| p:abstract
| - Abdülmecid I was the 31st sultan of the Ottoman Empire and succeeded his father Mahmud II on July 2 1839. His reign was notable for the rise of nationalist movements within the empire's territories. Abdülmecid wanted to encourage Ottomanism among the secessionist subject nations and stop the rise of nationalist movements within the empire, but failed to succeed despite trying to integrate non-Muslims and non-Turks more thoroughly into the Ottoman society with new laws and reforms. He tried to forge alliances with the major powers of Western Europe, namely the United Kingdom and France, who fought alongside the Ottoman Empire at the Crimean War against Russia. In the following Congress of Paris on 30 March 1856, the Ottoman Empire was officially included among the European family of nations. Abdülmecid's biggest achievement was the announcement and application of the Tanzimat reforms which were prepared by his father Mahmud II and effectively started the modernization of Turkey in 1839. Abdülmecid received a European education and was a fluent speaker of the French language while being interested in literature and classical music like Abdülaziz who succeeded him. He was an advocate of reforms like his father Mahmud II, and was lucky enough to have the support of progressionist viziers like Mustafa Reşit Pasha, Mehmet Emin Ali Paşa and Fuat Pasha. Throughout his reign he had to struggle against conservatives who opposed his reforms. Abdülmecid was also the first emperor to personally listen to the public's complaints in special reception days, usually every Friday, without any middlemen. Abdülmecid toured the empire's territories to see in first person how the Tanzimat reforms were being applied; travelling to İzmit, Mudanya, Bursa, Gallipoli, Çanakkale, Lemnos, Lesbos and Chios in 1844. He toured the Balkan provinces in 1846. When Abdülmecid succeeded to the throne, the affairs of the Ottoman Empire were in an extremely critical state. At the very time his father died, the news was on its way to Istanbul that the empire's army had been defeated at Nizip by that of the rebel Egyptian viceroy, Mehmet Ali. The empire's fleet was at the same time on its way to Alexandria, where it was handed over to the same enemy by its commander Ahmed Fevzi Pasha, on the pretext that the young sultan's advisers were sold to Russia. However, through the intervention of the European powers, Mehmet Ali was obliged to come to terms, and the Ottoman Empire was saved from further attacks while its territories in Syria, Lebanon and Palestine were restored. In compliance with his father's express instructions, Abdülmecid immediately carried out the reforms to which Mahmud II had devoted himself. In November 1839 an edict known as the Hatt-ı Şerif of Gülhane, also known as Tanzimat Fermanı was proclaimed, consolidating and enforcing these reforms. The edict was supplemented at the close of the Crimean War by a similar statute issued in February 1856, named the Hatt-ı Hümayun. By these enactments it was provided that all classes of the sultan's subjects should have security for their lives and property; that taxes should be fairly imposed and justice impartially administered; and that all should have full religious liberty and equal civil rights. The scheme met with keen opposition from the Muslim governing classes and the ulema, or religious authorities, and was but partially put in force, especially in the remoter parts of the empire; and more than one conspiracy was formed against the sultan's life on account of it. The most important measures of reform promoted by Abdülmecid were: Introduction of the first Ottoman paper banknotes Reorganization of the army Adoption of an Ottoman national anthem and Ottoman national flag Reorganization of the finance system according to the French model Reorganization of the Civil and Criminal Code according to the French model Establishment of the Meclis-i Maarif-i Umumiye which was the prototype of the First Ottoman Parliament Institution of a council of public instruction Establishment of the first modern universities and academies Abolition of an unfairly imposed capitation tax which imposed higher tariffs on non-Muslims Non-Muslims were allowed to become soldiers Various provisions for the better administration of the public service and for the advancement of commerce Another notable reform was that the turban was officially outlawed for the first time during Abdülmecid's reign, in favour of the fez. European fashions were also adopted in full swing by the Court. . Samuel Morse received his first ever patent for the telegraph in 1847, at the old Beylerbeyi Palace in Istanbul, which was issued by Sultan Abdülmecid who personally tested the new invention. When Kossuth and others sought refuge in Turkey after the failure of the Hungarian rising in 1849, the sultan was called on by Austria and Russia to surrender them, but he refused. He also would not allow the conspirators against his own life to be put to death. The 1911 Encyclopædia Britannica says of him, "Abdülmecid bore the character of being a kind and honourable man, if somewhat weak and easily led. Against this, however, must be set down his excessive extravagance, especially towards the end of his life." The Ottoman Empire took its first foreign loans on 25 August 1854 during the Crimean War. This major foreign loan was followed by those of 1855, 1858 and 1860, which culminated in default and led to the alienation of European sympathy from Turkey and indirectly to the dethronement and death of Abdülâziz in the following years. Abdülmecid died of tuberculosis (like his father) at the age of 39 on 25 June 1861 and was succeeded by his brother, Abdülâziz, the oldest survivor of the family of Osman. He left several sons, of whom four, Murad V, Abdülhamid II, Mehmet V, and Mehmet VI, eventually succeeded to the throne. (en)
- Abdülmecit I fut sultan ottoman du 1 juillet 1839 au 25 juin 1861. (fr)
- アブデュルメジト1世（Abd-ul-Mejid I, 1823年4月23日 - 1861年6月25日）は、オスマン帝国の第31代スルタン（在位：1839年 - 1861年）。第30代スルタン・マフムト2世の子。 1839年、父の死により後を継いで即位する。治世前半から中盤はメジト1世自身が才能に長けて改革に対する熱意も強かったこと、名宰相と称されたムスタファ・レシト・パシャの補佐と彼の西欧化改革や近代化への建言もあって、積極的な近代改革に取り組んだ。まず、即位した直後にはムスタファの協力と共にギュルハネ勅令を出した。これにより、行政・軍事・文化・財政・司法・教育の様々な面に対しての改革（タンジマート）を表明したのである。 1840年にはイギリスの調停のもとでロンドン条約を結び、ムハンマド・アリーと和睦する。そしてムスタファと協力してトルコの近代化に務めたが、ロシア帝国のニコライ1世がトルコ領内のギリシア正教徒の保護を理由として1853年、トルコに戦争をしかけてくる。これがクリミア戦争である。当初は強力なロシア軍の攻撃を受けて連戦連敗したが、やがてロシアの進出を恐れたイギリス・フランスのナポレオン3世・サルデーニャ王国などの援助を受けて盛り返し、1856年には勝利した。そして、ムスタファを全権大使として派遣し、パリ条約を結んだ。これにより、トルコの国際的地位を高めたのである。また、この戦争の反省からギリシア正教徒の社会的平等を承認している。 しかし1857年に補佐役のムスタファが死去すると政治に対する関心を失い、改革を取りやめて自身の快楽に対して乱費を行なうようになる。また、晩年にはキリスト教徒に対して寛容策を行なったことがかえって反キリスト教徒的な一派からの不満が上がり、国内各地で暴動が起きてしまう。このような中で1861年、39歳で死去し、後を弟のアブデュルアズィズが継いだ。 アブデュルメジト1世は名君か、それとも暗君かはそれぞれ評価するうえで難しい。しかし、その治世における改革によってトルコがある程度は持ち直したのだから、評価されるべき君主の一人であろう。 (ja)
- Abdülmecit was sultan van het Ottomaanse Rijk en volgde zijn vader Mahmud II op op 2 juli 1839. De jonge sultan probeerde het verval van het rijk te voorkomen door het te moderniseren. Enkele maanden na zijn aantreden kondigde zijn regering het 'Decreet van de Rozentuin' af, waarmee de periode van het Tanzimaat begon. Christenen en Joden zouden voortaan aanspraak hebben op dezelfde behandeling door de overheid en de justitie. Belastinghervorming en dienstplicht zouden een einde moeten maken aan willekeur. Zijn regering werd echter ook gekenmerkt door opkomend nationalisme in het rijk, vanwege de aanvallen door Europese grootmachten. Abdülmecit, vader van niet minder dan 4 sultans (Murat V, Abdülhamit II, Mehmet V Reşat en Mehmet VI Vahdeddin, liet grote restauratiewerken uitvoeren aan de Hagia Sophia. Dit onder supervisie van de Zwitserse bouwkundige Gaspar Fossati. (nl)
- Abdülmecid I (23 kwietnia 1823 – 25 czerwca 1861); po arabsku: عبد المجيد الأول. Sułtan Imperium ottomańskiego, następca swego ojca Mahmuda II od 2 lipca 1839 roku. Podczas jego rządów doszło do rozwoju nacjonalizmu w kraju i wzrostu wpływów europejskich mocarstw. Abdülmecid objął rządy w państwie w niekorzystnym dla całego kraju okresie. Do Stambułu dochodziły wieści o rozbiciu sułtańskiej armii pod Nisibis przez Muhammada Alego, władcę Egiptu. Flota zmierzająca do Aleksandrii została przechwycona także przez Egipcjan pod dowództwem Ahmeta Paszy pod pretekstem ochrony swych interesów, gdyż doradcy tureccy mieli rzekomo działać na korzyść Rosji. Ponownie zagrożone państwo tureckie zostało obronione przed swym wasalem dzięki zbrojnej interwencji państw europejskich zainteresowanych silniejszą pozycją Turcji w tym regionie i opozycją względem Rosji. Wielka Brytania oraz Francja nie miały bowiem zamiaru utracić kontroli na rzecz Rosji nad cieśninami Bosfor i Dardanele. Państwom tym zależało aby ruch przez obydwa akweny był możliwy albo dla wszystkich albo dla nikogo. Dlatego też preferowano utrzymanie korzystnego dla europejskich imperiów status quo w tym rejonie świata. Zgodnie z instrukcjami wydanymi jeszcze przez swego ojca, Abdülmecid szybko przeprowadził reformy, których nie zdołał dokończyć Mahmud II. W listopadzie 1839 roku ogłoszono edykt Hatt-i Sharif, który miał wyegzekwować wprowadzenie zmian w życie. Edykt został uzupełniony pod koniec wojny krymskiej w lutym 1856 roku. Zarządzenia zakładały wśród wszystkich klas społecznych prawo do życia i do własności, podatki winny być równo nakładane i pobierane bez nadużyć, każdy obywatel był równy drugiemu oraz posiadał prawo do wyznawania wybranej przez siebie religii. Plany wprowadzenia reform spotkały się z niechęcią panującej klasy muzułmańskiej oraz ulemów. Doszło do zawiązania nawet przez religijnych przywódców kilku spisków na życie sułtana by zapobiec zmianom wewnątrz kraju. Podstawowe reformy Abdülmecida to: zlikwidowanie instytucji niewolnictwa. reorganizacja armii . założenie ministerstwa szkolnictwa. usunięcie bezprawnego i znienawidzonego pogłównego. dotacje pieniężne dla lepszego funkcjonowania administracji oraz handlu. turban został uznany za niewłaściwe nakrycie głowy i zastąpiono go fezem.Po klęsce powstania na Węgrzech w 1849 roku po Wiosnie Ludów, Lajos Kossuth wraz z towarzyszami, do których należeli Józef Bem oraz Henryk Dembiński schronili się w Turcji. Rosja oraz Austria domagały się od Abdülmecida aby ten wydał lub zabił uciekinierów. Sułtan odmówił spełnienia tych nakazów co doprowadziło do kolejnych spięć na linii Stambuł – Moskwa. Okazał się również miłosierny względem spiskowców czyhających na jego życie.W 1852 roku ufundował on Order Medjidie za działania, które przyniosły zyski państwu. Panuje opinia, iż był osobą honorową i przyjacielską, bardzo łatwą do przekonania. Abdülmecid I zmarł w 1861 roku. Rok przed śmiercią założył miasto Medgidia. Jego następcą został brat Abd-ul-Aziz. Pozostawił po sobie kilku synów. Spośród jego potomstwa Murad V, Abd-ul-Hamid II, Mehmed V i Mehmed VI sprawowali władzę w państwie. Za rządów Abdülmecida rozpoczęło się lekkomyślne pobieranie pożyczek od państw europejskich prowadząc do niewypłacalności za rządów kolejnych władców co doprowadziło do upadku wiarygodności Turcji jako równorzędnego partnera dla Europy, a w następstwie do detronizacji i zamordowania Abd-ul-Aziza. (pl)
- Абду́л-Меджи́д I (осм. عبد المجيد اول - Abd ül-Mecîd-i evvel, тур. Birinci Abdülmecit) — 31-й султан Османской империи, правивший в 1839 — 1861 годах. Старший сын Махмуда II, которому наследовал 1 июля 1839 года, вскоре после поражения египтянами турецкой армии у Низиба . С помощью европейских держав усмирив египетского пашу Мухаммеда Али, Абдул-Меджид, увлечённый западной культурой, продолжил реформы, начатые отцом. По совету Решида Мустафы паши он издал 3 ноября 1839 года знаменитый Хатт-и-шериф, по которому обещал равное покровительство всем османским подданным, отказываясь от старого султанского права распоряжаться их жизнью и имуществом. В 1850 году Османская империя, поддерживаемая Англией, отказалась выдать государственных преступников Австрии и России, за что в 1852 году Австрия вытеснила османцев из Черногории. В то же время в Иерусалиме возник спор из-за святых мест, Россия же неожиданно объявила войну. Султан гордо принял вызов русского уполномоченного князя Александра Меншикова. Так началась Крымская война. Союзниками империи были Англия и Франция. Война кончилась некоторым ослаблением русских, но не надолго; Османская империя же взамен доставленных ей войной незначительных выгод должна была обещать союзникам добавить к Хатт-и-Хумаюну новые реформы, плохо коррелирующие с османским государственным строем. Парижский договор 1856, обещавший государству не только внешнее, но и внутреннее спокойствие, не удовлетворил христиан и возбудил мусульман. В Боснии, Болгарии и Албании произошли волнения, в Дамаске и Ливане началась резня христиан. В 1858 году было объявлено о банкротстве султанской казны, а сам Абдул-Меджид упал во мнении подданных. Султан Абдул-Меджид скончался от маразма 25 июня 1861 года, оставив 8 дочерей и 6 сыновей, но наследовал ему по османским законам его брат Абдул-Азиз. (ru)
- Abd ül-Mecid I, född 23 april 1823, död 25 juni 1861, var sultan över det Osmanska riket. Han efterträdde 1839 sin far, Mahmud II, mitt under det att riket efter den osmanska härens upplösning vid Nisib, där Egyptens pascha Mehmet Ali, segrade, befann sig i så kritiskt läge att den unge sultanen kunde vänta sig bli angripen i sin egen huvudstad. De europeiska makterna räddade emellertid riket. Abd ül-Mecid lät städse leda sig av sin moder och sin europeiskt bildade storvesir Reschid Pascha, vilka 1839 lät honom utfärda den liberala konstitutionen chatt-i-sjerif, varigenom hans fars politik fortsattes. År 1850 vann Abd ül-Mecid ett stort erkännande från hela Europa för sin fasta vägran att efterkomma Österrikes och Rysslands krav att utlämna ungerska och polska flyktingar. Året 1856 utfärdade han en ny grundlag, chatt-i-humajun, som skulle ombilda de Osmanska riket i västerländsk mening. Till det yttre hade hans makt vuxit, ty Egypten, Tripolis och Tunisien lovade riket lydnad och imamen av Maskat fogade sig under dess överhöghet. Abd ül-Mecid tog så gott som ingen personlig del i reformsträvandena, ännu mindre i Krimkrigets för osmanernas del lyckliga slut. Han var en godmodig men kraftlös man, hemfallen åt sinnliga njutningar och slöseri, och haremet hade fördärvliga följder för rikets finanser. (sv)
- Abdülmecit I (en turco) o Abdulmayid I fue un sultán otomano. Nace el 23 de abril de 1823 y muere el 25 de junio de 1861. Fue Sultán del Imperio Otomano desde 1839 hasta 1861 sucediendo en el trono a Mahmut II. Destaca a su llegada al trono la realización, en 1839, de la carta de Gulhané por la que se otorgaba la igualdad a todos los súbditos civiles del imperio. Con ello el Imperio entra en una época de reformas, con reformas en el campo de la justicia, las finanzas, la administración y el ejército.En el aspecto de asuntos exteriores destaca la Guerra de Crimea en 1853. Le sucede Abd-ul-Aziz. Categoría:Nacidos en 1823Categoría:Fallecidos en 1861Categoría:Imperio OtomanoCategoría:Sultán otomano (es)
- Il suo regno fu caratterizzato dalla crescita dei movimenti nazionalisti nei territori dell'Impero. Fu lui ad iniziare, nel 1839, la grande opera di riorganizzazione dell'Impero (Tanzimat). (it)
- Abd-ul-Medjid (1823 - 1861) foi o 31° Sultão do Império Otomano, sucessor de seu pai Mamud II em 1839. Introduziu importantes reformas, como a garantia dos direitos do indivíduo e a propriedade para todos os súbditos, a igualdade de todas as confissões religiosas perante a lei. Em 1853, com a sua oposição às exigências russas de exercer o protectorado sobre os seus súbditos ortodoxos, deu origem ao eclodir da Guerra da Crimeia. Sucedeu no poder a seu pai Mahmud em 1839, oito dias depois da batalha de Nezib ganha por Ibrahim-pachá, isto é, no momento mais crítico da luta entre a Turquia e o Egito. A diplomacia europeia deteve Ibrahim que marchava sobre Constantinopla. Dois tratados garantiram ao novo Padischah a integridade do seu império e permitiram-lhe continuar as reformas começadas no ano precedente. Em 1848, com risco de descontentar a Áustria a Rússia, recusou-se a entregar os refugiados húngaros e polacos. Deve-se citar entre as suas reformas o hatt-i-hon-naiun de 18 de Fevereiro de 1856 que melhorava a vida e liberdade dos cristãos. Abd-ul-Madjid teve que reprimir numerosas insurreições. Ameaçado pela Rússia em 1853, foi sustentado no ano seguinte pela França e pela Inglaterra e a guerra do Oriente teve como resultado fazer entrar a Turquia, pelo tratado Paris, no âmbito europeu. Em 1860 as potências europeias tiveram que intervir na Síria e "castigar" os Drusos, contra os quais Abd-ul-Medjid se encontrava impotente. O seu irmão Abd-ul-Aziz sucedeu-lhe pouco tempo depois. (pt)
- Abdülmecid war von 1839 bis 1861 Sultan des Osmanischen Reiches. (de)
- Abdülmecid I var den 31. sultanen av Det osmanske riket. (no)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
