| dbpedia-owl:abstract
|
- Ein Feuchtgebiet oder Feuchtbiotop ist ein Gebiet, das im Übergangsbereich von trockenen zu dauerhaft feuchten Ökosystemen liegt. Der Begriff des Feuchtgebiets umfasst verschiedene Lebensraumtypen wie Sumpf, Moor, Bruchwald, Feuchtwiese, Sumpfgraben, Aue oder Ried. Flora und Fauna sind an den ganzjährigen Überschuss von Wasser angepasst. Eine allgemein akzeptierte Definition des Begriffs "Feuchtgebiet" existiert nicht. Der Begriff, bzw. seine anderssprachigen Entsprechungen (z. B. das engl. "wetland") werden in den europäischen Ländern je nach nationaler Tradition unterschiedlich interpretiert. Die Definition in der Konvention von Ramsar lautet: (Artikel 1) "1. Feuchtgebiete im Sinne dieses Übereinkommens sind Feuchtwiesen, Moor- und Sumpfgebiete oder Gewässer, die natürlich oder künstlich, dauernd oder zeitweilig, stehend oder fließend, Süß-, Brack- oder Salzwasser sind, einschließlich solcher Meeresgebiete, die eine Tiefe von sechs Metern bei Niedrigwasser nicht übersteigen.". Diese Definition ist breiter als diejenige in der deutschen Tradition. Meist werden hier marine Lebensräume nicht zu den Feuchtgebieten gerechnet. Der Sprachgebrauch ist in Bezug auf das Wattenmeer allerdings uneindeutig. Bezeichnungen des Wattenmeers als Feuchtgebiet erfolgen aber meist im Rahmen der Ramsar-Konvention (z.B.). In der Vegetationskunde ist der Begriff im allgemeinen nicht üblich. In den anerkannten Standardlehrbüchern (z.B. Ellenberg) taucht der Begriff nicht auf. Definitionen des Begriffs können von drei Blickwinkeln aus erfolgen: Hydrologie: Sättigung des Terrains bis zur Landoberfläche mit Wasser über einen längeren Zeitraum des Jahres Substrat/Boden: Gebiet mit hydrischen Bodentypen Vegetation: Gebiet mit nässegeprägten Vegetationstypen, z. B. Mooren, Röhricht, Naßgrünland/Feuchtwiesen. Ob offene Gewässer "Feuchtgebiete" darstellen, wird ebenfalls je nach Autoren unterschiedlich gehandhabt. In der breiten Definition der Ramsar-Konvention sind sie eingeschlossen. Die meisten deutschsprachigen Autoren rechnen nur Übergangsbereiche zwischen offenen Gewässern und Landlebensräumen zu den Feuchtgebieten. Kleinere Gewässer wie Tümpel und Weiher oder temporäre und periodische Gewässer werden jedoch üblicherweise mit eingeschlossen. Seen oder Flüsse und Bäche gelten allgemein nicht als zu den Feuchtgebieten gehörig, obwohl hier anerkanntermaßen bedeutsame Wechselwirkungen bestehen und diese Gewässer oft von Feuchtgebieten umschlossen werden. Feuchtgebiete sind von großer ökologischer Bedeutung, da sie für Wasser- und Watvögel als Rast- und Überwinterungsplatz dienen. Feuchtgebiete bedecken rund sechs Prozent der Erdoberfläche und erbringen damit 24 Prozent der Nettoprimärproduktion - sie sind also hochproduktive Ökosysteme. Außerdem dienen sie als Grundwasserfilter und als Überschwemmungsschutz. Feuchtgebiete von internationaler Bedeutung, auch in Hinsicht auf den Vogelschutz, sind daher nach der Konvention von Ramsar unter Schutz gestellt. Eine besondere Bedeutung haben Feuchtgebiete im Klimaschutz, da sie weltweit große Mengen an Kohlendioxid speichern können. Sie tragen damit zur Reduzierung des Treibhauseffektes bei, emittieren aufgrund der immer begrenzten Speicherfähigkeit auch Teile des gespeicherten Kohlendioxids in Form von Methan wieder. Eine weitere Bedeutung der Feuchtgebiete liegt in ihrer Funktion als Wasserspeicher. Moore und Sümpfe können große Mengen Wasser aufnehmen und langsam und zeitversetzt wieder abgeben. Damit helfen sie, in unterliegenden Gebieten die Gefahr von Hochwassern zu reduzieren. Andererseits können sie den Niedrigwasserabfluss stützen und damit Austrocknungsphasen verhindern. Außerdem dienen Feuchtgebiete als Senke für Schadstoffe und Nährstoffeinträge und können so unterliegende Gebiete und Gewässer entlasten. Durch die Nährstoff-Senkenfunktion sind viele Feuchtgebiete außergewöhnlich produktiv. Bedeutende noch existierende Feuchtgebiete sind beispielsweise das Pantanal, die Everglades und das Wattenmeer.
- A wetland is an area of land whose soil is saturated with moisture either permanently or seasonally. Such areas may also be covered partially or completely by shallow pools of water. Wetlands include swamps, marshes, and bogs, among others. The water found in wetlands can be saltwater, freshwater, or brackish. The world's largest wetland is the Pantanal which straddles Brazil, Bolivia and Paraguay in South America. Wetlands are considered the most biologically diverse of all ecosystems. Plant life found in wetlands includes mangrove, water lilies, cattails, sedges, tamarack, black spruce, cypress, gum, and many others. Animal life includes many different amphibians, reptiles, birds, insects, and mammals. In many locations, such as the United Kingdom, Iraq, South Africa and the United States, wetlands are the subject of conservation efforts and Biodiversity Action Plans. Wetlands also serve as natural wastewater purification systems—e.g. , in Calcutta and Arcata. The study of wetlands has recently been termed paludology in some publications.
- Un humedal es una zona de tierras, generalmente planas, en la que la superficie se inunda permanente o intermitentemente. Al cubrirse regularmente de agua, el suelo se satura, quedando desprovisto de oxígeno y dando lugar a un ecosistema híbrido entre los puramente acuáticos y los terrestres. La categoría biológica de humedal comprende zonas de propiedades geológicas diversas: ciénagas, esteros, marismas, pantanos, turberas, así como las zonas de costa marítima que presentan anegación periódica por el régimen de mareas. Definición de "humedal" según el Convenio de Ramsar: un humedal es una zona de la superficie terrestre que está temporal ó permanentemente inundada, regulada por factores climáticos y en constante interrelación con los seres vivos que la habitan. Según el artículo 1 del párrafo 1, se consideran humedales, "las extensiones de marismas, pantanos y turberas, o superficies cubiertas de aguas, sean éstas de régimen natural o artificial, permanentes o temporales, estancadas o corrientes, dulces, salobres o saladas, incluidas las extensiones de agua marina cuya profundidad en marea baja no exceda de seis metros". Así mismo, contenido en el artículo 2 del párrafo 1, se estipula que, "podrán comprender sus zonas ribereñas o costeras adyacentes, así como las islas o extensiones de agua marina de una profundidad superior a los seis metros en marea baja, cuando se encuentren dentro del humedal". El Día Mundial de los Humedales se celebra cada 2 de febrero desde que en 1971 se llevara a cabo la Convención de Ramsar.
- Kosteikko on yleisnimitys luontotyypeistä, jotka sijoittuvat kovanmaan ja avoveden välille. Kosteikkoja ovat esimerkiksi märät ja vettyneet matalat maa-alueet, matalat järvet ja merialueet, suot, tulvametsät ja virtaavat vedet. Kosteikot tarjoavat kasvualustan monille eläin- ja kasvilajeille ja ne voivat toimia puskurina tulva-alueilla ja estää voimakkaat ja äkilliset tulvat. Sateet, valuma-alueelle tulevat vedet, alueen maaperä ja maanpinnan korkeuserot sekä veden haihtuminen muodostavat kosteikkojen hydrologiset olosuhteet. Kosteikot ovat yksi arvokkaimmista ja uhanalaisimmista luontotyypeistä maapallolla. Suot, umpeen kasvavat järvet, tulvaherkät alueet, matalat merenlahdet, veden peittämät ranta-alueet ja mangroverannat, ovat kaikki uhanalaisia luontotyyppejä. Pohjois-Euroopassa on kosteikoiksi luokiteltavia alueita enemmän kuin monessa muussa maanosassa. Suomessa ja Ruotsissa kosteikkoja on noin 25 % maapinta-alasta.
- Per zona umida si intende genericamente qualsiasi tipo di ambiente caratterizzato in qualche modo dalla presenza temporanea o permanente di acqua.
- 湿原（しつげん）とは、草原が広がっている湿地帯を指す。 主に、過湿な環境下で生育する草本や蘇苔類に覆われた場合を指すことが多い。似た言葉に湿地というものがあるが、湿地は浅い湖沼や水田といった陸地以外の場所も含んだ広義なものである。湿原は主に浅い湖沼や潟などが次第に土壌で埋まり陸地化したものである。 湿原では土壌や表面の水分の栄養分が乏しいか、栄養分があったとしても地表にあまり染み出ないなどの特徴から、大型の樹木などが生育せず、コケ類がよく生育する。また、希少な野生の動植物が多く生息している。 北欧やシベリア、アラスカなどの極寒地に多く見られ、日本では北海道や東北地方などに大規模なものが見られる。谷地、田代と呼ばれる場合もある。なお、日本の湿原の約6割程を占める北海道の釧路湿原は、保護地帯となっている。
- 湿地（しっち、Template:Lang-en-short）は、淡水や海水により冠水する、あるいは定期的に覆われる低地のことである。生物、特に水生生物やそれを餌とする鳥類の重要な生育・生息場所となる。ウェットランドともいう。
- Draslanden zijn gebieden op de grens tussen landelijke en waterrijke gebieden, gebieden die zeer verschillend doch zeer afhankelijk zijn van beide. Deze draslanden hebben een zeer grote biodiversiteit en dienen als opslagplaats voor overtollig water. Bij overstroming nemen zij het teveel aan water op en bij droogte geven zij dat water af en bewaren zo het natuurlijk evenwicht. Een drasland hoeft niet per se een moeras te zijn, een moeras is meestal extreem drassige grond terwijl een drasland een afwisseling van droog en nat kan zijn. In Nederland is de Waddenzee een voorbeeld van een drasland. Vroeger bestond Nederland veelal uit veen. Door de vele soorten biotopen vlak bij elkaar is er een breed scala aan leven, wat natuurlijk weer veel vogels en andere roofdieren aantrekt. Wereldwijd worden veel wetlands beschermd onder de Ramsar-conventie en het AEWA-verdrag.
- Våtmark defineres på forskjellige måter, men er i hovedsak mark hvor det finnes vann rett under eller over overflaten i store deler av året. Områder med en vanndybde på mer enn seks meter regnes generelt ikke som våtmark. Våtmark omfatter fjære- og gruntvannsområder, næringsrike vatn, sumpområder, deltaområder og myrer. De bidrar til å skape et variert landskapsbilde og til å øke opplevelsesrikdommen i naturen. Dessuten har våtmarksområder ofte stor kapasitet til å lagre vann, noe som bidrar til å jevne ut flomtopper. Våtmarker har ofte en rik flora og fauna, og mange plante-, insekt- og fuglearter er helt avhengige av disse naturtypene for å klare seg. Vannet kan være både fersk-, brakk- eller saltvann. Våtmarkene er av de mest truede naturtypene vi har. De er utsatt for en rekke forskjellige inngrep som f. eks. gjenfylling, neddemming, drenering og søppelfylling. I de fleste tilfeller kan vegetasjonen brukes for å skille våtmark fra annen mark. Minst halvparten av vegetasjonen skal være hydrofil, det vil si fuktighetselskende. I tilknytning til våtmark finnes det ofte strandenger. De er etter definisjonen ikke våtmarker, men dette er også en artsrik og truet naturtype. Der en våtmark er vernet er derfor ofte nærliggende strandenger tatt med i verneområdet. Direktoratet for Naturforvaltning(DN) arbeider med å opprette Nasjonale Våtmarkssentra, blant annet i tilknytning til Ørland Våtmarkssenter og Dokkadeltaet Våtmarkssenter.
- Mokradło – tereny okresowo lub stale zabagnione, podtopione lub pokryte warstwą wody, siedlisko hydrogeniczne, obszar o płytkim poziomie wody gruntowej (powyżej 1 m), teren silnie uwilgotniony, zalany wodą lub okresowo zabagniony, o glebach mineralnych lub organicznych. Dawniej w Europie zajmowały znaczne obszary. W wyniku działalności człowieka w ostatnich stuleciach uległy osuszeniu i odwodnieniu w wyniku przekształcania naturalnych mokradeł w pastwiska (od XIII w. ), zmienianiu podmokłych łąk w pola orne (od XIV w. ), wprowadzaniu odwadniających melioracji na masową skalę (od. XIX w. ), gospodarczego użytkowania torfu. W końcu XX w. w związku z nadwyżką żywnościową zmniejszyła się presja człowieka na tereny podmokłe. Wiele mokradeł zostało objętych ochroną, a niektóre tereny świadomie zaczęto renaturyzować. Mokradła w Polsce zajmują obecnie obszar ok. 43 tys. km kwadratowych, z czego na torfowiska przypada ponad 12 tys. Mokradła zazwyczaj znajdują się w obniżeniach terenu, w dolinach rzecznych, rynnach polodowcowych, rzadziej na stokach czy wzniesieniach. W konwencji ramsarskiej mokradłami czyli obszarami wodno-błotnymi, nazywane są tereny bagien, błot i torfowisk lub zbiorniki wodne zarówno naturalne jak i sztuczne, stałe i okresowe, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych (łącznie z wodami morskimi, których głębokość podczas odpływu nie przekracza 6 m). W Stanach Zjednoczonych za mokradła (wetlands) uznaje się tereny przejściowe między systemami wodnymi i lądowymi, w których poziom wody zazwyczaj leży blisko powierzchni, względnie teren jest pokryty płytką warstwą wody. W Kanadzie za mokradła uznaje się obszary, w których gleba, zawsze lub najczęściej, jest nasycona wodą. Wyróżnia się pięć klas mokradeł: torfowisko wysokie, torfowisko niskie, torfowisko przejściowe, bagna (swamp), marsze (marsh) i tereny zalane płytką warstwą wody. Ze względu na dużą różnorodność mokradeł w różnych regionach i na kontynentach, dużą różnorodność klasyfikacji i nazewnictwa mokradeł, w ostatnim czasie próbuje się wprowadzić ujednoliconą terminologię z wykorzystaniem słów pochodzenia greckiego i łacińskiego: Terrud (od terrus –ziemia, udus – mokry) – termin zaproponowany dla mokradeł przez Hofstettera Hygroxira (gr. ygro – wilgoć, mokro, xira – miejsce występowania, lokalizacja, przestrzeń) – termin zaproponowany dla mokradeł w 2000 r. przez Hofstettera w "Universal wet-land lexicon" – siedliska, których stosunki wodne są pośrednie między siedliskami wodnymi i lądowymi. Mokradła, bagna, ze względu na niedostępność dla człowieka stanowiły i stanowią ostoje dla dziko żyjących roślin i zwierząt. Lasy na terenach podmokłych czasami nazywane są uroczyskami i matecznikami.
- Zona úmida são áreas de pântano, charco, paul, sapal, turfa ou água, naturais ou artificiais, permanentes ou temporárias, que normalmente albergam uma grande biodiversidade, tanto em termos de plantas como de animais aquáticos, ou os que se alimentam daqueles. Podem ter água estagnada ou corrente, doce, salobra ou salgada, incluindo áreas de água marinha com menos de seis metros de profundidade na maré baixa, como os mangais e recifes de coral. Podem ser alimentados por água subterrânea, por rios ou por outras zonas húmidas e podem estar secos durante uma parte do ano, mas o período em que se encontram inundadas é suficiente para manter o ecossistema vivo.
- Våtmark, även sankmark, är enligt våtmarksinventeringens definition sådan mark där vatten till stor del av året finns nära under, i eller strax över markytan samt vegetationstäckta vattenområden. I de flesta fall kan vegetationen användas för att skilja våtmark från annan mark. Minst 50 procent av vegetationen ska vara hydrofil, det vill säga fuktighetsälskande, för att man ska kalla ett område för våtmark. Huvudindelningen av våtmarker i typer grundar sig på vattnets ursprung och om marken är torvbildande eller ej. Begreppet innefattar en mängd olika naturtyper såsom myrar, stränder, kärr och mossar. Även träsk är en benämning som kan avse en typ av våtmark. Exempel på stora våtmarksområden i världen är Pantanal, Everglades och Camargue.
- 濕地是位於陸生生態系統和水生生態系統之間的過渡性地帶，在土壤浸泡在水中的特定環境下，生長著很多濕地的特徵植物。濕地廣泛分佈於世界各地，擁有眾多野生動植物資源，是重要的生態系統。很多珍稀水禽的繁殖和遷徙離不開濕地，因此濕地被稱為「鳥類的樂園」。濕地強大的生態淨化作用，因而又有「地球之腎」的美名。 在人口爆炸和經濟發展的雙重壓力下，20世紀中後期大量濕地被改造成農田，加上過度的資源開發和污染，濕地面積大幅度縮小，濕地物種受到嚴重破壞。 為保護濕地，保護濕地中的豐富物種，1971年2月2日建立了全球政府間保護公約濕地公約。到2004年10月為止已有超過141個成員，1387塊濕地列入國際重要濕地名錄。
- Водно-болотные угодья, или влажные земли — участки местности, почва которых является аквифером с постоянной или сезонной влажностью. Такие участки местности могут быть частично или полностью заняты водоёмами. Водно-болотными угодьями являются мелководные озера и участки морских побережий, верховые и низовые болота, также некоторые другие. Вода в водно-болотных угодьях может быть пресной, морской и солоноватой. Крупнейшие водно-болотные угодья в мире — Пантанал, они расположены в Бразилии, Боливии и Парагвае. В 1971 году принята международная Конвенция о водно-болотных угодьях, имеющих международное значение главным образом в качестве местообитаний водоплавающих птиц — Рамсарская конвенция. В число наиболее известных из 35 водно-болотных угодий России, охраняемых Рамсарской конвенцией, входят Дельта Волги, Озеро Ханка, Кандалакшский залив, Озеро Чаны, Озеро Маныч-Гудило, Мшинское болото.
- Une zone humide, dénomination dérivant du terme anglais wetland, est une région où le principal facteur d'influence du biotope et de sa biocénose est l'eau. On distingue généralement les zones humides côtières et marines différenciées par la proximité de la mer plus que par la salinité (des lacs salés peuvent exister à l'intérieur des terres). La Convention de Ramsar a retenu dans sa définition les zones littorales «où l’eau est stagnante ou courante, douce, saumâtre ou salée, y compris des étendues d’eau marine dont la profondeur à marée basse n’excède pas six mètres» . La végétation poussant dans les zones humides d'eau douce est dite hélophyte. Fichier:Grus japonensis-Zhalong. jpg La zone humide est un écotone mouvant entre terre et eau, interface complexe eau/air/sol. Fichier:IMG 9366-Kaindy. jpg Les variations de niveau d'eau, notamment liées à des barrages artificiels ou de castors provoquent une mortalité épisodique de la ceinture arborée ici au lac Kaindy, Kazakhstan . Fichier:Wetland-marshall-county-indiana. jpg Zone humide arrière littorale (comté de Marshall, Indiana, États-Unis. Fichier:Lütt-Witt Moor. jpg Tourbière acide à sphaignes . Fichier:Florida freshwater marshes usgov image. jpg Marais de Floride, États-Unis. Fichier:TlhMusBrdwlk. JPG Sentier pédagogique au milieu des cyprès des marais de Floride, espèce qui joue un rôle comparable à celui des Cyprès chauve de Louisiane . Fichier:MerBleueBog. jpg Zone humide acide en zone circumpolaire . Fichier:XN Birch Swamp 563. jpg L'écotone mouvant eau-terre et ses zones de transition, riches en bois mort . Fichier:Everglades Overlook. jpg Valorisation pédagogique . Fichier:Wetlands Cape May New Jersey. jpg Cap May, New Jersey, États-Unis. Fichier:WakenitzGärten. jpg Après le drainage et le comblement le mitage des zones humides par les cabanons, campings est une des causes de leur dégradation ou disparition . Fichier:Moose. jpg L'élan, présent dans une bonne moitié de l'Europe jusqu'après le Moyen Âge, seul mammifère capable de brouter sous l'eau et considéré par certains comme des auxiliaires nécessaires à la « gestion restauratoire » de zones humides Selon l'article premier de la Convention de Ramsar en 1971, « les zones humides sont des étendues de marais, de fagnes, de tourbières ou d'eaux naturelles ou artificielles, permanentes ou temporaires, où l'eau est stagnante ou courante, douce, saumâtre ou salée, y compris des étendues d'eau marine dont la profondeur à marée basse n'excède pas six mètres ». . Selon l'article 2 de la loi sur l'eau française de 1992, Modèle:Citation; Les zones humides abritent en France métropolitaine environ 25 % de la biodiversité, mais comptent parmi les habitats qui ont le plus régressé, selon le ministère chargé de l'environnement.
|
| rdfs:comment
|
- Per zona umida si intende genericamente qualsiasi tipo di ambiente caratterizzato in qualche modo dalla presenza temporanea o permanente di acqua.
- 湿原（しつげん）とは、草原が広がっている湿地帯を指す。 主に、過湿な環境下で生育する草本や蘇苔類に覆われた場合を指すことが多い。似た言葉に湿地というものがあるが、湿地は浅い湖沼や水田といった陸地以外の場所も含んだ広義なものである。湿原は主に浅い湖沼や潟などが次第に土壌で埋まり陸地化したものである。 湿原では土壌や表面の水分の栄養分が乏しいか、栄養分があったとしても地表にあまり染み出ないなどの特徴から、大型の樹木などが生育せず、コケ類がよく生育する。また、希少な野生の動植物が多く生息している。 北欧やシベリア、アラスカなどの極寒地に多く見られ、日本では北海道や東北地方などに大規模なものが見られる。谷地、田代と呼ばれる場合もある。なお、日本の湿原の約6割程を占める北海道の釧路湿原は、保護地帯となっている。
- 湿地（しっち、Template:Lang-en-short）は、淡水や海水により冠水する、あるいは定期的に覆われる低地のことである。生物、特に水生生物やそれを餌とする鳥類の重要な生育・生息場所となる。ウェットランドともいう。
- 濕地是位於陸生生態系統和水生生態系統之間的過渡性地帶，在土壤浸泡在水中的特定環境下，生長著很多濕地的特徵植物。濕地廣泛分佈於世界各地，擁有眾多野生動植物資源，是重要的生態系統。很多珍稀水禽的繁殖和遷徙離不開濕地，因此濕地被稱為「鳥類的樂園」。濕地強大的生態淨化作用，因而又有「地球之腎」的美名。 在人口爆炸和經濟發展的雙重壓力下，20世紀中後期大量濕地被改造成農田，加上過度的資源開發和污染，濕地面積大幅度縮小，濕地物種受到嚴重破壞。 為保護濕地，保護濕地中的豐富物種，1971年2月2日建立了全球政府間保護公約濕地公約。到2004年10月為止已有超過141個成員，1387塊濕地列入國際重要濕地名錄。
- Ein Feuchtgebiet oder Feuchtbiotop ist ein Gebiet, das im Übergangsbereich von trockenen zu dauerhaft feuchten Ökosystemen liegt. Der Begriff des Feuchtgebiets umfasst verschiedene Lebensraumtypen wie Sumpf, Moor, Bruchwald, Feuchtwiese, Sumpfgraben, Aue oder Ried. Flora und Fauna sind an den ganzjährigen Überschuss von Wasser angepasst. Eine allgemein akzeptierte Definition des Begriffs "Feuchtgebiet" existiert nicht. Der Begriff, bzw. seine anderssprachigen Entsprechungen (z. B. das engl.
- A wetland is an area of land whose soil is saturated with moisture either permanently or seasonally. Such areas may also be covered partially or completely by shallow pools of water. Wetlands include swamps, marshes, and bogs, among others. The water found in wetlands can be saltwater, freshwater, or brackish. The world's largest wetland is the Pantanal which straddles Brazil, Bolivia and Paraguay in South America. Wetlands are considered the most biologically diverse of all ecosystems.
- Un humedal es una zona de tierras, generalmente planas, en la que la superficie se inunda permanente o intermitentemente. Al cubrirse regularmente de agua, el suelo se satura, quedando desprovisto de oxígeno y dando lugar a un ecosistema híbrido entre los puramente acuáticos y los terrestres.
- Kosteikko on yleisnimitys luontotyypeistä, jotka sijoittuvat kovanmaan ja avoveden välille. Kosteikkoja ovat esimerkiksi märät ja vettyneet matalat maa-alueet, matalat järvet ja merialueet, suot, tulvametsät ja virtaavat vedet. Kosteikot tarjoavat kasvualustan monille eläin- ja kasvilajeille ja ne voivat toimia puskurina tulva-alueilla ja estää voimakkaat ja äkilliset tulvat.
- Draslanden zijn gebieden op de grens tussen landelijke en waterrijke gebieden, gebieden die zeer verschillend doch zeer afhankelijk zijn van beide. Deze draslanden hebben een zeer grote biodiversiteit en dienen als opslagplaats voor overtollig water. Bij overstroming nemen zij het teveel aan water op en bij droogte geven zij dat water af en bewaren zo het natuurlijk evenwicht.
- Våtmark defineres på forskjellige måter, men er i hovedsak mark hvor det finnes vann rett under eller over overflaten i store deler av året. Områder med en vanndybde på mer enn seks meter regnes generelt ikke som våtmark. Våtmark omfatter fjære- og gruntvannsområder, næringsrike vatn, sumpområder, deltaområder og myrer. De bidrar til å skape et variert landskapsbilde og til å øke opplevelsesrikdommen i naturen.
- Mokradło – tereny okresowo lub stale zabagnione, podtopione lub pokryte warstwą wody, siedlisko hydrogeniczne, obszar o płytkim poziomie wody gruntowej (powyżej 1 m), teren silnie uwilgotniony, zalany wodą lub okresowo zabagniony, o glebach mineralnych lub organicznych. Dawniej w Europie zajmowały znaczne obszary. W wyniku działalności człowieka w ostatnich stuleciach uległy osuszeniu i odwodnieniu w wyniku przekształcania naturalnych mokradeł w pastwiska (od XIII w.
- Zona úmida são áreas de pântano, charco, paul, sapal, turfa ou água, naturais ou artificiais, permanentes ou temporárias, que normalmente albergam uma grande biodiversidade, tanto em termos de plantas como de animais aquáticos, ou os que se alimentam daqueles. Podem ter água estagnada ou corrente, doce, salobra ou salgada, incluindo áreas de água marinha com menos de seis metros de profundidade na maré baixa, como os mangais e recifes de coral.
- Våtmark, även sankmark, är enligt våtmarksinventeringens definition sådan mark där vatten till stor del av året finns nära under, i eller strax över markytan samt vegetationstäckta vattenområden. I de flesta fall kan vegetationen användas för att skilja våtmark från annan mark. Minst 50 procent av vegetationen ska vara hydrofil, det vill säga fuktighetsälskande, för att man ska kalla ett område för våtmark.
- Водно-болотные угодья, или влажные земли — участки местности, почва которых является аквифером с постоянной или сезонной влажностью. Такие участки местности могут быть частично или полностью заняты водоёмами. Водно-болотными угодьями являются мелководные озера и участки морских побережий, верховые и низовые болота, также некоторые другие. Вода в водно-болотных угодьях может быть пресной, морской и солоноватой.
- Une zone humide, dénomination dérivant du terme anglais wetland, est une région où le principal facteur d'influence du biotope et de sa biocénose est l'eau. On distingue généralement les zones humides côtières et marines différenciées par la proximité de la mer plus que par la salinité (des lacs salés peuvent exister à l'intérieur des terres).
|
