| p:abstract
| - Saint Vincent Ferrer (Valencian: Sant Vicent Ferrer; 23 January 1350 – 5 April 1419) was a Valencian Dominican missionary and logician. He was the second son (fourth child) of the Anglo-Scottish nobleman William Stewart Ferrer and his Spanish wife, Constantia Miguel.
Ferrer entered the Dominican Order at the age of eighteen and studied philosophy and theology. He eventually became a Master of Sacred Theology and was commissioned to deliver lectures on philosophy. He was then sent to Barcelona and eventually to the University of Lleida, where he earned his doctorate in theology.
Vincent later claimed that the Great Schism had such a depressing effect on his mind that it caused to be seriously ill at the age of forty. He claimed that God healed him and instructed him to go out and convert many. For twenty-one years he was said to have traveled to Aragon, Castile, Switzerland, France, Italy, England, Ireland, and Scotland, preaching the Gospel and converting many. Many biographers believe that he was endowed with the gift of tongues, as he could speak only Limousin.
One of Vincent's more controversial achievements is to have preached to the mobs whose riots led to the appropriation of a synagogue in Spain in 1391 and its transformation into a church, Santa María la Blanca.
Saint Vincent died on 5 April 1419 at Vannes in Brittany and was buried in Vannes Cathedral. He was canonised by Pope Calixtus III on 3 June 1455. His feast day is celebrated on April 5. The Fraternity of Saint Vincent Ferrer, a Pontifical religious institute, is named after him. (en)
- Vicente Ferrer (Valencia 1350 - 1419) dominico español, taumaturgo, predicador, lógico y filósofo.
Es el santo patrón actual de la Comunidad Valenciana; en su conmemoración se levantan en las calles de Valencia escenarios llamados "altares", donde son representadas por niños escenas de su vida y milagros. Es un santo muy apreciado en la mayoría de los lugares que recorrio en sus viajes de predicación.
Conocido cariñosamente como "Sant Vicent el del ditet", debido a que, según leyendas populares, logró varios milagros alzando su dedo índice, siendo así representado en su iconografía; también es representado por "alas", porque está considerado como el "ángel del Apocalipsis", ya que él mismo se consideró un "legatus a latere Christi" y anunció en numerosas ocasiones la inminente llegada del Anticristo y el fin del mundo, tal como hizo, por ejemplo, en los varios sermones que predicó en la ciudad de Toledo en el año 1411.
Asimismo, sus predicaciones por diversas ciudades de Europa, sobre todo en Italia, fueron constantes a raíz de la célebre visión que tuvo en la ciudad de Aviñón en el año 1398. Era seguido por multitudes que lo acompañaban en sus itinerarios, entre ellas un séquito de flagelantes que se azotaban las espaldas como purga de sus pecados. Solía viajar subido sobre un asno y se alojaba en los conventos de frailes dominicos de las ciudades y pueblos en donde predicaba.
Multitud de ermitas y altares recuerdan en muchos rincones de la Europa occidental, anécdotas históricas o apócrifas, la multitud de milagros realizados por el santo en su largo camino de predicación o reliquias de San Vicente.
Muy importante fue su activa y decisiva participación en el Compromiso de Caspe, en donde fue elegido como rey de Aragón Fernando de Antequera, de la dinastía Trastamara. (es)
- Vinzenz Ferrer, valencianisch/katalanisch Vicent Ferrer (* 23. Januar 1350 in Valencia (Spanien); † 5. April 1419 in Vannes), war ein katalanischer Dominikanermönch und bekannter Prediger. Er wird in der katholischen Kirche als Heiliger verehrt. (de)
- Vincent Ferrier, prêtre dominicain (en valencien Sant Vicent Ferrer) espagnol né en 1350 près de Valence (Espagne), célèbre pour ses prédications publiques. Il est actuellement le saint patron de la Communauté valencienne.
Son charisme et son influence populaire sont tels qu'il devient un personnage-clé dans les troubles politico-religieux liés au Grand Schisme d'Occident. Proche de Pedro de Luna, alors cardinal et futur Benoît XIII, Vincent Ferrier se rallie tout d'abord à la papauté d'Avignon, rejetant la légitimité d'Urbain VI dans son traité De moderno ecclesiae schismate. Il devient par la suite confesseur de Benoît XIII, désormais antipape et figure emblématique de la résistance à Rome. Mais, dans un souci d'union de l'Église, il finit par se résigner à abandonner la cause de Benoît pour reconnaître le pape romain. Son acte de renonciation officiel intervient en 1416, à l'époque où le Concile de Constance s'emploie à mettre fin au Schisme.
Infatigable prêcheur et évangélisateur de l'Europe pendant vingt ans, de 1399 à sa mort, il parcourt l'Espagne, l'Italie, la Suisse, et va même jusqu'en Écosse. Il est souvent accompagné d'une quantité impressionnante de disciples, au point qu'il doit essentiellement prêcher dans de grands espaces extérieurs pour pouvoir être entendu de la foule. On lui prête le don des langues, au vu de sa capacité à communiquer avec tant de peuples différents.
En dehors des questions papales, son rôle politique est particulièrement important en Espagne, où il aide Ferdinand de Castille à accéder à la couronne d'Aragon dans un contexte de succession difficile (cf. Compromis de Caspe). Il y est aussi connu pour avoir dirigé les massacres qui ont amené l'appropriation d'une synagogue de Tolède puis sa transformation en l'église Santa Maria la Blanca
La France n'est pas oubliée dans ses missions, il en parcourt tout le Sud avant d'être appelé en Bretagne en 1418 par Jean V, duc de Bretagne. Il sillonne pratiquement toute la Bretagne de ville en ville pendant près de deux ans et revient à Vannes, épuisé, où il meurt en 1419.
Canonisé en 1455 par Calixte III. Fête le 5 avril. (fr)
- (it)
- De heilige Vincent Ferrer (Valencia, 1350 - Vannes, 5 april 1419) was één van de bekendste predikers van zijn tijd. Hij trad in 1367 in bij de Dominicanen. Na zijn priesterwijding was hij werkzaam als begenadigd boetepredikant en als professor in Valencia. Hij bezocht het gehele gebied aan de Middellandse Zee (van Spanje tot de Balkan) en de Alpenlanden. Hij was de biechtvader van paus Benedictus XIII in Avignon. Door zijn bemiddeling werd het Westers Schisma opgeheven. Tijdens het Concilie van Konstanz weigert alleen de paus van Avignon (Benedictus XIII) zich neer te leggen bij de besluiten van het concilie, terwijl de beide anderen, Urbanus V en Alexander V om de vrede hun ambt neerleggen. Op 6 januari 1416 zegt Vincentius uit naam van het verbonden Spanje als laatste de gehoorzaamheid aan de tegenpaus te Avignon op en bekent spijt, omdat hij meer dan 37 jaar een onwettige paus heeft gehoorzaamd. Paus Martinus V werd vervolgens als rechtmatige paus gekozen.
Ferrer trok vervolgens naar Normandië en Bretagne om zijn werk als boetepredikant voort te zetten. Op een ezel trok hij door het land, vergezeld van een grote schare boetelingen. Zijn antisemitische preken werden echter dikwijls gevolgd door grote gewelddadigheden tegen joden. Hij instigeerde nieuwe anti-joodse maatregelen tegen de joden in Castilië, die nog lange tijd nagewerkt hebben.
In 1458 werd hij door paus Calixtus III heiligverklaard. Zijn feestdag is op 5 april. Vincent is patroon van de tegelbranders, de houtbewerkers, de dakdekkers en de loodgieters en beschermheilige voor een goed huwelijk, vruchtbaarheid en een zalige dood en verder tegen hoofdpijnen, vallende ziekten, koorts en ziekten en gevaren van alle aard. (nl)
- Vicente Ferrer (Valência, 23 de Janeiro de 1350 — Vannes, Bretanha, 5 de Abril de 1419) foi um religioso ibérico.
Em 1340 o pai de Vicente, Guilherme Ferrer casou-se com Constância Miguel, cuja família também tinha sido integrada na nobreza durante a conquista de Valência. Vicente foi o quarto filho do casal. Um seu irmão, Bonifácio Ferrer, foi Superior dos frades Capuchinhos e realizou importantes missões diplomáticas para o antipapa Bento XIII.
Vicente foi educado em Valência e completou os estudos em filosofia quando tinha quatorze anos. Em 1367 entrou na Ordem Dominicana e no ano seguinte foi enviado para a casa de estudos de Barcelona. Em 1370 ensinou filosofia em Lérida. Um dos seus alunos foi Pierre Foulup, posteriormente Grande Inquisidor em Aragão.
Em 1373 São Vicente regressa ao "Studium arabicum et hebraicum" dos Dominicanos em Barcelona. Em 1377 foi enviado a Tolosa para prosseguir os seus estudos. Em 1379 Vicente trabalhou com o Cardeal Pedro de Luna, legado da Corte de Aragão e futuro antipapa Bento XIII, e que trabalhava para obter a obediência do Pedro IV para com Avinhão. Totalmente convencido da legitimidade dos argumentos dos pontífices de Avinhão, foi um dos seus maiores entusiastas. De 1385 a 1390 ensinou teologia na escola da Catedral de Valência.
Em Salamanca, a rainha Yolanda de Aragão escolheu-o por confessor, entre 1391 e 1395.
Durante esse período foi citado pela Inquisição por pregar publicamente que «Judas fez penitência». No entanto o seu protector, Pedro de Luna, recentemente nomeado antipapa Bento XIII, chamou o caso a si e queimou os documento do processo. Bento XIII chamou-o a Avinhão e nomeou-o seu confessor, tendo, mais tarde Vicente recusado ser nomeado cardeal.
Durante os vinte anos seguintes, São Vicente Ferrer percorreu toda a Europa pregando, afirmando em especial a necessidade de conversão por causa do juízo final. Foi canonizado pelo Papa Calisto III na igreja dominicana de Santa Maria Sopra Minerva, em Roma, a 3 de Junho de 1455. (pt)
|