| p:abstract
| - Claude of France (14 October 1499 – 20 July 1524), Queen Consort of France and Duchess of Brittany in her own right, was the eldest daughter of Louis XII of France and Anne, Duchess of Brittany. As the first wife of Francis I of France, she was the mother of Henry II, and thus grandmother of the last three kings of the Valois line and also of Elisabeth, Queen consort of Spain; Claude, Duchess consort of Lorraine; and Marguerite, the Queen consort of Henry IV of France. She is also the maternal grandmother of Charles Emmanuel I, Duke of Savoy. (en)
- Claude de France eut une vie brève; duchesse de Bretagne et reine de France sont ses principaux titres. (fr)
- クロード・ド・フランス（Claude de France, 1499年10月14日 - 1524年7月20日）は、フランス王フランソワ1世の王妃。父はフランス王ルイ12世、母はブルターニュ女公アンヌ・ド・ブルターニュ。クロードの母アンヌは2度の結婚でも男子に恵まれず、サリカ法の規定により王位を継ぐことができない女子2人を得たのみだった。故国ブルターニュの行く末を案じたアンヌは1504年のブロワ和議で、ブルターニュのフランス併合を阻止しようと、クロードと未来の神聖ローマ皇帝カール5世とを婚約させる案を出した。しかしこの案は、フランスへの外国人支配を許すこととなるため貴族らに反対され、婚約は成立しなかった。代わりにルイ12世は、大甥であるアングレーム公フランソワをクロードの夫とすることを決めた。1514年、アンヌが死ぬと、クロードがブルターニュ女公となり、同年5月にサン・ジェルマン＝アン＝レーでフランソワと結婚した。1514年に夫フランソワ1世が即位したのと同じ頃、クロードの侍女に2人のイングランド人姉妹がいた。メアリー・ブーリンとアン・ブーリンである。メアリーは1519年に帰国するとヘンリー8世の愛妾となった。1520年頃には、アンはクロードの通訳として仕えていた。また、クロードの妹ルネ（フェラーラ公エルコレ2世妃となる）のよい話し相手でもあった。彼女も1521年に帰国し、姉と同じく愛妾となり、やがてはイングランド王妃となる。クロードの結婚生活は、絶え間ない妊娠と夫が作った多くの愛人たちの存在のため、心が安まることはなかった。クロードの死により、ブルターニュ公位は夫に譲られ、その後は次男アンリ2世へと受け継がれた。 (ja)
- Claude van Frankrijk (Romorantin, 13 oktober 1499 – Blois, 20 juli 1524) was, als echtgenote van Frans I, koningin van Frankrijk van 1515 tot aan haar dood. Haar ouders waren koning Lodewijk XII en Anna van Bretagne. Haar moeder had haar graag uitgehuwelijkt aan aartshertog Karel van Habsburg, maar dat zag haar vader dan weer niet zitten: een huwelijk met een Habsburger betekende voor hem ongeveer hetzelfde als aan Oostenrijk de sleutels tot de Franse provincies overhandigen. Het was uiteindelijk de wil van de koning die het haalde, zeker toen Anna van Bretagne in januari 1514 overleed. Prinses Claude werd uitgehuwelijkt aan de Graaf van Angoulême, de latere koning Frans I. Het huwelijk werd ingezegend te Saint-Germain-en-Laye op 18 mei van datzelfde jaar 1514.Al was Claude dan ook koningin van Frankrijk, zij speelde nauwelijks een rol in de staatsaangelegenheden, en toen de koning begon aan zijn lange reeks veldtochten in Italië, droeg hij het regentschap tijdens zijn afwezigheid officieel over aan zijn moeder Louise van Savoie, een titel die deze zou blijven behouden tot aan haar dood in 1531. Koningin Claude kreeg wel het respect, maar niet de genegenheid van haar echtgenoot, die de aanwezigheid van zijn maîtresses opdrong tot zelfs binnen de muren van het koninklijk paleis. Ze wekte ook de wrevel op van haar schoonmoeder, van wie zij het humeur en de autoritaire grillen moest verdragen. Daarentegen genoot zij wel de volle sympathie van het Franse volk. Claude van Frankrijk overleed op 20 juli 1524 in het kasteel van Blois, dat haar favoriete verblijfplaats was geworden. Ondanks haar jeugdige leeftijd had zij haar echtgenoot zeven kinderen geschonken, waaronder de latere koning Hendrik II. Zij gaf haar naam aan een beroemd pruimenras (Reine-Claude), dat in de 16e eeuw werd geïmporteerd, vermoedelijk uit Armenië. (nl)
- Klaudia de Valois (fr. Claude de France lub Claude de Valois),, starsza córka króla Francji Ludwika XII i jego żony, księżnej Bretanii Anny, córki księcia Franciszka II Bretońskiego. (pl)
- Клод Французская (фр. Claude de France, бретонск. Klaoda Bro-C'hall; 1499—1524) — жена Франциска I Французского, дочь Людовика XII и Анны Бретонской, герцогиня Бретани . Богатейшая наследница в Европе, она долго составляла предмет исканий молодого Карла Австрийского, но, несмотря на благосклонное отношение к нему её матери, была выдана после смерти Анны отцом за Франциска Валуа, графа Ангулемского. Вскоре, после смерти Людовика XII, её муж вступил на престол. Брак не был счастлив. От этого брака родился будущий король Генрих II, ещё два сына, умершие молодыми, и четыре дочери. При написании этой статьи использовался материал из Энциклопедического словаря Брокгауза и Ефрона .Категория:Материалы ЭСБЕ 48px|Корона принца крови Это незавершённая статья о монархе, династии или её представителе. Вы можете помочь проекту, исправив и дополнив её. Категория:Незавершённые статьи о монархах и представителях династий Категория:Персоналии по алфавиту Категория:Родившиеся в 1499 году Категория:Умершие в 1524 году Категория:Герцоги Бретани Категория:Королевы и императрицы Франции Категория:Валуа (ru)
- Claude av Frankrike, född 14 oktober 1499, död 20 juli 1524. Dotter till kung Ludvig XII av Frankrike och Anna av Bretagne.År 1514 blev hon regerande hertiginna av Bretagne efter sin mor och gift med den franske tronarvingen Frans, greve av Angoûleme, hertig av Valois, sedermera kung Frans I av Frankrike, för att garantera att Bretagne inte blev självständigt igen. Claude var varken vacker eller frisk och hon var olyckligt förälskad i sin man, som inte brydde sig så mycket om henne och ständigt bedrog henne, och hon hade aldrig någon politisk betydlese varken i Bretagne eller Frankrike; Hennes yngre son Henrik ärvde Bretagne efter henne, och 1532 blev det slutgiltigt en del av Frankrike. Plommonsorten Reine Claude är uppkallad efter henne. (sv)
- Claudia de Francia (en francés Claude de France), Reina de Francia y duquesa de Bretaña por derecho propio, perteneciente a la casa de los Valois, fue la hija mayor de Luis XII de Francia y de Ana de Bretaña y consorte de Francisco I. También fue condesa de Soissons, Blois, Coucy, Étampes y Montfort. Como su madre no tuvo hijos supervivientes de su primer matrimonio con Carlos VIII de Francia, Claudia fue la heredera del ducado de Bretaña, mientras que la Corona de Francia pasaría a su primo, Francisco de Angulema, de no tener su padre hijos varones propios. En 1504, Ana de Bretaña, en un intento de mantener su ducado independiente de Francia, efectuó el Tratado de Blois por el que se prometía la mano de Claudia al joven Carlos de Austria, luego Carlos I de España. El compromiso fue pronto cancelado por Luis XII, reticente ante la idea de verse rodeado por oeste y norte por la Casa de Habsburgo. Así, en 1506 Claudia fue comprometida a su primo el conde de Angulema y duque de Valois, Francisco I, heredero aparente del reino. Ana de Bretaña moriría en 1514, ese mismo año el 18 de mayo, en St-Germain-en-Laye, Claudia, nueva duquesa de Bretaña casaría con el Francisco, entoncés delfín. Claudia sería reina de Francia desde la muerte de su padre, hasta su propia muerte. Tendría siete hijos: 1. Luisa . Comprometida brevemente a Carlos I de España. 2. Carlota . Muerta de rubeola. Inspiro a su tía, Margarita de Angulema, reina de Navarra el poema "Dialogos en forma de visión nocturna", de tendencia reformista. 3. Francisco, Delfín y duque de Bretaña . 4. Enrique, duque de Orleans, Delfín y rey de Francia como Enrique II, . Casado con Catalina de Médicis, tendría diez hijos, entre ellos los últimos tres reyes de la dinastía Valois e Isabel, reina de España; Claudia, duquesa de Lorena y Margarita, reina de Navarra y Francia. 5. Magdalena, . Reina de Escocia como esposa de Jacobo V. Muerta de tuberculosis. 6. Carlos, . Duque de Angulema. 7. . Margarita fue considerada brevemente a la muerte de Juana Seymour como posible novia de Enrique VIII. Luis XV descendió de ella por su madre María Adelaida de Saboya. Claudia fue eclipsada por su suegra, Luisa de Saboya y su cuñada Margarita de Angulema, no tuvo poder político ni influencia. Sin embargo, sus relaciones con su marido fueron buenas, a pesar de sufrir de escoliosis (lo que le produjo una joroba), cojera y probablemente estrabismo, además de carecer de atractivo. En sus últimos años de vida, sufrió de una obesidad "monstruosa". Supuestamente habría contraído sífilis a causa de su marido y habría muerto a causa de agotamiento. Actualmente su memoria se encuentra olvidada, aunque fue muy popular en su tiempo. Una variedad clásica de ciruelas, de color verde pálido y especialmente pulposa fue llamada "Reina Claudia" o "Claudia" en su honor. Categoría:Reinas consortes de Francia con los Valois Categoría:Dinastía Valois Categoría:Duques de Bretaña Categoría:Nacidos en 1499 Categoría:Fallecidos en 1524 (es)
- Figlia di re Luigi XII di Francia e della duchessa Anna di Bretagna, non poté, in quanto donna, succedere a suo padre sul trono di Francia, ma la mancanza di un fratello le permise la successione della Bretagna. Fidanzata dapprima con l'arciduca Carlo d'Austria, futuro Carlo V, sposò poi (l'8 maggio 1514), per volere del re, Francesco, allora duca d'Angoulême, futuro re di Francia. Poco interessata alla politica, Claudia lasciò al marito anche il governo della Bretagna, dedicandosi alla cura dei figli e alle pratiche religiose, sotto l'influenza, scondo alcune fonti, di colui che era stato il confessore di Luisa di Savoia, la madre del re Francesco I, il francescano Cristoforo Numai da Forlì. Della regina Claudia, Pierre de Brantôme ha scritto: « Bisogna parlare della signora Claudia di Francia, che fu molto buona e molto caritatevole, e dolcissima con tutti, né fece mai dispiacere ad alcuno della sua corte o del suo regno. »</div> (it)
- Cláudia de França nasceu em Romorantin em (13 de outubro de 1499 e morreu em Blois em 20 de julho de 1524). Foi Duquesa da Bretanha e rainha consorte de França por seu casamento com o primo Francisco I de França.Cláudia era filha do rei Luís XII de França e de Ana da Bretanha. O rei Luís XII nunca teve herdeiros varões. Cláudia poderia ter herdado a coroa francesa se não fosse a lei sálica. Foi duquesa da Bretanha, Duquesa de Orléans, condessa de Blois, duquesa de Berry. Prometida ao Arquiduque Carlos, futuro imperador Carlos V. Casou em Saint-Germain-en-Laye em 18 de maio de 1514 com seu primo Francisco, Conde de Angoulême, Duque de Valois, Duque de Milão, Senhor de Asti, Duque da Bretanha pela mulher, Rei de França. Enquanto Rainha, Cláudia não teve qualquer influência sobre o marido nem sobre a corte. Ocupada com a administração do ducado da Bretanha e do condado de Blois. (pt)
- og hertuginne av Bretagne i egen rett, var den eldste datteren til kong Ludvig XII av Frankrike og Anne av Bretagne. Som den første hustruen til kong Frans I av Frankrike ble hun mor til kong Henrik II av Frankrike og således bestemor til tre konger av Huset Valois og i tillegg også av Elisabeth av Valois, dronning av Spania, Claude, hertuginne av Lorraine, og Margareta av Valois, gift med Henrik IV av Frankrike. Ettersom hennes mor ikke noen overlevende sønner var Claude arvingen til Bretagne mens den franske kronen kunne bare gå til en mannlig arving i henhold til de føydale lovene. I 1504 var hennes mor Anne bestemt på å holde Bretagne uavhengig og utenfor Frankrikes kontroll, fastslått av Blois-traktaten som lovte Claudes hånd i ekteskap til den framtidige tyskromerske keiser Karl V med løfte om Bretagne og Burgund. Utsikten til et redusert Frankrike omringet på flere kanter var ikke akseptabelt og forlovelsen ble avlyst. Den franske adelen argumenterte mot en forlovelse med en utlending og presset på for at den kong Ludvig XII isteden skulle gifte Claude bort til hennes fetter Frans, hertug av Angouleme, «som iallfall var fullstendig fransk» og i alle tilfeller var mulig arving. I 1506 ble barnet derfor trolovet til Frans og i 1514 da hennes mor døde ble hun også hertuginne av Bretagne og den 18. mai 1514 ble hun gift med Frans ved Saint-Germain-en-Laye. Da Claude døde ble hun etterfulgt som hersker av Bretagne av hennes eldste sønn, kronprins François. Etter Claudes død ble en personalunion mellom Frankrike og Bretagne gjort endelig. Hennes mindreårige sønn François ble hertug av Bretagne med sin far Frans I som verge og var hertug verge inntil han døde 1536. Hans bror Henrik etterfulgte ham og den siste av hertugene av Bretagne som ble kronet i 1544 var Henriks eldste sønn, hertug Frans V, senere ble Frans V også kronprins av Frankrike og kortvarig også konge.. Da Frans ble konge i 1515 var to av Claudes hoffdamer de engelske søstrene Mary og Anne Boleyn. Mary ble kong Frans elskerinne før hun dro tilbake til England i 1519 hvor hun senere ble elskerinne av kong Henrik VIII av England. Anne tjenestegjorde for en tid som Claudes offisielle oversetter når det var engelske besøkende tilstede ved hennes hoff. Anne var også for en kort tid anstand for Claudes yngre søster Renée de Valois. Anne Boleyn dro tilbake til England i 1521 hvor hun til slutt ble dronning av England ved å ekte kong Henrik VIII. Claudes liv ble tilbrakt i endeløse omganger med graviditeter. Hennes ektemann Frans hadde mange elskerinner, men han var vanligvis diskret. Claude hadde streng moralkode ved sin husholdning hvor det bare var noen få som Mary Boleyn som valgte å utfordre. Claude døde i 1524 da hun kun var 24 år gammel. Hennes andre sønn ble senere kong Henrik II av Frankrike. Hennes ektemann Frans giftet seg senere på nytt med Eleonore av Habsburg, søster av keiser Karl V. Atmosfæren ved hoffet ble betydelig mer utsvevende etter Claudes død, og det ble påstått at da kong Frans døde i 1547 var det av en ny kjønnssykdom som franskmennene kalte for den italienske syke (og som italienerne kalte for den franske syke), og som vi i dag kaller for syfilis. Claude er husket med en klassisk liten plomme på størrelse av en valnøtt, blekgrønn med en glassgrønn blomst, som fortsatt kalles for «Reine Claude» og kalles for «greengage» på engelsk, og har vissnok dessverre ikke et eget navn på norsk. (no)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
