| p:abstract
| - Древнеанглийский язык (англ. Old English, древнеангл. Englisc sprǣc; также называемый англосаксонским языком, англ. Anglo-Saxon) — ранняя форма английского языка, распространённая в нынешних Англии и южной Шотландии с середины V до середины XII веков.Древнеанглийский язык являлся западногерманским языком и, следовательно, был похож на древнефризский и древнесаксонский языки. По сравнению с современным английским древнеанглийский морфологически более богат и напоминает современный исландский, а его орфография более непосредственно отражает произношение. Он имеет несколько падежей: именительный, винительный, родительный, дательный и творительный (последний имел особую форму только у местоимений и прилагательных).Древнеанглийский не был статичным: на этот период приходится 700 лет от переселения англосаксов в Англию в V веке до норманнского вторжения в 1066, вскоре после которого язык испытал значительные изменения. За это время он воспринял некоторые черты языков, с которыми входил в контакт, таких как кельтские языки и северогерманские диалекты, на которых говорили заселившие северную и восточную Англию скандинавы.Слово староанглийский является калькой с английского Old English, и по-русски как термин не употребляется. (ru)
- Fornengelska eller anglosaxiska kallas den tidiga form av engelska som talades, och så småningom även skrevs, i delar av nuvarande England och syd-östra Skottland från anglosaxarnas ankomst under 400-talet till 1100-talet, då den övergick i vad som kallas medelengelska. Fornengelskan utvecklades av bland annat nordtyska (saxiska) och nordiska invandrare, som tog med sig ord till England. (sv)
- El inglés antiguo (también llamado idioma anglosajón) es una forma temprana del idioma inglés que se hablaba en buena parte de lo que hoy es Inglaterra entre los años 425 y 1125 aproximadamente. Era una lengua flexiva con mucha libertad en el orden de las palabras, al contrario del inglés actual. Guardaba una gran semejanza con otras lenguas germanas, especialmente con el frisón antiguo y el sajón antiguo, porque todavía no había recibido la influencia del francés que a partir del siglo XII provocaría el cambio del inglés antiguo al medio. Con los normandos en el poder, el inglés antiguo perdió el prestigio que tuvo anteriormente, lo que provocó que se desmembrara en multitud de dialectos, dialectos conocidos con el nombre de inglés medio. El alfabeto del inglés antiguo todavía utilizaba algunos símbolos rúnicos, aunque la mayor parte de sus caracteres procedían del alfabeto latino. Nos quedan fragmentos de la literatura en anglosajón, que han tenido gran importancia en la reconstrucción de este idioma. La obra literaria más importante en lengua anglosajona que haya llegado a nuestros días es el "Beowulf", poema épico que cuenta las aventuras de ese héroe y que reúne él mismo cerca del 10% de toda la literatura anglosajona conocida. Uno de los mayores especialistas del siglo XX en este idioma fue el afamado escritor J.R.R. Tolkien. (es)
- Muinaisenglanti (Old English) on nimitys nykyisen englannin kielen varhaismuodolle, jota puhuttiin Ison-Britannian eteläosissa noin 400-luvulta jaa. normannien valloitusretken tienoille asti. Kieltä on kutsuttu myös anglosaksiksi. Normannivalloituksen myötä kieli alkoi muuttua, kun siihen tuli vaikutusta ranskasta. Nykyään tätä seuraavaa kielen muotoa kutsutaan keskienglanniksi. Muinaisenglanti on länsigermaaninen kieli, ja siten sukua friisille ja muinaissaksille. Se muistuttaa myös muinaisnorjaa ja siten islantia. Muinaisenglannin kielioppi on monimutkaisempi kuin nykyenglannin, muistuttaen hieman nykyisen saksan kielioppia. Oletettu ääntämisasu seuraa melko tarkkaan kirjoitusasua, toisin kuin nykyenglannissa. Muinaisenglantia kirjoitettiin aluksi riimuilla, sittemmin kirjoitusjärjestelmä vaihdettiin latinalaiseen aakkostoon muutamilla lisäkirjaimilla. (fi)
- L'anglosassone o inglese antico è la più antica forma conosciuta della lingua inglese, parlata, tra il V e il XII secolo, in zone geografiche che costituiscono parti dell'odierna Inghilterra e della Scozia meridionale. È una lingua appartenente al sottoceppo dell'anglo-frisone, simile proprio all'antico frisone e all'antico sassone. È legata anche al norreno e quindi al moderno islandese .L'inglese antico fu parlato di fatto per un periodo di circa 700 anni, partendo dalle popolazioni Anglosassoni nord-germaniche e dello Jutland che arrivarono in Inghilterra. Prima della conquista dei Normanni del 1066, l'inglese antico adottò diversi aspetti di altre lingue parlate da popoli confinanti o conquistatori, come i celtici e i vichinghi. Con la conquista dei vichinghi del Danelaw, il norreno diede molti vocaboli all'inglese antico. Le popolazioni celtiche pre-esistenti nel territorio britannico, al contrario del latino e del norreno non hanno avuto un grande impatto sulla lingua. (it)
- O inglês antigo (também conhecido como anglo-saxão; old English ou anglo-saxon em inglês) é uma forma primitiva da língua inglesa, falada em partes do que são hoje a Inglaterra e o sul da Escócia, entre meados do século V e meados do século XII. Trata-se de uma língua germânica ocidental e é, portanto, similar ao frísio antigo e ao saxão antigo. É também semelhante ao norueguês antigo .O inglês antigo não foi um idioma estático. Seu uso cobre um período de aproximadamente 700 anos, das migrações anglo-saxãs que criaram a Inglaterra no século V até um momento posterior à invasão normanda de 1066, após o que a língua sofreu uma transição radical. Nesse período, veio a assimilar aspectos das línguas com que teve contato, como francês e os dois dialetos do norueguês antigo provenientes dos invasores vikings que ocuparam e controlaram o Danelaw no norte e no leste da Inglaterra.A expressão "inglês antigo" não se refere a variedades antigas do inglês moderno - como as encontradas em Shakespeare e na Bíblia do rei James - que os lingüistas chamam de "Early Modern English". (pt)
- 古英语或盎格魯-撒克遜語（Old English或Anglo-Saxon）是指从450年到1150年间的英语。古英语和近代英语无论在读音、拼写、词汇和语法上都很不一样。古英语的语法和德语比较相近，形态变化很复杂。 (zh)
- Angelsaksisk eller oldengelsk er den tidligste form af det engelske sprog og blev talt i det nuværende England og Skotland i perioden ca. 450-1150, hvorefter det overgik til middelengelsk. Angelsaksisk er et vestgermansk sprog og er således nærest beslægtet med frisisk, nederlandsk og tysk og kun dernæst med de nordiske sprog, som dog i vikingetiden udøvede en betydelig indflydelse på angelsaksisk i form af låneord. Sproget blev bragt til de britiske øer, da angelsakserne i det femte århundrede e.v.t. rejste fra områder i det nordlige Schlesvig-Holsten, i Tyskland iområdet mellem Flensborg Fjord og Slesvig Fjord, og erobrede den romerske provins Britannien (England). Oldengelsk var et traditionelt germansk sprog med tre grammatiske køn og fire kasus, ganske som tysk, islandsk og færøsk stadig har det. Det kendteste oldengelske værk er givetvis Beovulf-kvadet, ved hvis indledning sproget kan eksemplificeres: (da)
- Gammelengelsk, også kalt angelsaksisk, er den tidligste varianten av det engelske språk, og var i bruk i England i middelalderen. Det er et vest-germansk språk, med opphav i flere nært beslektede dialekter, i all hovedsak språket som ble talt av sakserne og anglerne i Nord-Tyskland og det sørlige Jylland. Gammelengelsk ligger m.a.o. nært opptil gammelsaksisk, og er nært beslektet med nedertysk og frisisk. Det har også mange likhetstrekk med norrønt språk (og, i mindre grad, dagens islandsk). Til forskjell fra moderne engelsk, er gammelengelsk rikt på morfologisk variasjon. Det bruker kasusene nominativ, dativ, akkusativ, genitiv og instrumentalis. Gammelengelsk utviklet seg jevnt i løpet av de omkring 700 år det var i bruk, fra omkring 450 til etter normannernes invasjon i 1066. Språket i den påfølgende perioden, frem til moderne engelsk, kalles mellomengelsk eller middelengelsk. Gammelengelsk assimilerte elementer av keltiske språk, og ikke minst de to skandinaviske språkene som ble introdusert til England på denne tiden, bl.a. i forbindelse med Danelagen. Mange norrøne lånord fra denne tiden har overlevd i moderne engelsk. (no)
|
| rdfs:comment
| - Древнеанглийский язык (англ. Old English, древнеангл. Englisc sprǣc; также называемый англосаксонским языком, англ. Anglo-Saxon) — ранняя форма английского языка, распространённая в нынешних Англии и южной Шотландии с середины V до середины XII веков.Древнеанглийский язык являлся западногерманским языком и, следовательно, был похож на древнефризский и древнесаксонский языки. (ru)
- Fornengelska eller anglosaxiska kallas den tidiga form av engelska som talades, och så småningom även skrevs, i delar av nuvarande England och syd-östra Skottland från anglosaxarnas ankomst under 400-talet till 1100-talet, då den övergick i vad som kallas medelengelska. (sv)
- El inglés antiguo (también llamado idioma anglosajón) es una forma temprana del idioma inglés que se hablaba en buena parte de lo que hoy es Inglaterra entre los años 425 y 1125 aproximadamente. (es)
- Muinaisenglanti (Old English) on nimitys nykyisen englannin kielen varhaismuodolle, jota puhuttiin Ison-Britannian eteläosissa noin 400-luvulta jaa. (fi)
- L'anglosassone o inglese antico è la più antica forma conosciuta della lingua inglese, parlata, tra il V e il XII secolo, in zone geografiche che costituiscono parti dell'odierna Inghilterra e della Scozia meridionale. (it)
- O inglês antigo (também conhecido como anglo-saxão; old English ou anglo-saxon em inglês) é uma forma primitiva da língua inglesa, falada em partes do que são hoje a Inglaterra e o sul da Escócia, entre meados do século V e meados do século XII. (pt)
- 古英语或盎� �魯-撒克遜語（Old English或Anglo-Saxon）是指从450年到1150年间的英语。古英语和近代英语� 论在读音、拼写、词汇和语法上都很不一� �。古英语的语法和德语比较相近，形态变化很复杂。 (zh)
- Angelsaksisk eller oldengelsk er den tidligste form af det engelske sprog og blev talt i det nuværende England og Skotland i perioden ca. (da)
- Gammelengelsk, også kalt angelsaksisk, er den tidligste varianten av det engelske språk, og var i bruk i England i middelalderen. (no)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
