| dbpprop:abstract
|
- There are two main interpretations of the idea of a welfare state: A model in which the state assumes primary responsibility for the welfare of its citizens. This responsibility in theory ought to be comprehensive, because all aspects of welfare are considered and universally applied to citizens as a "right". Welfare state can also mean the creation of a "social safety net" of minimum standards of varying forms of welfare. There is some confusion between a "welfare state" and a "welfare society," and debate about how each term should be defined. In many countries, especially in the United States, some degree of welfare is not actually provided by the state, but directly to welfare recipients from a combination of independent volunteers, corporations, and government services. This phenomenon has been termed a "welfare society," and the term "welfare system" has been used to describe the range of welfare state and welfare society mixes that are found. The welfare state involves a direct transfer of funds from the public sector to welfare recipients, but indirectly, the private sector is often contributing those funds via redistributionist taxation; the welfare state has been referred to as a type of "mixed economy."
- Ein Sozialstaat ist ein Staat, der in seinem Handeln soziale Sicherheit und soziale Gerechtigkeit anstrebt, um die Teilnahme aller an den gesellschaftlichen und politischen Entwicklungen zu gewährleisten. Es bezeichnet konkret auch die Gesamtheit staatlicher Einrichtungen, Steuerungsmaßnahmen und Normen um das Ziel zu erreichen Lebensrisiken und soziale Folgewirkungen abzufedern. Die konkrete Gestaltung des Sozialstaats erfolgt in der Sozialpolitik.
- L'estat del benestar (Welfare State en anglès, per comparació al "warfare state" o estat de guerra alemany després de la Segona Guerra Mundial) és, segons el sociòleg T.H. Marshall una combinació específica entre democràcia, benestar i capitalisme.
- Jako sociální stát je označován stát, který usiluje o zajištění „welfare“ (blahobytu, přesněji podmínek slušného žití) pro své občany. Vymezení pojmu je však velmi obtížné a nepanuje o něm shoda, což je způsobeno rozmanitostí podob sociálního státu. Originální anglický termín welfare state byl poprvé použit v roce 1939 k popisu situace ve Spojeném království, po druhé světové válce se rozšířil v západním světě a začaly jím být označovány systémy sociálních politik vyspělých zemí, později pak přímo tyto země. Welfare state je vymezen vůči čistě tržnímu kapitalismu a liberálnímu pojetí státu na jedné straně, i vůči socialismu a centrálně plánovanému hospodářství na straně druhé. Koncept welfare state je vázán na demokratický režim a pojí se s relativně vyspělou tržní ekonomikou
- Estado Social o, en términos más recientes Estado Social de Derecho, (ver por ejemplo: es un concepto propio de la ideología o bagaje cultural político alemán . El concepto se remonta a la formación del Estado alemán y, pasando a través de una serie de transformaciones, en la actualidad forma las bases político-ideológicas del sistema de Economía social de mercado. El Estado social es un sistema que se propone de fortalecer servicios y garantizar derechos considerados esenciales para mantener el nivel de vida necesario para participar como miembro pleno en la sociedad. Asistencia sanitaria. Salud Educación pública. Trabajo y vivienda dignos, Indemnización de desocupación, subsidio familiar. Acceso practico y real a los recursos culturales: . Asistencia del inválido y del anciano. Defensa del ambiente natural. Garantiza los denominados derechos sociales mediante su reconocimiento en la legislación. Provee la integración de las clases sociales menos favorecidas, evitando la exclusión y la marginación, de compensación de las desigualdades, de redistribución de la renta a través de los impuestos y el gasto público. Utiliza instrumentos como los sistemas de educación y sanidad, financiados con cotizaciones sociales. Se tiende a la intervención en el mercado y la planificación de la economía, todo ello en contra de los principios del liberalismo clásico. En la práctica política, tanto el Estado Social como la Economía Social de Mercados son a menudo confundidos con el Estado del bienestar . Esta confusión es a veces natural, producto de la confluencia de historia, resultados, intereses e incluso medios de ambos proyectos pero a veces parece intencional, debido a consideraciones ideológicas o de debate. Es relevante notar que en idioma alemán hay dos palabras que se pueden traducir al inglés como Welfare State. Sin embargo hay entre ellas una distinción sutil pero importante: Sozialstaat es un principio mientras Wohlfahrtsstaat es una política. .
- Hyvinvointivaltio (myös hyvinvointiyhteiskunta tai sosiaaliyhteiskunta, joskus myös sosiaalivaltio) on valtio, joka takaa ihmisoikeuksien ja poliittisten oikeuksien lisäksi myös sosiaaliset oikeudet eli oikeuden välttämättömään elintasoon ja huolenpitoon (Thomas Humphrey Marshallin luoman määritelmän mukaan). Suomessa sosiaaliset oikeudet on kirjattu perustuslain 19 pykälään.
- L’État-providence (ou État providence) désigne l'État dans ses attributions de protection sociale, par distinction avec l'État-gendarme, cantonné aux fonctions régaliennes. La protection sociale regroupe la sécurité sociale (système d'assurance), l'action sociale et l'aide sociale (système d'assistance). Elle désigne le système d'indemnisation, par les administrations publiques, des citoyens victimes des aléas de la vie. Il s'agit d'assurer un minimum de ressources ainsi que l'accès aux besoins essentiels à tous les citoyens hors catastrophe, guerre ou calamité (qui relèvent elles de la sécurité civile). Les objectifs de protection sociale assurés par l'État-providence sont assurés par les politiques sociales. On distingue classiquement deux grands modèles d'État-providence : l'État-providence bismarckien, fondé en Allemagne par les lois de 1880, et l'État-providence beveridgien, qui naît au Royaume-Uni après la Seconde Guerre mondiale. Le premier est fondé sur le mécanisme des assurances sociales, dans lequel les prestations sont la contrepartie de cotisations (il y a prévention du risque maladie, vieillesse et accident du travail pour les actifs uniquement), tandis que le second, financé par l'impôt, fournit des prestations uniformes à tous les membres de la société, les prestations ne fournissant en général que des minima assez bas
- Lo Stato sociale o Stato assistenziale, conosciuto anche come welfare state (stato di benessere tradotto letteralmente dall'inglese), è un sistema di norme con il quale lo Stato cerca di eliminare le diseguaglianze sociali ed economiche fra i cittadini, aiutando in particolar modo i ceti meno abbienti. Lo Stato sociale è un sistema che si propone di fornire servizi e garantire diritti considerati essenziali per un tenore di vita accettabile: Assistenza sanitaria. Pubblica istruzione. Indennità di disoccupazione, sussidi familiari, in caso di accertato stato di povertà o bisogno. Accesso alle risorse culturali. Assistenza d'invalidità e di vecchiaia. Difesa dell'ambiente naturale. Questi servizi gravano sui conti pubblici in quanto richiedono ingenti risorse finanziarie, le quali provengono in buona parte dal prelievo fiscale che ha, nei Paesi democratici, un sistema di tassazione progressivo in cui l'imposta cresce al crescere del reddito.
- 福祉国家（ふくしこっか 英:Welfare State）は、国家の機能を安全保障や治安維持などに限定（夜警国家）するのではなく、社会保障制度の整備を通じて国民の生活の安定を図ること。広義には財政政策や雇用政策を含める場合もある。「福祉国家」の語は、第二次世界大戦中にイギリスが連合国を福祉国家、枢軸国を戦争国家（英:Warfare State）と政治宣伝したのが始まり。社会国家と呼ばれることもある。 福祉国家論（ふくしこっかろん）は、福祉国家の形成、発展、変容の要因に関する研究のこと。オイルショック以後の「福祉国家の危機」に対する各国の対応が一様でなかったことから、福祉国家の多様性が意識されるようになり、福祉国家論が発展する契機なった。特にイエスタ・エスピン＝アンデルセンが福祉国家に代わる新しい概念として福祉レジーム論を提起し、社会保障政策の特徴やグローバル化への対応の多様性を政治的イニシアティブや経済レジームとの連関で論じた。
- De welvaartsstaat is een samenleving met een zeer hoge welvaart. Dat wil zeggen dat iedereen is voorzien van de eerste levensbehoeften en er bovendien veel luxe goederen beschikbaar zijn. Het idee van een welvaartsstaat is dat er genoeg middelen aanwezig zijn zodat niemand armoede hoeft te lijden. Mogelijke nadelen van de welvaartsstaat zijn: Het verbruik van energie en natuurlijke hulpmiddelen is hoog. De productie van afvalstoffen is hoog, waardoor het milieu belast wordt.
- Velferdsstat, eller velferdssamfunnet, er betegnelsen på en stat som, i tillegg til å sørge for sine borgeres sikkerhet, yter dem en rekke grunnleggende goder som for eksempel støtte til utdannelse, trygder ved sykdom eller fattigdom og pensjon. Hvor omfattende velferdsstaten er, varierer fra stat til stat, men de fleste industrialiserte land kan sies å være velferdsstater i en eller annen form. En motsats til velferdsstaten er nattvekterstaten. Velferdsstaten kan sies å være kapitalismens forsøk på å nøytralisere sosialistiske bevegelser. Velferdsstaten kan også sees på som et resultat av at underprivilegerte grupper, da ofte grupper knyttet til arbeiderklassen, mobiliserer sine politiske ressurser for å bedre sine levekår. Felles for begge er at man med en velferdsstat søker å sikre en gitt sosial standard for alle borgerne. Politisk forbindes velferdsstaten ofte med de sosialdemokratiske partiene, men varianter av velferdsstaten har blitt brukt av regimer knyttet til de fleste ideologier. En velferdsstat er ikke det samme som et velferdssamfunn. Et velferdssamfunn er et samfunn der de grunnleggende godene er fordelt på innbyggerne. En velferdsstat er en stat der de statlige styresmaktene tar på seg ansvaret for at ingen forkommer på grunn av dårlig økonomi eller mangel på andre ressurser.
- Państwo opiekuńcze, także: państwo dobrobytu, państwo bezpieczeństwa socjalnego – koncepcja państwa oraz społeczeństwa powstała pod wpływem tzw. ekonomii dobrobytu, ukształtowana po II wojnie światowej. Była głoszona w szczególności w latach 50.-80. XX wieku. Państwo opiekuńcze to państwo kapitalistyczne z silnym interwencjonizmem państwowym, będącym przeciwieństwem liberalizmu ekonomicznego, ma kłaść szczególny nacisk na rozwiązywanie problemów społecznych. Celem państwa opiekuńczego jest zapewnianie obywatelom bezpieczeństwa socjalnego poprzez skuteczne prawodawstwo. Aktualnie w Europie toczy się debata na temat rzekomej konieczności demontażu państwa socjalnego ze względu na zbyt słaby wzrost gospodarczy oraz kryzys demograficzny. Państwo socjalne często kojarzone jest pejoratywnie ze zbyt dużą redystrybucją państwową, podobno nie prowadzącą do rozwiązania poważnych problemów społecznych. Prawodawstwo państwa opiekuńczego ma służyć przede wszystkim zabezpieczeniu przeciwko podstawowym ryzykom życiowym, takimi jak: starość, choroba, niepełnosprawność czy bezrobocie. Stąd powszechny dostęp do państwowego szkolnictwa i służby zdrowia, osłony socjalne w postaci ulg różnego rodzaju, zasiłki dla bezrobotnych, budownictwo komunalne, wyższe emerytury i renty, dotacje do eksportu itp. Wydatki socjalne finansowane są wysokimi podatkami. Współcześnie duża część wydatków realizowana jest poprzez finansowanie organizacji pozarządowych. W analizach porównawczych modeli państwa dobrobytu rozwinięto rozmaite typologie. Esping-Andersen rozróżnia na przykład trzy typy państwa dobrobytu: reżimy liberalne (np. USA), reżimy konserwatywne (np. Niemcy) oraz reżimy socjaldemokratyczne (np. Szwecja). Kategoryzacja ta bazuje na trzech czynnikach: zależności między państwem a rynkiem w oferowaniu usług społecznych, jakości i rodzaju tych usług oraz oddziaływaniu polityki społecznej na społeczne uwarstwienie i społeczny podział władzy. Idea państwa opiekuńczego jest krytykowana przez prawicowe partie polityczne o charakterze konserwatywnym lub liberalnym oraz skrajną lewicę, która akcentuje klasowy charakter państwa, istnienie obok państwowej i społecznej, również prywatnej własności środków produkcji oraz istnienie rynku i brak planowości w sferze ekonomicznej. Popierają ją najczęściej partie socjaldemokratyczne, centrum i partie populistyczne.
- Файл:Emblem-important. svg Проверить факты. Необходимо проверить точность фактов и достоверность сведений, изложенных в этой статье. На странице обcуждения должны быть пояснения. Социа́льное госуда́рство (государство всеобщего благосостояния, государство всеобщего благоденствия) — политическая система, в которой каждому гражданину гарантирован достойный уровень жизни и широкий набор социальных благ: занятость, жильё, медицинская помощь, образование, пенсия и т. д. Стремление к социальному государству является одним из ключевых положений политических программ социал-демократов. Упоминание о социальном государстве содержится в конституциях и других высших законодательных актах многих стран. Теория государства всеобщего благоденствия предполагает, что социальные гарантии обеспечиваются путём государственного регулирования экономики (прежде всего, крупного бизнеса) и налоговой политикой. Понятие "социальное государство" впервые употребил в 1850 г. Л. фон Штайн. Он включил в перечень функций государства "поддержание абсолютного равенства в правах для всех различных общественных классов, для отдельной частной самоопределяющейся личности посредством своей власти". Государство, согласно Штайну, "обязано способствовать экономическому и общественному прогрессу всех своих граждан, ибо в конечном счете развитие одного выступает условием развития другого, и именно в этом смысле говорится о социальном государстве". Растущее давление рабочего и профсоюзного движения, опасения по поводу возможного усиления социалистов заставляли правительства промышленно развитых стран идти на социальные уступки. В Германии канцлер О. фон Бисмарк, позднее кайзер Вильгельм II прямо предупреждали о такой угрозе. Советники канцлера О. фон Бисмарка (особенно Г. Вагнер) инициировали в Германии разработку нормативных правовых актов об обязательном социальном страховании профессиональных групп работников, самоуправляемых товариществах взаимного страхования. Это позволяло аккумулировать финансовые ресурсы как гарантии качественной медицинской и реабилитационной помощи, высокий уровень страховых выплат. Такая социально-правовая конструкция получила условное название "модель Бисмарка" и в модифицированном виде использовалась долгое время в Германии и некоторых других странах. В 1871 г. Германия вводит государственное социальное страхование от несчастных случаев на производстве, в 1880 г. - финансирование медицинской помощи, в 1883 г. - пособия по болезни. Социальное страхование от несчастного случая устанавливается и в других странах: в Австрии в 1887 г. , во Франции - в 1898 г. , в Норвегии - в 1894 г. , Новой Зеландии -в 1900 г. , Швеции - в 1901 г. Медицинское страхование стало государственным в Австрии в 1888 г. , в Швеции - в 1891 г. , в Норвегии - в 1909 г. Большой резонанс имели реформы налоговой системы и регулирования безработицы, проведенные в США правительством Ф. Д. Рузвельта и предотвратившие революционный взрыв в начале 1930-х гг. В Англии значительным событием политико-правовой жизни стал доклад У. Бевериджа в парламенте (1942 г. ), где говорилось о принципах "государства благосостояния" (Welfare State). Термин "государство благосостояния" употреблялся как совпадающий в основном с понятием "социальное государство". Стали говорить о "модели социальной защиты" Бевериджа. Правительство лейбористов в основном реализовало эту модель в Великобритании, формируя с 1945 г. систему социальной защиты, включающую предоставление государственных гарантий для населения, установление обязанности работодателя обеспечить социальное страхование наемных работников с их частичным участием, а также обязанности работника по дополнительному личному страхованию. Обеспечивались базовые условия жизнедеятельности - государственное (бесплатное) здравоохранение, равные возможности семьям в воспитании детей (пособия на детей), предотвращение массовой безработицы. В 1950-е гг. в Великобритании, Германии, Швеции и других европейских странах к власти пришли социал-демократы, которые попытались реализовать государство всеобщего благосостояния на практике. Экономический кризис 1970-х гг. показал ошибочность ряда положений теории и привёл к её глубокому пересмотру. В 1980-х гг. усилились симптомы недовольства государством всеобщего благоденствия. Многие утверждали что оно приводит к социальному иждивенчеству. Это стимулировало неоконсервативное наступление. Тем не менее ни рейганомика в США, ни тэтчеризм в Великобритании, ни влияние южной корпоративной модели не привели к отказу от социального государства. В качестве современных примеров наиболее полной реализации идеала социального государства обычно приводят страны Скандинавии (т. н. «шведская модель»), Финляндию, Нидерланды, Канаду и Новую Зеландию. Неолибералы полагают, что государство всеобщего благосостояния приводит к падению эффективности экономики и несёт в себе риск утраты населением политических свобод. Коммунисты считают что необходимым условием обеспечения социальных гарантий является только переход от капитализма к социализму.
- Välfärdssamhället eller välfärdsstaten är ett samhälle som lägger stor vikt vid att samhällets välfärd skall komma alla till del, i synnerhet svaga och utsatta grupper. Kännetecknande för ett välfärdssamhälle är därför en omfördelning av resurser till förmån för de individer och de sammanhang som kräver särskilda insatser. Konkret tar detta sig uttryck i till exempel sjukförsäkring, ålderspension och barnbidrag samt insatser till förmån för att gynna arbetslivet och förebygga olyckor och hälsorisker.
- 福利国家(Welfare state)的说法有三种主要解释: 由国家提供福利服务； 国家对他的居民所有福利负责，这只是一种理想状态，从理论上说，这种责任应该包括全面的福利，福利国家也意味着国家的责任要覆盖一个最低的全面保障要求，在这方面“福利国家”和“福利社会”的概念有所混淆，因此也容易引起争论。 有许多福利国家，尤其是欧洲的福利国家，福利并不是都由政府提供，而是中央政府、地方政府、慈善团体、合作组织、私人企业等共同提供的，这种现象实际应该称为“福利社会”。 有时福利国家也指国家资本主义的国家形态。
|
| rdfs:comment
|
- There are two main interpretations of the idea of a welfare state: A model in which the state assumes primary responsibility for the welfare of its citizens. This responsibility in theory ought to be comprehensive, because all aspects of welfare are considered and universally applied to citizens as a "right". Welfare state can also mean the creation of a "social safety net" of minimum standards of varying forms of welfare.
- Ein Sozialstaat ist ein Staat, der in seinem Handeln soziale Sicherheit und soziale Gerechtigkeit anstrebt, um die Teilnahme aller an den gesellschaftlichen und politischen Entwicklungen zu gewährleisten. Es bezeichnet konkret auch die Gesamtheit staatlicher Einrichtungen, Steuerungsmaßnahmen und Normen um das Ziel zu erreichen Lebensrisiken und soziale Folgewirkungen abzufedern. Die konkrete Gestaltung des Sozialstaats erfolgt in der Sozialpolitik.
- L'estat del benestar (Welfare State en anglès, per comparació al "warfare state" o estat de guerra alemany després de la Segona Guerra Mundial) és, segons el sociòleg T.H. Marshall una combinació específica entre democràcia, benestar i capitalisme.
- Jako sociální stát je označován stát, který usiluje o zajištění „welfare“ (blahobytu, přesněji podmínek slušného žití) pro své občany. Vymezení pojmu je však velmi obtížné a nepanuje o něm shoda, což je způsobeno rozmanitostí podob sociálního státu.
- Estado Social o, en términos más recientes Estado Social de Derecho, (ver por ejemplo: es un concepto propio de la ideología o bagaje cultural político alemán . El concepto se remonta a la formación del Estado alemán y, pasando a través de una serie de transformaciones, en la actualidad forma las bases político-ideológicas del sistema de Economía social de mercado.
- Hyvinvointivaltio (myös hyvinvointiyhteiskunta tai sosiaaliyhteiskunta, joskus myös sosiaalivaltio) on valtio, joka takaa ihmisoikeuksien ja poliittisten oikeuksien lisäksi myös sosiaaliset oikeudet eli oikeuden välttämättömään elintasoon ja huolenpitoon (Thomas Humphrey Marshallin luoman määritelmän mukaan). Suomessa sosiaaliset oikeudet on kirjattu perustuslain 19 pykälään.
- L’État-providence (ou État providence) désigne l'État dans ses attributions de protection sociale, par distinction avec l'État-gendarme, cantonné aux fonctions régaliennes. La protection sociale regroupe la sécurité sociale (système d'assurance), l'action sociale et l'aide sociale (système d'assistance). Elle désigne le système d'indemnisation, par les administrations publiques, des citoyens victimes des aléas de la vie.
- Lo Stato sociale o Stato assistenziale, conosciuto anche come welfare state (stato di benessere tradotto letteralmente dall'inglese), è un sistema di norme con il quale lo Stato cerca di eliminare le diseguaglianze sociali ed economiche fra i cittadini, aiutando in particolar modo i ceti meno abbienti. Lo Stato sociale è un sistema che si propone di fornire servizi e garantire diritti considerati essenziali per un tenore di vita accettabile: Assistenza sanitaria. Pubblica istruzione.
- De welvaartsstaat is een samenleving met een zeer hoge welvaart. Dat wil zeggen dat iedereen is voorzien van de eerste levensbehoeften en er bovendien veel luxe goederen beschikbaar zijn. Het idee van een welvaartsstaat is dat er genoeg middelen aanwezig zijn zodat niemand armoede hoeft te lijden. Mogelijke nadelen van de welvaartsstaat zijn: Het verbruik van energie en natuurlijke hulpmiddelen is hoog. De productie van afvalstoffen is hoog, waardoor het milieu belast wordt.
- Velferdsstat, eller velferdssamfunnet, er betegnelsen på en stat som, i tillegg til å sørge for sine borgeres sikkerhet, yter dem en rekke grunnleggende goder som for eksempel støtte til utdannelse, trygder ved sykdom eller fattigdom og pensjon. Hvor omfattende velferdsstaten er, varierer fra stat til stat, men de fleste industrialiserte land kan sies å være velferdsstater i en eller annen form. En motsats til velferdsstaten er nattvekterstaten.
- Państwo opiekuńcze, także: państwo dobrobytu, państwo bezpieczeństwa socjalnego – koncepcja państwa oraz społeczeństwa powstała pod wpływem tzw. ekonomii dobrobytu, ukształtowana po II wojnie światowej. Była głoszona w szczególności w latach 50.-80. XX wieku. Państwo opiekuńcze to państwo kapitalistyczne z silnym interwencjonizmem państwowym, będącym przeciwieństwem liberalizmu ekonomicznego, ma kłaść szczególny nacisk na rozwiązywanie problemów społecznych.
- Файл:Emblem-important. svg Проверить факты. Необходимо проверить точность фактов и достоверность сведений, изложенных в этой статье. На странице обcуждения должны быть пояснения.
- Välfärdssamhället eller välfärdsstaten är ett samhälle som lägger stor vikt vid att samhällets välfärd skall komma alla till del, i synnerhet svaga och utsatta grupper. Kännetecknande för ett välfärdssamhälle är därför en omfördelning av resurser till förmån för de individer och de sammanhang som kräver särskilda insatser.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
