This HTML5 document contains 164 embedded RDF statements represented using HTML+Microdata notation.

The embedded RDF content will be recognized by any processor of HTML5 Microdata.

PrefixNamespace IRI
dbpedia-elhttp://el.dbpedia.org/resource/
n35http://dbpedia.org/resource/Avitus_(disambiguation)
wikipedia-enhttp://en.wikipedia.org/wiki/
dbrhttp://dbpedia.org/resource/
n14http://dbpedia.org/resource/Agricola_(vir_inlustris)
n27http://www.ontologydesignpatterns.org/ont/dul/DUL.owl#
schemahttp://schema.org/
n22http://ko.dbpedia.org/resource/아비투스_(로마_황제)
dbpedia-frhttp://fr.dbpedia.org/resource/
n13http://dbpedia.org/resource/Papianilla_(wife_of_Sidonius_Apollinaris)
dcthttp://purl.org/dc/terms/
rdfshttp://www.w3.org/2000/01/rdf-schema#
dbpedia-cshttp://cs.dbpedia.org/resource/
rdfhttp://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#
n28http://d-nb.info/gnd/
dbphttp://dbpedia.org/property/
dbpedia-euhttp://eu.dbpedia.org/resource/
n11http://www.gutenberg.org/dirs/etext97/dfre310h.
xsdhhttp://www.w3.org/2001/XMLSchema#
dbohttp://dbpedia.org/ontology/
dbpedia-wikidatahttp://wikidata.dbpedia.org/resource/
dbpedia-pthttp://pt.dbpedia.org/resource/
umbel-rchttp://umbel.org/umbel/rc/
dbpedia-jahttp://ja.dbpedia.org/resource/
n25http://commons.wikimedia.org/wiki/Special:FilePath/Tremissis_Avitus-RIC_2402.jpg?width=
dbchttp://dbpedia.org/resource/Category:
n34http://en.wikipedia.org/wiki/Avitus?oldid=
dbpedia-dehttp://de.dbpedia.org/resource/
dbpedia-plhttp://pl.dbpedia.org/resource/
yagohttp://dbpedia.org/class/yago/
n32http://rdf.freebase.com/ns/m.
wikidatahttp://www.wikidata.org/entity/
n40http://purl.org/linguistics/gold/
dbpedia-nlhttp://nl.dbpedia.org/resource/
n5http://home.casema.nl/marcelkuyper/sidonius_bestanden/sid_carmen_vii.
yago-reshttp://yago-knowledge.org/resource/
n42http://commons.wikimedia.org/wiki/Special:FilePath/Tremissis_Avitus-RIC_2402.
n43http://www.roman-emperors.org/avitus.
dbpedia-ithttp://it.dbpedia.org/resource/
provhttp://www.w3.org/ns/prov#
foafhttp://xmlns.com/foaf/0.1/
n37http://www.w3.org/2006/03/wn/wn20/instances/
dbpedia-eshttp://es.dbpedia.org/resource/
owlhttp://www.w3.org/2002/07/owl#
Subject Item
dbr:Majorian
dbo:predecessor
dbr:Avitus
Subject Item
dbr:Petronius_Maximus
dbo:successor
dbr:Avitus
Subject Item
dbr:Eparchius_Avitus
dbo:wikiPageRedirects
dbr:Avitus
Subject Item
dbr:Avitus
rdf:type
yago:CausalAgent100007347 yago:Bishop109857200 yago:Clergyman109927451 yago:WikicatRomanGovernorsOfGaul wikidata:Q5 schema:Person yago:Governor110140314 dbo:Person yago:Organism100004475 yago:CommissionedOfficer109942970 yago:GeneralOfficer110125786 yago:CommissionedMilitaryOfficer109943239 yago:Diplomat110013927 yago:General110123844 yago:Person100007846 umbel-rc:Monarch_HeadOfState yago:PhysicalEntity100001930 yago:WikicatRomanGenerals yago:Representative110522035 yago:WikicatPraetorianPrefectsOfGaul yago:Sovereign110628644 yago:Object100002684 yago:WikicatRomanEmperors yago:Wikicat5th-centuryRomanEmperors n27:NaturalPerson yago:YagoLegalActor yago:YagoLegalActorGeo yago:Ruler110541229 yago:Negotiator110351874 yago:Administrator109770472 n27:Agent yago:Politician110451263 yago:Prefect110465128 yago:Serviceman110582746 owl:Thing yago:Official110372373 yago:Consul109959797 foaf:Person yago:Whole100003553 yago:MilitaryOfficer110317007 yago:WikicatBishopsOfPiacenza yago:Communicator109610660 dbo:Royalty yago:Wikicat5th-centuryBishops yago:HeadOfState110164747 yago:Priest110470779 yago:LivingThing100004258 yago:Leader109623038 dbo:Agent yago:WikicatImperialRomanConsuls yago:SpiritualLeader109505153 yago:Head110162991 wikidata:Q24229398 yago:SkilledWorker110605985 yago:Worker109632518 yago:WikicatItalianBishops wikidata:Q215627 yago:Emperor110053004
rdfs:label
أفيتوس (إمبراطور روماني) Eparchus Avitus Avitus Avitus Avito Ávito 阿维图斯 Avitus Авит Avito Awitus アウィトゥス
rdfs:comment
Eparchius Avitus (* um 385 in der Auvergne; † Anfang 457) war von 455 bis 456 weströmischer Kaiser. Eparchiusz Awitus, Flavius Eparchius Avitus (ok. 395 – wiosna 457) – dowódca wojsk rzymskich za czasów Petroniusza Maksymusa. Cesarz zachodniorzymski od 9 lipca 455 do 17 października 456 roku. Awitus był przedstawicielem galorzymskiej arystokracji. Pochodził z Augustonemetum (obecnie Clermont-Ferrand). Około 420 jako młody człowiek został wysłany do Konstancjusza, pełniącego wtedy funkcję komesa, aby prosić o ulgi podatkowe dla swego kraju, co udało się uzyskać. Prawdopodobnie w 425–426 uzyskał uwolnienie swego krewnego Teodora, którego przetrzymywali Wizygoci. Wtedy to na dworze króla Teoderyka I nawiązał przyjazne kontakty i miał wpływ na wykształcenie młodego Teoderyka II, którego uczył łącińskiej poezji. Następnie jako dowódca wojskowy służył pod Aecjuszem. Toczył walki z Jutungami ok エパルキウス・アウィトゥス(EPARCHIVS AVITVS、385年頃 - 456年10月17日以降/457年)は西ローマ皇帝(在位:455年7月8日/9日 - 456年10月17日)である。ホノリウスから数えて6人目の皇帝。ガリア系ローマ貴族の出身の元老院議員であり、文武両官の顕職を歴任した。455年にペトロニウス・マクシムス帝が横死すると西ゴート族の後ろ盾を得て西ローマ皇帝に即位したが、翌456年にリキメル将軍とマヨリアヌス将軍によって廃位され、プラケンティア司教にされたが、程なく殺害されている。 Авит (Марк Мецилий Флавий Эпархий Авит; лат. Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus) — римский император (Западная Римская империя), правивший в 455—456. Eparchius Avitus (v. 395 - 456) est un noble arverne qui fut empereur romain d'Occident de 455 à 456. أفيتوس (باللاتينية: Avitus) (وإسمه الكامل باللغة اللاتينية ماركوس مايسيليوس فلافيوس إيباريقيوس أفيتوس أغوستوس (باللاتينية: Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus Augustus)) وقد كان إمبراطور الإمبراطورية الرومانية الغربية وألتي كانت عاصمتها في روما من 8 أو 9 يونيو 455 إلى 17 أكتوبر 456، وقد كان السيناتور والحاكم الأعلى للإدارات المدنية والعسكرية في الإمبراطورية الرومانية الغربية وقد كان أسقف بياتشينزا. Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus (c. 395 - 456) was West-Romeins keizer van 9 juli 455 tot 17 oktober 456. Avitus werd geboren uit een Gallo-Romeinse senatorenfamilie. Zijn dochter Papianilla trouwde met Sidonius Apollinaris. Zijn kleinzoon was de dichter Avitus van Vienne Gallo-romano, Avito cercò di opporsi alla riduzione dell'Impero romano d'Occidente alla sola Italia, sia dal punto di vista territoriale che da quello amministrativo. Le sue nomine di Galli nell'amministrazione imperiale gli inimicarono, però, sia l'aristocrazia senatoriale che la popolazione di Roma, provata dal sacco dei Vandali del 455. Avito era in ottimi rapporti con i Visigoti di Teodorico II, di cui era amico personale e che lo acclamò imperatore: la prospettiva di una solida e profittevole alleanza tra Romani e Visigoti naufragò, però, quando questi ultimi occuparono la Hispania romana e quando non diedero il proprio appoggio all'imperatore gallo in occasione della ribellione dei comandanti italici. 阿维图斯是一個與古羅馬人物相關的小作品。你可以通过編輯或修訂擴充其內容。 阿维图斯(Eparchius Avitus,385年—456年或457年),罗马帝国西部的皇帝(455年-456年在位)。 阿维图斯出身高卢贵族。他曾经是埃提乌斯手下的将军,在高卢立有赫赫战功。后来甚至担任了驻高卢的禁卫军的指挥官。在这段期间,他与西哥特王室建立了很好的友谊,大概在440年,阿维图斯辞去公职,在自己的庄园里过着平静地生活。 454年,西罗马皇帝瓦伦丁尼安三世被刺身亡,佩特罗尼乌斯·马克西穆斯即位,新皇帝为了稳定高卢局势,起用阿维图斯为高卢的军队主将。仅仅二个多月后,汪达尔军队攻入罗马,杀死佩特罗尼乌斯·马克西穆斯,西罗马帝国已经接近崩溃。西罗马没有皇帝,高卢的行省联席会议在西哥特人的支持下,推举大家所公认的,德高望重的阿维图斯为皇帝(455年7月10日),这一推举,很快获得意大利的罗马元老院和东罗马皇帝的认可。第二年,也即456年,阿维图斯本人来到罗马。 Avito (em latim: Eparchius Avitus; 385 — depois de 17 de outubro de 456 ou em 457). Foi imperador romano do Ocidente com a designação e nome do "Nosso Senhor Epárcio Ávito Augusto (Dominus Noster Eparchius Avitus Augustus). Ele pertenceu ao grupo dos chamados imperadores "bizantinos" do ocidente e reinou de 8 ou 9 de julho de 455 até 17 de outubro de 456. Uma importante fonte sobre o reinado do Avito é o panegírico composto por seu genro, o poeta Sidônio Apolinário. Seu neto foi o bispo Ávito de Vienne. Eparquio Avito (h. 385- después del 17 de octubre de 456 o en 457) fue un emperador romano de Occidente con la designación y el nombre de Dominus Noster Eparchius Avitus Augustus (8 o 9 de julio de 455 - 17 de octubre de 456). De orígenes galorromanos y de familia con antecedentes en el Senado, fue magister militum con el emperador Petronio Máximo. Una importante fuente sobre el reinado de Avito es el panegírico compuesto por su yerno, Sidonio Apolinar. Su nieto fue el poeta Avito de Vienne. Avitus (Latin: (Marcus Maecilius) Flavius Eparchius Avitus Augustus; c. 380/395 – after 17 October 456 or in 457) was Western Roman Emperor from 8 or 9 July 455 to 17 October 456. He was a senator and a high-ranking officer both in the civil and military administration, as well as Bishop of Piacenza.
owl:sameAs
dbpedia-pt:Ávito dbpedia-es:Avito dbpedia-cs:Avitus yago-res:Avitus dbpedia-eu:Avito n22: dbpedia-wikidata:Q203198 dbpedia-pl:Awitus n28:1106839382 dbpedia-ja:アウィトゥス dbpedia-de:Avitus n32:0121ym dbpedia-el:Άβιτος dbpedia-fr:Eparchus_Avitus dbpedia-it:Avito dbpedia-nl:Avitus wikidata:Q203198
dbo:deathDate
457-1-1
dbo:birthPlace
dbr:Clermont-Ferrand dbr:Clermont
dbo:birthDate
395-1-1
dct:subject
dbc:Magistri_militum dbc:Bishops_of_Piacenza dbc:5th-century_bishops dbc:Praetorian_prefects_of_Gaul dbc:Year_of_birth_unknown dbc:5th-century_Roman_emperors dbc:Avitii dbc:457_deaths dbc:Imperial_Roman_consuls dbc:4th-century_births
dbo:wikiPageID
143142
dbo:wikiPageRevisionID
732362356
dbo:wikiPageExternalLink
n5:html n11:htm n43:htm
foaf:name
Eparchius Avitus Avitus
foaf:depiction
n42:jpg
dct:description
Roman emperor
foaf:gender
male
foaf:isPrimaryTopicOf
wikipedia-en:Avitus
dbo:thumbnail
n25:300
prov:wasDerivedFrom
n34:732362356
dbo:abstract
Авит (Марк Мецилий Флавий Эпархий Авит; лат. Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus) — римский император (Западная Римская империя), правивший в 455—456. Avito (em latim: Eparchius Avitus; 385 — depois de 17 de outubro de 456 ou em 457). Foi imperador romano do Ocidente com a designação e nome do "Nosso Senhor Epárcio Ávito Augusto (Dominus Noster Eparchius Avitus Augustus). Ele pertenceu ao grupo dos chamados imperadores "bizantinos" do ocidente e reinou de 8 ou 9 de julho de 455 até 17 de outubro de 456. De origem galo-romana e de família com antecedentes no senado, foi mestre dos soldados (magister militum) com o imperador Petrónio Máximo. Nesta qualidade foi enviado a uma missão diplomática ante o visigodo Teodorico II, soberano do Reino Visigodo de Tolosa. Quando lá estava, Genserico saqueou Roma e Petrônio Máximo foi assassinado. Teodorico viu a oportunidade e persuadiu a Avito para que assumisse o trono imperial, sendo aclamado por uma assembleia de senadores galo-romanos. Recebeu a aprovação do Imperador Romano do Oriente Marciano e em 9 de julho do 455, foi proclamado imperador pelos soldados, e entrou em Roma. A população italiana nunca aceitou completamente sua proclamação. Em 456, ele iniciou uma campanha em que reconquistou a Panônia e conseguiu uma meritória vitória naval contra os vândalos em colaboração com o então mestre dos soldados, Flávio Ricímero que era fiel ao rei Teodorico II, pois sendo ele suevo era neto de Vália, antigo rei visigodo. Entretanto Avito não conseguiu acabar com o poderio marítimo com o qual os vândalos submeteram Roma a um bloqueio naval, o que fez estremecer sua posição. A fome em Roma o forçou a dissolver sua guarda pessoal de mercenários godos. Mas tinham que ser pagos, com o que sua popularidade caiu quando destroçou várias estátuas de bronze para lhes pagar seus salários. Ricímero e Majoriano serviram-se deste descontentamento para iniciar uma revolta popular. Avito fugiu para Arles. Seu pedido de ajuda não chegou a Teodorico, que se encontrava na Hispânia em uma campanha contra os suevos, a chamada Batalha de Órbigo. Avito reuniu o melhor exército que pôde reunir e partiu sobre a Itália. Derrotaram-no perto de Placência, e ele foi capturado. Sua vida foi perdoada, obrigando-o a tomar os hábitos sacerdotais, convertendo-se em bispo de Placência em 17 de outubro (ou 18) de 456. Temendo por sua vida, tentou escapar para a Gália. Segundo Gregório de Tours, ele morreu ali mesmo. Outras fontes sustentam que foi assassinado, estrangulado pelo próprio Ricímero ou apanhado em sua casa e deixado morrer de fome. Uma importante fonte sobre o reinado do Avito é o panegírico composto por seu genro, o poeta Sidônio Apolinário. Seu neto foi o bispo Ávito de Vienne. Avitus (Latin: (Marcus Maecilius) Flavius Eparchius Avitus Augustus; c. 380/395 – after 17 October 456 or in 457) was Western Roman Emperor from 8 or 9 July 455 to 17 October 456. He was a senator and a high-ranking officer both in the civil and military administration, as well as Bishop of Piacenza. A Gallo-Roman aristocrat, he opposed the reduction of the Western Roman Empire to Italy alone, both politically and from an administrative point of view. For this reason, as Emperor he introduced several Gallic senators in the Imperial administration; this policy, however, was opposed by the Senatorial aristocracy and by the people of Rome, who had suffered from the sack of the city by the Vandals in 455. Avitus had a good relationship with the Visigoths, in particular with their king Theodoric II, who was a friend of his and who acclaimed Avitus Emperor. The possibility of a strong and useful alliance between the Visigoths and Romans ended, however, when Theodoric invaded Roman Hispania and then refused to help Avitus against the rebel Roman generals who deposed him. Eparquio Avito (h. 385- después del 17 de octubre de 456 o en 457) fue un emperador romano de Occidente con la designación y el nombre de Dominus Noster Eparchius Avitus Augustus (8 o 9 de julio de 455 - 17 de octubre de 456). De orígenes galorromanos y de familia con antecedentes en el Senado, fue magister militum con el emperador Petronio Máximo. Fue enviado a una misión diplomática ante el rey visigodo Teodorico II. Estando en su corte de Tolosa, Genserico saqueó Roma y Petronio Máximo fue asesinado. Teodorico vio la oportunidad y persuadió a Avito para que asumiera el trono imperial, siendo aclamado por una asamblea de senadores galo-romanos. Recibió la aprobación del emperador romano de Oriente Marciano y el 9 de julio del 455 fue proclamado emperador por los soldados y entró en Roma. La población italiana nunca aceptó completamente su proclamación. En el 456 inició una campaña en la que reconquistó Panonia y consiguió una meritoria victoria naval contra los vándalos en colaboración con el magister militum Ricimero que era fiel al rey Teodorico II. Sin embargo no logró acabar con el poderío naval de los vándalos que sometieron a Roma a un bloqueo naval, lo que hizo tambalear su posición. El hambre en Roma lo forzó a disolver su guardia personal de mercenarios godos. Pero tenían que ser pagados, con lo que su popularidad cayó cuando destrozó varias estatuas de bronce para pagarles sus salarios. Ricimero y Mayoriano emplearon este descontento para iniciar una revuelta popular. Avito huyó a Arlés. Sus súplicas de ayuda no llegaron a Teodorico, que se encontraba en Hispania en una campaña contra los suevos. Avito dirigió el mejor ejército que pudo reunir y marchó sobre Italia. Lo derrotaron cerca de Piacenza y fue capturado. Su vida fue perdonada, obligándolo a tomar los hábitos, convirtiéndose en obispo de Piacenza el 17 de octubre (o 18) del 456. Temiendo por su vida, intentó escapar a la Galia. Según Gregorio de Tours, murió allí. Otras fuentes sostienen que fue asesinado, estrangulado por el propio Ricimero o atrapado en su casa y matado de hambre. Una importante fuente sobre el reinado de Avito es el panegírico compuesto por su yerno, Sidonio Apolinar. Su nieto fue el poeta Avito de Vienne. Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus (c. 395 - 456) was West-Romeins keizer van 9 juli 455 tot 17 oktober 456. Avitus werd geboren uit een Gallo-Romeinse senatorenfamilie. Zijn dochter Papianilla trouwde met Sidonius Apollinaris. Zijn kleinzoon was de dichter Avitus van Vienne Eparchius Avitus (v. 395 - 456) est un noble arverne qui fut empereur romain d'Occident de 455 à 456. エパルキウス・アウィトゥス(EPARCHIVS AVITVS、385年頃 - 456年10月17日以降/457年)は西ローマ皇帝(在位:455年7月8日/9日 - 456年10月17日)である。ホノリウスから数えて6人目の皇帝。ガリア系ローマ貴族の出身の元老院議員であり、文武両官の顕職を歴任した。455年にペトロニウス・マクシムス帝が横死すると西ゴート族の後ろ盾を得て西ローマ皇帝に即位したが、翌456年にリキメル将軍とマヨリアヌス将軍によって廃位され、プラケンティア司教にされたが、程なく殺害されている。 Gallo-romano, Avito cercò di opporsi alla riduzione dell'Impero romano d'Occidente alla sola Italia, sia dal punto di vista territoriale che da quello amministrativo. Le sue nomine di Galli nell'amministrazione imperiale gli inimicarono, però, sia l'aristocrazia senatoriale che la popolazione di Roma, provata dal sacco dei Vandali del 455. Avito era in ottimi rapporti con i Visigoti di Teodorico II, di cui era amico personale e che lo acclamò imperatore: la prospettiva di una solida e profittevole alleanza tra Romani e Visigoti naufragò, però, quando questi ultimi occuparono la Hispania romana e quando non diedero il proprio appoggio all'imperatore gallo in occasione della ribellione dei comandanti italici. Con la sua deposizione, dopo appena quindici mesi di regno, il destino di decadenza dell'Impero fu segnato. Eparchiusz Awitus, Flavius Eparchius Avitus (ok. 395 – wiosna 457) – dowódca wojsk rzymskich za czasów Petroniusza Maksymusa. Cesarz zachodniorzymski od 9 lipca 455 do 17 października 456 roku. Awitus był przedstawicielem galorzymskiej arystokracji. Pochodził z Augustonemetum (obecnie Clermont-Ferrand). Około 420 jako młody człowiek został wysłany do Konstancjusza, pełniącego wtedy funkcję komesa, aby prosić o ulgi podatkowe dla swego kraju, co udało się uzyskać. Prawdopodobnie w 425–426 uzyskał uwolnienie swego krewnego Teodora, którego przetrzymywali Wizygoci. Wtedy to na dworze króla Teoderyka I nawiązał przyjazne kontakty i miał wpływ na wykształcenie młodego Teoderyka II, którego uczył łącińskiej poezji. Następnie jako dowódca wojskowy służył pod Aecjuszem. Toczył walki z Jutungami około 430–431, Burgundami w 436 i w 437 z Hunami, których i bandę maruderów rozbił w bitwie koło Augustonemetum. W 437 uwolnił Narbo (obecnie Narbona) od oblężenia Teoderyka I. W 439 na krótko został prefektem pretorium w Galii. Od 440 wycofał się na kilkanaście lat z życia politycznego do swej posiadłości. Powrócił do działalności państwowej, gdy w 451 w czasie najazdu Hunów Attyli wyjednał pomoc Wizygotów, których wsparcie miało istotne znaczenie dla zwycięstwa w bitwie na polach Katalaunijskich. Jego córka o imieniu Papianilla wyszła około 450 za mąż za Gajusza Sydoniusza Apollinarisa, którego wiersze i panegiryki są ważnym źródłem o życiu i czasach Awitusa. Oprócz córki miał jeszcze dwóch synów Agrykolę i Ekdycjusza. Cesarz Petroniusz Maksymus mianował go wiosną lub latem 455 dowódcą obu rodzajów wojsk zachodniorzymskich w Galii (magister utriusque militiae). Jego zadaniem było przeciwstawienie się zagrażającym Galii Alamanom, Frankom i Sasom. Po uspokojeniu sytuacji w Galii został wysłany na dwór króla Wizygotów do Tuluzy z prośbą o pomoc wobec grożącego najazdu Wandalów. W trakcie tej misji, po miesiącu od złupienia Rzymu przez Wandalów i zamordowaniu Maksymusa, został obwołany cesarzem najpierw w Tuluzie przez Teoderyka II. 9 lipca zwołał dostojników z Galii na zjazd do Ugernum (lub Viernum) (obecnie Beaucaire) nad Rodanem niedaleko Arelate (obecnie Arles), gdzie oficjalnie został okrzyknięty przez wojsko cesarzem. Senat w Rzymie zatwierdził ten wybór. We wrześniu przybył do Rzymu wraz z grupą wspierających go dostojników galorzymskich. Towarzyszyli mu między innymi Messianus, Konsencjusz z Narbo i Sydoniusz Apollinaris. Z Rzymu wyruszył do Pannonii, gdzie przywrócił panowanie rzymskie. Wysłał posłów do Konstantynopola do cesarza Marcjana z żądaniem uznania jego wyboru oraz prośbą pomocy w walce z Wandalami. Jendkże ani jednego, ani drugiego nie uzyskał. Wysłał do Genzeryka do Kartaginy poselstwo z żądaniem przestrzegania pokoju z 442. 1 stycznia 456 objął w Rzymie konsulat, co zostało uczczone przez zięcia Sydoniusza utworem panegirycznym wygłoszonym osobiście przez autora w Rzymie. Wobec groźby nowego najazdu Genzeryka na Sycylię, Korsykę oraz południową Italię (w tym czasie Waldalowie zniszczyli Kapuę) wysłał komesa Rycymera, który wiosną dwukrotnie pokonał napastników, najpierw pod Agrigentum (obecnie Agrygent) na Sycylii, a potem u wybrzeży Korsyki. Być może dzięki tym sukcesom Awitus awansował Rycymera na stanowisko magister militum. Za jego panowania sojuszniczy (foederati) Wizygoci wyruszyli w ramach porozumienia do Hiszpanii, gdzie walczyli ze Swebami, których pokonali w 5 października 456 w bitwie pod Asturyką (obecnie Astorga) i pośrednio przywrócili pod zwierzchnictwo rzymskie wschodnią i środkową Hiszpanię. Z powodu braku dostaw zboża z Afryki w Rzymie zapanował głód, co wzbudziło niepokoje i pogłębiło niechęć do Awitusa w Italii. Kolejnym czynnikiem, który spowodował rozruchy, miało być przetopienie spiżowych posągów, ocalałych po złupieniu Rzymu przez Wandalów, na opłacenie wizygockiej armii. Ze względu na braki żywnościowe Awitus odesłał oddziały Wizygotów do Galii i sam opuścił Rzym latem 456 w obawie o życie. Przebywając w Galii dowiedział się, że pod Rawenną 17 września zabito wiernego mu patrycjusza Remistusa. Z tego powodu postanowił wyruszyć do Italii, by rozprawić się z przeciwnikami. Został jednak obalony w wyniku przegranej bitwy z siłami zbuntowanego Rycymera i komesa domestyków (comes domesticorum), czyli dowódcy cesarskich oddziałów przybocznych, Majoriana pod Placencją 17 października 456. Zwycięzcy oszczędzili go, ale zmusili do abdykacji i uczynili go biskupem Placencji, którym pozostał do swej śmierci w 457 roku. Pochowano go w Brivas (obecnie Brioude). Wiadomość o śmierci Awitusa, która być może nastąpiła w drodze do Galii, barbarzyńskie plemiona zaczęły opanowywać kolejne posiadłości rzymskie w Galii. Wizygoci uderzyli na dolinę Rodanu, która otwierała im drogę do Morza Śródziemnego, Burgundowie w kierunku środkowego Rodanu, a Frankowie zaatakowali Trewir. Następcą Awitusa na tronie cesarskim został Majorian, który oficjalnie przyjął stanowisko z rąk senatu dopiero 28 grudnia 457. 阿维图斯是一個與古羅馬人物相關的小作品。你可以通过編輯或修訂擴充其內容。 阿维图斯(Eparchius Avitus,385年—456年或457年),罗马帝国西部的皇帝(455年-456年在位)。 阿维图斯出身高卢贵族。他曾经是埃提乌斯手下的将军,在高卢立有赫赫战功。后来甚至担任了驻高卢的禁卫军的指挥官。在这段期间,他与西哥特王室建立了很好的友谊,大概在440年,阿维图斯辞去公职,在自己的庄园里过着平静地生活。 454年,西罗马皇帝瓦伦丁尼安三世被刺身亡,佩特罗尼乌斯·马克西穆斯即位,新皇帝为了稳定高卢局势,起用阿维图斯为高卢的军队主将。仅仅二个多月后,汪达尔军队攻入罗马,杀死佩特罗尼乌斯·马克西穆斯,西罗马帝国已经接近崩溃。西罗马没有皇帝,高卢的行省联席会议在西哥特人的支持下,推举大家所公认的,德高望重的阿维图斯为皇帝(455年7月10日),这一推举,很快获得意大利的罗马元老院和东罗马皇帝的认可。第二年,也即456年,阿维图斯本人来到罗马。 由于西哥特国王觉得阿维图斯是他们扶持起来的,所以在高卢肆意妄为,并且进兵西班牙。同时,阿维图斯也没有能力稳定住意大利的局势,西罗马的国库空空荡荡,政府也没有能力支付官员的薪水,罗马的粮食紧缺,这些都造成了罗马人对阿维图斯的不满。反对阿维图斯的军队将领里西默在科西嘉打败了一次汪达尔人后,回军意大利。迫使在罗马尚不到一年的阿维图斯退位(456年10月16日),然后逃离罗马,他想逃到靠近高卢的地方,好让高卢的西哥特人来帮助他,然而在456年或者457年,阿维图斯就离开了人世,关于他的死留下几种不同的说法,一说是他在逃离过程中染病而死,另一说则是被人所杀。 Eparchius Avitus (* um 385 in der Auvergne; † Anfang 457) war von 455 bis 456 weströmischer Kaiser. أفيتوس (باللاتينية: Avitus) (وإسمه الكامل باللغة اللاتينية ماركوس مايسيليوس فلافيوس إيباريقيوس أفيتوس أغوستوس (باللاتينية: Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus Augustus)) وقد كان إمبراطور الإمبراطورية الرومانية الغربية وألتي كانت عاصمتها في روما من 8 أو 9 يونيو 455 إلى 17 أكتوبر 456، وقد كان السيناتور والحاكم الأعلى للإدارات المدنية والعسكرية في الإمبراطورية الرومانية الغربية وقد كان أسقف بياتشينزا. أصوله غالية رومانية وقد في ما بين 380-395 بعد الميلاد في كليرمون فيران في بلاد الغال (فرنسا حالياً) وقد تولى الحكم بعد مقتل الإمبراطور بيترونيوس ماكسيموس بعد حصار الوندال لروما سنة 455 وعندما تولى الحكم عاني في إصلاح مدينة روما جراء الخراب ألذي حل بها من قبل الفاندل، تولى الحكم بعده ماجوريان وتوفي في سنة 457.
dbo:activeYearsEndYear
0456-01-01
dbo:activeYearsStartYear
0455-01-01
dbo:parent
dbr:Flavius_Julius_Agricola
dbo:predecessor
dbr:Petronius_Maximus
dbo:successor
dbr:Majorian
dbo:title
Emperorof theWestern Roman Empire
dbp:birthDate
c. 380/395
dbp:burialPlace
dbr:Brioude
dbp:caption
Tremissis of Emperor Avitus.
dbp:coronation
--07-09
dbp:deathDate
457
dbp:issue
n13: n14: dbr:Ecdicius
dbp:regent
Iohannes and Varanes
dbp:title
Consul of the Roman Empire dbr:Western_Roman_Emperor
dbp:years
455 456
dbp:wordnet_type
n37:synset-sovereign-noun-1
n40:hypernym
dbr:Emperor
Subject Item
n35:
dbo:wikiPageDisambiguates
dbr:Avitus
Subject Item
wikipedia-en:Avitus
foaf:primaryTopic
dbr:Avitus