| dbpprop:abstract
|
- Sir William Edward Parry was an English rear-admiral and Arctic explorer; "an evangelical [Christian] and an ardent advocate of moral reform in the navy. " Parry was born in Bath, the son of Dr. Caleb Hillier Parry and Sarah Rigby. He was educated at King Edward's School, Bath. At the age of thirteen he joined the flag-ship of Admiral Cornwallis in the Channel fleet as a first-class volunteer, in 1806 became a midshipman, and in 1810 received promotion to the rank of lieutenant in the frigate Alexander, which spent the next three years in the protection of the Spitsbergen whale fishery. He took advantage of this opportunity for the study and practice of astronomical observations in northern latitudes, and afterwards published the results of his studies in a small volume on Nautical Astronomy by Night (1816). From 1813-1817 he served on the North American station. In 1818 he received command of the brig Alexander in the Arctic expedition under Captain (afterwards Sir) John Ross. This expedition returned to England without having made any new discoveries but Parry, confident, as he expressed it, "that attempts at Polar discovery had been hitherto relinquished just at a time when there was the greatest chance of succeeding", in the following year obtained the chief command of a new Arctic expedition; consisting of the two ships HMS Griper and HMS Hecla. This expedition returned to England in November, 1820 after a voyage of almost unprecedented Arctic success, having accomplished more than half the journey from Greenland to Bering Strait, the completion of which solved the ancient problem of a Northwest Passage. A narrative of the expedition, entitled Journal of a Voyage to discover a North-west Passage, appeared in 1821. Upon his return Lieutenant Parry received promotion to the rank of commander. In May 1821 he set sail with the HMS Fury and HMS Hecla on a second expedition to discover a Northwest Passage, but had to return to England in October 1823 without achieving his purpose. During his absence he had in November 1821 been promoted to post rank, and shortly after his return he was appointed acting hydrographer to the navy. His Journal of a Second Voyage, &c. , appeared in 1824. With the same ships Parry undertook a third expedition on the same quest in 1824, but again unsuccessfully, and following the wreck of the Fury, he returned home in October 1825 with a double ship's company. He published an account of this voyage in 1826. Parry also pioneered the use of canning techniques for food preservation on his Arctic voyages. However, his techniques were not infallible: in 1939 viable spores of certain heat-resistant bacteria were found in canned roast veal that had traveled with Parry to the Arctic Circle in 1824. In the following year Parry obtained the sanction of the Admiralty for an attempt on the North Pole from the northern shores of Spitsbergen at Seven Islands. In 1827 he reached 82°45’N, which remained for 49 years the highest latitude attained. He published an account of this journey under the title of Narrative of the Attempt to reach the North Pole, &c. (1827). In April 1829 he was knighted. On 23 October, 1826 Parry married Isabella Louisa Stanley daughter of John Stanley, 1st Baron Stanley of Alderley and Lady Maria Josepha Holroyde. Parry served as Commissioner of the Australian Agricultural Company based at Tahlee on the northern shore of Port Stephens New South Wales, Australia from 1829 to 1834. Parry was subsequently selected for the post of comptroller of the newly-created department of steam machinery of the Navy, and held this office until his retirement from active service in 1846, when he was appointed captain-superintendent of Haslar Hospital. He reorganised the Packet Service (overseas mail), which had been transferred from the Post Office to the Admiralty in January 1837. Steamship companies were contracted to carry the mail, instead of naval vessels, on a regular schedule . He attained the rank of rear-admiral in 1852, and in the following year became a governor of Greenwich Hospital, and retained this post until his death. Sir Edward Parry’s character was influenced by his unwavering belief in Jesus Christ, and besides the journals of his different voyages he also wrote a Lecture to Seamen, and Thoughts on the Parental Character of God. See Memoirs of Rear-Admiral Sir W. E. Parry, by his son, Rev. Edward Parry (3rd edition, 1857). The crater Parry on the Moon was named after him, as was Parry County, New South Wales, Parry Sound, Ontario, Canada, and the optical phenomenon Parry arc, documented by him during the 1819-1821 expedition.
- Sir William Edward Parry war ein britischer Admiral und Polarforscher. Sein offizielles botanisches Autorenkürzel lautet „W. Parry“.
- Sir William Edward Parry fue un contraalmirante inglés y explorador del Ártico.
- Sir William Edward Parry oli brittiläinen kontra-amiraali, arktisten alueiden tutkimusmatkailija, evankelilainen kristitty ja kiihkeä laivaston moraaliarvojen kohotuskampanjan vetäjä. Parry syntyi Bathissa Caleb Hillier Parryn ja Sarah Rigbyn perheeseen. Hän kävi King Edward's School koulua Bathissa. Kolmentoista vuoden iässä hän otti pestin amiraali Cornwallisin lippulaivalta, vuonna 1806 hänet ylennettiin upseerikokelaaksi ja vuonna 1810 luutnantiksi palvellen Fregatti Alexanderilla seuraavat kolme vuotta, laivan tehtäviin kuului pääasiassa Huippuvuorten valaanpyynnin turvaaminen. Palvellessaan Pohjoisella jäämerellä hän opiskeli tähtitiedettä ja suoritti havaintoja pohjoisilla leveysasteilla. Hän kirjoitti vuonna 1816 Nautical Astronomy by Night julkaisun havainnoistaan. Vuonna 1818 hän otti pestin Priki Alexanderilta, joka John Rossin komennuksessa tutki arktisia alueita. Tutkimusmatka ei tuottanut mainittavia saavutuksia tai uusia löytöjä. Tästä huolimatta Parry oli innostunut arktisten alueiden tutkimuksesta ja uskoi niiden onnistumismahdollisuuksiin. Seuraavana vuonna hän onnistui saamaan komentoonsa luoteisväylää etsimään lähteneen tutkimusmatkan, ryhmään kuului HMS Griper ja HMS Hecla laivat. Retkikunta onnistui kulkemaan luoteisväylää Grönlannista lähes puoleenväliin Beringinsalmelle tutkien ja kartoittaen eurooppalaisille tuntemattomia alueita. Retkikunnan palattua Britanniaan Parry ylennettiin komentajakapteeniksi. Vuonna 1821 hän otti komentoonsa toisen retkikunnan jonka tarkoituksena oli kartoittaa loput luoteisväylästä, retkikuntaan kuuluivat laivat HMS Fury ja HMS Hecla. Retkikunta ei saavuttanut tavoitettaan ja joutui palaamaan takaisin elokuussa 1823. Palattuaan hänet nimitettiin laivaston meritieteilijäksi. Hän teki kolmannen yrityksensä vuonna 1824 löytää luoteisväylää, mutta Fury-laivan haaksirikon jälkeen joutui palaamaan takaisin seuraavana vuonna.
- Sir William Edward Parry est un amiral de la Royal Navy, explorateur de l'Arctique et hydrographe.
- A 13 anni si arruolò come volontario nella Royal Navy, partecipando su diversi velieri, di stazza prevalentemente nel Mar Baltico, alle guerre napoleoniche. Nel 1810, promosso luogotenente, passò tre anni sulla fregata Alexandre, a difesa degli accordi sulla pesca nell'arcipelago delle Svalbard. In questo periodo poté coltivare i suoi studi teorici e pratici sull'astronomia, compiendo osservazioni i cui esiti sancì nell’opuscolo dal titolo Astronomia nautica di notte del 1816. Dal 1813 al 1817 fu di stazza negli scali marittimi dell'America del Nord. Nel 1818 ottenne di partecipare all'esplorazione artica di John Ross, nell'ambito delle ricerche del leggendario Passaggio a nord-ovest, che però non riscosse risultati significativi, se non quelli di registrare delle polemiche fra i due navigatori. L'anno successivo, infatti, convinto che con il precedente viaggio si potesse arrivare più lontano, Parry ebbe una nuova chance, al comando delle imbarcazioni Griper e Hecla (sulla quale era presente anche Frederick William Beechey). L'esplorazione, che terminò nel novembre 1820, nonostante il ghiaccio avesse costretto le navi ad allungare i tempi dell'attraversamento dalla Groenlandia allo stretto di Bering, arrivò fino all'isola di Banks, facendolo diventare Parry il primo ad aver navigato oltre il 110° parallelo (consentendogli, peraltro, di vincere le 5000 sterline destinate dal parlamento a chi fosse giunto a quel traguardo). La descrizione dell'evento fu pubblicata nel 1821 con il titolo Diario di viaggio alla scoperta del Passaggio a Nord-ovest, seguìta, nel 1824, da un supplemento dedicato alla storia naturale. Va anche ricordato che, fra gli scienziati al seguito delle due esplorazioni del 1818 e del 1819, vi era anche il geofisico Edward Sabine, le cui osservazioni diedero un impulso fondamentale agli studi sul magnetismo terrestre . Nel maggio dello stesso 1821, promosso comandante ed eletto fra i membri della Royal Society, Parry salpò da Deptford con la Hecla e con la Fury per un'ulteriore spedizione, sempre alla ricerca del leggendario passaggio, che tuttavia si rivelò nuovamente infruttuosa, perché i ghiacci avevano impedito alle imbarcazioni di andare oltre l'Isola di Winter, bloccando gli esploratori per nove mesi, duranti i quali poterono, almeno, avere contatti con gli inuit, di cui approfondirono la cultura. La spedizione rientrò in Inghilterra nell'ottobre 1823. Promosso capitano, nonché idrografo dell'Ammiragliato, Parry pubblicò nel 1824 il secondo Diario del viaggio, cui fu unita, nel 1825, anche un'appendice . Nel frattempo, con lo stesso equipaggio, l'esploratore aveva partecipato a partire dal 1924 ad una terza spedizione, anch'essa sfortunata, che si concluse nell'ottobre 1825. Anche gli essi di essa furono raccolti in un'apposita descrizione a stampa. Sposatosi nel 1826, e ricevuto il dottorato onorario dall'Università di Oxford, per opportunità e ragioni economiche decise di lasciare l'Ufficio idrografico: dal 1829 al 1834 fece, quindi, il soprintendente della Compagnia Australiana di Agricoltura a Tahlee, in Australia. Rientrato a Londra ebbe incarichi di soprintendenza in ospedali e nel servizio postale dell'Ammiragliato, finché nel 1852, elevato al rango di grand'ammiraglio, fu nominato amministratore dell'ospedale di Greenwich. Morì in Germania, dove si era trasferito per curarsi dal colera. I diari dei suoi viaggi furono stampati, oltreché singolarmente, anche in opere in più volumi nel 1828 e nel 1842, mentre le sue Memorie vennero raccolte e pubblicate postume, nel 1857, a cura del figlio.
- ファイル:WilliamEdwardParry. jpg ウィリアム・エドワード・パリー ウィリアム・エドワード・パリー（Sir William Edward Parry, 1790年12月19日 - 1855年7月8日か9日）は、イギリスの海軍少将で、北極の探検家。 バースで医者の子として生まれた。13歳の時、コーンウォリス提督の旗艦に乗船。1810年から三年間、スヴァールバル諸島で捕鯨業の保護に従事。1818年、ジョン・ロス艦長の下で北極探検に出発。この旅で具体的な成果は上げられなかったが、北西航路発見の可能性を強く感じた。1820年、グリーンランドからベーリング海峡に至る北西航路を開拓。 1829年、功績を称えサー（Sir）の位を与えられた。
- Sir William Edward Parry was een Engels marineofficier en poolreiziger, die bekend is geworden door zijn reizen op zoek naar de Noordwestelijke Doorvaart en naar de Noordpool. Parry werd geboren in als zoon van een dokter. Op 13-jarige leeftijd ging hij als vrijwilliger aan boord van het vlaggenschip van admiraal Cornwallis in de Kanaalvloot. In 1806 werd hij adelborst en in 1810 werd hij gepromoveerd tot luitenant van het fregat Alexander. Met dit schip patrouilleerde hij in de Oostzee en beschermde hij walvisvaarders en deed hydrografisch onderzoek rond Spitsbergen. Van 1813 tot 1817 deed hij dienst in Noord-Amerika, onder meer in de Oorlog van 1812. In 1818 kreeg hij het commando over de Alexander, een van de twee schepen van de eerste Arctische expeditie van John Ross. Hierbij werd Baffinbaai onderzocht. Volgens Ross had deze geen bruikbare uitgang, maar Parry dacht dat Lancaster Sound, dat volgens Ross een doodlopende inham was, een doorvaart naar het westen zou vormen. Parry's claims vonden gehoor bij de marineleiding, en op 11 mei 1819 vertrok hij als leider van een eigen expeditie naar de Noordwestelijke Doorvaart, met 2 schepen: de Hecla en de Griper, de tweede onder commando van Matthew Liddon. Hij zeilde naar Baffinbaai en door Lancaster Sound. Vervolgens volgde hij Straat Barrow westwaarts, en kwam uiteindelijk tot 112°51' westerlengte, bij Kaap Providence. Hiermee behaalden hij en zijn mannen een prijs van £5000 die was uitgeloofd voor het eerste schip dat in de Noordwestelijke Doorvaart tot 110°W zou varen. Hij ontdekte onder meer Somerseteiland, Cornwalliseiland en Melville-eiland. De winter van 1819-1820, doorgebracht in Winter Harbour op Melville-eiland, was zwaar vanwege de koude, maar scheurbuik kwam slechts weinig voor. In 1820 werd Melville Island onderzocht, van een afstand Bankseiland gezien, en een nieuwe poging ondernomen westwaarts door te dringen alvorens de expeditie naar Lancaster Sound en vandaaruit naar Groot-Brittannië terugkeerde. Op zijn volgende expeditie (1821-1823) trachtte Parry de Noordwestelijke Doorvaart via een andere route te bevaren, namelijk vanuit het noorden van de Hudsonbaai. Hij had opnieuw twee schepen tot zijn beschikking, waarbij hijzelf het commando had op de Fury terwijl George Francis Lyon op de Hecla voer. Tijdens de overtocht vervoerde een derde schip, de Nautilus, een deel van het proviand, dat op basis van de ervaringen van de vorige reis verbeterd was. Hij vertrok in mei 1821 vanuit Londen, en bereikte Straat Hudson in juli en Frozen Strait ten noorden van Southamptoneiland, die hij als eerste doorvoer, in augustus. Hij voer langs het Melville-schiereiland naar het noorden, op zoek naar een doorgang westwaarts. Hier overwinterde de expeditie, met minder problemen dan op zijn vorige reis, en het duurde tot juli 1822 voor het ijs hem toestond om verder te varen. Uiteindelijk vond hij in het noorden een zeestraat, die echter dichtgevroren was en bleef. Hij noemde deze Fury and Hecla Strait naar zijn schepen. Er werd opnieuw overwinterd, en het volgende jaar raakten de schepen pas in augustus vrij van het ijs, waarna de terugtocht werd aanvaard en het thuisland in oktober weer werd bereikt. Op 19 mei 1824 vertrok Parry voor een derde expeditie naar noord-Canada, opnieuw met de Hecla (onder Parry zelf) en de Fury (onder Henry P. Hoppner). Het plan was dat hij via Prince Regent Inlet, ontdekt op zijn eerste reis, naar het zuiden zou varen, in de hoop zo de Coppermine te bereiken, omdat John Franklin had aangetoond dat de kust vanaf de Coppermine oostwaarts bevaarbaar was. IJs en wind maakten de reis moeilijk, maar hij slaagde er toch in de Inlet te bereiken, en overwinterde 80 kilometer zuidwaarts, bij Port Bowen. Hij voer nog 100 kilometer verder naar het zuiden, maar toen strandde de Fury en werd daarbij zwaar door ijs beschadigd. Ze bleek niet meer te repareren, en omdat hij nog slechts een schip over had, keerde Parry daarop terug naar Engeland. Parry werkte enige tijd als hydrograaf voor de marine, maar in 1827 werd hij opnieuw op ontdekkingsreis gezonden. Doel was ditmaal de noordpool. Parry zou met de Hecla naar Spitsbergen varen, onderweg een aantal rendieren kopen, en wanneer hij voorbij Spitsbergen bij het pakijs kwam, met boten op wielen, getrokken door deze rendieren, verder noordwaarts trekken. Toen Parry met James Clark Ross en nog twee mannen bij het ijs aankwam, bleek dit echter geen gladde ijsvlakte te zijn, maar een verzameling los drijvende ijsschotsen. Langzaam trokken de mannen verder, tot Parry op 82°45'21' NB besloot rechtsomkeert te maken. Parry was nog 800 kilometer van de pool verwijderd, maar was wel noordelijker gekomen dan iemand voor hem (voor zover bekend), en zou met deze prestatie nog 49 jaar het record houden. In april 1829 werd Parry geridderd. Ook kreeg hij een eredoctoraat aan de universiteit van Oxford. Van 1829 tot 1834 was hij in Australië om grasland voor schapen te vinden. Ook werd hij geselecteerd als controleur in het nieuwe departement voor stoommachinerie van de Vloot, en behield deze positie tot zijn pensioen in 1846. Hij werd admiraal in 1852, en werd in het volgende jaar gouverneur van het Greenwich Ziekenhuis, een post die hij behield tot zijn dood, vermoedelijk aan kanker, tijdens een bezoek aan een Duits kuuroord.
- Sir William Edward Parry var en britisk sjøoffiser og polarforsker. Mellom 1819 og 1825 ledet Parry flere ekspedisjoner i et forsøk på å finne nordvestpassasjen, men uten å nå sitt mål. I 1827 gjorde Parry og James Clark Ross et forsøk på å nå den geografiske nordpolen. Parry trodde at Nordishavet bare inneholdt en mindre stripe av is og derfor ble mindre båter lastet på sleder som ble trukket over isen. Ved 82°45 nordlig bredde ble de tvunget til å gjøre vendereis. Senere utgav Parry en samlet utgivelse med disse beretninger: «Four voyages to the North pole».
- Sir William Edward Parry, född 19 december 1790 i Bath, död 8 juli 1855 i Bad Ems, Tyskland, var en engelsk sjöofficer och polarforskare. Han tjänstgjorde 1811 på en fregatt, som utgick till skydd för engelska valfångare vid Spetsbergen. 1818 fick han befälet på "Alexander", ett av de två fartyg, med vilka Sir John Ross samma år företog sin fruktlösa expedition för att hitta nordvästpassagen. Därefter ledde Parry själv tre expeditioner i samma syfte. 1819-20, då han med "Griper" och "Hecla" lyckades framtränga genom Baffins vik och Lancastersundet till Barrowsundet och vidare till Melvilleön, där han övervintrade, men varifrån han återvände hem efter ett fåfängt försök att bryta sig igenom till Berings sund, samt ytterligare 1821-23 och 1824-25, båda gångerna utan att nå sitt mål. Han utgav själv beskrivningar över dessa färder och även över ett försök, som han 1827 gjorde att framtränga mot nordpolen med båtar som kunde appliceras till slädar. Parry passerade Sjuöarna och nådde ända upp till 82° 45’ n. br. Sedermera utgavs även en samlad upplaga av dessa beskrivningar, Four voyages to the North pole (5 band, 1833). Hans resa 1819-20 tillskyndade honom ett pris av 5 000 pund. 1829 fick han riddarvärdighet. Sistnämnda år avgick han till Nya Syd-Wales som Australiska jordbrukskompaniets kommissarie, men återvände hem 1834 och skickades därefter av amiralitetet till åtskilliga särskilda uppdrag.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
