|
p:abstract
|
-
:For andre betydninger, se Historie (litteratur).
Historie betyr i dagligspråket enten fortelling eller fortid. Historie som fag er læren om det som har skjedd, altså oppfatninger om fortiden, skapt av ettertidens mennesker. I faglig forstand betegner historie det vitenskapelige studium av fortidens samfunn. En av de vanligst siterte definisjonene om hva som er historieforskningens emneområde er at det omhandler «sosialt relevant menneskelig atferd og slike ikke-menneskelige forhold som er relevant til menneskelig atferd». Ettersom objektet som historikerne studerer (fortida) ikke eksisterer lenger, må fortiden forsøkes (re-)konstruert ved å studere levninger etterlatt fra fortiden, såkalte historiske kilder. For å vurdere kildenes ekthet, relevans, representativitet og koherens benytter historikerne den kildekritiske metode. Selv om historikerne anvender metoder fra en rekke andre samfunnsvitenskapelige, humanistiske og naturvitenskapelige fag for å oppnå dypere forståelse av fortiden, er kildekritikken fortsatt grunnlaget for å skille mellom hva som er historievitenskap og hva som bare er historiefortellinger.
Ordet historie stammer fra det greske ordet historia ἱστορία som betyr undersøke."
(no)
-
A História é o estudo do homem no tempo através concomitantemente do estudo dos processos e dos eventos ocorridos no passado. Por metonímia, o conjunto destes processos e eventos. A palavra história tem sua origem nas «investigações» de Heródoto, cujo termo em grego antigo é Ἱστορίαι (História). Todavia, será Tucídides o primeiro a aplicar métodos críticos, como o cruzamento de dados e fontes diferentes.
O estudo histórico começa quando os homens encontram os elementos de sua existência nas realizações dos seus antepassados. Esse estudo, do ponto de vista europeu, divide-se em dois grandes períodos: Pré-História e História.
Os historiadores usam várias fontes de informação para construir a sucessão de processos históricos, como, por exemplo, escritos, gravações, entrevistas (História oral) e achados arqueológicos. Algumas abordagens são mais frequentes em certos períodos do que em outros e o estudo da História também acaba apresentando costumes e modismos (o historiador procura, no presente, respostas sobre o passado, ou seja, é influenciado pelo presente). (veja historiografia e História da História).
Os eventos anteriores aos registos escritos pertencem à Pré-História e as sociedades que co-existem com sociedades que já conhecem a escrita (é o caso, por exemplo, dos povos celtas da cultura de La Tène) pertencem à Proto-História."
(pt)
-
Geschichte im allgemeinen Sinn bezeichnet alles, was geschehen ist. Im engeren Sinne bezeichnet Geschichte die Entwicklung der Menschheit. So wird auch von Menschheitsgeschichte gesprochen. Dabei wird Geschichte immer synonym mit Vergangenheit gebraucht. Daneben bedeutet Geschichte aber auch die Betrachtung der Vergangenheit im Gedenken, im Erzählen und in der Geschichtsschreibung.
Schließlich bezeichnet man mit Geschichte auch das Schulfach Geschichte, welches über den Ablauf der Vergangenheit informiert und einen Überblick über Ereignisse der Welt-, Landes-, Regional-, Personen-, Politik-, Religions- und Kulturgeschichte gibt."
(de)
-
Het woord geschiedenis of (Romaans) historie wordt meestal gebruikt voor informatie over het verleden, zoals bijvoorbeeld in de "geologische geschiedenis van de aarde". Als studieveld refereert het aan de "geschiedenis van de mens", dat wat vastgelegd is over het verleden van de menselijke maatschappij. Een andere definitie van geschiedenis kan zijn: "Geschiedenis is de wetenschap die zich bezighoudt met de bestudering van de mens in zijn verleden, en die door de wetenschap vanuit het heden het verleden probeert te begrijpen."
Geschiedenis wordt gebaseerd op een grote diversiteit aan bronnen, inclusief geschreven en gedrukte bronnen, interviews (mondelinge geschiedenis) en archeologie. Sommige benaderingen zijn in de ene periode gebruikelijker dan in de andere. Ook is de studie van geschiedenis onderhevig aan modetrends. De gebeurtenissen uit de periode vóór het geschreven woord staat bekend als de prehistorie."
(nl)
-
Historia tarkoittaa paitsi yhteisön menneisyyden vaiheita, myös menneiden tapahtumien kuvausta tai tutkimusta, historiatiedettä ja sen tuloksia."
(fi)
-
Historia - zespół wiedzy o naszej przeszłości. Humanistyczna i społeczna dziedzina nauki zajmująca się dochodzeniem do wiedzy o zdarzeniach minionych na podstawie a) świadectw bezpośrednich, b) źródeł pisanych lub c) wyników badań nauk pomocniczych historii. Wynikiem badań historycznych jest opis dziejów (historiografia). Przedmiotem badań jest z reguły historia człowieka i cywilizacji ludzkiej.
Historia jest najczęściej pojmowana w dwóch odrębnych znaczeniach - jako res gestae, czyli dzieje - przeszłość jako taka oraz rerum gestarum, czyli wszelkie relacje o tej przeszłości, w tym historiografia.
Wyraz "historia" pochodzi od greckiego słowa (istoria), pierwotnie znaczącego "badanie, dochodzenie do wiedzy" oraz "wiedza zdobyta poprzez badanie". Herodot użył tego słowa do określenia charakteru swojej pracy: "Oto przedstawienie badań (gr. istories apodexis) Herodota z Halikarnasu "; stąd pochodzi z kolei tradycyjny tytuł jego dzieła: (Istoriai, tłumaczony zwykle jako Dzieje) i nazwa nauki.Tradycyjnie, za okres podlegający badaniom historycznym uważa się dzieje od powstania cywilizacji opartej na przekazie pisemnym, dla wcześniejszych dziejów rezerwując termin prehistoria. Z takiego podejścia wynika chronologiczna rozbieżność początków historii na różnych obszarach świata i w różnych cywilizacjach. W ostatnich stuleciach przedmiot badań się jednak nieustannie poszerzał i pogłębiał, obejmując wszystkie kontynenty świata, również wiele kultur niepiśmiennych oraz nowe zagadnienia antropologiczne. Metodologię historyczną cechuje poszukiwanie logicznej konstrukcji przyczynowo-skutkowej przy krytycznym podejściu do źródeł historycznych.
Starożytni Grecy uważali historię za jedną ze sztuk. Historia nie jest łatwa do zaklasyfikowania wśród nauk. Jeśli bowiem przyjąć jej cel czysto faktograficzny, polegający na ustaleniu biegu zdarzeń i wyjaśnieniu stosunku przyczynowo-skutkowego, staje się ona nauką nieomalże ścisłą (zobacz: Historiografia). Jednak widząc w niej naukę, która zajmuje się jednorazowymi wydarzeniami, a nie prawidłami - jej charakter ściśle naukowy staje się niejednoznaczny. Jeśli przyjąć jej umiejętność wskazywania na stosunek biegu zdarzeń do ewolucji cywilizacji, zauważymy, że ociera się ona o aspekty etyczno-społeczne, co ją zbliża się do filozofii lub do socjologii (zobacz: Historiozofia)."
(pl)
-
Historia är en vetenskaplig disciplin inom det humanistiska fältet. I sin vidaste definition avhandlar historieämnet all mänsklig verksamhet i det förflutna som vi känner till idag. Ett grundläggande problem inom historisk forskning är källorna, då det många gånger endast finns fragmentariska lämningar av mänsklig verksamhet inom ett visst område. Ämnets närmare innebörd måste därför preciseras genom användandet av en viss historieteoretisk metod. Inom historievetenskapen diskuterar man traditionellt frågor som rör historiesyn och kravet på objektivitet i historieskrivningen. I diskussioner om historiesyn är det centralt vad en historiker uppfattar som drivkrafterna för historisk utveckling. Två historiker kan vara helt överens om vilka händelser som ett historiskt förlopp bestod av: till exempel franska revolutionen 1789; men på grund av olika historiesyn kan de ha helt olika förklaringar av orsakerna till förloppet.
Historieämnets akademisering inleddes på 1800-talet. Tyske Leopold von Ranke krävde en högre grad av saklighet i historieskrivningen genom sitt slagord att skriva historien som den egentligen varit - "wie es eigentlich gewesen". Positivismen hade stort inflytande över ämnet under slutet av 1800-talet. Under det tidiga 1900-talet utvecklades källkritiken, i Sverige i miljön kring lundabröderna Curt Weibull och Lauritz Weibull.
Traditionellt dras en gräns mellan arkeologiämnet och historievetenskapen. Arkeologer arbetar med att analysera fyndmaterial och kring fyndmaterialet utveckla resonemang om historiskt liv. Historikern arbetar huvudsakligen med skriftliga källor, genom att beakta källans två sidor: källan som kvarleva - ur det historiska förlopp i vilket den ingått - och källan som berättande källa. Att granska, tolka och skapa en förståelse av källan och dess äkthet samt dess förhållande till andra källor kallas källkritik. Källkritiken omnämns gärna som historievetenskapens främsta bidrag till den vetenskapsteoretiska utvecklingen."
(sv)
-
History is the study of the past, focused on human activity and leading up to the present day. This study is facilitated by the formation of a 'true discourse of past'. The modern discipline of History is dedicated to the institutional production of this discourse. More precisely, history is the continuous, systematic narrative and research of past events as relating to the human race; Those who study it as a profession are called historians. This emphasis on the 'human' has made human subjects central to the narratives of the classical discourse of modern history. Consequently, history has assumed a sense which is broader than being solely the true narratives of human past. History is not just the past as an object of systematic knowledge or the discipline that produces knowledge out of that object; history also carries a sense that is implicit in the expression 'making history'. Thus History often signifies the production of events having transformative potentials that ushers in the future. This is how a temporal schema connecting the past, the present, and the future is foregrounded through the signifier history. The historical temporality is grounded within the idea of autonomous human subjects endowed with historical subjectivity which aids them in the production of events and at once helps them to record and narrate past events as history.
All events that are remembered and preserved in some form (that cannot be invalidated as unhistorical or that otherwise remain amenable to historical discourse) constitute the historical record. Events that had supposedly occurred before the advent of written communication are therefore dubbed "pre-history". The self-assigned task of historical discourse is to identify the sources which can contribute to the production of truthful accounts of past.Thus the constitution of the historian's archive is a result of circumscribing a more general archive by invalidating the usage of certain texts and documents (by falsifying their claims to represent the 'true past'). Some historians study universal history. Others focus on certain methods, such as chronology, demography, historiography, genealogy, paleography, or cliometrics, or on certain areas, such as History of Brazil (1889–1930), History of China, or History of Science.
(en)
-
History is the study of the past, focused on human activity and leading up to the present day. This study is facilitated by the formation of a 'true discourse of past'. The modern discipline of History is dedicated to the institutional production of this discourse. More precisely, history is the continuous, systematic narrative and research of past events as relating to the human race; Those who study it as a profession are called historians. This emphasis on the 'human' has made human subjects central to the narratives of the classical discourse of modern history. Consequently, history has assumed a sense which is broader than being solely the true narratives of human past. History is not just the past as an object of systematic knowledge or the discipline that produces knowledge out of that object; history also carries a sense that is implicit in the expression 'making history'. Thus History often signifies the production of events having transformative potentials that ushers in the future. This is how a temporal schema connecting the past, the present, and the future is foregrounded through the signifier history. The historical temporality is grounded within the idea of autonomous human subjects endowed with historical subjectivity which aids them in the production of events and at once helps them to record and narrate past events as history.
All events that are remembered and preserved in some form (that cannot be invalidated as unhistorical or that otherwise remain amenable to historical discourse) constitute the historical record. Events that had supposedly occurred before the advent of written communication are therefore dubbed "pre-history". The self-assigned task of historical discourse is to identify the sources which can contribute to the production of truthful accounts of past.Thus the constitution of the historian's archive is a result of circumscribing a more general archive by invalidating the usage of certain texts and documents (by falsifying their claims to represent the 'true past'). Some historians study universal history. Others focus on certain methods, such as chronology, demography, historiography, genealogy, paleography, or cliometrics, or on certain areas, such as History of Brazil (1889–1930), History of China, or History of Science."
(en)
-
La Historia es la ciencia que tiene como objeto de estudio el pasado de la humanidad y como método el propio de las ciencias sociales. También se denomina Historia al periodo histórico que transcurre desde la aparición de la escritura hasta la actualidad.
También se llama historia al pasado mismo e, incluso, puede hablarse de una historia natural en que la humanidad no estaba presente (término clásico ya en desuso, que se utilizaba para referirse a la geología y la paleontología, pero también a muchas otras ciencias naturales, teniendo fronteras imprecisas con la arqueología).
Ese uso del concepto historia lo hace equivalente a cambio en el tiempo y, por tanto, se contrapone al concepto filosofía, equivalente a esencia o permanencia, que permite hablar de una filosofía natural (utilizado en textos clásicos y en la actualidad, sobre todo en medios académicos anglosajones, como equivalente a la física). Para cualquier campo del conocimiento, se puede tener una perspectiva histórica -el cambio- o bien filosófica -su esencia-. De hecho, puede hacerse eso para la misma historia (véase Tiempo histórico).
Dentro de la división entre ciencias y humanidades, se tiende a clasificar a la Historia entre las disciplinas humanísticas (con otras ciencias sociales). La ambigüedad de esa división del conocimiento humano ha llevado al llamado debate de las dos culturas."
(es)
-
La storia è la disciplina che si occupa dello studio dei fatti del passato con l'uso di fonti, cioè tutto ciò che possa trasmettere del sapere.
Il termine viene spesso usato genericamente per indicare una raccolta di informazioni su ciò che è accaduto in un tempo assai remoto, come in "storia geologica della terra".
La storia, però, può anche essere intesa come lo svolgersi delle vicende umane e di popoli, ma anche come fatto realmente accaduto.
Infatti ci sono varie definizioni di storia che non intendono la solita materia scolastica o la favola della nonna (che non dovrebbe neanche essere chiamata così).
Eccone alcune:
*accadere di vicende umane
*fatto realmente accaduto
*racconto critico e sistematico delle vicende degne di memoria avvenute nel passato
*materia di insegnamento scolastico
*cronaca di fatti realmente accaduti
*storia come biografia, vicenda di personalità umane
Il termine storia deriva dal Greco "ιστορία" (in Latino historia), "un resoconto delle informazioni di una persona". Tipologie di fonti differenti possono essere usate a seconda del periodo sotto esame, e lo studio della storia ha conosciuto nel corso del tempo diverse scuole e tendenze (si veda storiografia, la storia della storia). Gli eventi avvenuti prima della nascita della scrittura sono conosciuti come preistoria.
La nascita della storiografia è attribuita ad Erodoto."
(it)
-
L’histoire est à la fois l’étude des faits, des événements du passé et, par synecdoque, l’ensemble de ces faits, de ces événements. Le nom a pour origine les Enquêtes (, Historíai en grec) d’Hérodote, mais c’est Thucydide qui lui applique le premier des méthodes critiques, notamment le croisement de sources différentes et qui s'efforce de trouver les causes rationnelles et non plus divines des faits historiques. Ibn Khaldoun suit la même voie avant que Tamerlan ne le transforme en chroniqueur à sa gloire. Montesquieu le fera également en se dégageant de l'influence de Bossuet qui dans son Histoire universelle mêlait chroniques historiques et écrits religieux fondamentaux.
Cet article a pour vocation d'offrir une introduction générale à l'histoire. Les différents aspects de la définition de l’histoire font l'objet d'articles séparés :
* Les périodes de l'histoire
* L’histoire en tant que discipline intellectuelle
* L’Historiographie
* L’histoire comme concept analysé par la philosophie."
(fr)
-
Исто́рия — общественная наука, изучающая прошлое человеческого общества во всей его полноте, с целью понимания закономерностей его развития для понимания настоящего и прогнозирования будущего. При изучении она полагается на источники: письменные (книги, документы) и материальные (сооружения, предметы искусства и ремёсел, орудия труда, археологические находки).
При изучении используется научный метод.
Большая советская энциклопедия даёт следующие определения данному понятию:
История (от — рассказ о прошлых событиях, повествование о том, что узнано, исследовано) — 1) Всякий процесс развития в природе и обществе. В этом смысле можно говорить об И. мироздания, И. Земли, И. отдельных наук — физики, математики, права и т. д. 2) Наука, изучающая прошлое человеческого общества во всей его конкретности и многообразии, которое познаётся с целью понимания его настоящего и перспектив в будущем. «Мы знаем только одну единственную науку, науку истории. Историю можно рассматривать с двух сторон, её можно разделить на историю природы и историю людей. Однако обе эти стороны неразрывно связаны; до тех пор, пока существуют люди, история природы и история людей взаимно обусловливают друг друга» (Маркс К. и Энгельс Ф., Соч., 2 изд., т. 3, с. 16, прим.). Марксистско-ленинская историческая наука изучает развитие человеческого общества как «…единый, закономерный во всей своей громадной разносторонности и противоречивости, процесс» (Ленин В. И., Полн. собр. соч., 5 изд., т. 26, с. 58). Большая советская энциклопедия"
(ru)
-
歴史（れきし）とは、人間社会の過去の出来事を、時間・空間的な分析を行い、因果関係を持って記述した史料。より広い意味では、出来事そのものを指す。また、人間社会以外の大きな事象に対しても、用いられる場合がある。（例：地球の歴史等）"
(ja)
-
歷史，或简称史，指对人类社会过去的事件和行动，以及对这些事件行为有系统的记录、诠释和研究。歷史可提供今人理解過去，作為未來行事的參考依據，与伦理、哲学和艺术同属人类精神文明的重要成果。历史的第二个含义，即对过去事件的记录和研究，又称为“历史学”，或简称“史学”。隶属于历史学或与其密切相关的学科有年代学、编纂学、家谱学、古文字学、计量历史学、考古学、社会学和新闻学等，参见历史学。记录和研究历史的人称为历史学家，简称“史学家”，中国古代称为史官。记录历史的书籍称为史书，如《汉书》等。
广义上，“历史”可以指过去发生的一切事件，不一定同人类社会发生联系。在哲学上，这种含义下的历史称为历史本体，例如宇宙历史、地球历史、鸟类历史等等。而狭义的历史则必须以文字记录为基础，即文字出现之后的历史才算历史，在此之前的历史被称为史前史。与人类社会相关的历史，又可以称为人类史或社会史，而脱离人类社会的过去事件称为自然史。一般来说，历史学仅仅研究前者，即社会史。也有人认为“歷”乃近代日本學者為翻譯英文“history”而附加之輔助義，其意味著人類所經歷過的事情，在意義上其概括範圍遠較“史”字為之大。
在西方，多數語言的“歷史”一詞源出自希腊语“historia”，原义为“调查、探究”，出自“历史之父”古希臘作家希羅多德的《历史》（Historia）一书。"
(zh)
|
![[This page as RDF]](http://dbpedia.org/static/rdf-icon.gif){kind=icon}
