| p:abstract
| - The 1958 Lebanon crisis was a Lebanese political crisis caused by political and religious tensions in the country. It included a U.S. military intervention, leading to the easing of tensions. (en)
- La crise de 1958 au Liban désigne une crise politique libanaise causée par des tensions politiques et religieuses internes au pays.Le président Camille Chamoun pro-occidental, refuse de rompre les relations diplomatique avec le Royaume-Uni et la France alors que ceux ci attaquent l'Égypte durant la crise de Suez, et la communauté musulmane pousse le gouvernement à une fusion avec la République arabe unie, ce que refuse catégoriquement la communauté chrétienne. Les crispations se conjuguent pour faire monter la tension. Attentats à la bombe et assassinats précèdent de vastes manifestations de rue. À partir de mai 1958 éclate une guérilla dans la montagne entre loyalistes et insurgés. Devant cette agitation et la révolution à la même date en Iraq faisant chuter le roi pro-occidental, Chamoun obtient le débarquement de 14,000 militaires américains (opération Blue Bat) comprenant 8,509 membre de l'US Army dont un contingent de la 24e division d'infanterie américaine et 5,670 Marines sous la direction du United States European Command qui sécurise le port de Beyrouth et son aéroport international ce qui assure le triomphe de la contre-révolution menée par les Kataëb. Ces forces quitteront le pays le 28 octobre 1958, elles eurent à subir un tué à cause d'un sniper et trois autres décès accidentels.Le président des États-Unis Eisenhower désigne un diplomate Robert D. Murphy comme représentant personnel dans cette crise, celui ci joue un role significatif pour inciter Camille Chamoun à quitter le pouvoir et calmer le jeuDès la fin du mandat de Chamoun en septembre, un nouveau président unanimement respecté, le général Fouad Chehab est élu, et l'opposition impose la nomination du leader de l'insurrection, Rachid Karamé, au poste de Premier ministre. (fr)
- Begin jaren 50 in de vorige eeuw ontstond onder leiding van de Egyptische president Nasser een sterke antiwesterse beweging, het Nasserisme genaamd. Libanon, dat vanwege de deels christelijke populatie altijd sterk op het westen was gericht, kwam onder druk te staan om de contacten met het westen te beperken ten gunste van de Sovjet-Unie. Nassar had gedeeltelijk succes met zijn beweging en dit resulteerde onder meer in de unificatie van Syrië en Egypte in februari 1958, genaamd de Verenigde Arabische Republiek . Tijdens de Libanese verkiezingen van 1958 leden zowel de Druzen onder leiding van Kamal Jumblatt als de soennitische moslims onder leiding van Saeb Salam (voormalig premier) een gevoelige nederlaag. In reactie hierop braken openlijke straatprotesten uit. Ze riepen de regering op zich aan te sluiten bij de VAR. De vlam sloeg in de pan met de moord op Nassib Metni, uitgever van de communistische krant Al Telegraf op 8 mei 1958. De overheid kreeg de schuld van zijn dood en de volgende dag braken op grote schaal onrusten uit. Later zou overigens blijken dat de oorzaak van Metni’s dood in de privé-sfeer moest worden gezocht. Op 12 mei werd een nationale staking afgekondigd en sloten het zuiden, midden en oosten van Libanon zich aan bij het verzet tegen de regering. Grofweg kan gezegd worden dat de christenen overheidsgezind waren en dat het verzet met name door moslims werd gevormd. Het Libanese leger wilde niet ingrijpen omdat de opperbevelhebber Fouad Chehab vreesde voor het uiteenvallen van het leger in moslims en christenen. Hij zag als voornaamste taak voor het leger het bewaren van strikte neutraliteit. De opstandelingen werden openlijk met manschappen en wapens gesteund door Syrië, die immers wilde dat Libanon zich zou aansluiten bij de VAR. Dit leidde in juni 1958 tot een officieel protest van Libanon bij de VN Veiligheidsraad, wat overigens zonder resultaat bleef. De situatie in Libanon verslechterde na de staatsgreep in Irak op 14 juli 1958 waarbij de koninklijke familie en de premier werden vermoord. Irak was tot dan toe pro-westers georiënteerd, maar de nieuwe regering koos onomwonden voor een antiwesterse koers. Als reactie op deze regionale ontwikkelingen riep de Libanese president Camille Chamoun de hulp in van de Verenigde Staten. De Amerikanen hadden een marinevloot voor de kust van Libanon en waren bereid tot een landing op het strand nabij Beiroet om de regering te helpen. De volgende dag landden de Amerikanen derhalve bij de badplaats Khalde, een bekende badplaats enkele kilometers ten zuiden van Beiroet. Het moet de merkwaardigste invasie ooit zijn geweest: de Amerikaanse mariniers die zich hadden voorbereid op een invasie in oorlogsgebied, werden hartelijk verwelkomd door zongebruinde Libanezen die genoten van een mooie stranddag. De sociale en politieke spanning moet echter niet worden onderschat. Zo trokken Britse militaire eenheden Jordanië binnen op 17 juli 1958 ter ondersteuning van de Jordanese koning die zich eveneens bedreigt voelde door de regionale ontwikkelingen, met name de recente staatsgreep in Irak. In Libanon werd onder druk van Amerika al spoedig een overeenkomst bereikt tussen de regering en de opstandelingen en tegen het einde van september 1958 verlieten de Amerikaanse mariniers Libanon en was de rust teruggekeerd. (nl)
- Kryzys libański to kryzys polityczny w Libanie wywołany przez polityczne i religijne napięcia w kraju, mający miejsce w 1958 roku zakończony interwencją wojsk amerykańskich. W lipcu 1958 roku Liban był zagrożony wojną domową pomiędzy Maronitami, a Muzułmanami. Dwa lata wcześniej pogorszyły się stosunki z Egiptem. Ówczesny prozachodni prezydent Chrześcijanin Maronita Kamil Szamun nie zerwał stosunków z państwami zachodnimi, narażając się na gniew prezydenta Egiptu Gamala Abdela Nasera. Działo się to w okresie kryzysu sueskiego. Premier Sunnita Raszid al-Karami miał poparcie prezydenta Egiptu Nasera. Po zakończeniu kryzysu Karami stworzył rząd jedności narodowej. Libańscy Muzułmanie namawiali rząd do przyłączenia się do nowo powstałej Zjednoczonej Republiki Arabskiej, podczas gdy Chrześcijanie chcieli zachować prozachodnią politykę rządu. Rosnący w siłę muzułmańscy rebelianci zmusili prezydenta Szamuna do poproszenia Amerykanów o zbrojną interwencję. (pl)
- Crisi Libanese del 1958.Il Libano nel 1958 fu la sede di prolungati scontri armati tra l'esercito, fedele al presidente filo-occidentale Camille Chamoun, e le milizie nasseriste di ispirazione ideologica nazionalista panaraba, sostenute dal primo ministro Rashid Karami.Il 15 luglio 1958, sbarcarono a Beirut 15000 marines americani per sedare gli scontri. (it)
- Die Libanonkrise 1958 war eine politische Krise im Libanon, die durch politische und religiöse Spannungen verursacht wurde. Bereits im Jahre 1956 waren Spannungen zwischen dem Libanon und Ägypten entstanden, als der pro-westliche christliche Staatspräsident Camille Chamoun nicht die diplomatischen Beziehungen mit den westlichen Staaten abgebrochen hatte, die während der Sueskrise Ägypten angegriffen hatten und damit den ägyptischen Präsident Gamal Abdel Nasser erzürnt hatte. Der sunnitische libanesische Ministerpräsident Rashid Karami unterstützte Nasser sowohl 1956 als auch 1958. Nachdem die Krise 1958 geendet hatte, bildete Karami ein nationales Aussöhnungskabinett. Die libanesischen Moslems drängten die Regierung, der gerade von Ägypten und Syrien gegründeten Vereinigten Arabischen Republik beizutreten, während die Christen den Libanon weiterhin an die Westmächte angelehnt lassen wollten. Eine moslemische Rebellion veranlasste Präsident Camille Chamoun, die Hilfe der Vereinigten Staaten in Anspruch zu nehmen. Präsident Dwight D. Eisenhower reagierte am 15. Juli 1958 durch die Autorisierung der Operation Blue Bat. Das Ziel der Operation war die Festigung der pro-westlichen libanesischen Regierung gegen die innere Opposition und Drohungen seitens Syrien und der Vereinigten Arabischen Republik. Der Plan sah vor, zunächst den Beirut International Airport, der einige Kilometer südlich der Stadt liegt, sowie den Hafen von Beirut zu sichern und schließlich die Stadt zu besetzen. Die Operation umfasste ungefähr 14. 000 Mann, davon 8. 509 Soldaten der US Army. Darunter waren auch ein Kontingent der in Deutschland stationierten 24. Brigade der 24. US-Infanteriedivision und 5. 670 Soldaten des US Marine Corps. Die Anwesenheit der Truppen dämpfte erfolgreich die Opposition und die US-Truppen wurden am 25. Oktober 1958 abgezogen. Während der Intervention wurde ein US-Soldat durch einen Heckenschützen getötet und drei andere starben bei Unfällen. Präsident Eisenhower schickte den Diplomaten Robert D. Murphy als seinen persönlichen Beauftragten in den Libanon. Murphy spielte eine wesentliche Rolle dabei, Präsident Chamoun zum Rücktritt zu überreden und auch bei der Auswahl des moderaten Fouad Chehab als Nachfolger für Chamoun. (de)
|
| rdfs:comment
| - The 1958 Lebanon crisis was a Lebanese political crisis caused by political and religious tensions in the country. It included a U.S. military intervention, leading to the easing of tensions. (en)
- La crise de 1958 au Liban désigne une crise politique libanaise causée par des tensions politiques et religieuses internes au pays.Le président Camille Chamoun pro-occidental, refuse de rompre les relations diplomatique avec le Royaume-Uni et la France alors que ceux ci attaquent l'Égypte durant la crise de Suez, et la communauté musulmane pousse le gouvernement � une fusion avec la République arabe unie, ce que refuse catégoriquement la communauté chrétienne. Les crispations se conjuguent pour faire monter la tension. (fr)
- Begin jaren 50 in de vorige eeuw ontstond onder leiding van de Egyptische president Nasser een sterke antiwesterse beweging, het Nasserisme genaamd. (nl)
- Kryzys libański to kryzys polityczny w Libanie wywołany przez polityczne i religijne napięcia w kraju, mający miejsce w 1958 roku zakończony interwencją wojsk amerykańskich. (pl)
- Crisi Libanese del 1958.Il Libano nel 1958 fu la sede di prolungati scontri armati tra l'esercito, fedele al presidente filo-occidentale Camille Chamoun, e le milizie nasseriste di ispirazione ideologica nazionalista panaraba, sostenute dal primo ministro Rashid Karami.Il 15 luglio 1958, sbarcarono a Beirut 15000 marines americani per sedare gli scontri. (it)
|
![[RDF Data]](http://dbpedia.org/statics/sw-cube.png)
