| p:abstract
| - Billie Jean King (née Moffitt) is a retired tennis player from the United States. She won 12 Grand Slam singles titles, 16 Grand Slam women's doubles titles, and 11 Grand Slam mixed doubles titles. King has been an outspoken advocate against sexism in sports and society. The tennis match for which the public best remembers her is the "Battle of the Sexes" in 1973, in which she defeated Bobby Riggs, a former Wimbledon men's champion who had been one of the leading male players in the 1930s and 1940s. King is the founder of the Women's Tennis Association, the Women's Sports Foundation, and World Team Tennis, which she founded with her former husband, Lawrence King. (en)
- Billie Jean Moffitt King (née le 22 novembre 1943 à Long Beach, Californie) est une joueuse de tennis américaine. (fr)
- ビリー・ジーン・キング（Billie Jean King, 1943年11月22日 - ）は、アメリカ・カリフォルニア州ロングビーチ出身の女子テニス選手。1960年代から1980年代初頭までの四半世紀に及び、長い間女子テニス界に君臨した名選手であり、女子テニスの歴史を通じて最大の偉人のひとりに数えられる。キング夫人は女子テニス協会（Women's Tennis Association, 略称 WTA）を設立し、女子テニス界のシステムを変革した選手として、女子スポーツに革命的な影響を及ぼした存在であった。生まれた時の名前は「ビリー・ジーン・モフィット」（Billie Jean Moffitt）といったが、ラリー・キング（Larry King）と結婚して「ビリー・ジーン・キング」夫人と名乗るようになり、この名前で最もよく知られる。弟のランディ・モフィットは、アメリカ大リーグのサンフランシスコ・ジャイアンツの投手になった。ビリー・ジーン・モフィットは1960年から女子テニス界で活動を始め、1961年のウィンブルドン女子ダブルスにてカレン・ハンツェとペアを組んで初優勝を飾り、偉大な名選手として最初の第一歩を踏み出した。当時モフィットは17歳、ハンツェは18歳の若さで、このコンビはウィンブルドン女子ダブルスでも史上最年少の優勝ペアであった。それからウィンブルドンの女子ダブルスで1962年と1965年に優勝し、女子シングルス決勝には1963年に初進出したが、最初の時はマーガレット・スミスに敗れて準優勝になっている。独身選手の「ビリー・ジーン・モフィット」だった頃、彼女はマザー・グースの童謡にある“Little Miss Muffet”（リトル・ミス・マフェット、マフェットちゃん）の歌と語呂合わせで“Little Miss Moffitt”（リトル・ミス・モフィット）と呼ばれていた。1965年にラリー・キングと結婚して「ビリー・ジーン・キング」夫人と名乗るようになる。この年から彼女のキャリアは大きく開花し、1966年のウィンブルドン女子シングルス決勝戦でブラジルのマリア・ブエノを 6-3, 3-6, 6-1 で破り、宿願の初優勝を達成した。それ以後、1968年までウィンブルドン女子シングルスに3連覇を達成し、1967年には全米選手権でも初優勝を飾った。とりわけ、1967年はウィンブルドンと全米選手権の2大会連続で「ハットトリック」（同一大会で女子シングルス・女子ダブルス・混合ダブルスの3部門をすべて制覇すること）を達成している。1968年は全豪選手権で女子シングルスと混合ダブルスの2部門を制したが、これがキング夫人の唯一の全豪優勝である。1968年にテニス界は史上最大の転換期を迎え、プロ選手の4大大会出場を解禁する「オープン化」という措置を実施する。大会の名称も変更されて、全豪オープン、全仏オープン、ウィンブルドン選手権、全米オープンとなった。1968年以後のテニス記録は「オープン化時代」（Open Era）と呼ばれ、それ以前の時代とは明確に区別される。キング夫人はアマチュア選手として4大大会出場を続けてきたが、オープン化措置の実施後、直ちにプロ選手となった。「オープン化時代」最初の年にあたる1968年、キング夫人はウィンブルドン選手権で女子シングルス3連覇とダブルス5勝目を記録したが、全米オープンではイギリスのバージニア・ウェードに 4-6, 4-6 で敗れて2連覇を逃している。全米オープンの場合、1968年と1969年の2年間は過渡期の暫定措置として2度の開催があった。9月に行われた「全米オープン選手権」が“オープン化時代のグランドスラム”（Open Era Grand Slam）と呼ばれるが、この2年間に限っては12月に「全米選手権大会」（US National Champs）が別途に開催された。公式優勝記録表には、1回目の「全米オープン選手権」優勝者の名前が記載される。したがって1968年の場合、全米オープン選手権の公式記録には「オープン化時代大会」の優勝者ウェードの名前と、準優勝者としてのキング夫人の名前を記載する。こうしてテニス4大大会でも賞金制度が導入されたが、この当時は「男女の賞金格差」が大きな問題になっていた。ビリー・ジーン・キング夫人はこの問題と取り組み、さらに大きな段階を踏み出すことになる。1969年は彼女にとって不本意な年になり、全豪オープン決勝ではマーガレット・コート夫人に敗れて大会連覇を逃し、ウィンブルドンでもアン・ヘイドン・ジョーンズ（イギリス）に決勝で敗れて4連覇を逃してしまう。1970年はライバルのコート夫人が女子テニス史上2人目の「年間グランドスラム」を達成したため、キング夫人はシングルスで優勝できなかったが、この年から1973年までウィンブルドンの女子ダブルスに4連覇を達成する。1971年、キング夫人は全米オープン2勝目も含めたシングルス年間17勝、ダブルス21勝を挙げ、年間獲得賞金額が10万ドルを突破した最初の女子選手になった（11万7千ドル）。1972年の全仏オープンで、キング夫人は女子シングルスとダブルスの単複2冠を獲得し、全仏では唯一の優勝を成し遂げる。1966年のウィンブルドンから始まったキング夫人の「キャリア・グランドスラム」は、1972年全仏オープンをもって完成した。しかし、当時の女子テニス選手に与えられた賞金は男子の8分の1ほどに過ぎず、男女の賞金格差はますます大きな問題になっていた。キング夫人はアメリカで1970年代初頭に起こった男女同権運動でリーダーシップを取り、男子選手たちから離脱した「女性によるテニスツアー」を提唱した。これが1973年に発足した「女子テニス協会」の原型となる。1973年9月20日、ビリー・ジーン・キング夫人は当時55歳になっていた往年の男子選手、ボビー・リッグス（1918年 - 1995年）と有名な「男女対抗試合」を行った。リッグスはその4ヶ月前、5月13日の「母の日」にマーガレット・コート夫人に挑戦を申し入れ、当時「テニス界で最も有名な母親」として知られたコート夫人を 6-2, 6-1 で圧倒した。この後、リッグスは「私は男女同権運動を代表するビリー・ジーン・キングと試合をしたい」と声高に叫び、キング夫人への挑戦を宣言する。2人の男女対抗試合は“The Battle Of The Sexes”（性別間の戦い）と銘打たれ、大々的な告知が行われた。9月20日にテキサス州ヒューストンで行われた試合会場には3万人を超える観客が集まり、テレビ中継でも大勢の人々が見守った。キング夫人はリッグスに 6-4, 6-4, 6-3 のスコア（5セット・マッチのため、3セットのストレート勝ち）で勝利を収め、女性の持ち得る力を証明した。この試合をきっかけに、興行としての「女子テニス」が発展し始め、キング夫人はその後も女性の権利のために戦い続けた。この姿勢は、後にマルチナ・ナブラチロワに大きな影響を与えることになる。ビリー・ジーン・キング夫人の最後の4大大会女子シングルス優勝は1975年のウィンブルドンであり、通算「12勝」で終わった。最後の決勝戦では、当時新婚早々だったオーストラリアのイボンヌ・グーラゴング・コーリーを 6-0, 6-1 （試合時間38分）で圧倒した。同選手権の女子ダブルスでは、1979年にマルチナ・ナブラチロワとペアを組んで6年ぶり「10度目」の優勝を成し遂げた。混合ダブルスでは1974年まで4度優勝したため、これでキング夫人のウィンブルドン通算優勝記録は「20勝」（女子シングルス6勝＋女子ダブルス10勝＋混合ダブルス4勝＝総計20勝）となった。この時、女子テニス界で今なお語り継がれている珍事が起きた。ナブラチロワがクリス・エバートを下して2連覇を達成した7月8日の女子シングルス決勝戦を、それまでウィンブルドン通算「19勝」の最多優勝記録を持っていたエリザベス・ライアン（1914年から1934年までの間に、女子ダブルス12勝＋混合ダブルス7勝＝総計19勝）もウィンブルドンの試合会場で観戦していたが、その日の夜に87歳のライアンが突然の心臓発作で死去したのである。翌7月9日にキング夫人とナブラチロワは女子ダブルス決勝で勝ち、キング夫人はライアンが45年間保持してきたウィンブルドン最多優勝記録を更新した。キング夫人のウィンブルドン選手権挑戦は1983年まで続き、39歳と7ヶ月の高齢でありながら、大会第10シードとして準決勝まで勝ち進んでいる。最後のウィンブルドンでは、当時18歳の新鋭アンドレア・イエガーに 1-6, 1-6 で敗退した。4大大会女子ダブルスにおけるキング夫人の最後の優勝は、ウィンブルドンで珍事が起きた1年後の1980年全米オープンで、この時もナブラチロワと組んだ。スポーツ選手の試合中の感情表現にも様々なタイプがあるが、ビリー・ジーン・キング夫人は典型的な感情発散型タイプの選手として有名だった。試合中に自分に何事かを言い聞かせたり、足踏みなどもしながらプレーする姿は、時に攻撃的な雰囲気になることもあり、“アイシー・ドール”（氷の人形）と呼ばれたクリス・エバートなど、試合中に感情を全く顔に出さないタイプの選手とは正反対であった。ダブルスでキング夫人は様々なタイプのパートナーとペアを組んだが、とりわけ相性の合った選手はロージー・カザルスとマルチナ・ナブラチロワであった。テニス競技の過渡期に活動した人であることから、キング夫人の優勝記録は種々に分類される。アマチュア選手として獲得したもの（うちシングルス37勝）、「オープン化時代」以後にプロ選手として獲得した勝利数（シングルス67勝、ダブルス101勝）などである。1歳年上のライバル、マーガレット・コート夫人（オーストラリア）と並んで、キング夫人は長いテニス経歴を通じて絶大な強さを誇ってきた。また、コート夫人が1975年に33歳で現役を引退したことに比べて、キング夫人は39歳を迎える1983年までシングルスで現役を続行し、同年6月中旬のイギリス・バーミンガムの大会まで女子ツアーのシングルス優勝も続けた。彼女の多方面にわたる戦績の中には、同一大会で女子シングルス・女子ダブルス・混合ダブルスの3部門をすべて制覇した「ハットトリック」も4大大会で3度あり、前述した1967年のウィンブルドン選手権と全米選手権の2大会連続のほかに、1973年のウィンブルドン選手権もあった（同選手権では6年ぶり2回目）。4大大会通算優勝記録は、シングルス12勝（スザンヌ・ランランと並ぶ女子6位タイ）、女子ダブルス16勝、混合ダブルス11勝で、総計「39勝」を獲得した。1987年に国際テニス殿堂入りを果たしている。キング夫人はその後、1995年から2001年までフェドカップのアメリカ代表監督を務め（1997年を除く）、1996年アトランタ五輪と2000年シドニー五輪でオリンピックの米国女子テニス代表の監督も務めた。また、アメリカの雑誌『ライフ』が選んだ「20世紀における100人の偉大なアメリカ人」の1人にも選ばれた。ラリー・キングとは離婚に終わったが、現在でも彼女は「ビリー・ジーン・キング夫人」の名前で呼ばれ、今なお変わらぬ尊敬を集めている。2006年の全米オープンでは、キング夫人の偉大な業績を讃えて、ニューヨーク・フラッシングメドウの大会会場に「USTA ビリー・ジーン・キング・ナショナル・テニスセンター」の名前が与えられた。テニス漫画『エースをねらえ!』の作品中には、キング夫人が主人公の岡ひろみとトーナメントの1回戦で対戦する場面が描かれている。（集英社の原作漫画本では第14巻に登場するエピソードで、作中の年代は1976年初頭にあたる。） (ja)
- Billie Jean King (Long Beach, 22 november 1943) was een Amerikaanse tennisspeelster, die haar topjaren had in de jaren 60 en begin 70 van de twintigste eeuw. Zij is meervoudig Grandslamwinnares. (nl)
- istka amerykańska, zwyciężczyni 39 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej, zdobywczyni Pucharu Federacji, działaczka na rzecz sportu kobiecego. Córka strażaka i gospodyni domowej; oboje rodzice amatorsko uprawiali sport - ojciec grał w koszykówkę, matka pływała. Młodszy brat Randy Moffitt został zawodowym baseballistą. Od dzieciństwa namawiana do różnych dyscyplin sportowych, mimo pewnych trudności w wieku 8 lat rozpoczęła treningi tenisowe. Wśród jej pierwszych opiekunów była przedwojenna mistrzyni Wimbledonu, Alice Marble. Od początku kariery przejawiała dyspozycję do gry ofensywnej, ale miała trudności z przezwyciężeniem tremy - stąd jako juniorka długo nie mogła przebić się do czołówki i w wieku 16 lat była klasyfikowana dopiero na 19. miejscu w rankingu amerykańskim. W 1960 znalazła się już jednak w dziesiątce "dorosłego" rankingu amerykańskiego, a rok później odniosła pierwszy wielki sukces - wygrała Wimbledon w deblu w parze z Karen Hantze. Młode Amerykanki nie były w turnieju rozstawione. Z turniejem wimbledońskim związany jest ważny rekord Amerykanki - odniosła na londyńskiej trawie łącznie dwadzieścia zwycięstw we wszystkich trzech konkurencjach. Poza grą podwójną w 1961 triumfowała w tej samej konkurencji rok później, a w 1965 w parze z Marią Bueno. W 1966 Billie Jean wygrała grę pojedynczą, pokonując w finale Bueno. W 1967 jako piąta zawodniczka w historii odniosła zwycięstwa w trzech konkurencjach Wimbledonu. W kolejnych latach wygrywała grę pojedynczą jeszcze w 1968, 1970, 1972, 1973 i 1975, grę podwójną w 1968, 1970, 1971, 1972 i 1973, grę mieszaną w 1971, 1973 i 1974. Ponownie wszystkie trzy tytuły zapisała na swoje konto w 1973. Zebrała w ten sposób dziewiętnaście triumfów wimbledońskich, czym wyrównała rekord wybitnej deblistki z pierwszej połowy XX wieku, Elizabeth Ryan. Kiedy przez kilka kolejnych lat King bezskutecznie próbowała wynik ten poprawić, ponosząc porażki w finałach debla i miksta, wydawało się, że dwie Amerykanki pozostaną współwłaścicielkami rekordu. Ostatecznie King odniosła jednak dwudzieste zwycięstwo, występując w 1979 w deblu w parze z Martiną Navrátilovą. Niezwykłym zbiegiem okoliczności dzień przed jubileuszowym zwycięstwem wimbledońskim Billie Jean King goszcząca na turnieju sędziwa Elizabeth Ryan zmarła na atak serca. King dzierżyła rekord wimbledońskich triumfów samotnie przez 24 lata, a jej wynik wyrównała w 2003 Navrátilová, wygrywając w wieku 46 lat miksta z Hindusem Leanderem Paesem. Wielkie sukcesy Billie Jean King odnosiła nie tylko na kortach Wimbledonu. Ma na koncie cztery zwycięstwa w grze pojedynczej w Nowym Jorku . Ten sam turniej wygrywała również pięć razy w deblu i cztery w mikście, a zwycięstwo w 1980 w parze z Navrátilovą było jej ostatnim triumfem w Wielkim Szlemie. Nieco mniej szczęśliwe były dla Amerykanki dwa pozostałe turnieje, ale zarówno mistrzostwa Australii jak i Francji wygrywała w grze pojedynczej i mieszanej, a turniej paryski także w deblu. Jedyny tytuł, którego w bogatej karierze King brakuje, to gra podwójna Australian Open. Łączna liczba zwycięstw wielkoszlemowych - 39 - plasuje ją na trzecim miejscu wśród kobiet w historii, jedynie za Navrátilovą i Margaret Smith Court. Była piątą zawodniczką w historii, której udało się triumfować we wszystkich turniejach wielkoszlemowych w singlu - przed nią uczyniły to Margaret Court, Maureen Connolly, Doris Hart i Shirley Fry; później udało się to osiągnąć także Navrátilovej, Chris Evert, Steffi Graf i Serenie Williams. W 1967 King przyczyniła się do zdobycia Wielkiego Szlema w grze mieszanej przez Owena Davidsona; wygrali wspólnie Wimbledon, mistrzostwa Francji i USA, a Davidson wcześniej w parze z Lesley Turner mistrzostwa Australii. Przez siedem sezonów figurowała na czele rankingu tenisistek amerykańskich; w światowej dziesiątce była nieprzerwanie w latach 1963-1980, w tym jako numer 1 w latach 1966-1968, 1971 i 1974. Odegrała znaczącą rolę dla rozwoju tenisa zawodowego kobiet. Wraz z początkiem ery "open" w 1968 podpisała zawodowy kontrakt i występowała wspólnie ze swoją wielokrotną partnerką deblową Rosie Casals, Francuzką Françoise Durr oraz Brytyjką Ann Haydon-Jones, niezależnie od męskich rozgrywek zawodowych z udziałem Roda Lavera, Kena Rosewalla, Pancho Gonzáleza, Andresa Gimeno, Freda Stolle i Roya Emersona . Wkrótce przyczyniła się do powstania serii zawodowych imprez kobiecych pod nazwą Virginia Slims tour. Wspierała ją w tej idei wydawczyni magazynu "World Tennis" Gladys Heldman, a opiekę sponsorską zapewniał Joe Cullman, związany z koncernem tytoniowym "Philip Morris". Niezależnie od Virginia Slims w 1973 King była w gronie twórców Women's Tennis Association, organizacji tenisistek zawodowych, i pełniła w niej funkcję pierwszej prezeski . W 1974 była z kolei pierwszą kobietą-trenerką w rozgrywkach zawodowych World Team Tennis, prowadząc zespół Philadelphia Freedoms. Wygrywała te rozgrywki w 1976 i 1976 wraz z drużyną New York Apples. Znana była z walki o finansowe równouprawnienie kobiet w turniejach tenisowych. W początkach ery "open" różnice między nagrodami w turniejach dla mężczyzn i kobiet były znaczące - np. w turnieju Pacific Southwest Open w 1970 12,5 tysiąca dolarów do 1,5 tysiąca. Wygrywając US Open w 1972 King odczuła tę różnicę osobiście - otrzymała 15 tysięcy dolarów mniej niż triumfator gry pojedynczej panów Rumun Ilie Năstase. Rozpoczęła wówczas zdecydowaną kampanię na rzecz wyrównania wysokości nagród, grożąc nawet organizatorom US Open bojkotem. Akcja ta sprawiła, że edycja 1973 US Open stanowiła pierwszy turniej wielkoszlemowy, na którym nagrody były równe; inne imprezy broniły się przed tymi zmianami znacznie dłużej. W 1971 King stała się z kolei pierwszą kobietą w sporcie zawodowym, której zarobki w ciągu jednego sezonu przekroczyły 100 tysięcy dolarów. Łącznie zarobiła na korcie niespełna dwa miliony dolarów. Jeszcze przed początkiem ery "open" King zasłynęła krytyką Amerykańskiego Stowarzyszenia Tenisowego, kiedy oskarżyła organizatorów turniejów amatorskich o promowanie ukrytego zawodowstwa. Miało to polegać na wręczaniu nieoficjalnych premii najlepszym graczom, czym zapewniano sobie ich udział w imprezie. Jeszcze większe emocje wzbudziła słynna "bitwa płci" w 1973. Były mistrz Wimbledonu Bobby Riggs, liczący sobie już 55 lat, rzucił wyzwanie czołowym zawodniczkom, twierdząc, że udowodni wyższość tenisa męskiego. Wyzwanie podjęły King i Margaret Court. O ile Court nie sprostała Riggsowi, to King okazała się zdecydowanie lepsza, nie zwracając uwagi na żartobliwe prowokacje rywala, który wyszedł na kort w damskiej spódniczce, usiłował wręczyć bukiet kwiatów i ceremonialnie pocałować tenisistkę w dłoń. Billie Jean King kontynuowała karierę do początku lat 80., stanowiąc przykład długowieczności sportowej. Jeszcze w swoim ostatnim starcie na Wimbledonie w 1983 osiągnęła półfinał, pokonując m.in. Wendy Turnbull i Kathy Jordan, a przegrywając z Andreą Jaeger. Udzielała się jeszcze sporadycznie w deblu, gdzie ostatni mecz rozegrała w 1990 w turnieju Virginia Slims w Boca Raton na Florydzie; jej partnerką w tym turnieju była młodsza o ponad 30 lat Jennifer Capriati, którą wprowadzała w świat tenisa zawodowego. Na koncie Billie Jean King jest 37 wygranych turniejów amatorskich i 67 zawodowych, ostatni wygrała w 1983 w Birmingham. Należy wspomnieć o sukcesach reprezentacyjnych i trenerskich Amerykanki. Występowała w Pucharze Wightman w latach 1961-1967, 1970, 1977 i 1978, w Pucharze Federacji w latach 1963-1967 i 1976-1979, przyczyniając się siedmiokrotnie do zdobycia trofeum. W latach 1995-2002 pełniła funkcję kapitana reprezentacji pucharowej, prowadząc zespół do kolejnego triumfu w 1996. Duże sukcesy odniosła także jako trener ekipy narodowej na igrzyskach olimpijskich w Atlancie i Sydney . Jej podopieczne sięgały na obu olimpiadach po złote medale zarówno w singlu, jak i deblu . Zakończyła pracę z zespołem w Pucharze Federacji po odsunięciu z ekipy Jennifer Capriati; osłabione Amerykanki przegrały w 2002 z niżej notowanymi Austriaczkami, a funkcję kapitana po rezygnacji King objęła Zina Garrison-Jackson. Tenis Billie Jean King opierał się przede wszystkim na ataku. Praworęczna zawodniczka dysponowała mocnym serwisem i precyzyjnym wolejem, szczególnie ze strony bekhendowej. Była perfekcjonistką w przygotowaniu fizycznym i atletycznym, w każdy mecz wkładała dużo ambicji. Ofensywny styl gry zapewniał jej sukcesy na szybkich nawierzchniach, ale potrafiła także triumfować na kortach ziemnych, co udowodniła m.in. na French Open w Paryżu w 1972 czy Italian Open w Rzymie w 1970. W połowie lat 80. rozwiodła się z mężem. Wcześniej, w 1971 roku poddała się aborcji. Rok później, w programie "60 minut" wyznała, że ani ona, ani jej mąż, nie byli gotowi na dziecko, poza tym obydwoje zajęcia byli własnymi karierami. King była pierwszą znaną amerykańską sportsmenką, która przyznała się do preferencji homoseksualnych, kiedy potwierdziła swój związek z współpracowniczką Marilyn Barnett. Działa na rzecz praw homoseksualistów, występuje w filmach edukacyjnych, za co otrzymałą wiele wyróżnień. Jest wegetarianką. Z wyróżnień tenisowych, które spotkały Billie Jean King, warto wymienić miejsce w Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame oraz najwyższe wyróżnienie Międzynarodowej Federacji Tenisowej - nagrodę im. Philippe Chatriera . Jej imię nadano w 1998 pucharowi wręczanemu zwyciężczyni kobiecego Masters . Zajmowała poczesne miejsca w klasyfikacjach na tenisistkę XX wieku, znalazła się również w gronie 100 najważniejszych Amerykanek XX wieku według magazynu "Life" . Obecnie Billie Jean King mieszka w Chicago i Nowym Jorku ze swoją życiową partnerką, także tenisistką, Ilaną Kloss. Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych: mistrzostwa Australii gra pojedyncza - wygrana 1968, finał 1969 gra podwójna - finały 1965, 1969 gra mieszana - wygrana 1968 mistrzostwa Francji gra pojedyncza - wygrana 1972 gra podwójna - wygrana 1972, finały 1968, 1970 gra mieszana - wygrane 1967, 1970, finał 1968 Wimbledon gra pojedyncza - wygrane 1966, 1967, 1968, 1972, 1973, 1975, finały 1963, 1969, 1970 gra podwójna - wygrane 1961, 1962, 1965, 1967, 1968, 1970, 1971, 1972, 1973, 1979, finały 1964, 1976 gra mieszana - wygrane 1967, 1971, 1973, 1974, finały 1966, 1978, 1983 mistrzostwa USA gra pojedyncza - wygrane 1967, 1971, 1972, 1974, finały 1965, 1968 gra podwójna - wygrane 1964, 1967, 1974, 1978, 1980, finały 1962, 1965, 1966, 1968, 1973, 1975, 1979 gra mieszana - wygrane 1967, 1971, 1973, 1976, finały 1975, 1977, 1978 Finały turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej: Wimbledon 1963 - 3:6, 4:6 z Margaret Court mistrzostwa USA 1965 - 6:8, 5:7 z Margaret Court Wimbledon 1966 - 6:3, 3:6, 6:1 z Marią Bueno Wimbledon 1967 - 6:3, 6:4 z Ann Haydon-Jones mistrzostwa USA 1967 - 11:9, 6:4 z Ann Haydon Jones mistrzostwa Australii 1968 - 6:1, 6:2 z Margaret Court Wimbledon 1968 - 9:7, 7:5 z Judy Tegart-Dalton US Open 1968 - 4:6, 2:6 z Virginią Wade Australian Open 1969 - 4:6, 1:6 z Margaret Court Wimbledon 1969 - 6:3, 3:6, 2:6 z Ann Haydon-Jones Wimbledon 1970 - 12:14, 9:11 z Margaret Court US Open 1971 - 6:4, 7:6 z Rosemary Casals French Open 1972 - 6:3, 6:3 z Evonne Goolagong Wimbledon 1972 - 6:3, 6:3 z Evonne Goolagong US Open 1972 - 6:3, 7:5 z Kerry Melville Wimbledon 1973 - 6:0, 7:5 z Chris Evert US Open 1974 - 3:6, 6:3, 7:5 z Evonne Goolagong Wimbledon 1975 - 6:0, 6:1 z Evonne Goolagong Zwycięstwa turniejowe w erze "open": 1968 Wimbledon 1969 Pacific Southwest, South African Open, Natal, Dublin, Sztokholm 1970 Rzym, Sydney, Durban, Londyn, Richmond 1971 US Open, San Francisco, Long Beach, Milwaukee, Oklahoma City, Chattanooga, Detroit, Boston, San Diego, Hamburg, Hoylake, Kitzbuehel, Houston, US Clay Courts, Louisville, Phoenix, Londyn 1972 French Open, US Open, Wimbledon, Phoenix, Richmond, Indianapolis, San Francisco, Tucson, Charlotte, Bristol 1973 Wimbledon, Phoenix, Indianapolis, Denver, Nottingham, Hawaje, Tokio 1974 US Open, San Francisco, Waszyngton, Detroit, Akron, Nowy Jork 1975 Wimbledon, Sarasota 1977 Lionel, San Antonio, Phoenix, San Paulo, San Juan, Japan Invitational, Londyn 1979 Tokio, Sztokholm 1980 Detroit, Houston, Tokio 1982 Birmingham 1983 Birmingham Źródła: Zbigniew Dutkowski, 150 rakiet. Najlepsi tenisiści świata, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1984 (pl)
- | Nationalitet: ||Amerikan| Född: || 22 november 1943| Uppväxtort: || Long Beach, Kalifornien | Blev professionell spelare: || 1968| Spelar: || Högerhänt| Slutade tävla på Virginia Slims Circuit: || 1983| Högsta singelranking: || Etta (1966, 1967, 1968, 1971, 1974)| Rekordnoteringar: || Har tagit en karriär Grand Slam i singel | Antal vunna singeltitlar: || 67 | Prispengar: || US$1,966,487! colspan="2" bgcolor="#EBC2AF"| Grand Slam-finaler singel: 18 Singeltitlar: 12| Australiska öppna || Seger -68| Franska öppna || Seger -72| Wimbledon || Seger -66, -67, -68, -72, -73, -75 | US Open || Seger -67, -71, -72, -74 |} Billie Jean Moffitt King, född 22 november 1943 i Long Beach, Kalifornien, USA, amerikansk tennisspelare. Billie Jean King rankades 1966-68, 1971 och 1974 som världsetta. Ännu som 40-åring (1983) rankades hon som nummer 13 i världen. Hon upptogs 1987 i the International Tennis Hall of Fame. (sv)
- , campeón masculino número 1 “del mundo” por los años 1941, 1946, y 1947. Categoría:Campeones de Roland Garros Categoría:Campeones de Wimbledon Categoría:Tenistas de Estados Unidos Categoría:Nacidos en 1943 Categoría:Miembros del Salón de la Fama del tenis Categoría:Feministas Categoría:Cultura LGBT Categoría:Personas vivas (es)
- Billie Jean King, syntyjään Moffitt (22. marraskuuta 1943, Long Beach, Kalifornia) on yhdysvaltalainen tennispelaaja ja ensimmäisiä naispuolisia tennisammattilaisia. Hän voitti urallaan yhteensä 37 Grand Slam-turnausta: 12 kaksinpelissä, 14 nelinpelissä ja 11 sekanelinpelissä. 1970-luvun alussa King oli kahdeksan muun naispelaajan kanssa panemassa alulle naistenniksen ammattilaiskiertuetta, jonka nykymuoto tunnetaan nimellä Women's Tennis Association, lyhyemmin WTA. King on tunnettu seksismin vastustaja niin urheilussa kuin yhteiskunnassakin. Sovinistiksi tunnustautunut entinen Wimbledonin mestari Bobby Riggs hävisi itseään parikymmentä vuotta nuoremmalle Kingille kuuluisan ottelun vuonna 1973 rehenneltyään, ettei kukaan nainen voita häntä ikinä tenniksessä. Ottelusta on tehty TV-elokuva, jonka pääosia näyttelevät Holly Hunter ja Ron Silver. Popmuusikko Elton John omisti kappaleensa Philadelphia Freedom Billie Jean Kingille. Nimi tulee Philadelphia Freedoms-tennisjoukkueesta, jota King valmensi. Merkittävää oli, että joukkueessa oli myös miehiä, joten King oli ensimmäinen nainen, joka valmensi miehiä ammatiurheilussa. King hyväksyttiin Tennis Hall of Fameen 1987. Vuonna 1990 aikakauslehti Life nimesi hänet yhdeksi sadasta vaikutusvaltaisimmasta amerikkalaisesta 1900-luvulla.28. elokuuta 2006 USA:n tennisliitto nimesi Flushing Meadowsin tenniskeskuksen uudelleen USTA Billie Jean King National Tennis Center:ksi. Se on maailman suurin urheiluareena, joka on nimetty naisen mukaan. (fi)
- Durante la sua carriera ha vinto 12 titoli singolari, 16 titoli di doppio e 11 titoli di doppio misto del Grande Slam. È generalmente considerata una delle più grandi giocatrici di tennis e atlete della storia. La King è stata una delle più grandi sostenitrici della lotta contro il sessismo nello sport e nella società. La partita di tennis per la quale il pubblico la ricorda di più è la Battaglia dei Sessi del 1973, nella quale sconfisse Bobby Riggs, vincitore del singolare a Wimbledon, che è stato il numero 1 al mondo negli anni 1941, 1946 e 1947. (it)
- Billie Jean King (Long Beach, Califórnia, 22 de novembro de 1943) é uma ex-tenista norte-americana, considerada uma das melhores tenistas e atletas femininas de todos os tempos. Ela foi consagrada nos anos 70. Venceu 12 torneios do grand slam em simples, 16 em duplas femininas e 11 em duplas mistas. King tem sido uma advogada sem papas na língua contra sexismo nos esportes e na sociedade. A partida de tênis que a deixou mais famosa foi a Batalha dos Sexos, em 1973, na qual ela venceu Bobby Riggs, um ex-campeão em Wimbledon que foi um dos melhores tenistas nas décadas de 1930 e 1940. Antes de se tornar tenista Billie era uma boa jogadora de baseball. Uma de suas maiores marcas era que ela jogava de óculos. (pt)
- ) ist eine ehemalige Tennisspielerin. (de)
- Billie Jean Moffitt King (født 22. november 1943 i Long Beach, California, USA) er en tidligere amerikansk tennisspiller. (no)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
