A word is the smallest free form (an item that may be uttered in isolation with semantic or pragmatic content) in a language, in contrast to a morpheme, which is the smallest unit of meaning. A word may consist of only one morpheme, but a single morpheme may not be able to exist as a free form (e.g. the English plural morpheme -s). Typically, a word will consist of a root or stem, and zero or more affixes.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • A word is the smallest free form (an item that may be uttered in isolation with semantic or pragmatic content) in a language, in contrast to a morpheme, which is the smallest unit of meaning. A word may consist of only one morpheme, but a single morpheme may not be able to exist as a free form (e.g. the English plural morpheme -s). Typically, a word will consist of a root or stem, and zero or more affixes. Words can be combined to create other units of language, such as phrases, clauses, and/or sentences. A word consisting of two or more stems joined together form a compound. A word combined with an already existing word or part of a word form a portmanteau.
  • Ein Wort ist eine selbstständige sprachliche Einheit. In der Sprache hat es, im Gegensatz zu einem Laut oder einer Silbe, eine eigenständige Bedeutung. Eine allgemein akzeptierte Definition existiert nicht. Der Plural von „Wort“ lautet Wörter, wenn es um das Auftreten mehrerer einzelner davon geht (Das Verzeichnis enthält 100.000 Wörter.). Von Worten spricht man hingegen bei der Verwendung von Wörtern in feststehenden Zusammenhängen (Dankesworte, Grußworte, i.W. ) oder geläufigen Ausdrücken (ehrliche Worte, leere Worte), bei Verwendung von Zitaten aus der Literatur sowohl in eher lässiger Umgangssprache (haste da noch Worte) wie in „gehobener Sprache“ als Ausdruck „gewählter Ausdrucksweise“ (in wohlgesetzten Worten hob er an...). Wort bezeichnet als Kollektivum auch eine bedeutsame, kurze Aussage (Ein Wort der Weisheit, Machtwort), insbesondere wenn sie eine feste Form bilden, in die Einschübe nicht möglich sind. Diese bestehen ihrerseits aus mehreren grammatikalischen Wörtern. Der Plural Worte ist hierbei erforderlich. Wörter der Weisheit ist somit ein Oxymoron. Des Weiteren bezeichnet das Wort als Singularetantum – von dem hierbei kein Plural gebildet werden kann – eine Lehre (z. B. das Wort Gottes) oder ein Versprechen (z. B. sein Wort brechen).
  • El terme paraula és controvertit ja que no hi ha límits precisos per establir què és i què no és una paraula en tant que unitat lingüística. Convencionalment es considera que és el conjunt de lletres amb sentit entre dos espais però aquest criteri fa referència a la llengua escrita i per tant oblida les llengües no alfabètiques, les que només tenen tradició oral i el discurs parlat, molt més comú en qualsevol idioma. No hi ha una pausa a la tira fònica que permeti dir quan acaba i quan comença un mot. A més a més, la locució actua en tots els aspectes com una sola paraula i en canvi s'escriu amb elements separats. Un altre problema té relació amb les variacions d'una paraula en les llengües sintètiques, és a dir, si es decideix que totes les formes d'un verb són la mateixa paraula o paraules diferents, o el plural de qualsevol mot que admeti nombre, per exemple.
  • Slovo je skupina hlásek (někdy jen jediná) tvořící ustálený celek a mající svůj ustálený význam. Je jednotkou slovní zásoby. Slovo bývá považováno za základní jednotku lexikální jazykové roviny jako ustálená jednotka jazyka, která je tvořena řadou fonémů ve větě přemístitelnou (výjimečně fonémem jediným) a nese lexikální a/nebo gramatický (případně též pragmatický význam). Tento termín ovšem není lehce vymezitelný. Dosud v jazykovědě nebyla vytvořena uspokojivá definice, která by na jedné straně odpovídala všem slovům a na druhé straně nemohla být vztažena na jiné jednotky jazyka. Příčinou je velká formální, významová i funkční různorodost slov. Slovo je jazykovým znakem. Jeho forma je vzhledem k pojmenovávané realitě arbitrární (libovolná). Mezi formou slova a obsahem lidského vědomí, k němuž se vztahuje (tj. potažmo mezi formou a pojmenovávanou skutečností), neexistuje ve většině případů žádná přímá souvislost. Vztah mezi posloupností hlásek je však založen na konvenci, pro uživatele jednotlivého jazyka je závazný, jinak by si navzájem nemohli rozumět. Slova, u nichž lze na základě jejich vnitrojazykové motivovanosti usuzovat na lexikální význam, bývají označována jako popisná (pomeranč – pomerančový – pomerančovník). Proti nim stojí tzv. slova značková, jejichž forma je vzhledem k ostatním jednotkám – alespoň ze synchronního pohledu – nemotivovaná (voda, dům).
  • En gramática tradicional, una palabra es cada uno de los segmentos limitados por pausas o espacios en la cadena hablada o escrita, que puede aparecer en otras posiciones, y que está dotado de una función. Lingüísticamente, el concepto de palabra es mucho más problemático de lo que la definición anterior sugiere. Determinar qué constituye fonéticamente o morfosintácticamente una palabra es un problema abierto, así por ejemplo junto a los morfemas ligados y las palabras léxicas existen los clíticos cuyo estatus de palabra es discutido. La rama de la lingüística que estudia la composición y estructura interna de las palabras es la morfología.
  • Kielitieteessä sana on kielen kirjoitettu tai puhuttu yksikkö, joka sisältää merkityksen. Usein on hyödyllistä tunnistaa kolme eri käsitettä, joita vapaassa kielenkäytössä kutsutaan sanaksi: Lekseemi eli hakusana, jollaisia luetellaan esimerkiksi sanakirjoissa esimerkiksi koira, koiras, koiravaljakko. Saman sanan eri taivutusmuotojen katsotaan kuuluvan yhteen ja samaan lekseemiin. Sananmuoto, joka on jonkin lekseemin perusmuoto tai taivutusmuoto, esimerkiksi koira, koiran, koiravaljakoissakaan. Esimerkiksi suomen substantiiveilla on kullakin noin 2000 eri taivutusmuotoa, kun mukaan lasketaan kaikki sellaisetkin muodot, jossa sen johonkin sijamuotoon on lisätty possessiivisuffiksi ja/tai yksi tai useampi liitepartikkeli. Sane eli tekstin juokseva sana, joka on tietyn sananmuodon esiintymä tekstissä. Voidaan sanoa esimerkiksi että tietty kirja on 70 000 saneen mittainen tai että siinä on 70 000 juoksevaa sanaa. Sanat jakautuvat morfeemeihin, jotka edelleen jakautuvat foneemeihin. Lauseet sisältävät yhden tai useamman sanan. Sana, jota ei voi edelleen segmentoida on ns. perussana.
  • Dans le langage courant, un mot est une suite de sons ou de caractères graphiques formant une unité sémantique et pouvant être distingués par un séparateur (blanc typographique à l'écrit, pause à l'oral). Cette définition n'est cependant pas linguistique et la notion de mot soulève d'importants problèmes d'identification. Cette notion ressortit avant tout à l'intuition des locuteurs, chacun sachant citer des mots ou les identifier sans pour autant pouvoir expliquer quels sont ses critères de jugement. Parmi les principaux problèmes se présentant lorsque l'on veut définir la notion de mots, on peut citer ceux-ci : dans la langue parlée, il n'existe qu'une chaîne de phonèmes, séparés parfois par des pauses. Le blanc typographique (par exemple) n'a pas forcément de représentation orale, laquelle peut être symbolisée par la ponctuation; toutes les écritures n'utilisant pas le blanc typographique (c'est le cas en chinois, où l'on distingue d'ailleurs les caractères, 字 zì, des mots, 詞 cí, alors que rien n'indique, dans l'écriture de cette langue, les limites entre mots) ou quelque autre séparateur de mots (comme le point, parfois utilisé par les Romains dans les inscriptions monumentales en latin), il ne serait pas possible de trouver des mots dans toutes les langues. Pourtant, on s'accorde pour dire que chaque langue en possède. D'autre part, la grande majorité des langues n'est pas écrite; une personne écoutant un énoncé prononcé dans une langue qu'il ne connaît pas ne pourra pas en identifier les mots. S'il sait ce qu'est un phonème, en revanche, il pourra les identifier sans comprendre le sens de l'énoncé; s'il est possible d'identifier les mots en séparant ceux d'un énoncé par des pauses (dans la phrase jamais. il. ne. vient on ne pourra placer des pauses — symbolisées ici par des points — qu'entre les mots), ou en les permutant (Jean. aime. Paul → Paul. aime. Jean) que faire de mots comme ceci et ceux-ci ? Est-il logique que le premier ne compte que pour un mot et le second pour deux alors que ceci n'est qu'une manière d'écrire *ce-ci et que ceux ne peut être séparé de -ci sans changer de sens ? De même, que penser d'aujourd'hui qui est historiquement une locution composées de quatre mots (au jour d'hui) lexicalisée ? Au, jour et d(e) peuvent être identifiés comme des mots mais pas hui. Enfin, au, résultat d'une agglutination, compte-t-il pour un mot ou deux (à+le) ? Pomme de terre est-il un mot, ou bien trois ? Doit on considérer que beau, bel, belle, beaux et belles sont cinq mots différents ou un seul ? On préférera alors au mot le vocable, le mot-forme, le lemme (ou lexie), la locution, le lexème, la forme du lexème, le morphème qui, eux, possèdent une définition linguistique, ou bien encore le mot composé dans certains cas. Remarques : le mot le plus long de la langue française est ANTICONSTITUTIONNELLEMENT (25 lettres). En espagnol, c'est SUPEREXTRAORDINARISIMO (22 lettres).
  • A szó a nyelv egy jelentéssel bíró egysége, amely egy vagy több szorosan kapcsolódó morfémából áll. Általában a szó a szótőből és az esetleges toldalékokból áll.
  • La parola è l'espressione orale o scritta di una informazione o di un concetto, ovvero la rappresentazione di una idea svolta a mezzo e nel presupposto di un riferimento convenzionale. In morfologia la parola è definita come un elemento linguistico costituito da un morfema libero o da una sequenza di morfemi legati. In sintassi si fa riferimento alla parola come a un'entità della frase associata a una determinata parte del discorso. Elemento basilare della comunicazione verbale, la parola assume in questa il ruolo di unità minima di trasmissione dei concetti e come tale è stata anche definita "monade logica", sebbene siano state mosse obiezioni a questa visione atomistica, soprattutto per effetto dei numerosi esperimenti di manipolazione verbale prodotti particolarmente nell'arte o in usi strumentali speciali della comunicazione.
  • 語（ご）とは、言語の構成単位の一つであり、一つ以上の形態素からなる。語が集まることで句、節、文が作られる。例えば「鳥が鳴く」という文は、「鳥」「が」「鳴く」の三つの語からなる。 文法的な役割を持つ語を機能語、それ以外の一般的な意味を持つ語を内容語という。一つの形態素からなる語を単純語、複数の形態素からなる語を合成語という。 語の厳密な定義は各言語によるが、一般に以下の性質がある。 発音上、まとまっている（接語を除く）。 意味を変えずに分割できない（接中辞、分離接辞を含む語を除く）。 単独で質問の答になり得る（機能語を除く）。 語は複数の語形を持つことがある。これは屈折語に顕著である。例えばドイツ語の動詞 lieben は、現在形に liebe, liebst, liebt, lieben の 4 種類がある。 また抱合語では、多くの接辞がつながって、一つの語が文に当たる内容を持てる。たとえばユピク語の angyaghllangyugtuq は「彼は大きな船を手に入れたい」という意味の語である。 日本語では伝統的に自立語、付属語に分けられるが、付属語のうち助詞は接尾辞ではなく接語であり、助動詞 (国文法) の多くは接尾辞または活用語尾と見なされるべきものである。 一般に表音文字を使う場合、語の切れ目を空白などで示す。しかし空白は必ずしも語の切れ目ではない。例えば英語の ice cream は 2 語のように書かれるが、固定した独自の意味があり、間に他の形態素を入れたり順番を変えたりできないので、1 語である。固有名詞もまた、どれほど長くても 1 語である。空白は語の中で最上位の形態素の切れ目ですらないこともある。例えば英語の複合語 New Yorker は New York と -er からなるのであり、New と Yorker からなるのではない。
  • Een woord is een psychologisch-taalkundige eenheid die bestaat uit minimaal één vrij morfeem en minimaal nul gebonden morfemen ("nul gebonden morfemen" dient niet te worden verward met een nulmorfeem). Bestaat een woord uit twee of meer morfemen, dan noemen we het complex. Het meest rechtse morfeem vormt in het Nederlands vaak het "hoofd" van een complex woord (niet te verwarren met een syntactisch hoofd). Bij de morfemen die inflectioneel zijn gaat deze bewering niet op. Bevat een woord twee of meer vrije morfemen, dan noemen we het samengesteld. De betekenis van een woord is opgebouwd uit de deelbetekenissen der morfemen, maar de manier waarop dat gebeurt, is vaak redelijk arbitrair. Zo is de relatie tussen de twee morfemen (vlees en voeding) in vleesvoeding van een heel ander karakter dan die tussen de morfemen in babyvoeding. De vorming van woorden uit morfemen volgt bepaalde taalspecifieke regels. De wetenschap die deze regels probeert te formuleren, is de morfologie. Woorden kunnen zelf worden gegroepeerd tot woordgroepen en zinnen. Dat gaat ook volgens bepaalde regels, die worden bestudeerd in de syntaxis. Het is niet in alle gevallen duidelijk uit te maken of een bepaalde klankreeks wel of niet een woord vormt. Zo kan plastic tas worden geanalyseerd als een woordgroep bestaande uit een onverbogen stoffelijk bijvoeglijk naamwoord en een zelfstandig naamwoord (zoals gouden ring), maar ook als een enkel woord (zoals schooltas). Evenmin is duidelijk of clitica (zoals ie in dattie komt) zelfstandige woorden zijn of samen met het woord waaraan zij worden gehecht een woord vormen. In talen als het Nederlands, waarin klemtoon een belangrijke rol speelt, kan een woord soms ook fonologisch worden gedefinieerd, namelijk als een groep lettergrepen waarvan er een de hoofdklemtoon heeft. Op basis van woorden die gegroepeerd zijn in een zin is deze analyse vaak niet mogelijk, aangezien veel functiewoorden (bijv. voegwoorden zoals 'en' of lidwoorden zoals 'de') in het Nederlands geen of nauwelijks merkbaar klemtoon dragen. Volgens de klemtoonanalyse zou 'de' in de woordgroep 'de boom' geen woord zijn, aangezien het geen hoofdklemtoon heeft, terwijl in fonetisch opzicht de geluidsstroom ononderbroken is. Naast het hierboven beschreven taalkundige of psychologische begrip woord, is er ook het orthografische begrip woord, dat verwijst naar een rij schrifttekens die door spaties of leestekens worden afgegrensd. Daarbij moet echter wel worden opgemerkt dat de spelling idealiter zoveel mogelijk de morfologische, syntactische en fonologische analyse volgt. Er zijn echter ook uitzonderingen op. Zo worden volgens het Groene Boekje veel samengestelde verba aaneen geschreven, terwijl ze in de syntaxis scheidbaar zijn: 'opeten' (spelling), maar op. ge-g. eten (syntaxis/morfologie).
  • Et ord er en språklig enhet som oppfattes å ha en egenbetydning, og som i tale skilles fra omgivelsene ved at det har sjølstendig trykk. I skrift skilles ord ofte med mellomrom. Begrepet ord kan i tillegg til betydningen «enkeltord», også brukes om hele uttrykk og tekster.
  • Wyraz - pewna wyróżniona fonetycznie, czy też graficznie, część wypowiedzi, składająca się z jednego lub więcej morfemów. "Wyraz" nie jest tworem w pełni obiektywnym i co jest wyrazem, a co nim nie jest, zależy w sporym stopniu od tradycji językoznawczej danego języka. W językach fleksyjnych pojęcie wyrazu jest dość jasne - wyrazem jest morfem bazowy z dołączonymi do niego wszystkimi morfemami odmiany, w przypadku języka polskiego dodatkowo granicę wyrazu wyznacza stały akcent na drugą sylabę od końca. Jednak nawet tutaj jest wiele niejasności, na przykład: "w" i "z" są tradycyjnie uważane za wyrazy choć nie są fonetycznie oddzielone od następującego po nich morfemu - należą do tej samej sylaby. "nie-" może być uważane zarówno za przedrostek, jak i za osobny wyraz formy trybu warunkowego, np. "zrobilibyście" fonetycznie rozkłada się na "zrobili" i "byście", graficznie jest jednak zapisywane łącznie ruchoma końcówka czasownika ("gdzie+że+ście byli ?") może być traktowana jako osobny wyraz lub włączana do poprzedniego wyrazu. To drugie rozwiązanie stanowi jednak problem z punktu widzenia klasyfikacji takiego wyrazu. duże liczby (np. "dwa tysiące trzysta czterdzieści pięć") można traktować jako pojedyncze wyrazy lub też jako kilka kolejnych wyrazów. Wyraz w odniesieniu do tekstu pisanego traktuje się jako ciąg liter pomiędzy dwiema spacjami.
  • Uma palavra ou vocábulo é uma unidade da linguagem falada ou escrita. As palavras podem ser combinadas para criar frases. O termo palavra deriva originalmente do grego parabolé, tomada emprestada pelo latim, que gerou parabola. A parábola têm demonstrado grande interesse como instrumento no processo de comunicação. Um bom exemplo são as parábolas utilizadas pela explicar fenômenos da ciência da Administração
  • În lingvistică, un cuvânt este unitatea fundamentală de comunicare a unui înţeles. El poate să fie compus din unul sau mai multe morfeme. În mod obişnuit, un cuvânt se compune dintr-o parte de bază, numită rădăcină, la care se pot ataşa afixe. Cuvintele se combină în expresii, propoziţii şi fraze. Definiţia precisă a termenului depinde de limba avută în vedere, iar limitele dintre cuvintele unui enunţ nu sunt întodeauna clare. Dacă de exemplu limbile care se scriu cu litere din alfabetul latin lasă spaţii între cuvinte, iar în alte limbi există simboluri delimitatoare speciale, există limbi scrise într-un şir continuu, fără nici o indicaţie de separare în cuvinte. Cuvinte precum desen, desenul, desenele, desenului, derivate prin inflexionare nu se consideră a fi cuvinte diferite, ci numai varietăţi morfologice ale unuia şi aceluiaşi cuvânt. Acest concept se aplică şi în limbile aglutinative, şi dă naştere la cuvinte lungi, compuse din numeroase morfeme, care traduse în româneşte necesită mai multe cuvinte independente. De exemplu, în limba japoneză cuvîntul 行きたくなかった ikitakunakatta se compune din verbul 行く iku (a merge) la care se ataşează trei morfeme dependente, şi înseamnă „nu a vrut să meargă”, dând în limba română o expresie de mai multe cuvinte. Există mai multe metode de a găsi limitele între cuvinte: pauza potenţială — unui vorbitor i se cere să pronunţe o propoziţie lent, lăsând pauze. El va tinde să plaseze pauzele la limitele dintre cuvinte. Această metodă funcţionează în general bine, dar se poate întâmpla ca unele cuvinte polisilabice să fie despărţite în segmente care nu au un înţeles propriu. indivizibilitate — unui vorbitor i se cere să pronunţe o propoziţie şi apoi să spună aceeaşi propoziţie introducând cuvinte suplimentare în cât mai multe locuri. De exemplu, propoziţia „Locuiesc în acest sat de zece ani” poate să devină „Locuiesc cu ai mei în acest mic sat de zece sau unsprezece ani”, unde cuvintele noi tind să fie introduse între cuvintele propoziţiei iniţiale. Această metodă se confruntă cu situaţiile în care, ca de exemplu în limba germană, cuvintele noi se introduc între părţi ale unui cuvânt. forme libere minime — acest concept defineşte cuvântul ca fiind cea mai mică unitate de vorbire care, izolată, poate comunica un înţeles. Totuşi, conform acestei definiţii, unele prepoziţii, articole etc. , nu pot fi considerate cuvinte. limite fonetice — în anumite limbi accentul sau armonia vocalică depind de limitele dintre cuvinte. Această regulă se poate însă aplica numai la aceste limbi, şi nici acolo sistematic. unităţi semantice — similar metodei bazate pe formele libere minime, această metodă desparte propoziţiile în părţile cele mai mici care au sens. Şi această regulă are limitele ei, mai ales în privinţa particulelor care au mai mult un rol morfologic decât semantic, sau în privinţa cuvintelor compuse. Lingviştii aplică aceste reguli combinat pentru a delimita cuvintele unui enunţ. Chiar şi aşa, o definiţie precisă a termenului este greu de formulat.
  • Сло́во — центральная единица языка. Это основная номинативная и когнитивная единица языка, служащая для именования и сообщения о предметах, признаках, процессах и отношениях. Слово представляет собой структурно-семантическую двустороннюю единицу языка, обладающую формой (планом выражения) и значением (планом содержания). Основные свойства слова: Фонетическая оформленность (наличие главного ударения). Семантическая оформленность (наличие лексического, грамматического, структурного значения). Номинативная функция (название явления реальной действительности и представление его в виде лексического значения). Воспроизводимость (слово существует в языке как готовая самостоятельная единица и воспроизводится говорящим в момент речи, а не изобретается заново). Синтаксическая самостоятельность (способность употребляться в качестве отдельного высказывания; относительная свобода расположения слов в предложении). Внутренняя линейная организация (слово состоит из морфем). Непроницаемость слова (невозможность разрыва единицы какими-либо элементами). Исключения: никто — ни от кого и т.  п. Цельнооформленность. Валентность (способность сочетаться с другими словами по определенным семантическим и грамматическим законам). Материальность (существование слова в звуковой/графической оболочке). Информативность (объём знаний о явлении мира действительности).
  • Ord, även kallat lexem (jämför lexikon), är inom lingvistiken ett begrepp för en sammansättning av ett eller flera morfem som betecknar ett föremål, en händelse, ett begrepp eller dylikt. Även en bestämd klang eller ljudbild är förknippad med ett visst ord. Den disciplin som studerar ord kallas lexikologi.
  • Kelime ya da sözcük, anlam yüklenen, birbirine sıkı sıkı bağlı bir ya da daha fazla biçim birimden (morfem) oluşan, ses değeri taşıyan dil birimi. İki ucuna birer boşluk verilerek yazılan dil birimi" olarak da tarif edilir. Sözcükler, bir kök ve ona bağlı bir ya da daha fazla ekten oluşabilir. Sözcükler bir araya gelerek sözcük öbeklerini, cümlecik ve cümleleri meydana getirirler. Yazında sözcükler hecelerden, heceler ise harflerden meydana gelir. Bir sözcük en az bir heceden meydana gelir: can, at, mal, o vb.
  • Слово — найменша самостійна і вільно відтворювана в мовленні відокремлено оформлена значима одиниця мови, яка співвідноситься з пізнаним і вичленуваним окремим елементом дійсності (предметом, явищем, ознакою, процесом, відношенням та ін. ) і основною функцією якого є позначення, знакова репрезентація цього елемента — його називання, вказування на нього або його вираження. Слово - це послідовність морфем, об'єднаних за граматичними правилами певної мови і співвідносних з певним елементом позамовної реальності. Зазвичай слово складається із основної морфеми - кореня, та афіксів: префіксів, суфіксів та закінчень. Слова сполучаються між собою, формуючи інші елементи мови - фрази та речення. Всі слова певної мови складають її лексику.
  • 單字，即一個字。 在中文裡，兩個或以上的單字可組成一個詞語。組成詞語的單字通常有並列、反義、近義等關係。例如「姓」、「氏」兩個近義單字可組成全新的詞語「姓氏」，「是」、「非」兩個反義單字可組成全新的詞語「是非」。 在英文裡，每個字都是單字，例如「book」（書）就是一個單字。
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:ipaFrProperty
  • iljɛtale
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdfs:comment
  • A word is the smallest free form (an item that may be uttered in isolation with semantic or pragmatic content) in a language, in contrast to a morpheme, which is the smallest unit of meaning. A word may consist of only one morpheme, but a single morpheme may not be able to exist as a free form (e.g. the English plural morpheme -s). Typically, a word will consist of a root or stem, and zero or more affixes.
  • Ein Wort ist eine selbstständige sprachliche Einheit. In der Sprache hat es, im Gegensatz zu einem Laut oder einer Silbe, eine eigenständige Bedeutung. Eine allgemein akzeptierte Definition existiert nicht. Der Plural von „Wort“ lautet Wörter, wenn es um das Auftreten mehrerer einzelner davon geht (Das Verzeichnis enthält 100.000 Wörter.). Von Worten spricht man hingegen bei der Verwendung von Wörtern in feststehenden Zusammenhängen (Dankesworte, Grußworte, i.W.
  • El terme paraula és controvertit ja que no hi ha límits precisos per establir què és i què no és una paraula en tant que unitat lingüística. Convencionalment es considera que és el conjunt de lletres amb sentit entre dos espais però aquest criteri fa referència a la llengua escrita i per tant oblida les llengües no alfabètiques, les que només tenen tradició oral i el discurs parlat, molt més comú en qualsevol idioma.
  • Slovo je skupina hlásek (někdy jen jediná) tvořící ustálený celek a mající svůj ustálený význam. Je jednotkou slovní zásoby. Slovo bývá považováno za základní jednotku lexikální jazykové roviny jako ustálená jednotka jazyka, která je tvořena řadou fonémů ve větě přemístitelnou (výjimečně fonémem jediným) a nese lexikální a/nebo gramatický (případně též pragmatický význam). Tento termín ovšem není lehce vymezitelný.
  • En gramática tradicional, una palabra es cada uno de los segmentos limitados por pausas o espacios en la cadena hablada o escrita, que puede aparecer en otras posiciones, y que está dotado de una función. Lingüísticamente, el concepto de palabra es mucho más problemático de lo que la definición anterior sugiere.
  • Kielitieteessä sana on kielen kirjoitettu tai puhuttu yksikkö, joka sisältää merkityksen. Usein on hyödyllistä tunnistaa kolme eri käsitettä, joita vapaassa kielenkäytössä kutsutaan sanaksi: Lekseemi eli hakusana, jollaisia luetellaan esimerkiksi sanakirjoissa esimerkiksi koira, koiras, koiravaljakko. Saman sanan eri taivutusmuotojen katsotaan kuuluvan yhteen ja samaan lekseemiin.
  • Dans le langage courant, un mot est une suite de sons ou de caractères graphiques formant une unité sémantique et pouvant être distingués par un séparateur (blanc typographique à l'écrit, pause à l'oral). Cette définition n'est cependant pas linguistique et la notion de mot soulève d'importants problèmes d'identification.
  • A szó a nyelv egy jelentéssel bíró egysége, amely egy vagy több szorosan kapcsolódó morfémából áll. Általában a szó a szótőből és az esetleges toldalékokból áll.
  • La parola è l'espressione orale o scritta di una informazione o di un concetto, ovvero la rappresentazione di una idea svolta a mezzo e nel presupposto di un riferimento convenzionale. In morfologia la parola è definita come un elemento linguistico costituito da un morfema libero o da una sequenza di morfemi legati. In sintassi si fa riferimento alla parola come a un'entità della frase associata a una determinata parte del discorso.
  • Een woord is een psychologisch-taalkundige eenheid die bestaat uit minimaal één vrij morfeem en minimaal nul gebonden morfemen ("nul gebonden morfemen" dient niet te worden verward met een nulmorfeem). Bestaat een woord uit twee of meer morfemen, dan noemen we het complex. Het meest rechtse morfeem vormt in het Nederlands vaak het "hoofd" van een complex woord (niet te verwarren met een syntactisch hoofd). Bij de morfemen die inflectioneel zijn gaat deze bewering niet op.
  • Et ord er en språklig enhet som oppfattes å ha en egenbetydning, og som i tale skilles fra omgivelsene ved at det har sjølstendig trykk. I skrift skilles ord ofte med mellomrom. Begrepet ord kan i tillegg til betydningen «enkeltord», også brukes om hele uttrykk og tekster.
  • Wyraz - pewna wyróżniona fonetycznie, czy też graficznie, część wypowiedzi, składająca się z jednego lub więcej morfemów. "Wyraz" nie jest tworem w pełni obiektywnym i co jest wyrazem, a co nim nie jest, zależy w sporym stopniu od tradycji językoznawczej danego języka.
  • Uma palavra ou vocábulo é uma unidade da linguagem falada ou escrita. As palavras podem ser combinadas para criar frases. O termo palavra deriva originalmente do grego parabolé, tomada emprestada pelo latim, que gerou parabola. A parábola têm demonstrado grande interesse como instrumento no processo de comunicação. Um bom exemplo são as parábolas utilizadas pela explicar fenômenos da ciência da Administração
  • În lingvistică, un cuvânt este unitatea fundamentală de comunicare a unui înţeles. El poate să fie compus din unul sau mai multe morfeme. În mod obişnuit, un cuvânt se compune dintr-o parte de bază, numită rădăcină, la care se pot ataşa afixe. Cuvintele se combină în expresii, propoziţii şi fraze. Definiţia precisă a termenului depinde de limba avută în vedere, iar limitele dintre cuvintele unui enunţ nu sunt întodeauna clare.
  • Сло́во — центральная единица языка. Это основная номинативная и когнитивная единица языка, служащая для именования и сообщения о предметах, признаках, процессах и отношениях.
  • Ord, även kallat lexem (jämför lexikon), är inom lingvistiken ett begrepp för en sammansättning av ett eller flera morfem som betecknar ett föremål, en händelse, ett begrepp eller dylikt. Även en bestämd klang eller ljudbild är förknippad med ett visst ord. Den disciplin som studerar ord kallas lexikologi.
  • Kelime ya da sözcük, anlam yüklenen, birbirine sıkı sıkı bağlı bir ya da daha fazla biçim birimden (morfem) oluşan, ses değeri taşıyan dil birimi. İki ucuna birer boşluk verilerek yazılan dil birimi" olarak da tarif edilir. Sözcükler, bir kök ve ona bağlı bir ya da daha fazla ekten oluşabilir. Sözcükler bir araya gelerek sözcük öbeklerini, cümlecik ve cümleleri meydana getirirler. Yazında sözcükler hecelerden, heceler ise harflerden meydana gelir.
  • Слово — найменша самостійна і вільно відтворювана в мовленні відокремлено оформлена значима одиниця мови, яка співвідноситься з пізнаним і вичленуваним окремим елементом дійсності (предметом, явищем, ознакою, процесом, відношенням та ін.
  • 單字，即一個字。 在中文裡，兩個或以上的單字可組成一個詞語。組成詞語的單字通常有並列、反義、近義等關係。例如「姓」、「氏」兩個近義單字可組成全新的詞語「姓氏」，「是」、「非」兩個反義單字可組成全新的詞語「是非」。 在英文裡，每個字都是單字，例如「book」（書）就是一個單字。
rdfs:label
  • Word
  • Wort
  • Paraula
  • Slovo (lingvistika)
  • Palabra
  • Sana
  • Mot
  • Szó
  • Parola
  • 語
  • Woord
  • Ord
  • Wyraz
  • Palavra
  • Cuvânt
  • Слово
  • Ord
  • Kelime
  • Слово
  • 單字
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpedia-owl:Artist/label of
is dbpedia-owl:MusicalWork/label of
is dbpedia-owl:label of
is dbpprop:label of
is dbpprop:redirect of