William of Villehardouin (Guillaume de Villehardouin; died 1 May 1278) was the last Villehardouin prince of Achaea (as William II) and ruled the principality at the height of its power and influence(1246 - 1278). William was also noted as a trouvère, and the Manuscrit du Roi, containing two of his own compositions, was written in Achaea during his reign. He was fluent in both French and Greek.

Property Value
dbo:abstract
  • William of Villehardouin (Guillaume de Villehardouin; died 1 May 1278) was the last Villehardouin prince of Achaea (as William II) and ruled the principality at the height of its power and influence(1246 - 1278). William was the son of Geoffrey I Villehardouin. In 1236 he aided the Latin Empire against the Byzantine Empire of Nicaea, and was rewarded with the overlordship of the Venetian Duchy of the Archipelago and other Venetian territories in the Aegean Sea. In 1239 he married the daughter of Narjot de Toucy and of Narjot's first wife (who was the daughter of the dowager empress Anna). William came to power in Achaea in 1246 when his brother Geoffrey II Villehardouin died. As prince he conquered the remaining territory of the Peloponnese (known at the time as Morea) and built the fortress of Mistra near Sparta. In 1249 he captured Monemvasia with help from his Euboeote vassals, and later that year accompanied Louis IX of France on the Seventh Crusade, joining him in Cyprus with 400 knights and 28 ships. Louis also gave him a license to mint coins in the style of royal French money. Under William's rule the Duchy of the Archipelago, the Duchy of Athens, and the Lombard lords ("triarchs") of Euboea recognized him as their lord. In 1255 his Venetian second wife Carintana dalle Carceri died, leading to a dispute over the inheritance of a fief in Euboea, and war broke out between Venice and Achaea (the War of the Euboeote Succession). William won the war and also defeated the Duke of Athens in 1258, reaffirming his influence over the duchy. In 1259 he married Anna Komnene Doukaina, daughter of Michael II of Epirus, forming an alliance with the Byzantine Despotate of Epirus against Nicaea, an alliance which also included Manfred of Sicily. In September of that year he led the Achaean forces at the Battle of Pelagonia against the Nicaeans, but the Epirote army deserted and William was defeated. He fled the field and hid under a haystack, where he was captured and brought to Nicaea. He remained in captivity until 1262, and was forced to hand over Grand Maigne, Monemvasia and Mistra to the Byzantine Empire, which had been restored in Constantinople the previous year. William had now lost all of his previous power, as had his former lord, Baldwin II of Constantinople, whose Latin Empire was lost with the Byzantine restoration. William and Baldwin both acknowledged Charles of Anjou as lord of Achaea under the Treaty of Viterbo in 1267; Charles had earlier defeated and killed William's old ally Manfred. As a vassal of Charles, William and 400 Achaean knights fought against Conradin at the Battle of Tagliacozzo in 1268. William and Anna had two daughters, Isabella and Margaret; Isabella, the elder daughter, married Charles's son Philip of Sicily, who, however, predeceased his father. Charles personally succeeded William in 1278, ending the Villehardouin dynasty and setting up Angevin rule, with the principality governed essentially as a province of the Kingdom of Naples. With the decreasing power and influence of Achaea, the Duchy of Athens became the most powerful state in Greece. William was also noted as a trouvère, and the Manuscrit du Roi, containing two of his own compositions, was written in Achaea during his reign. He was fluent in both French and Greek. (en)
  • Wilhelm II. von Villehardouin († 1. Mai 1278) war der letzte Fürst von Achaia aus der Familie Villehardouin; er regierte das Fürstentum auf der Höhe seiner Macht. Wilhelm war der Sohn von Gottfried I. von Villehardouin. 1236 unterstützte er das Lateinische Kaiserreich gegen das Kaiserreich Nicäa, und wurde dafür von den Venezianern mit der Herrschaft über das Herzogtum Archipelagos und andere venezianische Territorien in der Ägäis belohnt. In Achaia kam er an die Macht, als sein Bruder Gottfried II. von Villehardouin starb. Als Fürst eroberte er das restliche Gebiet des Peloponnes, welches zu der Zeit Morea hieß und baute die Festung Mistra bei Sparta. 1249 eroberte er mit Hilfe seiner euböischen Verbündeten Monemvasia und schloss sich später im Jahr in Zypern König Ludwig IX. von Frankreich mit 400 Rittern und 28 Schiffen beim sechsten Kreuzzug an. Ludwig gab ihm die Erlaubnis, Münzen im Stil des königlichen französischen Geldes in Clarentia zu prägen. Nach der Einnahme von Damiette im Juni 1249 beendete Wilhelm seine Kreuzzugsteilnahme und kehrte auf den Peloponnes zurück. 1251 baute er die Festung Maina (auch Megali Maina oder Grand Magne genannt), um den Stamm der aufsässigen Milingen im Inneren der Mani einzudämmen. Die genaue Lage dieser Burg ist unter Historikern umstritten. Es kommen mehrere Stätten mit Festungsruinen in der Mani dafür in Frage. Wilhelm wurde vom Herzogtum Archipelagos, dem Herzogtum Athen und den venezianischen Herren von Euböa als Herr anerkannt. 1255 starb seine zweite Frau, Carintana dalle Carceri, eine Venezianerin, was zu einem Streit über die Erbschaft eines Lehens in Euböa führte. Zwischen Venedig und Achaia brach Krieg aus, der Guerre des terciers de l'Eubée, der Krieg der Terciers von Euböa – die Terciers waren die drei venezianischen Herren der Insel. Wilhelm gewann die Auseinandersetzung und schlug auch den Herzog von Athen 1258, womit er seinen Einfluss auf das Herzogtum festigte. 1259 heiratete er Anna Komnene Dukaina, Tochter Michaels II. Angelos, Despot von Epirus, wodurch er eine Allianz mit Epirus gegen Nicäa schmiedete, in die auch Manfred von Sizilien einbezogen wurde. Im September des Jahres führte er die achäische Armee in die Schlacht von Pelagonien gegen Nicäa, in der er unterlag, auch weil die epirotsche Armee desertierte. Er floh vom Schlachtfeld und versteckte sich unter einem Heuhaufen, wo er entdeckt und gefangen genommen wurde. Er wurde nach Nicäa gebracht, wo er bis 1262 in Arrest blieb und gezwungen wurde, Monemvasia und Mistra dem Byzantinischen Reich zu übergeben, das mit der Eroberung Konstantinopels im Jahr zuvor wiederhergestellt worden war. Wilhelm hatte nun – ebenso wie sein früherer Lehnsherr Balduin II. – seine gesamte Macht verloren. Beide anerkannten sie im Vertrag von Viterbo 1267 Karl von Anjou als Oberherrn an, der kurz zuvor Wilhelm Verbündeten Manfred geschlagen und getötet hatte. Als Karls Vasall kämpften Wilhelm und 400 achäische Ritter in der Schlacht bei Tagliacozzo 1268 gegen Konradin. Wilhelm und Anna hatten zwei Töchter, Isabella und Margarete; Isabella, die ältere, heiratete in die Familie Anjou hinein. Wilhelms Nachfolger wurde 1278 Karl von Anjou selbst, womit die Herrschaft der Villehardouin eine Ende fand und Achaia ab jetzt im Wesentlichen als Provinz des Königreichs Neapel regiert wurde. Mit der abnehmenden Macht Achaias wurde das Herzogtum Athen der mächtigste Staat in Griechenland. Wilhelm war auch bekannt als Dichter und Troubadour, und das Manuscrit du Roi, das zwei Kompositionen Wilhelms enthält, wurde in Achaia in seiner Regierungszeit verfasst. Wilhelm sprach fließend Griechisch zusätzlich zu seiner französischen Muttersprache. (de)
  • Guillaume II de Villehardouin (vers 1211-1er mai 1278), fut prince d'Achaïe de 1246 à 1278. C'est sous son règne que la principauté atteint son apogée, mais aussi qu'elle amorça son déclin. Il fut le dernier Prince d'Achaïe de la famille des Villehardouin. (fr)
  • Guillermo II de Villehardouin (en francés: Guillaume de Villehardouin, griego: Γουλιέλμος Β' Βιλλεαρδουίνος trans. Gouliélmos V' Villeardouínos; Kalamata después de 1208 - Kalamata, 1 de mayo de 1278) fue príncipe de Acaya desde 1246 hasta 1278, hermano y sucesor Godofredo II e hijo de Godofredo I. Nació en Kalamata. Se desconoce la fecha exacta de su nacimiento, pero fue probablemente después de 1208. Durante su reinado el Principado de Acaya adquirió un enorme poder y riqueza. Al mismo tiempo, se produjeron los primeros ataques bizantinos en el Peloponeso franco. Una parte importante de la Crónica de Morea está dedicada a Guillermo II de Villehardouin. (es)
  • Secondo figlio di Goffredo I di Villehardouin, succedette nel 1246 al fratello Goffredo II di Villehardouin. (it)
  • ギヨーム2世・ド・ヴィルアルドゥアン(Guillaume II de Villehardouin, 1211年頃 - 1278年5月1日)はギリシア生まれのフランス人、第4代アカイア公(1246年 - 1278年)。ギリシア名グリエルモス(Γουλιέλμος)。第2代ジョフロワ1世・ド・ヴィルアルドゥアンの次子、第3代ジョフロワ2世・ド・ヴィルアルドゥアンの弟。 母イザベルがギリシアに移住した後、1211年頃にカラマタ城で生まれた。フランス語に加えてギリシア語も自由に操ったと言われている。 1248年、1年近い包囲戦の後、半島最後の拠点であった要塞都市モネンヴァシアを降伏開城させ、半島全土の征服を一応達成する。 1249年、タイゲトス山脈に籠もって抵抗を続けるスラヴ人部族・メリング族を牽制すべく山麓の丘にミストラス城を、また同じ頃、支配下に入ったマニ地方に「大マニ城」を建設して反乱に備えた。こうした相次ぐ築城は、半島全土の征服と共にアカイア公国の絶頂期を飾る事業であった。ギヨームはこうした居城を巡回して支配を強めると同時に、平地に建設された首都アンドルヴィル(アンドラヴィダ)で宮廷生活を営み、フランス文化がこの地に花咲いた。 ギヨームはフランス貴族ナルジョ・ド・トゥーシの娘(個人名不明)、イタリア人のカリンターナ・ダッレ・カルチェリと2度にわたって結婚したが、2度とも先立たれていた。1258年、イピロス専制公ミハイル2世ドゥカスの娘アンナと結婚し、アカイア公国はニケア帝国の躍進に対しイピロス専制公国、シチリア王国と同盟して反ニケア包囲網を敷く事になった。 この危険な同盟が、ギヨームとアカイア公国を繁栄の絶頂から転落へと導く事になる。1259年、ペラゴニアに集結した反ニケア同盟軍であったが、ギヨームとミハイル2世の庶子ヨアニス1世ドゥカスとが対立し、軍団の足並みに乱れが生ずる。この対立の原因は、自分の高貴な生まれを誇るギヨームが、ヨアニスの出自を嘲笑したからであると伝えられている。ギヨームはその軽率さに対し、高い代償を支払わされる事となった。ヨアニス・ドゥカスは早々に軍を離脱させ、残存する同盟軍はペラゴニアの戦いに於いてニケア皇帝ミハイル8世パレオロゴスの弟、ヨアニス・パレオロゴス副帝(ケサル)指揮下のニケア軍に惨敗を喫してしまう。ギヨームは辛くも戦場を離脱したが、逃走中追いつめられ、最後は農家の藁束の中に身を潜めていたところを見つかり捕らえられてしまう。 ギヨームは1259年から1261年の2年間にわたり、ニケア、ついで東ローマ帝国の首都に返り咲いたコンスタンティノポリスにて虜囚の生活を送った。この間、妻アンナが捕虜になった他の騎士達の妻と共にアカイア公国を統治したという。結局、ギヨームは東ローマ皇帝の臣下となり、帝国にミストラス、モネンヴァシア、「大マニ城」、ゲラキの4要塞を割譲することでようやく釈放された(引き渡しは翌1262年)。その際、帝国軍総司令官(メガス・ドメスティコス、μέγας δομέστικος)の名誉職をミハイル8世から授与されている。 この敗退と喪失はアカイア公国にとって大きな打撃となった。「異端」である東ローマに臣従したギヨームの個人的名声が失墜しただけではない。戦闘に於ける損失は、元々決定的に少数派であったフランス人騎士層の更なる減少を招き、この寡頭政治の弱点を露呈してしまった。そして何よりも重要かつ難攻不落の拠点を東ローマ側に割譲したことで、彼らに半島再征服の足がかりを与えてしまった。それはゆっくりとした、しかし確実な、1430年の全土併合と滅亡まで決して止む事のない衰亡の歴史の始まりであった。 ギヨームはこのような失地を挽回すべく、一大決断を下す。東ローマ皇帝に対する臣従は間もなく、東西教会合同を中々実行しようとしないミハイル8世に苛立ったローマ教皇によって無効とされていたが、実質的な支援を得るべく、当時アドリア海・エーゲ海地域に勢力を広げつつあったフランス王家出身のシャルル・ダンジュー(シチリア王カルロ1世)との同盟に乗り出すのである。1267年にイタリア・ヴィテルボで締結されたいわゆるヴィテルボ協定は、シャルルとギヨームとの同盟、ギヨームのシャルルへの臣従、ギヨームの娘イザベルとシャルルの三男フィリップの結婚と後者のアカイア公国相続(ギヨームには後継者となる男子がいなかった)、両者に子供がない時にはシャルルがアカイア公国を相続すべき事、等々を決定した。形こそ協定、同盟であったが、明らかにこれはアカイア公国を取り巻く状況がアンジュー家の主導下に入ったことを意味している。 ギヨーム2世・ド・ヴィルアルドゥアンは1278年5月1日、誕生の地カラマタ城で死去した。娘婿フィリップは1277年、ギヨームに先立って亡くなっていた。ヴィテルボ協定に基づき、アカイア公国はシャルル・ダンジューが継承した。かくしてシャルルはコンスタンティノポリスと東ローマ帝国再征服という野心に向けて動き出すのである。 (ja)
  • Willem II van Villehardouin (?-1278), vorst van Achaea, was een oorlogszuchtige vorst. Hij leidde een roerig leven met zijn hoofdstad Mystras als centrum. Hij trouwde met Anna Komnena, de dochter van Michaël II Komnenos Doukas, despoot van Epirus, en zij kregen twee dochters, Isabella en Margaretha. In 1259 werd Willem in de Slag bij Pelagonia gevangengenomen door keizer Michaël VIII van Nicea (die in 1261 Constantinopel zou heroveren op de westerse kruisvaarders en het Byzantijnse Rijk zou herstellen). Om zijn vrijlating te bekomen werd de Villehardouin tot belangrijke concessies gedwongen: onder meer afstand doen van Mystras, Monemvasia en de Mani. Na zijn vrijlating probeerde hij vruchteloos het tij nog te keren, onder meer door een bondgenootschap aan te gaan met koning Karel I van Napels en Sicilië. Hij overleed in 1278, en zijn dood maakte een einde aan de mannelijke lijn der Villehardouins. Hij werd opgevolgd door zijn dochter Isabella en zijn schoonzoon Floris van Henegouwen. (nl)
  • Guilherme II de Vilearduin, de Villearduin ou de Villeharduin (em francês: Geoffroi Ier de Villehardouin; m. 1278) foi príncipe da Acaia de 1246 até 1262, o ano que foi destronado pelo imperador bizantino. Posteriormente migrou para o Reino da França, onde estabeleceu a família. (pt)
  • Wilhelm II Villehardouin (zm. 1 maja 1278) – władca Księstwa Achai, zwanego też Moreą, w latach 1246 – 1278. Syn Godfryda I Villehardouin, brat Godfryda II Villehardouin, władców Achai. Wilhelm II objął władzę w Morei po śmierci swego brata Godfryda II. Jego rządy stanowią apogeum potęgi Księstwa Achai. Wilhelm II złamał resztki oporu wobec swej władzy na Peloponezie, zmuszając do uległości ważne miasto i port Monemwasję (1248), które od 1204 roku nieprzerwanie rządzone było przez Greków. Podporządkował też sobie na południowym wschodzie Tzakonów, ludność grecką identyfikowaną z racji posługiwania się odrębnym dialektem z potomkami dawnych mieszkańców Lakonii. W 1255 roku po śmierci swojej drugiej żony Carintany dalle Carceri, pochodzącej z rodu władającego Eubeą Wilhelm II wysunął pretensje do północnej części wyspy. Rządzący Eubeą Wilhelm z Werony i Narzotto dalle Carceri wystąpili przeciw Wilhelmowi poparci przez Wenecjan oraz księcia Aten Gwidona II de la Roche. Wilhelm II odniósł zwycięstwo nad baronami w maju 1258 roku. Najechał również i zmusił do uległości księcia Aten. W 1262 roku został zawarty pokój z Wenecją. W 1258 roku Wilhelm złożył propozycję udzielenia pomocy Cesarstwu Łacińskiemu, cesarz Baldwin II odrzucił ją jednak. W tym samym roku zawarł przymierze z Michałem II Angelosem, władcą Epiru poślubiając jego córkę Annę. W 1259 roku na czele znacznych sił wylądował w Epirze, gdzie połączył się z wojskami Michała II Angelosa i oddziałem 400 rycerzy Manfreda sycylijskiego. Armia, jakkolwiek silna, od początku była targana sporami pomiędzy jej wodzami. Ponadto Janowi Paleologowi udało się skłonić do wycofania Jana Angelosa dowodzącego wojskami tesalskimi w armii Epiru. W noc przed bitwą, wycofał się również Michał II Angelos. Ostatecznie więc Wilhelm pozostał sam wspomagany jedynie przez rycerzy sycylijskich. Dowodzona przez Wilhelma armia, w krytycznym momencie zablokowana z tyłu przez siły Jana Angelosa, poniosła pod Pelagonią klęskę. Wilhelm zbiegł z pola bitwy, został jednak następnego dnia znaleziony przez nicejczyków, ukryty w stogu siana. Przebywał w niewoli nicejskiej ponad dwa lata, podczas których toczono rozmowy o przyszłości Achai. Ostatecznie kompromis zawarto w 1261 roku, gdy Michał VIII Paleolog odzyskał Konstantynopol i przywrócił Cesarstwo Bizantyńskie. Latem książę Achai zgodził się na przekazanie w ręce bizantyńskie twierdz Monemwazji, którą zdobył 13 lat wcześniej, okręgu Mani i Mistry, które przedtem sam fortyfikował. Złożył również cesarzowi hołd lenny. Po powrocie z niewoli, zwolniony przez papieża Urbana IV z przysięgi złożonej pod przymusem ponownie opowiedział się po stronie przeciwników cesarza. Michał VIII wysłał wówczas do Morei armię, w której znajdowało się 5 tysięcy najemników seldżuckich. Po serii zwycięstw kampania bizantyńska utknęła z powodu braku pieniędzy na wypłatę żołdu. Seldżucy przeszli na stronę łacinników. Wilhelm zadał wojskom cesarskim dotkliwą porażkę pod Makry Plagi (1264) i armia cesarska została zmuszona do odwrotu i opuszczenia półwyspu. Zagrożony przez Bizantyńczyków, którzy kontrolowali, poprzez trzy oddane im twierdze, południowo-wschodnią część półwyspu, Wilhelm z radością powitał objęcie tronu Sycylii w 1266 roku przez Karola Andegaweńskiego. 27 maja 1267 roku Karol Andegaweński zawarł w Viterbo pakt przyjaźni z wygnanym z Konstantynopola Baldwinem II, podpisując umowę o podziale państwa bizantyńskiego. Wilhelm II był wówczas w Viterbo i poddał Karolowi swoje państwo. Swoją córkę i dziedziczkę Izabelę wydał za syna Karola, Filipa. Porozumienie zawarte pomiędzy władcą Achai a królem Sycylii stanowiło, że jeśli Wilhelmowi urodzi się syn będzie dziedziczył połowę Księstwa, a jeśli Izabeli i Filipowi nie urodzi się syn Achaja przejdzie we władanie Andegawenów. W ślad za porozumieniem Karol Andegaweński zaczął wysyłać do Achai wojsko i pieniądze. W 1270 roku musiał wziąć udział VI krucjacie. Bizantyńczycy wykorzystali jego nieobecność i zaatakowali Achaję. Nowe transporty wojska na Moreę położyły kres sukcesom bizantyńskim. W 1277 roku zmarł bezpotomnie mąż Izabeli, Filip. Wilhelm przeżył go tylko o rok. Księstwo przeszło we władanie Andegawenów. (pl)
  • Гильом II Виллардуэн (фр. Guillaume II de Villehardouin; после 1208, Каламата — 1 мая 1278, Андравида)— правитель Ахейского княжества с 1246 года. (ru)
dbo:birthDate
  • 1300-1-1
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1278-5-1
dbo:deathPlace
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageID
  • 817468 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 703597191 (xsd:integer)
dbp:after
dbp:before
dbp:title
dbp:years
  • 1246 (xsd:integer)
dct:description
  • Prince of Achaea (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Guillaume II de Villehardouin (vers 1211-1er mai 1278), fut prince d'Achaïe de 1246 à 1278. C'est sous son règne que la principauté atteint son apogée, mais aussi qu'elle amorça son déclin. Il fut le dernier Prince d'Achaïe de la famille des Villehardouin. (fr)
  • Secondo figlio di Goffredo I di Villehardouin, succedette nel 1246 al fratello Goffredo II di Villehardouin. (it)
  • Guilherme II de Vilearduin, de Villearduin ou de Villeharduin (em francês: Geoffroi Ier de Villehardouin; m. 1278) foi príncipe da Acaia de 1246 até 1262, o ano que foi destronado pelo imperador bizantino. Posteriormente migrou para o Reino da França, onde estabeleceu a família. (pt)
  • Гильом II Виллардуэн (фр. Guillaume II de Villehardouin; после 1208, Каламата — 1 мая 1278, Андравида)— правитель Ахейского княжества с 1246 года. (ru)
  • William of Villehardouin (Guillaume de Villehardouin; died 1 May 1278) was the last Villehardouin prince of Achaea (as William II) and ruled the principality at the height of its power and influence(1246 - 1278). William was also noted as a trouvère, and the Manuscrit du Roi, containing two of his own compositions, was written in Achaea during his reign. He was fluent in both French and Greek. (en)
  • Wilhelm II. von Villehardouin († 1. Mai 1278) war der letzte Fürst von Achaia aus der Familie Villehardouin; er regierte das Fürstentum auf der Höhe seiner Macht. Wilhelm war der Sohn von Gottfried I. von Villehardouin. 1236 unterstützte er das Lateinische Kaiserreich gegen das Kaiserreich Nicäa, und wurde dafür von den Venezianern mit der Herrschaft über das Herzogtum Archipelagos und andere venezianische Territorien in der Ägäis belohnt. In Achaia kam er an die Macht, als sein Bruder Gottfried II. von Villehardouin starb. (de)
  • Guillermo II de Villehardouin (en francés: Guillaume de Villehardouin, griego: Γουλιέλμος Β' Βιλλεαρδουίνος trans. Gouliélmos V' Villeardouínos; Kalamata después de 1208 - Kalamata, 1 de mayo de 1278) fue príncipe de Acaya desde 1246 hasta 1278, hermano y sucesor Godofredo II e hijo de Godofredo I. Nació en Kalamata. Se desconoce la fecha exacta de su nacimiento, pero fue probablemente después de 1208. (es)
  • ギヨーム2世・ド・ヴィルアルドゥアン(Guillaume II de Villehardouin, 1211年頃 - 1278年5月1日)はギリシア生まれのフランス人、第4代アカイア公(1246年 - 1278年)。ギリシア名グリエルモス(Γουλιέλμος)。第2代ジョフロワ1世・ド・ヴィルアルドゥアンの次子、第3代ジョフロワ2世・ド・ヴィルアルドゥアンの弟。 母イザベルがギリシアに移住した後、1211年頃にカラマタ城で生まれた。フランス語に加えてギリシア語も自由に操ったと言われている。 1248年、1年近い包囲戦の後、半島最後の拠点であった要塞都市モネンヴァシアを降伏開城させ、半島全土の征服を一応達成する。 1249年、タイゲトス山脈に籠もって抵抗を続けるスラヴ人部族・メリング族を牽制すべく山麓の丘にミストラス城を、また同じ頃、支配下に入ったマニ地方に「大マニ城」を建設して反乱に備えた。こうした相次ぐ築城は、半島全土の征服と共にアカイア公国の絶頂期を飾る事業であった。ギヨームはこうした居城を巡回して支配を強めると同時に、平地に建設された首都アンドルヴィル(アンドラヴィダ)で宮廷生活を営み、フランス文化がこの地に花咲いた。 (ja)
  • Willem II van Villehardouin (?-1278), vorst van Achaea, was een oorlogszuchtige vorst. Hij leidde een roerig leven met zijn hoofdstad Mystras als centrum. Hij trouwde met Anna Komnena, de dochter van Michaël II Komnenos Doukas, despoot van Epirus, en zij kregen twee dochters, Isabella en Margaretha. (nl)
  • Wilhelm II Villehardouin (zm. 1 maja 1278) – władca Księstwa Achai, zwanego też Moreą, w latach 1246 – 1278. Syn Godfryda I Villehardouin, brat Godfryda II Villehardouin, władców Achai. Wilhelm II objął władzę w Morei po śmierci swego brata Godfryda II. Jego rządy stanowią apogeum potęgi Księstwa Achai. Wilhelm II złamał resztki oporu wobec swej władzy na Peloponezie, zmuszając do uległości ważne miasto i port Monemwasję (1248), które od 1204 roku nieprzerwanie rządzone było przez Greków. Podporządkował też sobie na południowym wschodzie Tzakonów, ludność grecką identyfikowaną z racji posługiwania się odrębnym dialektem z potomkami dawnych mieszkańców Lakonii. (pl)
rdfs:label
  • William of Villehardouin (en)
  • Wilhelm II. von Villehardouin (de)
  • Guillermo II de Villehardouin (es)
  • Guillaume II de Villehardouin (fr)
  • Guglielmo II di Villehardouin (it)
  • ギヨーム2世・ド・ヴィルアルドゥアン (ja)
  • Willem II van Villehardouin (nl)
  • Wilhelm II Villehardouin (pl)
  • Guilherme II de Vilearduin (pt)
  • Гильом II де Виллардуэн (ru)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • William (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • William II of Villehardouin (en)
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of