| p:abstract
| - Electric Light Orchestra, commonly abbreviated to ELO, were a rock group from Birmingham, England who released eleven studio albums between 1971 and 1986 and another album in 2001. ELO were formed to accommodate Roy Wood & Jeff Lynne's desire to create pop songs with heavily classical overtones, however the band's direction for most of their existence was set by Jeff Lynne who, after the band's debut record, wrote & arranged all of the group's original compositions and produced every album.
It was in the United States that the band were first successful, billed as 'The English guys with the big fiddles'. They soon gained a cult following despite lukewarm reviews back in their native United Kingdom. They were managed by agent Don Arden, father of Sharon Osbourne.
By the mid-1970s, they had become one of the biggest selling bands in music. From 1972 to 1986, ELO accumulated more combined U.K. and U.S. Top 40 hit singles than any other band in the world, with 46. The group also scored twenty Top 20 U.K. hit singles, as well as fifteen Top 20 appearances in the U.S. Billboard charts. The band also hold the record for having the most Billboard Top 40 hits of any band in U.S. chart history without ever having a #1 single.
Despite the fact that the majority of the group's material was never researched, audited and certified, ELO collected 21 RIAA awards, 38 BPI awards, and sold in excess of 100 million records worldwide, not including singles. (en)
- Electric Light Orchestra fue un exitoso grupo de rock y música disco de Birmingham, Inglaterra de la época de los 70's y los 80's.
Banda formada en 1971 por Roy Wood, Jeff Lynne y Bev Bevan, en principio era un proyecto paralelo a The Move, banda integrada por los mismos miembros, cuyo fin era el de experimentar fusiones entre el rock y la música clásica, fusión que si bien la habian hecho otros grupos, no habían podido obtener algo definitivo que calara en el público. Más tarde The Move se disolvería y el genio de Roy Wood tras el debut de E.L.O. abandonaría el grupo quedando Lynne de líder. Su primer y extravagante álbum intentó fusionar instrumentos clásicos, ejecutados de manera muy poco ortodoxa, con el pop y el rock dando un insólito resultado. A partir del LP Elo II el sonido se hace más agradable y adquiere parte del estilo único con que se le conoce.En el disco El dorado (1974) el grupo ya consolida el sonido ELO con la participación de una orquesta de 30 músicos y coros, y cuando es publicado Face the music se consolidan varios hits exitosos y es donde E.L.O. comienza su internacionalización y sus giras mundiales. Es la época donde los 7 integrantes de E.L.O. se mantienen constantes (Lynne, Bevan, Tandy, Groucutt, Kaminski, Gale y Mc. Dowell). Su LP Out of the blue (disco doble) dio lugar a las mas fastuosa gira de este grupo, lo que incluía un OVNI gigante, similar al representado en la tapa del LP, además de orquestas que llegaban a los 70 miembros. Esto duró hasta Discovery. Jeff Lynne hubiese preferido acabar la carrera del grupo en ese momento pero obligaciones contractuales le obligan a sacar más discos. Un excelente discoTime llega al nº 1 de las listas inglesas. La caida comienza a partir del soundtrack para la película Xanadu que para muchos fue una aventura comercial desastrosa, a tal punto que muchos fanáticos excluyen dicho LP de la discografía de ELO, luego la reducción del grupo a 4 miembros (Lynne, Bevan, Tandy y Groucutt y a veces Kaminski) como invitado para algunas canciones) y LP poco exitosos comparados con su etapa gloriosa Secret Messages, Balance of Power que culminaron con la desaparición del grupo en 1986. El álbum Secret Messages fue concebido originalmente como un disco doble pero la compañía discográfica lo reduce a un disco. Las canciones omitidas aparecen en diversas recopilaciones posteriores o como lado B de algunos singles. Jeff Lynne abandona el grupo en 1986, aunque publica un disco en solitario llamado Armchair Theather (1990), editado por Reprise. Tras 1986 desarrolla una labor como importante productor musical: Joe Cocker, The Beatles, Traveling Wilburys, Roy Orbison, etc. (es)
- Das Electric Light Orchestra (kurz: ELO) war eine erfolgreiche britische Rockband der 1970er und 1980er, die ihre Musik mit klassischen Streicher-Arrangements verband. (de)
- Electric Light Orchestra (ELO) oli tunnettu birminghamilainen rockyhtye 1970- ja 1980-luvuilla. Varsinkin alkuvuosinaan yhtye tunnettiin sellojen ja viulujen käytöstä yhdistettynä rock/pop-soundeihin.
Yhtyeen perusti vuonna 1971 Jeff Lynne (yhtyeestä The Idle Race) The Move -yhtyeen Roy Woodin ja Bev Bevanin kanssa.
ELO toimi vuosina 1971–1986. Vuosina 1990–1999 yhtyeen entinen rumpali Bev Bevan esiintyi ja levytti kaksi albumia nimellä "Electric Light Orchestra Part II". Myöhemmin Bevanin erottua bändistä kokoonpanon nimeksi muutettiin "The Orchestra". Vuonna 2000 Jeff Lynne teki comebackin Electric Light Orchestra -nimellä uusien soittajien kanssa. (fi)
- Electric Light Orchestra (ELO) est un groupe de rock britannique originaire de Birmingham, animé par son leader Jeff Lynne, qui fut très populaire dans les années 1970. Influencé par les Beatles et le rock'n'roll de Chuck Berry et consorts, sa musique se voulait futuriste pour l'époque grâce à l'ajout de violons et d'effets sonores. (fr)
- La Electric Light Orchestra (solitamente abbreviata in ELO) è un gruppo rock britannico sorto a Birmingham nel 1969 dalle ceneri della "beat band" dei Move, fondato dal frontman Jeff Lynne e dall'istrionico Roy Wood, e piuttosto noto specialmente nella seconda metà degli anni '70.
La musica appartiene a un genere rock-sinfonico melodico (nella band è presente anche un terzetto d'archi) con evidenti influenze beatlesiane (Lynne lavorerà a lungo dagli anni '80 in poi con George Harrison) e talvolta vicino alla disco music. Si può comunque inquadrare il loro stile nell'innovativo progressive rock.
Roy Wood lascia la band dopo solo un anno dalla formazione, per divergenze musicali con Lynne, e fonda il proprio gruppo Wizzard.
Quasi immediatamente il gruppo fa presa sul pubblico, anche grazie alle faraoniche esibizioni dal vivo, ma l'età d'oro della ELO è quella che si apre nel 1975 con l'album "Face the Music" ed il singolo funky Evil Woman.
L'anno successivo esce "A New World Record", che contiene uno dei successi più noti del gruppo, Livin' Thing, nonché l'epica Rockaria e l'altro singolo di grande successo Telephone Line.
Il 1977 vede la pubblicazione del doppio album "Out of the Blue", di nuovo una fucina di pezzi destinati a scalare le classifiche britanniche ed europee, come Turn to Stone, Mr Blue Sky, Sweet Talking Woman, The Wild West Hero e It's Over.
Il tour del 1977-1978 li vede girare il mondo presentandosi sul palco con una vistosa astronave dalla quale i musicisti escono fuori. La struttura degli shows è indicativa della natura spiccatamente kitsch del gruppo, caratteristica che è poi alla base sia del loro grande successo, come anche delle critiche più aspre.
Ma è nel 1979 che arriva il best-seller della band britannica in assoluto, "Discovery", dominatore delle classifiche tra il '79 e l'inizio del 1980, un disco che vira decisamente verso la disco music imperante in quel periodo.
Canzoni come Shine a Little Love, The Diary of Horace Wimp, Don't Bring Me Down, Confusion e Last Train to London fanno la fortuna della ELO in tutto il mondo e ne rappresentano l'apice commerciale e popolare.
Nel 1980 il gruppo prende parte alla colonna sonora del film Xanadu, la cui omonima canzone vede l'orchestra duettare con Olivia Newton-John alla voce.
La sezione d'archi viene eliminata dagli anni '80 in poi (ad eccezione di Mik Kaminski), in favore di un sound più asciutto ed elettronico in linea col pop moderno e di facile presa proposto dalla ELO in quel periodo.
Il risultato è l'album "Time", ultimo vero successo del gruppo (sebbene già in flessione rispetto all'anno di grazia 1979), con singoli come Hold on Tight e Twilight.
Kelly Groucutt e Mik Kaminski restano nella formazione fino all'album del 1983 "Secret Messages", successivamente decidono di staccarsi. (it)
- エレクトリック・ライト・オーケストラ (Electric Light Orchestra) は、イギリスのバーミンガム出身のロックバンド。ザ・ムーブからの発展という形で1970年に活動を開始、1971年にレコードデビュー。1970年代から1980年代にかけて世界的な人気を博した。1970年代のアメリカで最も多くの（ビルボード40位以内の）ヒット曲を持つバンドであり、「ビートルズよりもビートルズらしい曲を持ったバンド」とも言われた。略称ELO（イー・エル・オー）。「ロックとクラシックの融合」を目ざし、全盛期には「世界、最小で最高のオーケストラ」と言う称号を得た。 (ja)
- Electric Light Orchestra (ELO) was een succesvolle rockgroep uit Birmingham uit de jaren '70 en '80 van de 20e eeuw.
ELO werd opgericht in 1971 door Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan en kwam voort uit The Move. De band gebruikte instrumenten als de cello en de viool om een meer klassiek geluid te krijgen. Roy Wood verliet de groep kort na het verschijnen van het debuutalbum dat gewoon Electric Light Orchestra heette en dat qua geluid nog erg dicht bij dat van The Move staat. Dit album kwam in de Verenigde Staten per ongeluk uit onder de titel No answer als gevolg van een verwarring met een telefoonbericht. Na het vertrek van Wood werd Lynne het belangrijkste lid van de groep.
Voor het uitkomen van het tweede album werd ELO versterkt met keyboardspeler Richard Tandy. In 1973 kwam de lp ELO II uit, al snel gevolgd door On the third day (1973) en Eldorado (1974).
In 1975 voegde de bassist en zanger Kelly Groucutt zich bij de groep en kwam het album Face the music uit. Dit album kenmerkte zich door een "radio-vriendelijker" geluid. Een jaar later verschijnt het album A new world record. Dit album werd gevolgd door het dubbelalbum Out of the blue, welke algemeen wordt aanvaard als het meesterwerk van de groep mede door de grootste hit van ELO: Mr. Blue Sky. Als extraatje bij deze dubbelaar was de hoes voorzien van een bouwplaat van het ruimteschip dat op de hoes stond afgebeeld.
Als gevolg van de toenemende populariteit van disco kwam ELO in 1979 met het album Discovery (ook wel Disco Very genoemd). Op dit album stond onder meer de single Don't bring me down. Niet lang na het verschijnen van dit album werden de vioolspeler Mik Kaminski en de cellospelers Hugh Dowell en Melvyn Gale uit de groep gezet.
In 1980 produceerde ELO de halve soundtrack van de musical-film Xanadu, Olivia Newton-John de andere kant van de lp. Samen met Olivia Newton-John scoorde ELO in dat jaar een nummer 1-hit in onder meer Groot-Brittannië en Nederland met de gelijknamige single.
In 1981 kwam ELO opnieuw met een nieuw geluid. Met het album Time verliet de groep de disco en schoof ELO op in de richting van het jaren '80 geluid. Dit album bevatte onder meer de hits Hold on tight en Twilight. Het intro van het nummer Here is the news werd in Nederland bij een groot publiek bekend als herkenningstune van de VPRO.
De populariteit van ELO begon in deze fase af te nemen. Het album Secret Messages dat in 1983 uitkwam, zou oorspronkelijk een dubbelalbum worden, maar werd (officieel vanwege de kosten) gereduceerd tot gewoon album. In 1986 kwam ELO, dat op dat moment nog uit drie personen bestond, met het laatste album Balance of Power. Hierna gingen de laatste groepsleden ieder hun eigen weg.
In 1990 vormde drummer Bev Bevan Electric Light Orchestra Part Two, een groep die behalve hemzelf geen leden van ELO bevatte. Het eerste album dat de nieuwe groep uitbracht werd een grote flop. Ook het tweede album, Moment of truth uit 1994 werd geen groot succes. (nl)
- Electric Light Orchestra (E.L.O.) var et av de mest ambiøse og pompøse prosjektene på 70-tallet. Under ledelsen av Jeff Lynne var bandet inspiret av the Beatles pop, symfonisk prog, futurisk elektropop. Den første singlen "10538 Overture "(1972) ble en stor hit med 9.plass i England.
Etter tre album hvor de på mange måter prøvde seg frem, slo ELO ut i full blomst med albumet Eldorado (ELO) fra 1974, med bl.a. Can't get it off my head. Etter manges mening selve mesterverket i ELOs diskografi. I 1975 klarte Jeff Lynne og co å følge opp suksessen med nok en flott plate, Face the Music med hitene Evil Woman og Strange Magic.
"Evil Woman" skrev Jeff Lynne ferdig på under 30 minutter.
I 1976 kom A New World Record en av deres mest solgte plater, som inneholdt tre av deres største hiter Telephone Line, Rockaria og Living Thing.
Jeff Lynne låste seg inn i en fjellhytte i Sveits, der han på tre og en halv uke skrev alle låtene til dobbeltalbumet Out of the Blue (1977). 4 millioner eksemplarer av dette albumet ble forhåndsbestilt. Albumet nådde 3. plass i Norge.
På sitt neste album Discovery fra 1979 satset de enda mer på pop/disco orienterte låter. Albumet gikk til tops i England og Norge. I Norge lå albumet som nr. 1 i hele 12 uker. "Discovery" ble det mest solgte ELO albumet. Samme året ble en samleplate, kalt Greatest hits, utgitt som solgte bra.
Nå som ELO var blitt en del av discobølgen, på linje med band som Bee Gees, Earth Wind & Fire, var det naturlig å spørre Jeff Lynne om å skrive musikk til Xanadu med Olivia Newton Jon i hovedrollen, oppfølgeren til Grease. Tross i at filmen ble slaktet verden rundt, og senere oppnådde status som "kalkun", ble ELOs bidrag til filmen roset. Tittelsporet Xanadu ble en av 80- tallets største hits.
I 1981 kom konseptalbumet Time, som handler om en mann som reiser fram til år 2095, men oppdager at livet var langt bedre i 1981. Denne gangen vendte Jeff seg mot progressiv rock. Flere av låtene på albumet inneholdt tunge synthriff, slik som Twilight og Here Is The News. Time er blant ELOs beste plater og havnet på 1.plass i England, og klatret opp til en 2.plass i Norge, mens i USA oppnådde den 16.plass. Hold On Tight ble ELOs siste topp ti singel i både USA og Storbritannia.
I 1982 begynte ryktene å gå om at ELO skulle oppløses. Ryktene forstummet imidlertid i 1983 da ELO var tilbake med sitt 11 album kalt
Secret Messages, albumet solgte til 4.plass i England og 5.plass i Norge. I USA ble ikke albumet godt mottatt, og de endte opp på 36.plass på Billboard. Secret Messages regnes for å være ELOs svakeste studioalbum.
Det skulle gå hele tre år før et nytt ELO album kom på markedet. I 1986 ble Balance of Power utgitt og det viser seg å bli det siste offisielle ELO albumet på 16 år. (no)
- Electric Light Orchestra – brytyjska grupa rockowa działająca w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Muzyka jej zaliczana jest do gatunku rocka progresywnego i klasycznego. W krajach anglosaskich nazywa się to mainstream rock. Oparta na beatlesowskiej stylistyce wzbogaconej o doświadczenia Moody Blues była bogata w brzmieniowo i wykorzystywała szerokie i nietypowe dla rocka instrumentarium, miedzy innymi instrumenty smyczkowe jako wiodące. W latach siedemdziesiątych zespół zaliczany był do czołowych grup rockowych i zdobył olbrzymią popularność. Rozpadł się gdy jego lider Jeff Lynne postanowił poświęcić się działalności producenckiej i promocyjnej. Grupa reaktywowała się bez udziału Lynna i bez jego zgody na używanie oryginalnej nazwy jako Electric Light Orchestra Part Two. Wydała dwa albumy, które nie spotkały się z wielkim zainteresowaniem. Album Zoom, wydany w 2001 roku tylko technicznie może być uznany za produkcję zespołu, gdyż w istocie był solowym przedsięwzięciem Jeffa Lynne (w utworze Alright gościnnie wystąpił Richard Tandy).
Do największych przebojów ELO należały 10538 Overture, Can't Get It Out of My Head , Evil Woman, Strange Magic, Telephone Line, Livin' Thing, Shine a Little Love, Don't Bring Me Down, Rock'n'roll Is King, Hold On Tight, Here is the news oraz cover piosenki Chucka Berry Roll Over Beethoven. Dyskografię uzupełniają: wydawnictwo dokumentujące koncert w kalifornijskim mieście Long Beach 1974 oraz soundtrack do filmu Xanadu 1980, którego połowa jest autorstwa ELO, połowa zaś Olivii Newton-John. (pl)
- Electric Light Orchestra foi uma banda de rock britânica dos anos 70 e 80.
Depois de várias mudanças na formação, o grupo alcançou sucesso no final dos anos 70 com ajuda da música disco. Com o fim da ELO em 1986, seu líder Jeff Lynne autorizou que uma versão da banda com ex-integrantes fosse formada em 1990. O grupo foi chamado Electric Light Orchestra Part Two, lançando dois álbuns de pouca repercussão durante os anos 90.
Jeff Lyne reformulou a banda e retornou com a Electric Light Orchestra en 2001. (pt)
- Electric Light Orchestra (ELO) (читается Электрик Лайт Оркестра) — британская рок-группа, созданная Джеффом Линном и Роем Вудом в 1970. Группа была особенно популярна в 1970-е — 1980-е.
Electric Light Orchestra создали свой, непохожий на других стиль, эксперементируя в различных музыкальных направлениях: от прогрессивного рока до поп-музыки. (ru)
- :Uppslagsordet ELO leder hit. Se även Elo-rating.
Electric Light Orchestra (ibland förkortat ELO), en rockgrupp från Storbritannien bildad år 1970. Från början experimenterade bandet friskt med att blanda klassisk musik och rockmusik. Sedan Roy Wood lämnat gruppen runt 1973 blev musiken mer kommersiell och mindre experimentell.
Jeff Lynne har skrivit all text och musik för ELO, förutom några alster som Roy Wood skrev innan han lämnade gruppen, samt en cover på Chuck Berrys hit Roll over Beethoven år 1973.
Bandets gyllene år var i slutet av 1970-talet, med albumen A New World Record, Out of the Blue (dubbelalbum) och Discovery. Under den här tiden bestod ELO av sju medlemmar:
* Jeff Lynne - Sång och Gitarr
* Bev Bevan - Trummor
* Richard Tandy - Keyboards
* Kelly Groucutt - Bas
* Mik Kaminski - Fiol
* Hugh McDowell - Cello
* Melvyn Gale - Cello
Därefter, till tidsresan Time försvann stråkarna och ELO förvandlades till en kvartett. Till den sista plattan från den ursprungliga eran, Balance of Power var endast tre medlemmar kvar, Lynne, Bevan och Tandy. (sv)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
