| p:abstract
| - Major General Sir Frederick Cavendish Ponsonby, GCMG, KCB, KCH (July 6 1783 – January 11 1837) was a British military officer, the second son of the 3rd Earl of Bessborough and Henrietta Spencer. (en)
- Frederick Cavendish Ponsonby (ur. 6 lipca 1783, zm. 11 stycznia 1837 w Basingstoke) - brytyjski arystokrata, polityk i wojskowy, młodszy syn Fredericka Ponsonby'ego, 3. hrabiego Bessborough i lady Henrietty Spencer, córki 1. hrabiego Spencer. Wykształcenie odebrał w Harrow School, po czym w styczniu 1800 r. wstąpił do 10 pułku lekki dragonów . Już w czerwcu 1800 r. uzyskał rangę porucznika, a 20 sierpnia 1803 r. kapitana. W kwietniu 1806 r. zmienił jednostkę na 60 regiment pieszy i służył w sztabie księcia Bedford, Lorda Namiestnika Irlandii. 25 czerwca 1807 r. został awansowany do rangi majora. 6 sierpnia 1809 r. ponownie zmienił jednostkę. Tym razem wstąpił do 23 pułku lekkich dragonów i razem z nową jednostką został wysłany na wojnę do Portugalii i Hiszpanii. Swój chrzest bojowy przeszedł w bitwie pod Talaverą. Odznaczył się w kolejnych walkach, i 15 marca 1810 r. otrzymał awans na stopień podpułkownika. W bitwach pod Buçaco i pod Barrosą był asystentem adiutanta generalnego lorda Wellingtona. Wsławił się prowadząc szarżę 2 regimentu huzarów przeciwko francuskim dragonom. 11 czerwca 1811 r. powierzono mu dowodzenie 12 pułkiem lekkich dragonów . Po upadku Badajoz, na rozkaz generała Stapletona Cottona, powstrzymywał przeważające siły francuskiej kawalerii Pierre'a Soulta, uniemożliwiając im dotarcie do ważnej miejscowości Llerena przed Anglikami. W decydującej bitwie pod Salamancą wraz ze swoimi dragonami przyczynił się do rozproszenia francuskiej piechoty cofającej się do Burgos. W 1814 r. brał udział w walkach na południu Francji. To on przekazał Wellingtonowi wieść o abdykacji Napoleona. Podczas stu dni został ciężko ranny prowadząc swoich dragonów do szarży bez wsparcia artylerii. W szpitalu opiekowała się nim siostra, lady Caroline Lamb. 20 stycznia 1824 r. został mianowany inspektorem polowym na Wyspach Jońskich. 27 maja 1825 r. został generałem-majorem i dowódcą wojsk na tych wyspach. 22 grudnia 1826 r. został gubernatorem Malty. Urząd ten pełnił do 1836 r. W tym czasie został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Świętego Michała i Świętego Jerzego, Krzyżem Komandorskim Orderu Łaźni i Krzyżem Komandorskim Królewskiego Orderu Welfów . Był również kawalerem austriackiego Orderu Marii Teresy. Po rezygnacji ze stanowiska gubernatora został pułkownikiem 86 regimentu pieszego, później pułkownikiem Królewskich Dragonów . Utrzymywał również bogatą korespondencję z księciem Wellingtonem. Zmarł nagle w 1837 r. w gospodzie pod Basingstoke. 16 marca 1825 r. poślubił lady Emily Charlotte Bathurst, córkę Henry'ego Bathursta, 3. hrabiego Bathurst i Georginy Lennox, córki generała George'a Lennoxa. Frederick i Emily mieli razem syna i córkę: Selina Barbara Wilhelmina Ponsonby, żona Williama Baringa, nie miała dzieci Henry Frederick Ponsonby (pl)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
