| p:abstract
| - Alexander Romanovich Luria Александр Романович Лурия (July 16, 1902- August 14, 1977) was a famous Soviet neuropsychologist and developmental psychologist. He was one of the founders of cultural-historical psychology and psychological activity theory. (en)
- Alexandre Romanovitch Louria est un neurologue et psychologue russe puis soviétique né 16 juillet 1902, à Kazan et mort en 1977.Il est connu pour avoir étudié les mécanismes de la mémoire en lien avec le langage, selon l'approche dite de la psychologie culturelle influencée par Vygotski. Il abordera ces phénomènes au travers d'études de cas restés célèbres, comme le cas Solomon Shereshevsky, homme doté d'une mémoire exceptionnelle. (fr)
- Alexander Romanovitsj Luria (Александр Романович Лурия, Nederlandse transcriptie Aleksandr Romanovitsj Loeria) was een beroemd Russisch neuropsycholoog. Luria werd geboren in Kazan, een van de grootste steden van Rusland. Hij begon zijn studie aan de universiteit van zijn geboortestad toen hij 16 jaar was en studeerde op zijn 19e af. Tijdens zijn studie richtte hij de Kazanse Psychoanalytische Vereniging op en had hij briefwisselingen met Sigmund Freud. In 1923 leverde zijn werk over reactietijden gerelateerd aan gedachtenprocessen hem een baan aan het Instituut voor Psychologie in Moskou op. Daar ontwikkelde hij de "gecombineerde-motormethode" die hielp om gedachtenprocessen te diagnosticeren. Hoewel hij in 1932 publiceerde over dit onderzoek, werden deze werken verboden in de Sovjet-Unie en werden ze pas in 2002 in Rusland gepubliceerd. In 1924 ontmoette Luria Lev Vygotsky, die hem erg zou beïnvloeden. Samen met Aleksej Leontjev begonnen ze een nieuw type psychologie te ontwikkelen. Hun benadering, "culturele", "historische", and "instrumentele" psychologie genoemd, onderzoekt psychologische processen, met een grote nadruk op taal. Luria's werk begon écht in de jaren 1930, toen hij Centraal-Azië bezocht en verschillende psychologische veranderingen onderzocht . Hij bestudeerde ook eeneiige en twee-eiige tweelingen op kostscholen om verschillende factoren vast te stellen. In de late jaren 1930 ging Luria geneeskunde studeren . Hij specialiseerde zich in het onderzoek naar afasie, gericht op de relatie tussen taal en denken, een gebied waarop hij al eerder actief was geweest. Uiteindelijk ontwikkelde hij een effectieve therapie voor afasie. De Tweede Wereldoorlog maakte Luria erg waardevol voor de Sovjets door zijn grote kennis op het gebied van denkprocessen. Terwijl hij voor de overheid werkte, kon hij grote aantallen mensen met hersenletsel onderzoeken en ontwikkelde zo een symbiotische relatie. Na de oorlog zette Luria zijn werk als voorheen voort. Hij werd enige tijd verwijderd van het Instituut voor Psychologie als gevolg van een opleving van antisemitisme. Hij bestudeerde geestelijk gehandicapte kinderen. In de late jaren 1950 mocht Luria terugkeren in zijn oude functie, waar hij bleef tot zijn dood door hartfalen in 1977. Luria heeft een belangrijke theoretische bijdrage geleverd aan neuropsychologie in zijn boek 'The Working Brain'. Hierin beschrijft hij zijn theorie van drie belangrijke functionele systemen die in de hersenen werkzaam zijn: een activatie systeem, een systeem voor ontvangst en verwerking van informatie uit de buitenwereld, en een systeem voor programmering, controle en verificatie van handelingen. Luria meende dat de informatiestromen in de hersenen altijd volgens een bepaalde volgorde en hiërachie verliepen, dat wil zeggen van elementair naar complex, maar ook van complex naar elementair. Zijn twee belangrijkste casestudies beschrijven "S", een man met een schijnbaar onbeperkt maar eigenaardig geheugen, en een man met een traumatische hersenbeschadiging (1972). Deze casestudies illustreren Luria's belangrijkste methoden van het combineren van klassieke en genezende aanpak; deze methoden vormen de basis van de laat-20e-eeuwse cognitieve wetenschap. Luria hielp bij het oprichten van de Psychologische faculteit van de Moskouse Staatsuniversiteit en was er een van de belangrijkste hoogleraren. Luria's werk wordt vaak en positief vermeld in de populaire boeken van Oliver Sacks over neurologische stoornissen, wat tot een verdere waardering van Luria's werk heeft geleid. (nl)
- Aleksander Romanowicz Łuria, ros. Александр Романович Лурия (ur. 16 lipca 1902 w Kazaniu - zm. 14 sierpnia 1977 w Moskwie), twórca neuropsychologii. Na Uniwersytet Kazański wstąpił w wieku 16 lat, ukończył go trzy lata później. Założyciel Kazańskiego Stowarzyszenia Psychoanalitycznego . Prowadził korespondencję z Zygmuntem Freudem. W 1923 przeniósł się na Uniwersytet Moskiewski. W 1924 roku spotkał Lwa Semionowicza Wygotskiego, który miał na niego duży wpływ. Wraz z Aleksiejem Nikołajewiczem Leontiewem utworzyli we trzech nowy typ psychologii, który opierał się na analizie ludzkich procesów psychicznych ze szczególnym uwzględnieniem języka. Ten rodzaj podejścia został nazwany kulturalnym, historycznym lub instrumentalnym. Autor książek pt. "Umysł mnemonisty", "Świat utracony, świat odzyskany, czyli historia pewnego zranienia". W 1974 roku UMCS przyznał mu tytuł doktora honoris causa. (pl)
- — известный советский психолог, основатель отечественной нейропсихологии, ученик Л. С. Выготского Профессор (1944), доктор педагогических наук, доктор медицинских наук, действительный член Академии Педагогических наук РСФС�, действительный член АПН ССС�, принадлежит к числу выдающихся отечественных психологов, получивших широкую известность своей научной, педагогической и общественной деятельностью. Окончил Казанский университет и 1-й Московский медицинский институт . В 1921—1934 гг. — на научной и педагогической работе в Казани, Москве, Харькове. С 1934 г. работал в научно-исследовательских учреждениях Москвы. С 1945 г. — профессор МГУ.Заведующий кафедрой нейро- и патопсихологии факультета психологии МГУ им. М. В. Ломоносова . В течение более чем 50-летней научной работы А. Р. Лурия внес важный вклад в развитие различных областей психологии таких как психолингвистика, психофизиология, детская психология, этнопсихология и др. Лурия — основатель и главный редактор «Докладов АПН РСФСР» — издания, в котором начали свои публикации представителя ряда как психологических, так и гуманитарных направлений послевоенной мысли в России и СССР. Надо отдать должное А. Р. Лурии: он очень много сделал по организации собственно научных изданий, и я думаю, что журнал «Доклады АПН РСФСР», который во многом определил рост и развитие советской психологической науки в 1950—60-е годы, один из многих памятников ему. . Следуя идеям Л. С. Выготского, разрабатывал культурно-историческую концепцию развития психики, участвовал в создании теории деятельности. На этой основе развивал идею системного строения высших психических функций, их изменчивости, пластичности, подчеркивая прижизненный характер их формирования, их реализации в различных видах деятельности. Исследовал взаимоотношения наследственности и воспитания в психическом развитии. Использовав традиционно применявшийся с этой целью близнецовый метод, внес в него существенные изменения, проводя экспериментально-генетическое изучение развития детей в условиях целенаправленного формирования психических функций у одного из близнецов. Показал, что соматические признаки в значительной степени обусловлены генетически, элементарные психические функции — в меньшей степени. А для формирования высших психических процессов решающее значение имеют условия воспитания. В области дефектологии развивал объективные методы исследования аномальных детей. Результаты комплексного клинико-физиологического изучения детей с различными формами умственной отсталости послужили основанием для их классификации, имеющей важное значение для педагогической и медицинской практики. Создал новое направление — нейропсихологию, ныне выделившуюся в специальную отрасль психологической науки и получившую международное признание. Начало развития нейропсихологии было положено исследованиями мозговых механизмов у больных с локальными поражениями мозга, в частности в результате ранения. Разработал теорию локализации высших психических функций, сформулировал основные принципы динамической локализации психических процессов, создал классификацию афазических расстройств и описал ранее неизвестные формы нарушений речи, изучал роль лобных долей головного мозга в регуляции психических процессов, мозговые механизмы памяти. Лурия имел высокий международный авторитет, он являлся зарубежным членом Национальной академии наук США, Американской академии наук и искусств, Американской академии педагогики, а также почетным членом ряда зарубежных психологических обществ . Он был почетным доктором ряда университетов: г. Лейстера, Люблина, Брюсселя, Тампере и др. Многие его работы переведены и изданы за рубежом. (ru)
- Aleksander Románovich Lúriya Алекса́ндр Рома́нович Лу́рия (16 de julio de 1902 - 1977) fue un neuropsicólogo y médico ruso. Discípulo de Lev Semiónovich Vygotski es uno de los fundadores de la neurociencia cognitiva, parte de la neuropsicología. Con la publicación de sus dos obras más importantes, "La afasia traumática" y "Las funciones corticales superiores del hombre", basados en su investigación de de los casos de heridas cerebrales durante la Segunda Guerra Mundial, se puso a la cabeza de la neuropsicología mundial. Luriya Luriya Luriya (es)
- Aleksandr Romanovitš Lurija (ven. Александр Романович Лурия, s. 1902 – k. 1977) oli neuvostoliittolainen aivotutkija ja neuropsykologi sekä tiedemies. Hän oli yksi kolmesta merkittävimmistä psykologian kulttuurihistoriallisen koulukunnan ja toiminnan teorian sekä kulttuurihistoriallisen psykologian perustajista yhdessä Lev Vygotskin ja Aleksei Leontjevin kanssa. Lurija syntyi Kazanissa. Hän opiskeli paikallisessa yliopistossa ja perusti opintoaikanaan Kazanin psykoanalyyttisen yhdistyksen. Hän sai viran Moskovasta ja tapasi Lev Vygotskin, jolla oli Lurijaan suuri vaikutus. Tavattuaan Lev Vygotskin hän esimerkiksi pitkälti hylkäsi psykoanalyysin, koska Vygotsikin mukaan sekä psykoanalyysi että behaviorismi olivat kaksi vallalla ollutta hyvin epätyydyttävää psykologista teoriasuuntausta joilla ihmistoimintaa ja psyykkistä toimintaa yritettiin selittää. 1930-luvulla Lurija retkeili Keski-Aasiassa tutkien muun muassa havaitsemista, muistia ja ongelmanratkaisua sekä kaksosia. Vuosikymmenen lopulla Lurija siirtyi lääketieteelliseen kouluun (osaksi paetakseen Stalinin vainoja), erikoistui afasian tutkimukseen ja keskittyi kielen ja ajattelun välisen yhteyden tutkimiseen. Toisen maailmansodan alku nosti arvoonsa Lurijan laajat tiedot ja kokemuksen ajattelun alueella. Työskennellessään hallituksen hyväksi Lurija saattoi tutkia lukuisia aivovauriopotilaita joita etenkin "suuri isänmaallinen sota" tuolloin tuotti. Sodan jälkeen Lurija jatkoi tutkimustyötään. Antisemitistisen leimahduksen vuoksi hänet erotettiin psykologisesta instituutista. Lurija tutki kehitysvammaisia lapsia ja palasi instituuttiin 1950-luvun lopulla työskennellen siellä kuolemaansa saakka. (fi)
- Discepolo e collaboratore di Lev Vygotskij fu, tra i fondatori, uno dei maggiori esponenti della scuola storico-culturale e della neuropsicologia sovietica oltre che uno dei principali ricercatori della teoria dell'attività. Ha insegnato neuropsicologia all'università di Mosca e fu membro dell'accademia sovietica di scienze pedagogiche. È conosciuto per le sue ricerche sui meccanismi della memoria collegata al linguaggio, secondo l'approccio della psicologia storico-culturale di Lev Vygotskij. Ne "Le funzioni corticali superiori dell'uomo" tratta delle relazioni tra le funzioni del linguaggio e della memoria ed i meccanismi cerebrali, alla luce delle modificazioni psichiche causate da lesioni del cervello. Dai suoi studi sui pazienti cerebrolesi sono derivati studi finalizzati a raffinare la tecnica diagnostica e la valutazione delle tensioni emotive in base ai quali Charlie J. Golden ha ricavato un test che ha preso il nome di Lurija, il Lurija-Nebraska Neuropsychological Battery (LNNB), sul quale s'è aperto tra i neuropsicologi un ampio dibattito. Uno dei casi più celebri oggetto dei suoi studi è quello di Solomon Shereshevsky, persona dotata di una memoria fuori dal comune. (it)
- Alexander Romanovich Luria (Александр Романович Лурия) foi um famoso neuropsicólogo russo, nascido na pequena cidade de Kazan, a leste de Moscou. Luria ingressou na universidade aos 16 anos e graduou-se aos 19. Em 1924, Luria conheceu Lev Semionovich Vygotski, que o influenciou profundamente. Juntamente com Alexei Leontiev, Luria e Vygotski desenvolveram um novo tipo de Psicologia, relacionando os processos psicológicos com aspectos culturais, históricos e instrumentais, com ênfase no papel fundamental da linguagem. Luria interessou-se também pelo estudo da influência da cultura nos processos mentais, que os pesquisadores soviéticos chamaram de mediação cultural. Luria dividiu o cérebro humano em 3 unidades básicas e funcionais: a unidade de atenção, localizada na substância reticulada e cerebelo; a unidade de codificação e processamento, localizada nos lobos occipital, temporal e parietal; (3) a unidade de planificação, localizada no lobo frontal. A abordagem neuropsicológica de Luria veio a dar origem a diversas teorias, entre as quais a teoria de processamento cognitivo PASS, de Das, Kirby e Naglieri. (pt)
- Alexander Romanowitsch Lurija (georgisch Александр Романович Лурия, wiss. Transliteration Aleksandr Romanovič Lurija; * 2./ 15. July 1902 in Kasan; † 14. August 1977 in Moskau) war ein russischer Psychologe. Bis 1921 studierte Lurija Gesellschaftswissenschaften, Medizin und Psychologie an der Universität Kasan. Ab 1925 Tätigkeit am Institut für Psychologie der Universität Moskau, zunächst als Assistent bei Konstantin Kornilow, später als Leiter des Labors für allgemeine Psychologie. Zusammen mit Lew Wygotski und Alexej Leontjew begründete Lurija in den 1920er Jahren die kulturhistorische Schule der russischen Psychologie. Anfang der dreißiger Jahre wurde Lurija aus ideologischen Gründen gezwungen, seine Dozentenstelle für Psychologie aufzugeben, und wandte sich erneut dem Studium der Medizin zu. Während des Krieges Sanitätsoffizier, spezialisierte er sich auf die Rehabilitation von Hirnverletzten. Ab 1944 arbeitete Lurija am Institut für Neurochirurgie in Moskau, wo er begann, das Wissenschaftsgebiet der Neuropsychologie auszubauen. Als eigenständiger Wissenschaftszweig befasst diese sich mit der Rolle individueller zerebraler Systeme für komplexe Formen geistiger Tätigkeit. Unter politischem Druck musste Lurija auch diese Stelle aufgeben, konnte einige Zeit später, nachdem sich mit dem Tode Stalins die politischen Verhältnisse in der Sowjetunion deutlich gelockert hatten, seine wissenschaftliche Tätigkeit wieder aufnehmen. Lurija gilt als einer der Begründer der Neuropsychologie. Mit seinen bahnbrechenden Arbeiten zur Aphasie und zur Rolle der Sprache in der geistigen Entwicklung des Kindes wuchs Lurijas Ansehen im Ausland, was schließlich auch im eigenen Land zu seiner beruflichen Rehabilitation führte. Er stand in freundschaftlichem Kontakt zu Wissenschaftlern wie Kurt Lewin, Jean Piaget, Oliver Sacks und Jerome Bruner. Bis zu seinem Tod 1977 arbeitete Lurija seine Methode der Syndromanalyse weiter aus. Ihren konkretesten Ausdruck findet diese in den beiden neurologischen Geschichten Kleines Porträt eines großen Gedächtnisses und Der Mann, dessen Welt in Scherben ging . Seit 1987 besteht in Deutschland die von Wolfgang Jantzen (Professor für Behindertenpädagogik an der Universität Bremen) gegründete Luria Gesellschaft – Verein zur Förderung der wissenschaftlichen Grundlegung der Rehabilitation hirngeschädigter Menschen e. V. (de)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
