The term Washington Consensus was initially coined in 1989 by John Williamson to describe a set of ten specific economic policy prescriptions that he considered should constitute the "standard" reform package promoted for crisis-wracked developing countries by Washington, DC-based institutions such as the International Monetary Fund (IMF), World Bank, and the US Treasury Department.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • The term Washington Consensus was initially coined in 1989 by John Williamson to describe a set of ten specific economic policy prescriptions that he considered should constitute the "standard" reform package promoted for crisis-wracked developing countries by Washington, DC-based institutions such as the International Monetary Fund (IMF), World Bank, and the US Treasury Department. Subsequently, as Williamson himself has pointed out, the term has come to be used in a different and broader sense, as a synonym for market fundamentalism; in this broader sense, Williamson states, it has been criticized by people such as George Soros and Nobel Laureate Joseph E. Stiglitz. The Washington Consensus is also criticized by others such as some Latin American politicians and heterodox economists. The term has become associated with neoliberal policies in general and drawn into the broader debate over the expanding role of the free market, constraints upon the state, and US influence on other countries' national sovereignty. Many countries have endeavored to implement varying components of the reform packages, with results that are much debated. Some critics focus on claims that the reforms led to destabilization. Some critics have also blamed the Washington Consensus for particular economic crises such as the Argentine economic crisis (1999–2002), and for exacerbating Latin America's economic inequalities. Criticism of the Washington Consensus has often been associated with -- or been accused of being associated with -- socialism and/or anti-globalism. However, many not associated with these philosophies, such as US scholar Dani Rodrik, Professor of International Political Economy at Harvard University, in his paper Goodbye Washington Consensus, Hello Washington Confusion?, have recently joined their criticisms. Williamson himself has summarized the overall results on growth, employment and poverty reduction in many countries as "disappointing, to say the least". He attributes this limited impact to three factors: (a) the Consensus per se placed no special emphasis on mechanisms for avoiding economic crises, which have proved very damaging; (b) the reforms -- both those listed in his article and, a fortiori, those actually implemented -- were incomplete; and (c) the reforms cited were insufficiently ambitious with respect to targeting improvements in income distribution, and need to be complemented by stronger efforts in this direction. Rather than an argument for abandoning the original ten prescriptions, though, Williamson concludes that they are "motherhood and apple pie' and "not worth debating". Some other analysts have pointed to longer term improvements in economic performance in a number of countries that have adopted the relevant policy changes consistently (below). While opinion varies among various individual economists, Rodrik pointed out what he claimed was a factual paradox: while China and India increased their economies' reliance on free market forces to some limited extent, their general economic policies remained the exact opposite to the Washington Consensus main recommendations. Both had high levels of protectionism, no privatization, extensive industrial policies planning, and lax fiscal and financial policies through the 1990s. Had they been dismal failures they would have presented strong evidence in support of the recommended Washington Consensus policies. However they turned out to be successes. According to Rodrik: "While the lessons drawn by proponents and skeptics differ, it is fair to say that nobody really believes in the Washington Consensus anymore. The question now is not whether the Washington Consensus is dead or alive; it is what will replace it". Many economists would not, however, accept Rodrik's above charaterizations as an accurate and balanced account of Chinese or Indian policies during the period, which inter alia involved major turns in the direction of greater reliance upon market forces. In a book edited with Pedro-Pablo Kuczynski in 2003, John Williamson laid out an expanded reform agenda, emphasizing crisis-proofing of economies, “second-generation” reforms, and policies addressing inequality and social issues. Following the 2009 G-20 London summit, British Prime Minister Gordon Brown declared "the Washington Consensus is over".
  • Der Begriff Washington Consensus bezeichnet eine Anzahl von wirtschaftspolitischen Maßnahmen, die Regierungen zur Förderung von wirtschaftlicher Stabilität und Wachstum durchführen sollten. Das Konzept wird von IWF und Weltbank propagiert und gefördert. Der Begriff Washington Consensus wurde von dem Ökonomen John Williamson für eine Konferenz 1990 in Washington D.C. geprägt. Dort versuchte eine Gruppe von lateinamerikanischen und karibischen Entscheidungsträgern, (Vertreter internationaler Organisationen und Akademiker) die Fortschritte in der Wirtschaftspolitik der lateinamerikanischen Staaten zu bewerten.
  • Se entiende por Consenso de Washington un listado de políticas económicas consideradas durante los años 1990 por los organismos financieros internacionales y centros económicos con sede en Washington DC(Distrito de Columbia), Estados Unidos, como el mejor programa económico que los países latinoamericanos debían aplicar para impulsar el crecimiento. A lo largo de la década el listado y sus fundamentos económicos e ideológicos, tomaron la característica de un programa general.
  • Le consensus de Washington est une expression créée en 1989, par l’économiste John Williamson pour résumer les mesures standard alors recommandées aux économies en difficulté, notamment celles d'Amérique latine, par les institutions financières internationales sises à Washington, DC que sont la Banque mondiale, le Fonds monétaire international soutenues, en la matière, par le Département du Trésor américain. Il est issu de l’idéologie de l’école de Chicago.
  • Washington consensus è un'espressione, coniata nel 1989 dall'economista John Williamson per descrivere un insieme di 10 direttive di politica economica destinate ai paesi che si trovino in stato di crisi economica, e che costituiscono un pacchetto di riforme "standard" indicato da organizzazioni internazionali come il Fondo Monetario Internazionale e la Banca Mondiale, entrambi aventi sede a Washington. L'espressione ha poi assunto anche un significato informale, identificando (quasi sempre in senso dispregiativo) un insieme di politiche volte ad esaltare il ruolo del libero mercato a discapito dell'intervento dei governi nell'economia di un paese, secondo i dettami dell'orientamento neoliberista
  • ワシントン・コンセンサス（Washington Consensus）とは、ワシントンDC所在のシンクタンク国際経済研究所（IIE）の研究員で国際経済学者のジョン・ウィリアムソン（John Williamson）が1989年に発表した論文の中で定式化した経済用語である。この用語は元来、80年代を通じて先進諸国の金融機関と国際通貨基金（IMF）、世界銀行を動揺させた途上国累積債務問題との取り組みにおいて、「最大公約数」（ウィリアムソン）と呼べる以下の10項目の政策を抽出し、列記したものであった。(1)財政赤字の是正、(2)補助金カットなど財政支出の変更、(3)税制改革、(4)金利の自由化、(5)競争力ある為替レート、(6)貿易の自由化、(7)直接投資の受け入れ促進、(8)国営企業の民営化、(9)規制緩和、(10)所有権法の確立。
  • De Washington Consensus is een term voor het eerst gebruikt door John Williamson in 1989 om een relatief specifieke set van tien beleidsprescripties aan te duiden die samen volgens hem het standaard hervormingspakket vormden voor landen getroffen door een economische crisis zoals het werd gepromoot door de in Washington, D. C gevestigde instituten zoals het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Wereldbank en het Amerikaanse Ministerie van Financiën. De term "Washington Consensus" heeft sindsdien een tweede connotatie gekregen en wordt vaak gebruikt, vaak op een negatieve manier, om een bepaald neoliberaal en marktfundamentalistisch soort beleid aan te duiden dat in grote lijnen draait om het uitbreiden van de rol van de markt en het terugdraaien van de rol van de overheid in de economie. De Washington Consensus, vooral in de tweede bredere formulering, is het onderwerp geworden van felle kritiek van sommige mensen en groepen die van mening zijn dat het een manier is om arme landen te openen voor directe buitenlandse investeringen van grote Westerse multinationals n hun aandeelhouders in de Westerse landen. Enkele Latijns-Amerikaanse landen met een socialistische of andersgezinde linkse regering, hebben beleid ingevoerd in tegenstelling tot de Washington Consensus.
  • Washington konsensus beskriver et sett regler for reformpakker for land i krise og ble først nevnt av økonomen John Williamson i 1989. Bakgrunnen for navnet var at de sentrale institusjonene som var involvert i land med krise i økonomien holdt til i Washington, DC; Det internasjonale pengefondet, Verdensbanken og USAs finansdepartement. En rekke land har forsøkt å tilpasse deler av reglene og som en følge av det har disse reglene blitt diskutert mye og tildels utsatt for stor kritkkk, blant annet fra land i latin-amerika. I det større bildet blir Washington konsensus assosiert med økt rolle for markedet, begrensning av statens rolle i økonomien, nyliberalisme eller markedsfundamentalisme. Kritikk av Washington konsensus har igjen blitt knyttet til anti-amerikanisme, motstand mot globalisering og sosialisme.
  • Konsensus Waszyngtoński jest dokumentem przedstawionym przez amerykańskiego ekonomistę Johna Williamsona pod koniec lat osiemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Początkowo był opracowany w celu zastosowania w krajach Ameryki Łacińskiej, jednak później rozciągnięto go na inne kraje, przechodzące trudności gospodarcze lub znajdujące się w procesie transformacji systemowej. Również Polska, przechodząc transformację korzystała z jego założeń. Dokument ten stał się teoretyczną podstawą poprawnie prowadzonej i zalecanej polityki gospodarczej państwa. Konsensus do dnia dzisiejszego jest kanonem polityki gospodarczej propagowanej przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy oraz Bank Światowy. Co więcej, jest on zgodny z Paktem Stabilności i Wzrostu uchwalonym w 1997 roku. Dokument opierał się na 10 podstawowych punktach, które powinny być realizowane w celu zapewnienia stabilnego i zrównoważonego wzrostu i rozwoju gospodarczego. Utrzymanie dyscypliny finansowej Ukierunkowanie wydatków publicznych na dziedziny, które gwarantują wysoką efektywność poniesionych nakładów i przyczyniają się do poprawy struktury podziału dochodów Reformy podatkowe ukierunkowane na obniżanie krańcowych stóp podatkowych i poszerzanie bazy podatkowej Liberalizacja rynków finansowych w celu ujednolicenia stóp procentowych Utrzymywanie jednolitego kursu walutowego na poziomie gwarantującym konkurencyjność Liberalizacja handlu Likwidacja barier dla zagranicznych inwestycji bezpośrednich Prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych Deregulacja rynków w zakresie wchodzenia na rynek i wspierania konkurencji Gwarancja praw własności Konsensus Waszyngtoński zakładał dyscyplinę monetarną, reformę i uproszczenie systemu podatkowego, liberalizację handlu zagranicznego, ułatwienia w zakładaniu firm. W następnych latach wprowadzano zmiany do Konsensusu. Początkowo uzupełniono go o dwubiegunowe – bipolarne założenia dotyczące systemu kursów walutowych, które powinny być bądź całkowicie sztywne, bądź całkowicie płynne. Następna zmiana wprowadzała pełną liberalizację rynku kapitałowego. Postulowano utworzenie niezależnego banku centralnego, silnego aparatu skarbowego, niezależnego sądownictwa. Zmodyfikowana wersja Konsensusu Waszyngtońskiego jest dzisiaj synonimem rynkowego fundamentalizmu i neoliberalizmu. Uzupełnienia do konsensusu: Wzmacnianie systemu finansowego poprzez zwiększenie odporności kraju na kryzysy walutowe Dbałość o system zabezpieczenia społecznego Wzmacnianie instytucjonalnych ram funkcjonowania gospodarki Zwiększenie nakładów na edukację
  • Consenso de Washington é um conjunto de medidas - que se compõe de dez regras básicas - formulado em novembro de 1989 por economistas de instituições financeiras baseadas em Washington D.C. , como o FMI, o Banco Mundial e o Departamento do Tesouro dos Estados Unidos, fundamentadas num texto do economista John Williamson, do International Institute for Economy, e que se tornou a política oficial do Fundo Monetário Internacional em 1990, quando passou a ser "receitado" para promover o "ajustamento macroeconômico" dos países em desenvolvimento que passavam por dificuldades. Segundo Dani Rodrik: "Enquanto as lições tiradas pelos proponentes (do Consenso de Washington) e dos céticos diferem, é legítimo dizer que ninguém mais acredita no Consenso de Washington. A questão agora não é saber se o Consenso de Washinton ainda vive; é saber-se o que deverá substituí-lo" .
  • Вашингтонский консенсус — тип макроэкономической политики, которую ряд экономистов рекомендуют к применению в странах, испытывающих финансовый и экономический кризис. «Вашингтонский консенсус» включает набор из 10 рекомендаций: Поддержание фискальной дисциплины (минимальный дефицит бюджета). Приоритетность здравоохранения, образования и инфрастуктуры среди государственных расходов. Снижение предельных ставок налогов. Либерализация финансовых рынков для поддержания реальной ставки по кредитам на невысоком, но всё же положительном уровне. Свободный обменный курс национальной валюты. Либерализация внешней торговли (в основном за счет снижения ставок импортных пошлин). Снижение ограничений для прямых иностранных инвестиций. Приватизация. Дерегулирование экономики. Защита прав собственности. Термин «Вашингтонский консенсус» был введён в оборот американским экономистом Джоном Уильямсоном в 1989 году. Существует альтернативное изложение параметров Вашингтонского консенсуса, исходящее из кругов его противников: Свобода передвижения капитала. Тотальная приватизация — даже в тех областях, где невозможна конкуренция, что дает частному капиталу возможность необоснованно завышать цены, не повышая качество товаров и услуг. Высокие процентные ставки, препятствующие развитию промышленности, но облегчающие финансовые спекуляции. Сокращение до минимума или ликвидация всех социальных программ (бесплатного или дешевого здравоохранения, образования, дешевого жилья, общественного транспорта и т. п.). Отказ от защиты природы и охраны окружающей среды. Поддержка стабильности национальной валюты путем установления ее зависимости от доллара США и ограничения реальной денежной массы (что приводит к невыплатам зарплат, пособий и дефициту наличных денег, а также к частичной потере национального суверенитета). Сокращение зарплат и ограничение прав трудящихся (права на забастовку, прав профсоюзов и т. п.). Налоговые реформы, которые увеличивают давление на бедных и облегчают налоговое бремя богатых. В ряде публикаций утверждается, что Россия в 1990-е годы следовала рекомендациям «Вашингтонского консенсуса», однако в действительности это не так, поскольку указанные рекомендации не выполнялись в части фискальной дисциплины, снижения налогов, дерегулирования и защиты прав собственности. Экономическая политика стран Восточной Европы и Балтии была гораздо ближе к «Вашингтонскому консенсусу», чем действия российских властей. В более широкой коннотации термин «Вашингтонский консенсус» используется для характеристики ряда мер (необязательно из выше указанного списка), направленных на усиление роли рыночных сил и снижение роли государственного сектора.
  • ABD ve diğer G-8 ülkeleri tarafından kabul edilen IMF, Dünya Bankası ve WTO tarafından dayatılan neo-liberal ekonomi politikalarıdır. Başlıca kriterleri; Mali disiplin. Mülkiyetin korunması. Kamu harcamalarının azaltılması. Kamu teşebbüslerinin özelleştirilmesi. Vergi reformu. Ticaretin serbestleştirilmesi. Finansal reform. Uluslararası ticaretin önündeki engellerin kaldırılması. Sermaye hareketlerinin liberalleştirilmesi. Bu politikalar dünyanın büyük kısmında neo-liberal olarak tanımlanmasına rağmen ABD'de "muhafazakar" olarak tanımlanan politikalardır. Genel olarak, sermaye akımının liberalleştirilmesi, özel mülkiyetin korunması, mali disiplin, düşük devlet harcaması esasına dayanır. Bunun yanında gelişmiş hiç bir ülke tarafından uygulanmayan devletin ekonomik kalkınmadaki rolünü minimize eden (hatta yok eden), deregülasyon, mutlak bir ticaret serbestisi, finans sekörünü üzerindeki denetimi neredeyse yok eden liberal politikaları da içerir.
  • 华盛顿共识（Washington Consensus），1989年所出现的一整套针对拉美国家和东欧转轨国家的新自由主义的政治经济理论。
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
rdf:type
rdfs:comment
  • The term Washington Consensus was initially coined in 1989 by John Williamson to describe a set of ten specific economic policy prescriptions that he considered should constitute the "standard" reform package promoted for crisis-wracked developing countries by Washington, DC-based institutions such as the International Monetary Fund (IMF), World Bank, and the US Treasury Department.
  • Der Begriff Washington Consensus bezeichnet eine Anzahl von wirtschaftspolitischen Maßnahmen, die Regierungen zur Förderung von wirtschaftlicher Stabilität und Wachstum durchführen sollten. Das Konzept wird von IWF und Weltbank propagiert und gefördert. Der Begriff Washington Consensus wurde von dem Ökonomen John Williamson für eine Konferenz 1990 in Washington D.C. geprägt.
  • Se entiende por Consenso de Washington un listado de políticas económicas consideradas durante los años 1990 por los organismos financieros internacionales y centros económicos con sede en Washington DC(Distrito de Columbia), Estados Unidos, como el mejor programa económico que los países latinoamericanos debían aplicar para impulsar el crecimiento. A lo largo de la década el listado y sus fundamentos económicos e ideológicos, tomaron la característica de un programa general.
  • Le consensus de Washington est une expression créée en 1989, par l’économiste John Williamson pour résumer les mesures standard alors recommandées aux économies en difficulté, notamment celles d'Amérique latine, par les institutions financières internationales sises à Washington, DC que sont la Banque mondiale, le Fonds monétaire international soutenues, en la matière, par le Département du Trésor américain. Il est issu de l’idéologie de l’école de Chicago.
  • Washington consensus è un'espressione, coniata nel 1989 dall'economista John Williamson per descrivere un insieme di 10 direttive di politica economica destinate ai paesi che si trovino in stato di crisi economica, e che costituiscono un pacchetto di riforme "standard" indicato da organizzazioni internazionali come il Fondo Monetario Internazionale e la Banca Mondiale, entrambi aventi sede a Washington.
  • De Washington Consensus is een term voor het eerst gebruikt door John Williamson in 1989 om een relatief specifieke set van tien beleidsprescripties aan te duiden die samen volgens hem het standaard hervormingspakket vormden voor landen getroffen door een economische crisis zoals het werd gepromoot door de in Washington, D. C gevestigde instituten zoals het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Wereldbank en het Amerikaanse Ministerie van Financiën.
  • Washington konsensus beskriver et sett regler for reformpakker for land i krise og ble først nevnt av økonomen John Williamson i 1989. Bakgrunnen for navnet var at de sentrale institusjonene som var involvert i land med krise i økonomien holdt til i Washington, DC; Det internasjonale pengefondet, Verdensbanken og USAs finansdepartement.
  • Konsensus Waszyngtoński jest dokumentem przedstawionym przez amerykańskiego ekonomistę Johna Williamsona pod koniec lat osiemdziesiątych w Stanach Zjednoczonych. Początkowo był opracowany w celu zastosowania w krajach Ameryki Łacińskiej, jednak później rozciągnięto go na inne kraje, przechodzące trudności gospodarcze lub znajdujące się w procesie transformacji systemowej. Również Polska, przechodząc transformację korzystała z jego założeń.
  • Consenso de Washington é um conjunto de medidas - que se compõe de dez regras básicas - formulado em novembro de 1989 por economistas de instituições financeiras baseadas em Washington D.C.
  • Вашингтонский консенсус — тип макроэкономической политики, которую ряд экономистов рекомендуют к применению в странах, испытывающих финансовый и экономический кризис.
  • ABD ve diğer G-8 ülkeleri tarafından kabul edilen IMF, Dünya Bankası ve WTO tarafından dayatılan neo-liberal ekonomi politikalarıdır. Başlıca kriterleri; Mali disiplin. Mülkiyetin korunması. Kamu harcamalarının azaltılması. Kamu teşebbüslerinin özelleştirilmesi. Vergi reformu. Ticaretin serbestleştirilmesi. Finansal reform. Uluslararası ticaretin önündeki engellerin kaldırılması. Sermaye hareketlerinin liberalleştirilmesi.
  • 华盛顿共识（Washington Consensus），1989年所出现的一整套针对拉美国家和东欧转轨国家的新自由主义的政治经济理论。
rdfs:label
  • Washington Consensus
  • Washington Consensus
  • Consenso de Washington
  • Consensus de Washington
  • Washington consensus
  • ワシントン・コンセンサス
  • Washington Consensus
  • Washington konsensus
  • Konsensus Waszyngtoński
  • Consenso de Washington
  • Вашингтонский консенсус
  • Washington konsensüsü
  • 华盛顿共识
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of