| dbpprop:abstract
|
- Willem ("Wim") Frederik Slijkhuis was a Dutch athlete, who during his career from 1939 until 1954 for a long time was one of the world’s best middle distance runners. He excelled in all distances from 1500 to 5000 metres. Born in Leiden on 13 January 1923, Slijkhuis began his international sports career shortly after World War II, having competed nationally since 1939. In 1946, he won a silver medal in the 5000 m at the European Championships in Oslo. Two years later he took part in the 1948 Summer Olympics in London, and was a favourite to win a medal. In the 5000 m he finished third, behind Belgian Gaston Reiff and the legendary Emil Zátopek; nevertheless Slijkhuis was not satisfied. In the 1500 m, his second event, he could have done better, but started his final sprint to the finish line too late to catch the two leading Swedes, who finished narrowly ahead of him. In spite of this, realising 3:50.4 he equalled his own Dutch record, set two years earlier. Slijkhuis' achievements were overshadowed, however, by the performances of compatriot Fanny Blankers-Koen, who won four gold medals at the same Olympics. In 1950, Slijkhuis did win a major title—the 1500 m at the European championships held in Brussels. His winning time was 3:47.2. His personal best at this distance had already been improved to 3:43.8, realised one year earlier in Antwerp and only 0.8 sec. away from the existing world record at the time. During his career Wim Slijkhuis didn’t just run almost everywhere in Europe, but also in New Zealand, South Africa and the United States. He was the first Dutchman who competed in the US Indoor circuit and the first non-American, who ever succeeded in obtaining the US title over one mile. Owing to his stubborn behaviour Slijkhuis sometimes clashed with officials of the Dutch Athletics Federation, who he accused of outrageous interference. On the track however he impressed experts and public with his smooth, steady running style. Especially the English were delighted with his beautiful running style, which they lyrically described as "The Poetry of motion". His second Olympic participation in the 1952 Summer Olympics ended without any successes. Slijkhuis, who won eleven national titles – including eight in the men's 5.000 metres – on track, seven in the cross country and set thirty Dutch records, ended his career in 1954 due to injuries. He died on 28 June 2003 in Badhoevedorp.
- Willem Frederik „Wim“ Slijkhuis war ein niederländischer Leichtathlet. Seine größten Erfolge feierte Slijkhuis in den Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg. Bei der Europameisterschaft 1946 in Oslo gewann er hinter dem Briten Sydney Wooderson die Silbermedaille über 1500 Meter. Bei den Olympischen Spielen 1948 in London gewann er im Schatten seiner Landsfrau Fanny Blankers-Koen zwei Bronzemedaillen über 1500 Meter und über 5000 Meter. Zwei Jahre später wurde er in Brüssel Europameister über 1500 Meter. Slijkhuis galt als eigensinniger Sportler, der gelegentlich mit den Sportfunktionären aneinander geriet.
- Willem Frederik ”Wim” Slijkhuis oli alankomaalainen kestävyys- ja keskimatkojen juoksija. Slijkhuis alkoi kilpailla kansallisissa kilpailuissa vuonna 1940. Toisen maailmansodan jälkeen hän aloitti kansainvälisen uransa. Oslon EM-kilpailuissa 1946 hän voitti hopeaa 5 000 metrin juoksussa Ison-Britannian Sydney Woodersonin jälkeen. Lontoon olympialaisissa 1948 Sljkhuis jäi 5 000 metrillä pronssille Belgian Gaston Reiffin ja Tšekkoslovakian Emil Zátopekin jälkeen. Hän osallistui myös 1 500 metrin juoksuun, jossa aloitti loppukirinsä liian myöhään ja jäi jälleen pronssille. Slijkhuisin saavutukset jäivät hänen maannaisensa Fanny Blankers-Koenin varjoon, sillä Blankers-Koen voitti neljä kultaa samoissa olympialaisissa. Brysselin EM-kisoissa 1950 Slijkhuis onnistui voittamaan 1 500 metrin kilpailun, mutta Helsingin olympialaisissa 1952 hän ei saavuttanut merkittävää menestystä. Slijkhuis joutui lopettamaan urheilu-uransa 1954 loukkaantumisten takia. Yhteensä hän voitti uransa aikana 11 Alankomaiden mestaruutta ja teki 29 Alankomaiden ennätystä. Hänet tunnettiin kilpauransa aikaan omapäisenä urheilijana, joka joutui usein riitoihin toimitsijoiden kanssa.
- ヴィム・スライクハイスは、第二次世界大戦をはさんで活躍したオランダの陸上競技選手。中距離種目を専門とし、1948年ロンドンオリンピックの銅メダリストである。
- Willem Frederik (Wim) Slijkhuis was een Nederlandse atleet, die gedurende zijn atletiekcarrière van 1939 t/m 1954 lange tijd tot de wereldtop behoorde. Hij blonk uit op alle afstanden tussen de 1500 en 5000 m. Slijkhuis vierde zijn grootste successen kort na de Tweede Wereldoorlog. Bij de Europese kampioenschappen in Oslo in 1946 werd hij tweede op de 5000 m in 14.14,0. Tijdens de Olympische Spelen van 1948 in Londen veroverde hij, in de schaduw van Fanny Blankers-Koen, twee bronzen medailles, eerst op de 5000 m en vier dagen later ook op de 1500. Op deze laatste afstand evenaarde hij met 3.50,4 zijn eigen, twee jaar eerder gevestigde, nationale record. Jaren later herinnerde Slijkhuis zich beide races nog uitstekend. 'De baan was pas 14 dagen oud en door de regen in een modderpoel veranderd. Hoewel ik fysiek minder sterk was dan m'n tegenstanders had ik baat bij mijn lichte, verende pas. 'Halverwege de 5000 m voelde Slijkhuis zich echter ziek, zwak en misselijk. 'Leo, ik kan niet meer', riep hij naar zijn vriend en coach Van der Kar. 'Ga door, hou vol', schreeuwde Leo terug. En zowaar lukte het de lichtvoetige atleet zijn inzinking te overwinnen en onstuimig in de aanval te gaan. Het donkerrode shirt van Gaston Reiff bleef echter buiten bereik. Slijkhuis had in de laatste ronde geen energie meer over en zag zich naar de derde plaats verwezen door Emil Zatopek, die 0,2 seconden na Reiff finishte. 'Het knaagt nog steeds aan me dat ik (.. ) Reiff niet te pakken kon krijgen. Van hem had ik namelijk nog nooit eerder verloren', aldus Slijkhuis. In de finale van de 1500 m wachtte Slijkhuis iets te lang met zijn eindsprint. 'Ik wilde mijn krachten sparen om een eventuele aanval van de achter me lopende Tsjech Čevona te pareren. 'De Badhoevedorper onderschatte zijn kansen en eindigde in dezelfde tijd als de Zweed Lennart Strand als derde. Een andere Zweed, Henry Eriksson, zegevierde in 3.49,8. 'Ik kon me wel voor mijn kop slaan, maar leerde er ook veel van', zo keek Slijkhuis terug op zijn olympische avontuur. Twee jaar later liep Slijkhuis in Brussel bij de Europese kampioenschappen op de 1500 m een uitgekookte race, die hem in 3.47,2 goud opleverde. Hij versloeg niet alleen de Zweden Strand en Eriksson, maar rekende in een onweerstaanbare eindrush ook met de gevaarlijke Fransman Patrick El Mabrouk. Zijn persoonlijk record op die afstand stond toen al op 3.43,8, een jaar eerder in Antwerpen gelopen en slechts 0,8 seconde verwijderd van het toenmalige wereldrecord. Wim Slijkhuis liep gedurende zijn loopbaan niet alleen vrijwel overal in Europa, maar ook in Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika en de Verenigde Staten. Hij was de eerste Nederlander die uitkwam in het Amerikaanse indoorcircuit en de eerste niet-Amerikaan, die daar ooit een titel op de mijl in de wacht wist te slepen. Door zijn eigenzinnige optreden botste Wim Slijkhuis wel eens met bondsofficials, die hij van verregaande bedillerigheid betichtte. Op de baan imponeerde hij echter met zijn soepele, rustige loopstijl experts en publiek. Met name de Engelsen waren verrukt van zijn mooie loopstijl, die zij lyrisch omschreven als "The Poetry of motion". Nadat hij op de Olympische Spelen van 1952 tijdens de 1500 meterseries er al vroegtijdig door was uitgevallen, kwam in 1954 door een achillespeesblessure een einde aan zijn atletiekcarrière. Gedurende die carrière liep hij, naast zijn internationale successen, in Nederland drie nationale titels op de 1500 m, acht titels op de 5000 m, zeven veldloopkampioenschappen en een totaal van dertig nationale records op negen verschillende loopnummers bij elkaar.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
