| p:abstract
| - Chlodwig Carl Viktor, Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst, Fürst von Ratibor und Corvey (31 March 1819 – 6 July 1901) was a German statesman and Chancellor of Germany. (en)
- Chlodwig Carl Viktor Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst, né le 31 mars 1819 à Rotenburg an der Fulda et mort le 6 juillet 1901 à Ragaz, était un homme politique allemand. Il fut notamment, ministre-président de Bavière à Munich, vice-président du Reichstag à Berlin, ambassadeur d'Allemagne à Paris, Statthalter d’Alsace-Lorraine à Strasbourg, et chancelier impérial.Il appartenait à une famille qui jusqu’au 12 juillet 1806 avait régné sur la principauté de Hohenlohe-Schillingsfürst, sous la souveraineté toute théorique de l’Empereur romain germanique. Elle fut alors dépossédée par Napoléon et son domaine réuni de force à la Bavière, contre la compensation dérisoire d’un siège héréditaire à la Chambre haute du Royaume de Bavière nouvellement créé.On comprend que, dans de telles conditions, les Hohenlohe-Schillingsfürst se sentissent fort peu bavarois. Le catholicisme de Chlodwig et de ses frères était également fort tiède du fait que leur mère était protestante; le troisième d’entre eux, Gustave-Adolphe, au prénom caractéristique, eut beau entrer dans les ordres et même devenir cardinal, son opposition aux Jésuites et son hostilité au dogme de l’infaillibilité pontificale le firent tomber en disgrâce auprès de Pie IX sans que Léon XIII lui rendît sa faveur. « Mon père, bien qu’il fût croyant à sa façon… » écrivait Alexandre de Hohenlohe, fils de Chlodwig, et cette expression nous laisse un peu rêveur. Viktor, l’aîné des frères, préféra entrer au service de la Prusse où il reçut grâce à son oncle, le landgrave de Hesse-Rotenburg, les titres prussiens de duc de Ratibor et de prince de Corvey; pour les conserver il renonça sans peine à son héritage bavarois, et c’est Chlodwig qui en fut pourvu. Après des études de Droit, il avait lui aussi commencé une carrière prussienne, il revint à Munich où il travailla pour le roi de Prusse, ce qui lui fut, dans son cas, très profitable. Après la défaite de Sadowa, Louis II de Bavière fut obligé d’appeler Hohenlohe au ministére de Bavière. Il devient ministre président de Bavière, où ce dernier œuvra tant qu’il le put pour l’unité allemande sous la direction de la Prusse. Alexandre de Hohenlohe prétend que son père n’oublia jamais de défendre les intérêts de « sa petite patrie, la Bavière », mais on a bien du mal à le croire. L’opposition du chancelier au dogme de l’Infaillibilité pontificale provoqua chez les électeurs une réaction cléricale et en 1870, mis en minorité à la Chambre basse, il dut démissionner. Mais l’année même éclatait la guerre franco-prussienne dont la conséquence fut l’unité allemande; pour prix de ses services Hohenlohe reçut d’abord une vice-présidence du nouveau Reichstag impérial, puis en 1874 fut nommé ambassadeur à Paris. Un tel poste, un des plus enviés, était une consécration pour cet homme du monde accompli. La mission était certes difficile au lendemain de la Guerre de 1870 mais il sut s’en tirer habilement. Il serait volontiers resté à cette place mais Bismarck, sachant toute la confiance qu’il pouvait avoir en lui, l’appela à un autre poste délicat : le statthaltérat d’Alsace-Lorraine. Il y travailla avec conscience et méthode mais ne réussit pas à gagner la confiance de ses administrés, qui regrettaient son prédécesseur, Manteuffel.En 1894, enfin, à l’âge de soixante-quinze ans, il fut appelé par Guillaume II à la chancellerie après la chute de Caprivi. Le choix que faisait le souverain semblait présenter bien des avantages : Hohenlohe était d’une loyauté absolue vis-à-vis des Hohenzollern, il était l’ami personnel de Bismarck et ainsi la presse bismarckienne, qui s’était déchaînée contre Caprivi, n’oserait peut-être pas se montrer aussi violente à l'égard de son successeur; enfin les junkers de Prusse, avec lesquels il fallait compter, manifesteraient plus de respect envers le représentant d’une si illustre famille. Le problème était qu’il s’agissait d'une charge bien lourde pour un homme vieux et fatigué, dont la politique fut, de surcroît, gênée par les foucades du jeune empereur. Mais il réussit a tenir 6 ans où il va essayer de temperer les actions de l'empereur mais il va finir par tomber en disgrâce à son tour il se retira le 17 octobre 1900 et mourut moins d’un an après.On a dit qu’il était paresseux, d’autres ont vu en lui un fonctionnaire modèle. Disons qu’il était capable de faire avec conscience un travail un peu routinier; dans son ambassade de Paris il était tout à fait à sa place, sachant donner de grands dîners auxquels Adolphe Thiers lui-même se rendit, une fois qu’il se trouva dans l’opposition. Il était chargé par Bismarck d’empêcher une restauration monarchique en France, à laquelle son prédécesseur Arnim avait travaillé au contraire, suivant en cela les souhaits de l’empereur; mais il n’eut pas à intriguer beaucoup à ce sujet, le « comte de Chambord » se chargeant lui-même de gâcher ses chances. Au contraire, quand Bismarck l’appela provisoirement à Berlin, en 1880, pour assurer l’intérim des Affaires Étrangères, Hohenlohe ne put supporter un travail aussi considérable, tomba malade et dut rentrer à Paris. (fr)
- クロートヴィヒ・カルル・ヴィクトール・ツー・ホーエンローエ＝シリングスフュルスト公爵（Chlodwig Karl Victor Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst, 1819年3月31日 – 1901年7月6日）は、ドイツの政治家。1894年から1900年まで皇帝ヴィルヘルム2世の下でドイツ帝国第三代帝国宰相を務めた。日清戦争後、ロシア、ドイツ、フランスによる三国干渉の時の帝国宰相である。バイエルン王国の首相を経て、75歳の高齢にもかかわらず帝国宰相に就任することになった。1900年10月17日帝国宰相を辞任した。翌1901年7月6日スイスのバート・ラガーツで死去した。 (ja)
- Chlodwig Karl Viktor Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst (Rotenburg an der Fulda, 31 maart 1819 - Ragaz, 6 juli 1901), sinds 1840 prins van Ratibor en Corvey, was een Duits staatsman. Hij was de tweede zoon van de katholieke vorst Franz Joseph zu Hohenlohe-Schillingsfürst en diens protestantse vrouw Konstanze, geboren prinses zu Hohenlohe-Langenburg. De zoons uit het gezin werden volgens de religie van de vader opgevoed, de dochters volgens die van de moeder. Hij studeerde rechten in Göttingen, Heidelberg en Bonn en was van 1842 tot 1846 werkzaam in de diplomatieke dienst van Pruisen. Toen zijn oudere broer Viktor Ratibor en Corvey erfde, stond deze Schillingsfürst af aan Chlodwig, die het bestuur ervan in 1846 op zich nam. In datzelfde jaar werd hij als Standesherr erfelijk lid van de Beierse landdag, waar hij de liberale Klein-Duitse richting volgde, als pro-Pruisisch bekendstond en - hoewel katholiek - het klerikalisme bestreed. Hij werd op 31 december 1866 minister-president en minister van Buitenlandse Zaken van Beieren. In deze hoedanigheid sloot hij een offensief en defensief verbond met de Noord-Duitse Bond. Toen echter klerikale Groot-Duitsers een meerderheid in de landdag verkregen, verzwakte zijn positie. Uiteindelijk moest hij na het onfeilbaarheidsdogma te hebben afgewezen in 1870 aftreden. Hij zette zich hierop in voor Beierse deelname aan het Duitse Keizerrijk en was van 1871 tot 1881 als afgevaardigde van de Freikonservative Partei lid van de Rijksdag, waar hij ondanks zijn katholieke geloof voor enkele van de Kulturkampfwetten stemde. Hij was van 1874 tot 1885 Duits ambassadeur te Parijs, nam in 1878 deel aan het Congres van Berlijn en was in 1880 secretaris-generaal van Buitenlandse Zaken. In 1885 werd hij als opvolger van Edwin von Manteuffel stadhouder van Elzas-Lotharingen. In deze hoedanigheid streefde hij, evenals in zijn tijd te Parijs, naar toenadering tussen Duitsland en Frankrijk.Na de val van Leo von Caprivi werd hij op aandringen van Wilhelm II ondanks zijn hoge leeftijd op 29 oktober 1894 rijkskanselier en minister-president van Pruisen. Hij keurde het persoonlijke bewind van de keizer af, maar verzette zich nooit openlijk tegen diens bemoeienissen met de regeringszaken. Onder hem werd het Bürgerliches Gesetzbuch in 1896 aanvaard en verscherpte het conflict met de sociaaldemocraten. In internationaal opzicht deed Duitsland een toenaderingspoging tot Rusland en verslechterden de betrekkingen met Engeland . Sinds de benoeming van Bernhard von Bülow tot secretaris-generaal van Buitenlandse Zaken had de grijze Hohenlohe nauwelijks nog invloed. Hij trad in oktober 1900 af en stierf in 1901. Zijn Denkwürdigkeiten des Fürsten Hohenlohe werden in opdracht van zijn zoon Alexander in 1907 door Friedrich Curtius uitgegeven. (nl)
- Chlodwig Karl Victor, Hohenlohe-Schillingsfürst, książę Raciborza i Corvey (Westfalia), niem. polityk, kanclerz Rzeszy i premier Prus. Urodził się w Schillingsfürst w Bawarii. Pochodził z mieszanej rodziny katolicko-protestanckiej, ale został wychowany w religii katolickiej. Karierę zaczął od pruskiej służby dyplomatycznej (był m.in. we Francji, Szwajcarii oraz we Włoszech.W 1845 r. został dziedzicznym członkiem Izby Wyższej bawarskiego Parlamentu, taka pozycja stała w kolizji z jego pruską karierą urzędniczą. Dlatego też wystąpił ze służby pruskiej w 1846 r.W czasie rewolucji 1848 r. sympatyzował z liberałami; popierał ideę zjednoczenia Niemiec. W tym okresie Hohenlohe skupiał się głównie na zarządzaniu swymi posiadłościami. W 1859 r. odwiedził Rzym oraz Berlin i Anglię. Po wojnie prusko-austriackiej opowiadał się za ściślejszą unią z Prusami. Król Ludwik II był jednak przeciwny jakiemukolwiek uszczupleniu swej władzy; zdanie zmienił dopiero po tym, jak Bismarck spłacił jego długi i wsparł go nowymi funduszami. 31 grudnia 1866 r. książę został mianowany ministrem ds. dworu królewskiego oraz spraw zagranicznych i szefem rady ministrów. Jako głowa bawarskiego rządu czuwał nad scaleniem państw południowoniemieckich z resztą kraju, stając się po Bismarcku jedną z najważniejszych osób w państwach niemieckich. Zajmował się też reorganizacją armii bawarskiej na wzór pruski, przyczynił się do utworzenia Parlamentu Ceł, w którym został wiceprezydentem. Na początku 1870 r. został zmuszony do odejścia przez koalicję antypruską. Mimo że nie pełnił wówczas żadnej znaczniejszej funkcji, nadal wywierał osobisty wpływ na dwory w Monachium i w Berlinie. Po zjednoczeniu Niemiec został wybrany do Reichstagu, w którym został wicemarszałkiem. Brał udział w utworzeniu nowej partii o nazwie Liberalna Partia Cesarska, która skupiała się na wspieraniu instytucji cesarstwa oraz na opozycji wobec katolickiej Partii Centrum. Hohenlohe popierał Bismarcka w jego polityce antypapieskiej, podsunął mu także myśl zakazania działalności Towarzystwa Jezusowego. W 1872 r. Bismarck chciał, aby Hohenlohe został cesarskim posłem do Watykanu, papież odmówił jednak jego przyjęcia. W 1873 r. książę rozpoczął pracę jako ambasador w Paryżu, gdzie pozostawał przez 7 lat. W 1878 r. był członkiem delegacji niemieckiej na Kongresie Berlińskim. W 1880 r. po śmierci Bernharda Ernesta von Bülowa – ministra spraw zagranicznych, potem po dymisji Józefa Marii von Radowitza został wezwany do Berlina, aby tymczasowo (od kwietnia do sierpnia) 1880 pełnić funkcję szefa resortu spraw zagranicznych oraz zastępować Bismarcka podczas jego nieobecności spowodowanej chorobą.W 1885 r. został gubernatorem Alzacji i Lotaryngii, przyczynił się do pewnego załagodzenia postawy miejscowej ludności wobec władzy niemieckiej. Pozostawał w Strasbourgu do października 1894 roku, kiedy to objął stanowisko kanclerza. W czasie sprawowania urzędu nie był zbyt aktywnym politykiem, rzadko zabierał głos w parlamencie, a większą część pracy wykonywali jego ministrowie. 17 października 1900 r. Hohenlohe zrezygnował ze stanowiska. Zmarł 6 lipca 1901 w Ragaz, w kantonie St. Gallen w Szwajcarii. (pl)
- Furst Chlodwig Karl Victor zu Hohenlohe-Schillingsfürst född den 31 mars 1819 i Schillingsfürst, Bayern, död den 6 juli 1901 i Ragaz,-1900. Hohenlohe föddes i Bayern 1819 som son till furst Franz Josef av Schillingsfürst och dennes gemål furstinnan Konstanze av Hohenlohe-Langenburg och han fick en katolsk uppfostran. Efter skolan fick Hohenlohe först tjänst i den preussiska diplomatkåren, men efter hans fars död 1845, då Hohenlohe blev regerande furste av Schillingsfürst, fick han resa hem för att ta plats i det bayerska riksrådet. Politisk var Hohenlohe liberal och trodde starkt på idén om ett förenat Tyskland, och fick som kungen av Bayerns rådgivare en inflytelserik position där han kunde påverka kungen. Hohenlohe gjorde under åren i det bayerska riksrådet många resor, till bland annat Italien och England och vistades ofta i Berlin varigenom han kom att bli en viktig person i europeisk politik. Under sina resor skaffade sig Hohenlohe något av en anti-kyrklig inställning, något som skulle färga av sig på hans politik i den tyska riksdagen senare då han stark stödde Bismarcks anti-påvliga hållning i den så kallade Kulturkampf. Vid Tysk-österrikiska krigets utbrott 1866 stödde Hohenlohe Preussen och ville att Bayern skulle ha en nära hållning till preussarna, något som även den bayerske kungen Ludvig II i sinom tid övertygades om varpå Hohenlohe utnämndes till ministerpresident i det bayerska riksrådet senare samma år, 1866. Som bayersk ministerpresident strävade Hohenlohe efter att ena de sydtyska staterna i ett förbund, precis som Bismarck hade gjort med de nordtyska (Nordtyska förbundet). Eftersom Hohenlohe var en inflytelserik förespråkare för ett förenat Tyskland utnämndes han till vice talman i den nybildade tyska riksdagen efter Tysklands enande 1871. 1873 utnämnde Bismarck Hohenlohe till Tysklands ambassadör i Paris, en viktig politik post, på vilken han kvarblev till 1878. Under de kommande åren skulle han fortsätta att arbeta på höga poster inom den tyska diplomatin, bland annat som tillförordnad utrikesminister. 1885 utnämndes Hohenlohe till guvernör över Elsass-Lothringen (Alsace-Lorraine), den provins som hade erövrats från fransmännen under fransk-tyska kriget 1870-71. Han fortsatte som guvernör fram till 1894 då han personligen utnämndes till Tysklands rikskansler efter Leo von Caprivi av kejsaren Vilhelm II av Tyskland. Hohenlohe accepterade uppdraget trots sin höga ålder. Hohenlohe skulle dock komma att bli ganska obemärkt som rikskansler; om han karriär innan utnämnandet till kansler hade varit framstående var hans tid som kansler desto mindre. Han gjorde få offentliga framträdanden eller framträdanden i riksdagen under sin tid som kansler och avgick självmant i oktober år 1900 på grund av hälsoskäl. Furst Chlodwig Karl Victor zu Hohenlohe-Schillingsfürst avled den 6 juli följande år, 1901 i Ragaz, Schweiz. (sv)
- Príncipe Chlodwig Karl Victor zu Hohenlohe-Schillingsfürst (31 de marzo de 1819 - 6 de julio de 1901). Hombre de estado alemán y Canciller del Imperio alemán. Contrajo matrimonio con Maria, Princesa de Sayn-Wittgenstein-Berleburg. Gobernó bajo la vigilancia del emperador Guillermo II, quien no le otorgó excesiva confianza ni libertad política.En sus años de gobierno se centró en luchar contra la oposicion liberal y en colocar a Alemania en el panorama militar mundial, objetivo que logró creando una potentísima flota anta el desagrado de la hasta entonces gran potencia naval Inglaterra. Esta política de engrandecimiento del Estado contribuyó indirectamente a empeorar los animos europeos y a crear una predisposición a la Gran Guerra.A esta época de supuesta tranquilidad y debido al rearmamiento de todas las potencias se le denominó la Paz Armada. Hijos:-Elisabeth, Princesa de Hohenlohe-Schillingsfürst * 1847 -Estefânia, Princesa de Hohenlohe-Schillingsfürst * 06.07. 1851 Arthur, Graf von Schönborn-Wiesentheid -Philipp Ernst, Principe de Hohenlohe-Schillingsfürst * 05.06. 1853 Chariclée, princesa Ypsilanti Henriette Gindra, Frau von Hellberg -Albrecht, Principe de Hohenlohe-Schillingsfürst * 1857 -Alexander, Principe de Hohenlohe-Schillingsfürst * 06.08. 1862 Emanuela Gallone di Tricase Moliterno -Moritz, Principe de Hohenlohe-Schillingsfurst * 06.08. 1862 Rosa, Altgräfin von Salm-Reifferscheidt-Krautheim-Dyck Hohenlohe-SchillingsfürstHohenlohe-SchillingsfürstHohenlohe-SchillingsfürstCategoría:Hohenlohe (es)
- Principe Chlodwig Karl Victor zu Hohenlohe-Schillingsfürst (Rotenburg an der Fulda, 31 marzo 1819 - Bad Ragaz, 6 luglio 1901), uomo politico tedesco.Fu Cancelliere dal 28 ottobre 1894 al 17 ottobre 1900. (it)
- O Príncipe Clóvis Carlos Vitor de Hohenlohe-Schillingsfürst (Chlodwig Karl Viktor Fürst zu Hohenlohe-Schillingfürst) foi um político alemão. Ocupou o cargo de Reichskanzler de 1894 até 17 de Outubro de 1900. (pt)
- Chlodwig Carl Viktor Fürst zu Hohenlohe-Schillingsfürst, Prinz von Ratibor und von Corvey (* 31. März 1819 in Rotenburg an der Fulda; † 6. Juli 1901 in Ragaz) war ein deutscher Staatsmann. Zwischen 1866 und 1870 war er bayerischer Ministerpräsident und von 1894 bis 1900 war er Reichskanzler des Deutschen Kaiserreiches und preußischer Ministerpräsident. (de)
- Fyrst Chlodwig Karl Victor zu Hohenlohe-Schillingsfürst, prins av Ratibor og Corvey (født 31. mars 1819, død 6. juli 1901) var en tysk liberal politiker og statsmann. Han etterfulgte grev Leo von Caprivi som Tysklands tredje kansler. (no)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
