av Husayn bin Alis sönsöner genom att besegra armé. Trots Hishams framgångar växte abbasidernas makt och under hans tid byggde de upp starka fästen i Khorasan och Irak. Hisham efterträddes av . (sv)
  • 希沙姆一世(阿拉伯语:هشام بن عبد الملك‎,691年-743年2月6日),伊斯蘭教第十四代哈里發,也是阿拉伯帝国倭马亚王朝第十代哈里发。691年出生,父亲是倭马亚王朝第五代哈里发阿卜杜勒-馬利克·本·馬爾萬·本·哈卡姆,724年继承兄长耶齐德二世,成为哈里发。743年2月6日去世,耶齐德二世的儿子瓦利德二世即位。他的孙子阿卜杜拉赫曼一世建立了後倭馬亞王朝。 (zh)
  • Гіша́м ібн Абдул-Ма́лік (араб. هشام بن عبد الملك‎; 691 — 6 лютого 743) — омейядський халіф. (uk)
dbo:activeYearsEndYear
  • 0743-01-01 (xsd:date)
dbo:activeYearsStartYear
  • 0724-01-01 (xsd:date)
dbo:child
dbo:parent
dbo:predecessor
dbo:successor
dbo:thumbnail
dbo:title
  • Amir al-Mu'minin (en)
  • Khalīfah (en)
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 437395 (xsd:integer)
dbo:wikiPageLength
  • 8139 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 985361147 (xsd:integer)
dbo:wikiPageWikiLink
dbp:birthDate
  • 691 (xsd:integer)
dbp:birthPlace
  • Damascus, Bilad al-Sham, Umayyad Caliphate (en)
dbp:caption
  • Bust of the standing caliph statue, most likely depicting Hisham ibn Abd al-Malik (en)
dbp:deathDate
  • 0743-02-06 (xsd:date)
dbp:deathPlace
  • Damascus, Umayyad Caliphate (en)
dbp:dynasty
dbp:father
dbp:fullName
  • Hisham ibn Abd al-Malik ibn Marwan (en)
dbp:issue
  • (en)
  • Sa'id (en)
  • Sulayman (en)
  • Maslama (en)
  • Mu'awiya (en)
  • Yazid al-Afqam (en)
dbp:mother
  • Fatima bint Hisham (en)
dbp:name
  • Hishām ibn ‘Abd al-Malik (en)
  • هشام بن عبد الملك (en)
dbp:predecessor
dbp:reign
  • --01-26
dbp:religion
dbp:spouse
  • Umm Hakim bint Yahya ibn al-Hakam (en)
dbp:succession
  • 10 (xsd:integer)
dbp:successor
dbp:title
dbp:url
dbp:volume
  • 25 (xsd:integer)
dbp:wikiPageUsesTemplate
dbp:years
  • --01-26
dct:subject
schema:sameAs
rdf:type
rdfs:comment
  • Hišám (691, Damašek – 6. března 743, Damašek) celým jménem Hišám ibn Abdulmalik. Arabský chalífa z rodu Umajjovců v letech 724–743, další ze synů chalífy Abdulmalika. (cs)
  • Ο Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (691 - 6 Φεβρουαρίου 743) ήταν Άραβας χαλίφης που βασίλευσε για 19 χρόνια στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών. Διαδέχτηκε τον αδερφό του Γιαζίντ Β΄ το 724 και βασίλευσε μέχρι τον θάνατο του το 743, οπότε και θα τον διαδεχτεί ο ανιψιός του, Ουαλίντ Β΄. Η βασιλεία του αποτέλεσε το απώγειο των Ομεϋαδών, αλλά εμφάνισε και τα πρώτα σημάδια υπερεπέκτασης, με βαριές στρατιωτικές ήττες ενάντια στους Φράγκους, Βυζαντινούς, Χαζάρους, και στην Υπερωξειανή, καθώς και την ένταση εσωτερικών αντιθέσεων, τόσο μεταξύ των αντιπάλων αραβικών φυλετικών ομάδων των Υεμενιτών και Κάυς, όσο και με την στη Βόρειο Αφρική. Σύντομα μετά τον θάνατό του ξέσπασε ο Γ' Ισλαμικός Εμφύλιος Πόλεμος, που οδήγησε στην πτώση των Ομεϋαδών από την . (el)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (Arabic: هشام بن عبد الملك‎, romanized: Hishām ibn ʿAbd al-Malik; 691 – 6 February 743) was the tenth Umayyad caliph who ruled from 724 until his death in 743. When he was born in 691 his father named him after his mother. (en)
  • Hischām ibn ʿAbd al-Malik (arabisch هشام بن عبد الملك, DMG Hišām ibn ʿAbd al-Malik * 691; † 743) war der zehnte und letzte bedeutende Kalif der Umayyaden (724–743). (de)
  • Hisham ibn Abd al-Málik, en árabe, هشام بن عبد الملك (Damasco, 691-Resafa; 6 de febrero de 743) fue califa omeya que gobernó a partir del 724 hasta su muerte en 743. (es)
  • Hixam ibn Abd al-Malik (arabieraz: هشام بن عبد الملك‎; 691- 743ko otsailaren 6a) omeiatar kalifa izan zen. Bere agintaldian arteak babestu zituen baina, ikuspegi militar baten aldetik, ez zuen zorte ona izan. (eu)
  • Hisyam bin 'Abdul-Malik (691 – 743; umur 51–52 tahun; bahasa Arab: هشام بن عبد الملك‎) adalah khalifah yang berkuasa sejak tahun 724 sampai 743. Dia berasal dari Bani Umayyah cabang Marwani. Hisyam juga merupakan putra terakhir 'Abdul Malik yang menjadi khalifah. Di antara para khalifah Umayyah yang berkuasa dari Syria, Hisyam menjadi satu dari tiga khalifah yang memiliki masa kekuasaan terlama, dua yang lain adalah Mu'awiyah bin Abu Sufyan dan 'Abdul Malik bin Marwan. Mewarisi tampuk kepemimpinan dari salah satu negara terluas di dunia berikut segala permasalahan yang ada, Hisyam cukup berhasil mempertahankan kestabilan kekhalifahan. (in)
  • Hichām ou ʾAbū Al-Walīd Hichām ibn ʿAbd Al-Malik (en arabe : أبو الوليد هشام بن عبد الملك), né en 691 et mort le mercredi 6 février 743, est le dixième calife omeyyade. Il succède à son frère Yazīd II en 724. Il est le quatrième fils de ʿAbd Al-Malik à devenir calife. Son assez long règne marque l'apogée militaire du Califat omeyyade. (fr)
  • Hishām ibn ʿAbd al-Malik (691 – 743), fu un califfo omayyade, che governò l'impero islamico per quasi vent'anni (dal gennaio 724, quando succedette al fratello Yazīd II, al 743). (it)
  • ヒシャーム・イブン・アブドゥルマリク(691年 - 743年2月6日)は、ウマイヤ朝の第10代カリフ(在位:724年 - 743年)。 (ja)
  • Hixam, Hixeme ou Híxem ibne Abdal Malique (em árabe: هشام بن عبد الملك, lit. 'Hisham ibn Abd al-Malik') foi o décimo califa omíada e que reinou de 723 até a sua morte em 743. Como seu irmão Ualide I, Hixam foi um grande patrono das artes, estimulando a tradução de diversas obras primas da literatura e da ciência para o árabe. Ele também foi um defensor da educação e construiu muitas escolas por todo o império. Hixam morreu de difteria numa quarta-feira, 6 de fevereiro de 743 e foi sucedido por seu sobrinho Ualide ibne Iázide ibne Abdal Malique (Ualide II). (pt)
  • 希沙姆一世(阿拉伯语:هشام بن عبد الملك‎,691年-743年2月6日),伊斯蘭教第十四代哈里發,也是阿拉伯帝国倭马亚王朝第十代哈里发。691年出生,父亲是倭马亚王朝第五代哈里发阿卜杜勒-馬利克·本·馬爾萬·本·哈卡姆,724年继承兄长耶齐德二世,成为哈里发。743年2月6日去世,耶齐德二世的儿子瓦利德二世即位。他的孙子阿卜杜拉赫曼一世建立了後倭馬亞王朝。 (zh)
  • Гіша́м ібн Абдул-Ма́лік (араб. هشام بن عبد الملك‎; 691 — 6 лютого 743) — омейядський халіф. (uk)
  • هشام بن عبد الملك الأموي القرشي :(71-125 هـ) (691 م - 743 م) كان عاشر خلفاء بني أمية (حكم: 105-125 هـ/724-743 م)، في عهده بلغت الإمبراطورية الإسلامية أقصى اتساعها، حارب البيزنطيين واستولت جيوشه على ناربونه وبلغت أبواب بواتيه (فرنسا) حيث وقعت معركة بلاط الشهداء. ولد في دمشق. بويع للخلافة بعد وفاة أخيه يزيد عام 723 م. وتزايدت في عهده العصبية القبلية بين المضرية واليمانية، واشتعلت فتن وثورات عديدة في أنحاء الدولة: ثورة الخوارج والشيعة في الكوفة (بقيادة زيد بن علي بن الحسين)، والبربر في المغرب؛ وكذلك اضطربت الفتن في بلاد ما وراء النهر. (ar)
  • Hixam ibn Abd-al-Màlik o, tot simplement, Hixam —en àrab هشام بن عبد الملك, Hixām ibn ʿAbd al-Malik— (691-6 de febrer del 743) fou califa omeia marwànida de Damasc (724-743). Era fill d'Abd-al-Màlik ibn Marwan i d'Aixa bint Hixam, i va portar el nom pel seu avi matern. Fou el quart germà en l'orde successori després d'Al-Walid I, Sulayman i Yazid. Quan va pujar al tron Yazid II (720) fou designat hereu i va succeir al seu germà el gener del 724. Va construir diversos palaus entre els quals: (ca)
  • Hiszam ibn Abd al-Malik, arab. هشام بن عبد الملك, (ur. 691 w Damaszku – zm. 6 lutego 743 w Ar-Rusafa) – dziesiąty kalif z dynastii Umajjadów, panujący od stycznia 724 aż do śmierci. Był synem kalifa Abd al-Malika (685 - 705) i A'iszy Bint Hiszam z rodu , która nadała mu imię po swoim ojcu. W porządku sukcesji poprzedzali Hiszama jego starsi bracia, Al-Walid (705 - 715), Sulajman (715 - 717) i Jazid (720 - 724), a jego wstąpienie na tron poprzedziło też panowanie Umara ibn Abd al-Aziza (717 - 720). Hiszam został mianowany następcą tronu w roku 720 przez Jazida i został kalifem po jego śmierci w styczniu 724 roku. Według niektórych źródeł objęcie władzy zawdzięczał poparciu swojego brata, słynnego wodza . Długie panowanie Hiszama jest tradycyjnie uznawane za "ostatni okres pomyślności i sple (pl)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (691– - 743) (Arabisch: هشام بن عبد الملك) was een kalief van de dynastie van de Omajjaden die van 724 tot zijn dood in 743 regeerde over het Arabische Rijk. Na de dood van zijn broer Yazid II werd Hisham de nieuwe kalief. Hij was een goed en bekwaam heerser. Hij had, net als zijn oudere broer Walid I, een voorliefde voor de kunst en Hisham liet verschillende paleizen bouwen. Drie voorbeelden hiervan zijn het Paleis van Hisham in Jericho (Palestina), Qasr al-Chair al-Sharqi en Qasr al-Chair al-Gharbi. Hisham werd na zijn dood opgevolgd door zijn neef Walid II. (nl)
  • Хиша́м ибн Абдул-Ма́лик (араб. هشام بن عبد الملك‎;691 — 6 февраля 743) — омейядский халиф, правивший с 723 по 743 годы. Мать дала ему имя в честь своего отца. Унаследовав халифат от своего брата Язида II, Хишам столкнулся со многочисленными проблемами: поражения от хазар (Битва при Ардебиле) на Кавказе и от тюргешей («День Жажды» и Битва на перевале Тахтакарача) в Средней Азии, восстание индуистов Синда под руководством Джай Сингха. С разной степенью успех был достигнут на большинстве фронтов. (ru)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (född 691, död 743) var en umayyadisk kalif som regerade från 723 till sin död. Det kalifat Hisham ärvde av sin bror Yazid II var fyllt med problem. Hisham visade sig dock vara en god administratör och under sin långa regeringstid stärkte han den umayyadiska makten och effektiviserade styret. Han återupptog också de reformer som påbörjats av . Trots Hishams framgångar växte abbasidernas makt och under hans tid byggde de upp starka fästen i Khorasan och Irak. Hisham efterträddes av . (sv)
rdfs:label
  • هشام بن عبد الملك (ar)
  • Hixam ibn Abd-al-Màlik (ca)
  • Hišám (cs)
  • Hischām ibn ʿAbd al-Malik (de)
  • Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (el)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (en)
  • Hisham ibn Abd al-Málik (es)
  • Hixam ibn Abd al-Malik (eu)
  • Hicham (calife omeyyade) (fr)
  • Hisyam bin Abdul-Malik (in)
  • Hisham ibn 'Abd al-Malik (it)
  • ヒシャーム・イブン・アブドゥルマリク (ja)
  • Hisham (kalief) (nl)
  • Hiszam ibn Abd al-Malik (pl)
  • Hixam ibne Abdal Malique (pt)
  • Хишам ибн Абдул-Малик (ru)
  • Hisham ibn Abd al-Malik (sv)
  • Хішам ібн Абдул-Малік (uk)
  • 希沙姆·本·阿卜杜勒-馬利克 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Hishām ibn ‘Abd al-Malik (en)
  • هشام بن عبد الملك (en)
is dbo:child of
is dbo:commander of
is dbo:deathCause of
is dbo:predecessor of
is dbo:relation of
is dbo:successor of
is dbo:wikiPageRedirects of
is dbo:wikiPageWikiLink of
is dbp:commander of
is dbp:issue of
is dbp:monarch of
is dbp:predecessor of
is dbp:successor of
is foaf:primaryTopic of