About: Nassau Family Pact     Goto   Sponge   NotDistinct   Permalink

An Entity of Type : owl:Thing, within Data Space : dbpedia.org associated with source document(s)
QRcode icon
http://dbpedia.org/describe/?url=http%3A%2F%2Fdbpedia.org%2Fresource%2FNassau_Family_Pact

The Nassau Family Pact was a mutual pact of inheritance and succession made in 1783 by princes of the old European noble and sovereign family of Nassau. It confirmed that Salic Law was to operate in favor of all the agnatic lines of the family, specifically the two senior surviving lines which had originated in the Middle Ages, the Walramian and the Ottonian. The pact chiefly provided that in case of one of these lines becoming extinct, the other would succeed in its hereditary Nassau lands ("the main concept of the pact was that if either the Ottonian or Walramian male line would become extinct the other line would succeed").

AttributesValues
rdfs:label
  • Nassauischer Erbverein
  • Nassau Family Pact
  • Patto di famiglia di Nassau
  • Nassause erfvereniging
rdfs:comment
  • Der Nassauische Erbverein ist ein Vertrag, der zwischen der ottonischen und der walramischen Linie des Hauses Nassau geschlossen wurde. Der in Bad Ems am 30. Juni 1783 unterzeichnete Vertrag ist ausschließlich in deutscher Sprache verfasst und umfasst 25 Seiten. Der Begriff Erbverein ist gleichbedeutend mit Erbvertrag und regelt das Erbe unter den insgesamt vier Zweigen der ottonischen und der walramischen Hauptlinie des Hauses Nassau. * Stammwappen der Grafen von Nassau (Ottonische Linie) * Stammwappen der Grafen von Nassau (Walramische Linie) * Wappen des Herzogs von Nassau
  • The Nassau Family Pact was a mutual pact of inheritance and succession made in 1783 by princes of the old European noble and sovereign family of Nassau. It confirmed that Salic Law was to operate in favor of all the agnatic lines of the family, specifically the two senior surviving lines which had originated in the Middle Ages, the Walramian and the Ottonian. The pact chiefly provided that in case of one of these lines becoming extinct, the other would succeed in its hereditary Nassau lands ("the main concept of the pact was that if either the Ottonian or Walramian male line would become extinct the other line would succeed").
  • Il patto di famiglia di Nassau (in tedesco:Nassauischer Erbverein) fu un patto di ereditò e di successione sottoscritto nel 1783 dai principi sovrani dell'antica casata di Nassau. L'accordo confermò l'uso della legge salica su tutte le linee della fam,iglia, in particolare nelle due linee sopravvissute dall'epoca medievale, i e i . Il patto in particolare prevedeva che in caso di estinzione di una di queste due linee, l'altra gli sarebbe succeduta nelle terre ereditarie dei Nassau.
  • De Nassause Erfvereniging was een familieverdrag tussen de verschillende takken van het huis Nassau, de Ottoonse linie, waartoe de Nederlandse dynastie der Oranje-Nassaus behoorde, en de Walramse linie, waartoe de Duitse vorsten van de verschillende graafschappen behoorden. Het sluiten van een dergelijk verdrag was het voorrecht van de hoge Duitse adel binnen het Heilige Roomse Rijk. De erfverdragen waren gebaseerd op de in het recht van het Duitse Rijk vastgelegde autonomie der regerende geslachten. Het was de plicht van de keizer om toe te zien op de uitvoering van de erfverenigingen.
foaf:isPrimaryTopicOf
dct:subject
Wikipage page ID
Wikipage revision ID
Link from a Wikipage to another Wikipage
Link from a Wikipage to an external page
sameAs
dbp:wikiPageUsesTemplate
bot
  • InternetArchiveBot
date
  • April 2020
fix-attempted
  • yes
has abstract
  • Der Nassauische Erbverein ist ein Vertrag, der zwischen der ottonischen und der walramischen Linie des Hauses Nassau geschlossen wurde. Der in Bad Ems am 30. Juni 1783 unterzeichnete Vertrag ist ausschließlich in deutscher Sprache verfasst und umfasst 25 Seiten. Der Begriff Erbverein ist gleichbedeutend mit Erbvertrag und regelt das Erbe unter den insgesamt vier Zweigen der ottonischen und der walramischen Hauptlinie des Hauses Nassau. * Stammwappen der Grafen von Nassau (Ottonische Linie) * Stammwappen der Grafen von Nassau (Walramische Linie) * Wappen des Herzogs von Nassau
  • The Nassau Family Pact was a mutual pact of inheritance and succession made in 1783 by princes of the old European noble and sovereign family of Nassau. It confirmed that Salic Law was to operate in favor of all the agnatic lines of the family, specifically the two senior surviving lines which had originated in the Middle Ages, the Walramian and the Ottonian. The pact chiefly provided that in case of one of these lines becoming extinct, the other would succeed in its hereditary Nassau lands ("the main concept of the pact was that if either the Ottonian or Walramian male line would become extinct the other line would succeed"). There was a clause to provide for a so-called Semi-Salic continuation to the dynasty in an undefined way if both the lines were to die out in the male line ("also arranged for that in the absence of all male successors, females could succeed"). In case of the extinction of all male lines, the closest heir to the last male will succeed and in turn will be succeeded by the heirs of that closest one. If the closest heir happens to be a woman, the pact was silent about whether her husband receives rights or not. There was no precise stipulation as to what precisely was to happen after that closest heir: would the succession evolve to heirs general, or only to heirs male, and what would happen if that line also died out. The pact was agreed to be applied to "Imperial fiefs" which meant those territories owned or acquired in the then Holy Roman Empire. The pact thus in 1890 determined the succession of the Grand Duchy of Luxembourg, a territory acquired into the dynasty only after the pact was sealed, but in exchange for the handing of some of the Nassau-lands of the Ottonian branch to Prussia and that at the time became a member of the German Confederation, a body that was regarded as the successor to the Holy Roman Empire. The pact did not apply to the succession in the Kingdom of the Netherlands, a state not regarded as formerly imperial. Luxembourg was thus inherited by the Weilburg branch, the only extant branch from that date onward. In 1907, the Grand Duke of Luxembourg, William IV, head of the House of Nassau, determined that the branch of the Count of Merenberg was, as morganatic, incapable to succeed to the sovereignty of the House of Nassau. This effectively meant that the Grand Duke himself was then the only surviving agnate of the House. Having himself only daughters, he felt the need to organize the succession further and remedy some of the undefined points. In April 1907 the Grand Duke decreed (approved in July 1907 by legislature of Luxembourg and thereafter enacted) amendments to the house law of Nassau. The succession law thus amended governs the current succession in Luxembourg, and apparently the succession specifically provided by the pact itself is fulfilled and its impact is exhausted. Marie-Adélaïde succeeded according to the 1907 law, an outcome that was identical with the stipulations of the pact. Were any successions of the House of Nassau outside Luxembourg to need to be adjudicated afterwards, it is unclear what the pact would provide — whether a line identical with that of modern Luxembourg's, or different.
  • Il patto di famiglia di Nassau (in tedesco:Nassauischer Erbverein) fu un patto di ereditò e di successione sottoscritto nel 1783 dai principi sovrani dell'antica casata di Nassau. L'accordo confermò l'uso della legge salica su tutte le linee della fam,iglia, in particolare nelle due linee sopravvissute dall'epoca medievale, i e i . Il patto in particolare prevedeva che in caso di estinzione di una di queste due linee, l'altra gli sarebbe succeduta nelle terre ereditarie dei Nassau. La legge semisalica sarebbe entrata in vigore nel caso dell'estinzione per via maschile di una delle due casate. In caso di estinzione di entrambe le casate, gli sarebbe dovuto succedere l'erede più prossimo. Se l'erede più prossimo fosse stata una donna, il patto non riportava se tali diritti dovessero spettare alla diretta interessata o al marito di questa. In questo senso il patto fu determinante per la successione al Granducato del Lussemburgo nel 1890, in quanto tale territorio rientrava nei territori considerati "imperiali", ovvero ex membri del Sacro Romano Impero. Il trattato infatti non interessò il regno dei Paesi Bassi, uno stato che non era "imperiale". Il Lussemburgo venne ereditato dalla linea di Nassau-Weilburg. Nel 1907, il granduca Guglielmo IV del Lussemburgo, in qualità di capo della casata di Nassau, dichiarò che la linea dei conti di Merenberg era da considerarsi morganatica e quindi incapace di succedere al trono. Questo rese il granduca stesso l'unico rappresentante della casata. Avendo però egli avuto una sola figlia femmina, dovette riorganizzare la successione. Nell'aprile del 1907 un decreto del granduca (approvato dal parlamento nel luglio del 1907), emendò le leggi della casa di Nassau. Maria Adelaide fu pertanto in grado di succedergli sulla base di queste modifiche al patto stipulato.
  • De Nassause Erfvereniging was een familieverdrag tussen de verschillende takken van het huis Nassau, de Ottoonse linie, waartoe de Nederlandse dynastie der Oranje-Nassaus behoorde, en de Walramse linie, waartoe de Duitse vorsten van de verschillende graafschappen behoorden. Het sluiten van een dergelijk verdrag was het voorrecht van de hoge Duitse adel binnen het Heilige Roomse Rijk. De erfverdragen waren gebaseerd op de in het recht van het Duitse Rijk vastgelegde autonomie der regerende geslachten. Het was de plicht van de keizer om toe te zien op de uitvoering van de erfverenigingen. Om versnippering van de gebieden en erflanden van de Nassaus te voorkomen, werd vastgelegd dat het bezit na het uitsterven van een tak van de familie niet in vreemde handen mocht komen. De erfenis, in dit geval een graafschap en de regering over dat graafschap, werd onder de andere Nassaus verdeeld. Karel Christiaan, graaf van Nassau-Weilburg, en erfstadhouder Willem V, prins van Oranje en graaf van Nassau-Dietz, sloten het familieverdrag op 30 juni 1783. Door het uitsterven van de andere Duitse takken van de Walramse Nassaus bezat Karel Christiaan uiteindelijk het grootste deel der goederen van de Walramse linie van het huis Nassau. Zijn zwager Willem V bezat vrijwel alle Ottoonse bezittingen. In 1783 waren van de takken van de Nassaus nog Nassau-Dietz of Oranje-Nassau-Dietz, Nassau-Weilburg, Nassau-Saarbrücken en Nassau-Usingen over. Het verdrag werd getekend door Wilhelm, Prinz von Oranien, Fürst zu Nassau, etc., Karl Christian, Fürst zu Nassau, Graf zu Saarbrücken, etc., Karl Wilhelm, Regierender Fürst zu Nassau, Graf zu Saarbrücken, etc., en Ludwig, Fürst zu Nassau, Graf zu Saarbrücken, etc.. Ook de niet regerende Friedrich, Prinz zu Nassau-Usingen en Adolph, Prinz zu Nassau-Usingen tekenden het verdrag. Het verdrag werd op 30 juni 1783 door keizer Jozef II bevestigd. Het stadhouderschap over de Nederlandse provincies was geen deel van de bezittingen. Het was sinds enige jaren erfelijk maar het was een administratieve en militaire functie onder de soevereine staten van alle zeven provincies en de Staten-Generaal der Nederlanden. De stadhouders golden hierdoor de facto als de hoogste ambtenaren van de Republiek, wat met het verheffen in 1747 van de stadhouder van Friesland, Groningen en Drenthe vorst Willem Karel Hendrik Friso, prins van Oranje, graaf van Nassau-Dietz etc. tot erfstadhouder Willem IV van de gehele Republiek een meer monarchale glans kreeg maar meer niet. De Walramse linie had de gebieden van de uitgestorven Nassaus onder andere op grond van een eerdere erfvereniging in het Nassause Verdrag van 18 april 1805 verkregen. In 1290 werden de bezittingen van de Nassaus na de dood van Otto I van Nassau gedeeld. Zo ontstonden de graafschappen Nassau-Siegen, Nassau-Hadamar en Nassau-Dillenburg. Er was in de verdelingsakte een beding, een zogeheten Erbverein opgenomen dat ieder van de graafschappen na het onverhoopt uitsterven van de regerende tak weer aan de hoofdlinie, die van de graven van Nassau-Dillenburg toe zou vallen. Dit was de eerste Nassause erfvereniging. Nassau-Hadamar viel al na het overlijden van de laatste graaf in 1394 toe aan de tak Nassau-Dillenburg waaruit ook Willem van Oranje stamde. In 1743 stierf ook Nassau-Siegen uit met Willem Hyacinthus van Nassau-Siegen, waarna het graafschap aan Nassau-Dietz viel. Het graafschap hield daarmee op te bestaan. Na het overlijden van Jan van Nassau (1535-1606) werd het graafschap Nassau-Dillenburg verdeeld onder zijn vijf zonen, waarbij Johan Lodewijk het gebied Hadamar erfde. Het tweede grafelijk Huis Nassau-Hadamar behoorde tot de landsheren van de Nederrijns-Westfaalse kreits van het Rijk. In 1711 stierf het Huis Nassau-Hadamar voor de tweede maal uit met het kinderloos overlijden van Frans Alexander van Nassau-Hadamar. Het graafschap viel deze keer aan de graaf van Nassau-Siegen, de graaf van Nassau-Dillenburg en de graaf van Nassau-Dietz. Tot 1739 was vorst Christiaan van Nassau-Dillenburg regent van Nassau-Hadamar. In 1743 werd het graafschap als ambt deel van het vorstendom Nassau-Dillenburg. Toen Willem I der Nederlanden de eerste groothertog van Luxemburg werd, moest een regeling voor de erfopvolging worden vastgesteld. Het Koninkrijk der Nederlanden had de erfopvolging in de Grondwet van 1815 geregeld. Luxemburg was deel van de Duitse Bond en behoefde een aparte regeling. De Oranje-Nassaus en de Nassaus grepen terug op het erfverdrag als regeling omdat het hoofd van de Walramse linie inmiddels hertog van Nassau was geworden. Willem I had afstand van zijn rechten op Nassause gebieden der Ottonen gedaan maar daarvoor was Luxemburg in de plaats gekomen. De rechtskracht van de Nassause erfvereniging werd op het Congres van Wenen van 8 juni 1815 bevestigd. Alle Europese machten tekenden dit document. Toen Adolf van Nassau zijn hertogdom in 1866 verloor en het door Pruisen geannexeerd werd, kon dat worden uitgelegd als het einde van de erfvereniging van 1815 en 1805. Toen Willem III der Nederlanden in 1890 stierf was er geen mannelijke Oranje-Nassau om hem in het door het Salische erfrecht geregeerde Luxemburg op te volgen. Dankzij de inzet van koningin Emma kreeg hertog Adolf van Nassau in 1890 toch de Luxemburgse troon. Twee ridderorden, de Orde van de Gouden Leeuw van Nassau en de Orde van Verdienste van Adolf van Nassau herinneren aan de erfverdragen van de Oranjes en de Nassaus. De erfopvolging in Nederland, waar in 1890 Wilhelmina koningin werd en in Luxemburg waar Adolf van Nassau in 1905 zonder mannelijke erfgenamen stierf en zijn dochter opvolgde week af van het Salische opvolgingsrecht dat de basis van de Nassause erfvereniging was geweest. De opvolging in Nederland was geregeld in een moderne Grondwet. De opvolging in Luxemburg werd gebaseerd op artikel 42 van de Nassause erfvereniging van 1783. Dat voorzag in vrouwelijke opvolging wanneer er helemaal geen mannelijke erfgenamen meer waren. In moderne constituties is de erfopvolging in de grondwet geregeld. De Nassause erfverdragen hebben in dat licht bezien geen rechtskracht meer.
prov:wasDerivedFrom
page length (characters) of wiki page
is foaf:primaryTopic of
is Link from a Wikipage to another Wikipage of
Faceted Search & Find service v1.17_git51 as of Sep 16 2020


Alternative Linked Data Documents: PivotViewer | iSPARQL | ODE     Content Formats:       RDF       ODATA       Microdata      About   
This material is Open Knowledge   W3C Semantic Web Technology [RDF Data] Valid XHTML + RDFa
OpenLink Virtuoso version 08.03.3321 as of Jun 2 2021, on Linux (x86_64-generic-linux-glibc25), Single-Server Edition (61 GB total memory)
Data on this page belongs to its respective rights holders.
Virtuoso Faceted Browser Copyright © 2009-2021 OpenLink Software