| p:abstract
| - Resistance during World War II occurred in every occupied country by a variety of means, ranging from non-cooperation, disinformation and propaganda to hiding crashed pilots and even to outright warfare and the recapturing of towns. Resistance movements are sometimes also referred to as "the underground".
Among the most notable resistance movements were the Polish Home Army, the Yugoslav Partisans (largest resistance movement of the WWII), the Soviet partisans, the French Maquis, the Italian CLN, the Greek Resistance and the Norwegian Milorg.
Many countries had resistance movements dedicated to fighting the Axis invaders, and Germany itself also had an anti-Nazi movement. Although mainland Britain did not suffer invasion in World War II, the British made preparations for a British resistance movement, called the Auxiliary Units, in the event of a German invasion. Various organisations were also formed to establish foreign resistance cells or support existing resistance movements, like the British SOE and the American OSS (the forerunner of the CIA).
There were also resistance movements fighting against the Allied invaders. In Italian East Africa, after the Italian forces were defeated during the East African Campaign, some Italians participated in a guerrilla war against the British (1941 to 1943). The German Nazi resistance movement ("Werwolf") never amounted to much. On the other hand, the "Forest Brothers" of the Latvia, Lithuania, and Estonia and Polish cursed soldiers included many fighters who fought for the Nazis and operated against the Soviet occupation of the Baltic States into the 1960s. The Forest Brothers were primarily nationalists and, while they were clearly "anti-Soviet," there is little to indicate that they were pro-Nazi. During or after the war, similar "anti-Soviet" resistance rose up in places like Romania, Poland, and the Ukraine. While the Japanese were famous for "fighting to the last man," Japanese holdouts tended to be individually motivated and there is little indication that there was any organized Japanese resistance after the war. (en)
- la Résistance dans l'Europe occupée par les nazis présente les différentes formes qu'a pu prendre l'opposition aux occupants ou régime nazis au cours de la Seconde Guerre mondiale. (fr)
- Algemeen verzet in de Tweede Wereldoorlog kwam voor in alle bezette landen. Dit varieerde van het lezen van verzetskranten tot het verbergen van neergestorte piloten of zelf gewapend in opstand komen tegen de bezetters. Het verzet wordt ook wel aangeduid als de ondergrondse. Onder de bekendste verzetsgroepen waren het Poolse Binnenlandse Leger, de Franse Maquis, de Italiaanse Comitato di Liberazione Nazionale en de Griekse en Joegoslavische partizanen. Het Communistische Verzet was onder de meest felle omdat de communistische ideologie in veel opzichten precies de tegenovergestelde was van die van de Nazi's. Daarnaast waren zij vaak al voor de oorlog militant en georganiseerd.
Veel landen hadden groepen die gewijd waren aan het bieden van tegenstand aan de nazi's. Ook Duitsland zelf kende verschillende verzetsgroepen. Hoewel Groot-Brittannië zelf niet te maken kreeg met een invasie, werden er wel voorbereidingen getroffen voor een verzetsgroep genaamd Auxiliary Units in het geval van een Duitse invasie. Verschillende organisaties werden gevormd om buitenlandse verzetsgroepen te vormen of te ondersteunen. Voorbeelden hiervan zijn de Britse SOE en de Amerikaanse OSS, voorloper van de CIA. (nl)
- Движение Сопротивления — антифашистское движение в годы Второй мировой войны в странах, оккупированных Третьим рейхом и его союзниками. Принимало различные формы — от забастовок до вооружённой партизанской борьбы. Наибольший размах приобрело в Италии, Польше, Франции, Югославии и ряде других стран. Существовавшее в Советском Союзе мощное партизанское движение в российской историографии принято выделять из общего движения Сопротивления. (ru)
- Motståndsrörelser under andra världskriget (sv)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
