| p:abstract
| - Georg Anton Friedrich Ast (1778 - 31 October 1841) was a German philosopher and philologist. He was born at Gotha. Educated there and at the University of Jena, he became a privatdozent at Jena in 1802. In 1805 he became professor of classical literature in the University of Landshut, where he remained until 1826, when it was transferred to Münich. He lived there until his death in 1841. In recognition of his work he was made an aulic councillor and a member of the Bavarian Academy of Sciences. He is known principally for his work during the last twenty-five years of his life on the dialogues of Plato. His Plato's Leben and Schriften was the first of those critical inquiries into the life and works of Plato which originated in the Introductions of Friedrich Schleiermacher and the historical scepticism of Niebuhr and Wolf. Distrusting tradition, he took a few of the finest dialogues as his standard, and from internal evidence denounced as spurious not only those which are generally admitted to be so, but also the Meno, Euthydemus, Charmides, Lysis, Laches, First and Second Alcibiades, Hippias Major and Minor, Ion, Euthyphro, Apology, Crito, and even The Laws. The genuine dialogues he divides into three series: the earliest, marked chiefly by the poetical and dramatic element, i.e. Protagoras, Phaedrus, Gorgias, Phaedo; the second, marked by dialectic subtlety, i.e. Theaetetus, Sophist, Statesman, Parmenides, Cratylus; and the third group, combining both qualities harmoniously, i.e., the Philebus, Symposium, Republic, Timaeus, Critias. The work was followed by a complete edition of Plato's works with a Latin translation and commentary. His last work was the Lexicon Platonicum, which is both valuable and comprehensive. In his works on aesthetics he combined the views of Schelling with those of Winckelmann, Lessing, Kant, Herder, Schiller and others. His histories of philosophy are marked more by critical scholarship than by originality of thought, though they are interesting as asserting the now familiar principle that the history of philosophy is not the history of opinions, but of reason as a whole; he was among the first to attempt to formulate a principle of the development of thought. Beside his works on Plato, he wrote, on aesthetics, System der Kunstlehre and Grundriss der Aesthetik; on the history of philosophy, Grundlinien der Philosophie, Grundriss einer Geschichte der Philosophie, and Hauptmomente der Geschichte der Philosophie; in philology, Grundlinien der Philologie, and Grundlinien der Grammatik, Hermeneutik und Kritik . (en)
- Georg Anton Friedrich Ast (1778-1841) fut un philosophe et philologiste allemand. Né à Gotha, il professa la littérature classique à Munich. Élève de Schelling, il publia quelques écrits sur l'esthétique, la philosophie et l'histoire de la philosophie. Il est principalement connu comme un spécialiste de Platon, qu'il passa vingt-cinq ans à étudier. On lui doit : une édition des œuvres complètes de Platon, avec une traduction latine et des commentaires . Contrairement à la tradition, Ast a rejeté comme apocryphes, parmi tous les Dialogues attribués à Platon, entre autres le Premier et le Second Alcibiade, le Ion et Les Lois. un Lexicon platonicum, la Vie et les écrits de Platon (1816), en allemand. (fr)
- Georg Anton Friedich Ast (ur. 1778 w Gocie, zm. 31 października 1841 w Monachium), filozof i filolog niemiecki. Ukończył szkoły w Gocie i uniwerstet w Jenie, gdzie w 1802 został privatdozentem. W 1805 został profesorem literatury klasycznej w Landshut. W 1826 uniwersytet przeniesiono do Monachium, gdzie Ast żył aż do śmierci w 1841 r. W uznaniu dla jego pracy został mianowany radcą i członkiem Bawarskiej Akademii Nauk. Jest znany przede wszystkim z pracy nad dialogami Platona, którymi zajmował się przez dwadzieściapięć ostatnich lat swojego życia. Jego Plato's Leben and Schriften było pierwszą z prac krytycznych o życiu i dziele Platona inspirowanych przez wprowadzenie do Dialogów Schleiermachera i historyczny sceptycyzm Niebuhra i Wolfa. Okazując brak zaufania do tradycji, starał się na postawie zewnętrznych przesłanek wykazać nieautentyczność nie tylko dialogów za nieautentyczne uznawanych powszechnie ale też wielu uznawanych za autentyczne, jak Menon, Eutydem, Charmides, Lizys, Alkibiades I i II, Hippiasz mniejszy i Hippiasz większy, Ion, Eutyfron, Apologia, Kriton a nawet Prawa. Dialogi, które uznał za autentyczne podzielił na trzy grupy: I Najwcześniejsze, odznaczające się elementami poetyckimi i dramaturgicznymi: Protagoras, Fajdros, Gorgiasz, Fedon. II Środkowe, odznaczające się subtelnością dialektyczną: Teajtet, Sofista, Polityk, Parmenides, Kratyl. III Późne, harmonijnie komponujące obie jakości: Fileb, Uczta, Państwo, Timajos, Kritias. Po dokonaniu tego podziału Ast wydał kompletną edycję dzieł Platona z łacińskim przekładem i komentarzem. Jego ostatnim dziełem był Lexicon Platonicum, wartościowy a zarazem obszerny. W swoich dziełach estetycznych łączył poglądy Schellinga z poglądami Winckelmanna, Lessinga, Kanta, Herdera, Schillera i innych. Jego historie filozofii odznaczają się raczej akademickim krytycyzmem niż oryginalnością myśli, chociaż są interesujące jako utwierdzenie oczywistej obecnie zasady, że historia filozofii nie jest historią poszczególnych opinii, ale raczej historią rozumu jako pewnej całości; był jednym z pierwszych, którzy starali się sformułować zasady rozwoju myślenia . Oprócz dzieł o Platonie, pisał dzieła z 1. estetyki: System der Kunstlehre, Grundriss der Aesthetik; 2. historii filozofii: Grundlinien der Philosophie, Grundriss einer Geschichte der Philosophie i Hauptmomente der Geschichte der Philosophie; 3. filologii: Grundlinien der Philologie, Grundlinien der Grammatik, Hermeneutik and Kritik . (pl)
- Georg Anton Friedrich Ast (* 29. Dezember 1778 in Gotha; † 31. Dezember 1841 in München) war ein deutscher klassischer Philologe und Philosoph. (de)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
