The Wars of the Roses were a series of bloody dynastic civil wars between supporters of the rival houses of Lancaster and York, for the throne of England. They are generally accepted to have been fought in several spasmodic episodes between 1455 and 1487 (although there was related fighting both before and after this period). The war ended with the victory of the Lancastrian Henry Tudor, who founded the House of Tudor, which subsequently ruled England and Wales for 116 years.

PropertyValue
dbpedia-owl:Event/date
  • 1453-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:MilitaryConflict/combatant
  • 15px House of Lancaster
  • 15px House of York
dbpedia-owl:MilitaryConflict/commander
dbpedia-owl:MilitaryConflict/result
  • Ultimate Tudor (Lancastrian) victory
dbpedia-owl:combatant
  • 15px House of Lancaster
  • 15px House of York
dbpedia-owl:commander
dbpedia-owl:date
  • 1453-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:result
  • Ultimate Tudor (Lancastrian) victory
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • The Wars of the Roses were a series of bloody dynastic civil wars between supporters of the rival houses of Lancaster and York, for the throne of England. They are generally accepted to have been fought in several spasmodic episodes between 1455 and 1487 (although there was related fighting both before and after this period). The war ended with the victory of the Lancastrian Henry Tudor, who founded the House of Tudor, which subsequently ruled England and Wales for 116 years.
  • Rosenkriege (Wars of the Roses) ist der Name für die mit Unterbrechungen von 1455 bis 1485 geführten Kämpfe einiger hochadeliger Familien um die englische Thronherrschaft. Der Name bezeichnet eine Reihe von Kampfhandlungen zwischen den beiden rivalisierenden englischen Adelshäusern York und Lancaster, die zwei verschiedene Zweige des Hauses Plantagenet darstellten und die beide ihre Stammlinie auf König Edward III. zurückführen konnten. Die Wappen dieser Familien enthielten Rosen (eine rote Rose für Lancaster, eine weiße Rose für York), sodass sich für diesen Konflikt später der Name Rosenkrieg etablierte. Allerdings lässt sich in den zeitgenössischen Quellen die Identifizierung der Rosen mit den jeweiligen Häusern nur bedingt nachweisen.
  • La Guerra de les Dues Roses van ser una sèrie de guerres civils pel tron del Regne d'Anglaterra que va enfrontar els partidaris de la Casa de Lancaster i la Casa de York. Ambdues cases descendien de la casa reial dels Plantagenet, a través del rei Eduard III. Els participants a la guerra eren majoritàriament l'aristocràcia terratinent i els exèrcits dels senyors feudals. El suport per les dues cases era condicionat per factors dinàstics, com matrimonis entre la noblesa o la concessió de títols feudals, i les lleialtats de molts dels participants van canviar durant els diferents enfrontaments. Per aquest motiu resulta complicat de fer un seguiment de les aliances i els equilibris de poder durant el conflicte. La Guerra va acabar amb l'extinció de la línia dels Plantegenet i va debilitar molt a la noblesa. Aquest període de guerra civil va marcar el declivi de la influència anglesa al continent europeu, el debilitament del poder feudal dels nobles, i l'increment del poder dels comerciants i la centralització del poder monàrquic sota la nova dinastia dels Tudor. La fi de la guerra és considerada pels historiadors com la fi de l'edat mitjana anglesa i l'inici del renaixement. El nom del conflicte, producte del romanticisme, té el seu orígen en que els emblemes heràldics de les dues cases eren una rosa.
  • Války růží byly sérií bitev občanské války v Anglii mezi spojenci rodů Lancasterů a Yorků. Vojenské střety mezi jednotlivými stranami byly zahájeny mezi vojsky vedenými Jindřichem VI. a jeho rivalem Richardem Plantagenetem roku 1455. Jindřich byl zajat, Richard se stal protektorem, ale neuspěl ve snaze nastoupit na anglický trůn. Lancasterové, podporovaní Jindřichovou manželkou Markétou, zorganizovali vojsko a na koci roku byl Richard v bitvě u Wakefieldu zabit. Jeho syn Eduard se roku 1461 stal králem poté, co zvítězil v bitvě u Towtonu. Po počátečním neúspěchu se Lancasterům podařilo roku 1470 obnovit vládu Jindřicha VI. Eduard IV. se dokázal krátce nato, roku 1471 vrátit a zabít Jindřicha i jeho potenciálního nástupce Eduarda, prince z Walesu. Následovalo období relativního míru do nenadálé smrti Eduarda IV. roku 1483. Jeho bratr Richard nejprve odstavil od vlády nepopulární rodinu Eduardovy vdovy Alžběty a poději i jeho syna Eduarda tím, že nechal prohlásit sňatek Eduarda IV. za neplatný. V červnu roku 1483 se Richard stal anglickým panovníkem. To vyvolalo několik vzpour, z nichž ta vedená Jindřichem Tudorem, vzdáleným příbuzným rodu Lancasterů, který by zřejmě neměl nárok na anglický trůn, byla úspěšná, když Richarda v bitvě u Bosworthu roku 1485 porazil a stal se anglickým králem a zakladatelem rodu Tudorovců.
  • La Guerra de las Dos Rosas fue una guerra civil que enfrentó intermitentemente a los miembros y partidarios de la Casa de Lancaster contra los de la Casa de York entre 1455 y 1485. Ambas familias pretendían el trono de Inglaterra, por origen común en la Casa de Plantagenet, como descendientes del rey Eduardo III. El nombre "Guerra de las Dos Rosas" o "Guerra de las Rosas", en alusión a los emblemas de ambas casas, la rosa blanca de York y la roja de Lancaster, fue producto del Romanticismo. La guerra se dio principalmente entre los miembros de la aristocracia terrateniente y ejércitos de los señores feudales. El apoyo a cada uno de los bandos dependió en gran medida de los matrimonios dinásticos entre la nobleza. El patriarca de la casa de Lancaster, Juan de Gante tuvo como primer título el de Conde de Richmond, el mismo que detentaría Enrique VII al final de la guerra. El líder de la casa de York fue Edmundo de Langley, que ostentaba el Señorío de Cambridge. Más tarde, durante los reinados de los Tudor y de los Estuardo, Richmondshire y Cambridgeshire se transformarían en focos principales de recusantes y puritanos, respectivamente. Cabe destacar que la pelea entre las facciones se prolongó más allá de la época de Enrique, ya que los monarcas que le siguieron impulsaron la continuidad de los enfrentamientos. La Guerra de las Dos Rosas provocó la extinción de los Plantagenet y debilitó enormemente las filas de la nobleza, además de generar gran descontento social. Este período marcó el declive de la influencia inglesa en el continente europeo, el debilitamiento de los poderes feudales de los nobles y, en contrapartida, el aumento de influencia por parte de los comerciantes, y el crecimiento y fortalecimiento de una monarquía centralizada bajo los Tudor. Esta guerra señala el fin de de la Edad Media inglesa y el comienzo del renacimiento.
  • Ruusujen sota tai ruusujen sodat on yhteisnimitys vuosina 1455–1487 käydyille monimutkaisille taisteluille Englannin kruunusta Lancasterin ja Yorkin sukujen välillä. Molemmat suvut olivat Plantagenetin suvun haaroja, joiden juuret ulottuivat Edvard III:een. Nimitys ruusujen sota on keksitty jälkikäteen, ja se tulee sukujen tunnusmerkeistä: Lancasterin punaisesta ja Yorkin valkoisesta ruususta. Lancaster-sukua kannatettiin pääosin maan pohjois- ja länsiosissa, kun taas York-suvun kannatus oli suurinta etelässä ja idässä. Ruusujen sota ei kuitenkaan juuri koskettanut väestön valtaosaa, vaan oli aateliston sisäistä valtakamppailua. Ruusujen sota oli eräs tärkeimpiä tekijöitä aateliston vallan heikentymisessä, sillä ylhäisaatelisia kuoli taisteluissa suuret määrät, mikä valmisti maata Tudor-suvun hallintaan, jossa valta oli keskitettyä.
  • La guerre des Deux-Roses désigne une série de guerres civiles qui eurent lieu en Angleterre entre la maison royale de Lancastre et la maison royale d'York. La guerre prit fin en, quand le dernier des rois Plantagenêt Richard III d'Angleterre mourut au champ d'honneur, et qu'Henri VII devint roi. La maison de Lancastre descendait de Jean de Gand, duc de Lancastre et 3 fils du roi Édouard III. Celle d'York descendait de son frère Edmond de Langley (1341-1402), 4 fils du roi Édouard III, devenu duc d'York en 1385. L'emblème de la maison de Lancastre était la rose rouge, tandis que celui des York était la rose blanche, ce qui est à l'origine du nom donné a posteriori à ce conflit.
  • Rózsák háborúja néven ismert Anglia történelmében a York-ház és Lancaster-ház között az 1455-1485 időszakban a trón megszerzéséért vívott háború. A háború a Lancaster-házból származó Tudor Henrik győzelmével ért véget, ezt követően a Tudor-ház 116 évig uralkodott Anglia és Wales felett.
  • La guerra delle due rose fu una sanguinosa lotta dinastica combattuta in Inghilterra tra il 1455 ed il 1485 tra due diversi rami della casa regnante dei Plantageneti: i Lancaster e gli York. La guerra fu così denominata, nel XIX secolo, dopo che Walter Scott, nel 1829, aveva pubblicato la novella Anna di Geierstein facendo riferimento agli stemmi dei due casati che recavano rispettivamente una rosa rossa ed una bianca.
  • 薔薇戦争(ばらせんそう、英: Wars of the Roses)は、百年戦争終戦後に発生したイングランド中世封建諸侯による内乱。1455年5月にヨーク公リチャードがヘンリー6世に対して反乱を起こしてから、1485年にテューダー朝が成立するまで(1487年6月のストーク・フィールドの戦いまでとする見方もある)、プランタジネット家傍流のランカスター家とヨーク家の間で戦われた権力闘争。 ランカスター家が赤薔薇、ヨーク家が白薔薇を紋章としていたので薔薇戦争と呼ばれているが、薔薇戦争という呼び名については後世のこととされる。
  • De Rozenoorlogen is een benaming van de binnenlandse strijd in Engeland van 1455 tot 1485. De strijd handelde tussen twee adelspartijen, die zich plaatsten achter respectievelijk het huis Lancaster en het huis York. Zoals op veel plaatsen in Europa was er door vererving en onderlinge oorlog een politieke lappendeken ontstaan waar twee grote coalities van feodale leenheren om de macht in het land streden. (In de Nederlanden waren er bijvoorbeeld de Hoekse en Kabeljauwse twisten en de burgeroorlog tussen Schieringers en Vetkopers.)
  • Rosekrigene er et navn på den periodevise borgerkrigstilstanden i England mellom 1455 og 1487. Kampen sto om Englands trone, og hovedmotstanderne var huset York og huset Lancaster. Begge slekter stammet fra huset Plantagenet, idet de kunne spore sine aner til Edvard III. Navnet Rosekrigene ble ikke brukt i samtiden. Det har sitt opphav i symbolene som ble brukt av partene, en hvit rose for York og en rød for Lancaster. Krigene ble utkjempet av riddere og deres føydalhærer. Lancaster hadde det meste av sin støtte i nord og vest, mens York var sterke i sør og øst. På grunn av de store tapstallene blant adelen var krigene en sentral faktor i svekkelsen av den føydale makten, noe som førte til at man under huset Tudor fikk et sterkt, sentralisert monarki.
  • Wojna Dwóch Róż – wojna domowa, która toczyła się na terenie Anglii w latach 1455-1485. Uważana jest za swoiste przedłużenie wojny stuletniej (wynikała z niej). Była to walka o władzę pomiędzy dwoma rodami: Lancasterów, którzy mieli w herbie różę czerwoną oraz Yorków, którzy mieli w herbie różę białą. Wojna ta zaczęła się w roku 1455, kiedy to Ryszard z rodu Yorków zebrał swoje wojska w okolicach Londynu i 22 maja doprowadził do bitwy pod St Albans. Król Henryk VI po swoim francuskim dziadku odziedziczył chorobę umysłową, dlatego też ród Yorków oczekiwał na pewne przejęcie tronu. Niespodziewanie królowa - Małgorzata Andegaweńska urodziła syna, przy czym było niemal oczywiste, że nie jest to dziecko Henryka VI (głośne były plotki o romansie królowej). Yorkowie wszczęli bunt, co zapoczątkowało wojnę domową. Doradcą Yorków był Richard Neville, hrabia Warwick nazywany "twórcą królów", który doprowadził w roku 1460 do obalenia Henryka VI. Na jego miejsce osadzono na tronie przedstawiciela rodu Yorków Edwarda IV. Warwick uznał jednak, że Yorkowie nie odwdzięczyli mu się tak, jak należy za usługi, więc przeszedł na stronę Lancasterów, co spowodowało obalenie Edwarda IV i powrót na tron Henryka VI po bitwie pod Wakefield. W roku 1461 Henryk został ponownie obalony, a tron przywrócono Edwardowi IV, zwycięzcy w bitwie pod Towton 29 marca 1461 r. Bitwa ta - jedna z najkrwawszych w historii Anglii kosztowała życie 20-30 tysięcy ludzi. Bitwa ta zakończyła pierwszą fazę Wojny Róż, umacniając władzę rodu Yorków. W roku 1470 Edward zmuszony został do opuszczenia kraju i zbiegł do Niderlandów. Po zebraniu nowych wojsk w tym samym roku doszło do bitwy pod Barnet, podczas której śmierć poniósł Richard Neville. Kolejna bitwa pod Tewkesbury również nie przyniosła rozstrzygnięcia w trwającym konflikcie. W 1471 roku Henryk VI zmarł. Dwanaście lat później umarł Edward IV. Na tronie zasiadł jego kilkunastoletni syn Edward V, który został obalony, a następnie razem ze swoim młodszym bratem zniknął bez śladu (prawdopodobnie zostali oni zamordowani przez swojego wuja Ryszarda III). Zbrodnie Ryszarda III spowodowały kolejny bunt przeciwko niemu. Na jego czele stanął spokrewniony przez swoja matkę z Lancasterami Henryk Tudor. W 1485 roku doszło do bitwy pod Bosworth. Ryszard III zginął w tej bitwie, a Henryk Tudor został nowym władcą Anglii. Rozpoczęło się panowanie dynastii Tudorów. Kolejne dwa lata władca Anglii poświęcił na walkę z pretendentami do tronu, m. in. pokonując w bitwie pod Stoke Lamberta Simnela. Ostatecznie wojna zakończyła się po śmierci ostatniego pretendenta do tronu Perkina Warbecka. Bitwa pod Bosworth zakończyła historię średniowiecznej Anglii, tak jak bitwa pod Hastings ją zaczęła. Chronologia militarna wojny I bitwa pod St. Albans - 22 maja 1455 bitwa pod Blore Heath - 23 września 1459 bitwa pod Ludlow - 12 października 1459 bitwa pod Northampton - 10 czerwca 1460 bitwa pod Wakefield - 30 grudnia 1460 bitwa pod Mortimer's Cross - 2 lutego 1461 II bitwa pod St. Albans - 22 lutego 1461 bitwa pod Ferrybridge - 28 marca 1461 bitwa pod Towton - 29 marca 1461 bitwa pod Hedgeley Moor - 25 kwietnia 1464 bitwa pod Hexham - 15 maja 1464 bitwa pod Edgecote Moor - 26 lipca 1469 bitwa Losecote Field - 12 marca 1470 bitwa pod Barnet - 14 kwietnia 1471 bitwa pod Tewkesbury - 4 maja 1471 bitwa pod Bosworth Field - 22 sierpnia 1485 bitwa pod Stoke Field - 16 czerwca 1487 Literatura obcojęzyczna Charles Ross: The Wars Of The Roses, New York 1994 Jurgen Sarnowsky: England im Mittelalter, Darmstadt 2002 Alison Weir: Wars Of The Roses, New York 1995
  • A Guerra das Duas Rosas foi uma série de longas e intermitentes lutas dinásticas pelo trono da Inglaterra, ocorridas ao longo de trinta anos de batalhas esporádicas, durante os reinados de Henrique VI, Eduardo IV e Ricardo III. Em campos opostos encontravam-se as casas de York e de Lancaster. As lutas pelo trono de Inglaterra entre famílias rivais dos descendentes de Eduardo III devem o seu nome aos símbolos das duas facções: uma rosa branca para a Casa de York, uma vermelha para a Casa de Lancaster (ambas de descendência Plantageneta). Imagem:Lancashire rose. svg|A Rosa Vermelha dos Lancaster (Lencastres). Imagem:Yorkshire rose. svg|A Rosa Branca dos York (Iorques). Imagem:Tudor rose. svg|A Rosa de Tudor, criada no término da guerra civil, unindo ambos emblemas. Esta série de guerras civis iniciou-se com a disputa da aristocracia pelo controle do Conselho Real, por causa da menoridade de Henrique VI. Havia uma rivalidade entre dois aspirantes ao trono: Edmundo Beaufort, duque de Somerset, da casa de Lancaster, e Ricardo Plantageneta, terceiro duque de York. O primeiro apoiava Henrique IV e a rainha Margarida de Anjou. O segundo pôs em causa o direito ao trono de Henrique VI de Lencastre, um homem frio mas fraco, sujeito a fases de insanidade. Henrique VI, ao assumir o poder em 1442, teve o apoio dos Beaufort e do duque de Suffolk, aliados da casa de York. Os tempos eram de dificuldade para a Casa de Lancaster, no poder, fortemente abalada pela demência do rei e pelas derrotas militares do exército inglês na França durante a última fase da Guerra dos Cem Anos. O duque Ricardo de York, pretendente ao trono, esperou muitos anos que Henrique VI, vítima de problemas mentais, morresse. Ao nascer um príncipe herdeiro, porém, York resolveu agir e, na década de 1450, chefiou uma liga de barões, na qual Richard Neville, barão de Warwick, era o mais influente. Os senhores de York exigiram a demissão de um membro do Conselho Real da casa dos Lancaster. O rei negou-se a atendê-los; assumiu o comando de dois mil representantes dos Lancaster e marchou para o vilarejo de Saint Albans. Ricardo de York liderou 3 mil homens na direção de Londres. Suas tropas foram interceptadas em Saint Albans pelos soldados do rei. Na batalha de Saint Albans Ricardo derrotou os soldados do rei, o qual foi capturado. O confronto, que deixou um rastro de 300 mortos pelo caminho, foi o início da Guerra das Duas Rosas. Quatro anos depois, York foi derrotado em Ludford Bridge e fugiu para a Irlanda. Foi breve, porém, a vantagem da casa de Lancaster pois, em 1460, após ter derrotado os exércitos dos Lancaster em Northampton, Ricardo de York reclamou para si o trono. No entanto, nesse mesmo ano, Warwick veio da França, onde se refugiara, venceu as forças do rei e o aprisionou. Designado pelo Parlamento sucessor de Henrique VI, York foi, porém, assassinado na batalha de Wakefield, quando perseguia os últimos contingentes das forças reais. Seu filho e herdeiro, Eduardo de York, com o auxílio de Warwick, vingou a morte paterna. Entrou em Londres e em 1461 foi aclamado rei com o nome de Eduardo IV. Yorkistas e lancasterianos voltaram a se enfrentar em meio a uma nevasca numa colina chamada Towton. Os arqueiros de Eduardo se posicionaram melhor e lançaram flechas a uma distancia maior que a do inimigo. O exército de Lancaster foi destruido pelo duque de York na batalha de Towton. Henrique VI refugiou-se na Escócia. Os partidários de Henrique IV venceram a segunda batalha de Saint Albans, porém o filho de Ricardo, Eduardo, foi coroado mês depois na Abadia de Westminister, como Eduardo IV, o primeiro rei da Inglaterra originário de York. Pouco depois, Eduardo inflingiu uma derrota decisiva a Henrique e Margarida, que abandonaram a ilha. A guerra estava longe de terminar. Lordes partidários dos Lancaster e o próprio rei deposto, Henrique, no exílio, mantinha viva a resistência contra os York. Eduardo IV apagou os focos de revolta e reinou com mão pesada. O poderoso Warwick influenciou os primeiros anos do reinado de Eduardo IV, mas os dois nobres divergiram após o casamento do rei, e a ruptura ocorreu em 1467. Eduardo também deu as costas para outros aliados, como seu irmão, o duque de Clarence. Os dois nobres descontentes foram decisivos em 1469, quando mudaram de lado. Nesse ano Warwick, à frente de força militar, derrotou o exército do rei em Edgecote e o aprisionou. A manobra, no entanto, falhou e Warwick refugiou-se na França, onde se reconciliou com Margarida de Anjou, esposa de Henrique VI. Warwick voltou à Inglaterra em setembro de 1470, depôs Eduardo IV, que fugiu para os Países Baixos, e Henrique VI reassumiu o trono (o poder era efetivamente exercido, no entanto, por Ricardo Neville, agora conde de Warwick). Henrique viria a ser capturado em 1465 e encarcerado na Torre de Londres. A guerra, no entanto, reacendeu-se, agora devido à divisão dentro da própria facção de York. Ricardo Neville, apoiado por George Plantageneta, duque de Clarence, irmão mais novo de Eduardo, celebrou uma aliança com Margarida e liderou uma invasão a partir da França em 1470. Eduardo IV foi condenado ao exílio e o trono foi restituído a Henrique. Mas, neste tempo, as alianças eram bastante voláteis. Pouco depois, Eduardo IV, agora apoiado pelo irmão, o já referido duque de Clarence, retornou à Inglaterra e venceu a batalha de Barnet, na qual Warwick morreu. Eduardo recuperou o trono. Grande parte dos líderes lancastrianos remanescentes foi morta em Tewkesbury, em maio de 1471. Henrique foi novamente capturado e encerrado na Torre. Para evitar futuros aborrecimentos, Eduardo mandou matar o rei e seu filho. Com isso, a Guerra sofreu uma parada brusca, até a morte de Eduardo IV, em 1483. Ele deixou dois filhos - o mais velho, de 12 anos. Eduardo V, o filho mais velho de Eduardo, e os seus apoiantes foram afastados pelo jovem tio do rei, Ricardo, Duque de Gloucester. Poucos meses depois o rei e o irmão foram levados para a Torre de Londres e desapareceram; os rumores diziam que haviam sido assassinados pelo tio, que herdou o trono com o título de Ricardo III. Nesta altura a Casa de Lancaster apoiou as pretensões ao trono de Henrique Tudor, senhor de Richmond, mais tarde Henrique VII, que fugira ainda adolescente para a Bretanha. As disputas terminaram em 1485, quando Henrique desembarcou na Inglaterra com 5 mil homens e marchou para depor o rei. Os dois se encontraram em Bosworth. O exército dos York tinha 10 mil soldados, o dobro da armada adversária. Ricardo III foi morto no campo de batalha. Apesar da disparidade, Henrique Tudor venceu a celebre batalha de Bosworth Field e foi coroado como Henrique VII. Nos primeiros anos de seu reinado, Henrique VII eliminou todos os seus rivais. Com a intenção de unir as duas facções rivais e fortalecer sua posição, Henrique VII casou-se com a filha mais velha de Eduardo IV, Elizabeth de York. As guerras enfraqueceram o poder da nobreza e, após o convite ao trono de Lambert Simnel, em 1487, não houve sérias contestações à dinastia Tudor, criada por Henrique VII.
  • Războiul celor Două Roze este numele sub care mai este cunoscut războiul civil purtat cu intermitenţă pentru tronul Angliei între susţinătorii Casei de Lancaster şi cei ai Casei de York. Amândouă casele regale erau ramuri ale Casei Regale Plantagenet, avându-l ca strămoş comun pe regele Edward al III-lea. Numele generic de Războiul celor Două Roze nu a fost folosit în perioada în care conflictul a avut loc, ci mai târziu, avându-şi originea în formele şi culorile blazoanelor celor două case regale: Trandafirul roşu de Lancaster, şi Trandafirul alb de York, . Războiul a fost purtat de armate formate din vasalii feudali ai celor două case regale. Casa de Lancaster a avut sprijinitori în special în sudul şi vestul ţării, în timp ce sprijinitorii Casei de York proveneau în special din zonele de nord şi de est. Războiul celor Două Roze, cu marele său număr de victime din rândul nobilimii, a fost o cauză principală a scăderii importante a puterii aristocraţiei, ceea ce a dus la creşterea puterii monarhiei centralizate a dinastiei Tudor.
  • Война Алой и Белой розы — серия вооружённых конфликтов между группировками английской знати в 1455—1487 годах в борьбе за власть между сторонниками двух ветвей династии Плантагенетов.
  • Rosornas krig är namnet på det inbördeskrig som periodvis utkämpades om Englands tron åren 1455-1485 mellan anhängare av husen Lancaster och York. Båda husen, som var förgreningar av kungaätten Plantagenet, härstammade från kung Edvard III. Namnet Rosornas krig användes inte vid tiden för kriget, men har sitt ursprung i de märken som valdes av de båda kungaätterna, Lancasters röda ros och Yorks vita ros. Kriget utkämpades till största delen av arméer bestående av beridna riddare och deras feodala trotjänare. Huset Lancaster fick det mesta av sitt stöd i de norra och västra delarna av landet, medan huset York huvudsakligen fick sitt från de södra och östra delarna. Rosornas krig, med sina stora förluster bland adeln, var en stor faktor i försvagandet av adelsmännens feodala makt, vilket ledde till framväxten av en stark, centraliserad monarki under huset Tudor.
  • Güller Savaşı (Wars of Roses), İngiliz tarihinde 1455-1485 yılları arasında gerçekleşen iç savaştır. Savaşa bu adın verilmesinin nedeni, savaşa neden olan York hanedanının armasının beyaz gül, Lancaster hanedanının armasının üzerinde ise kırmızı gül olmasıdır.
  • Файл:Roses-York victory. svg Війна Червоної та Білої троянд - низка громадянських конфліктів у Англії між родинами Ланкастерів та Йорків у період між 1455 та 1487 роками. Війна закінчилася встановленням на англійському троні династії Тюдорів. Свою назву війна одержала від символів родин Йорків та Ланкастерів. Назва, мабуть, не вживалася в 15-му столітті, а стала популярною після публікації роману Вальтера Скота «Анна Геєрштейн». Вальтер Скот використав епізод із п'єси Шекспіра «Генріх VI. Частина 1», в якому ворожі один одному претенденти на престол вибирають кольори своїх троянд.
  • 玫瑰戰爭(又稱薔薇戰爭;英語:Wars of the Roses;1455年─1485年)是蘭開斯特家族(House of Lancaster)和約克家族(House of York)的支持者為了英格蘭王位而發生斷續的內戰。兩大家族都是金雀花王朝(Plantagenet)王室的分支,為英王愛德華三世的後裔。「玫瑰戰爭」一名並未使用於當時,而是在16世紀,莎士比亞在歷史劇《亨利六世》中以兩朵玫瑰被拔標誌戰爭的開始後才成為普遍用語。此名稱源於兩個家族所選的家徽,蘭開斯特的紅玫瑰和約克的白玫瑰。 該戰爭大部分由馬上騎士和他們的封建隨從組成的軍隊所進行。蘭開斯特家族的支持者主要在國家的北部和西部,而約克家族的支持者主要在南部和東部。玫瑰戰爭所導致的貴族的大量傷亡,是貴族封建力量的削弱的主要原因之一,導致了都鐸王朝控制下的強大的中央集權君主制的發展。 戰爭最後以亨利七世(Henry VII)與約克的伊莉莎白(Elizabeth of York)通婚收場,為了紀念英格蘭以玫瑰為國花,並把皇室徽章改為紅白玫瑰。
dbpprop:caption
  • Representation of the apocryphal scene in the Temple Garden in Henry VI Part 1, where supporters of the rival factions pick red and white roses
dbpprop:combatant
dbpprop:commander
dbpprop:conflict
  • Wars of the Roses
dbpprop:date
  • 1453 - 1487
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:place
  • England, Wales, Calais
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:result
  • Ultimate Tudor (Lancastrian) victory
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • The Wars of the Roses were a series of bloody dynastic civil wars between supporters of the rival houses of Lancaster and York, for the throne of England. They are generally accepted to have been fought in several spasmodic episodes between 1455 and 1487 (although there was related fighting both before and after this period). The war ended with the victory of the Lancastrian Henry Tudor, who founded the House of Tudor, which subsequently ruled England and Wales for 116 years.
  • Rosenkriege (Wars of the Roses) ist der Name für die mit Unterbrechungen von 1455 bis 1485 geführten Kämpfe einiger hochadeliger Familien um die englische Thronherrschaft. Der Name bezeichnet eine Reihe von Kampfhandlungen zwischen den beiden rivalisierenden englischen Adelshäusern York und Lancaster, die zwei verschiedene Zweige des Hauses Plantagenet darstellten und die beide ihre Stammlinie auf König Edward III. zurückführen konnten.
  • La Guerra de les Dues Roses van ser una sèrie de guerres civils pel tron del Regne d'Anglaterra que va enfrontar els partidaris de la Casa de Lancaster i la Casa de York. Ambdues cases descendien de la casa reial dels Plantagenet, a través del rei Eduard III. Els participants a la guerra eren majoritàriament l'aristocràcia terratinent i els exèrcits dels senyors feudals.
  • Války růží byly sérií bitev občanské války v Anglii mezi spojenci rodů Lancasterů a Yorků. Vojenské střety mezi jednotlivými stranami byly zahájeny mezi vojsky vedenými Jindřichem VI. a jeho rivalem Richardem Plantagenetem roku 1455. Jindřich byl zajat, Richard se stal protektorem, ale neuspěl ve snaze nastoupit na anglický trůn. Lancasterové, podporovaní Jindřichovou manželkou Markétou, zorganizovali vojsko a na koci roku byl Richard v bitvě u Wakefieldu zabit.
  • La Guerra de las Dos Rosas fue una guerra civil que enfrentó intermitentemente a los miembros y partidarios de la Casa de Lancaster contra los de la Casa de York entre 1455 y 1485. Ambas familias pretendían el trono de Inglaterra, por origen común en la Casa de Plantagenet, como descendientes del rey Eduardo III. El nombre "Guerra de las Dos Rosas" o "Guerra de las Rosas", en alusión a los emblemas de ambas casas, la rosa blanca de York y la roja de Lancaster, fue producto del Romanticismo.
  • Ruusujen sota tai ruusujen sodat on yhteisnimitys vuosina 1455–1487 käydyille monimutkaisille taisteluille Englannin kruunusta Lancasterin ja Yorkin sukujen välillä. Molemmat suvut olivat Plantagenetin suvun haaroja, joiden juuret ulottuivat Edvard III:een. Nimitys ruusujen sota on keksitty jälkikäteen, ja se tulee sukujen tunnusmerkeistä: Lancasterin punaisesta ja Yorkin valkoisesta ruususta.
  • La guerre des Deux-Roses désigne une série de guerres civiles qui eurent lieu en Angleterre entre la maison royale de Lancastre et la maison royale d'York. La guerre prit fin en, quand le dernier des rois Plantagenêt Richard III d'Angleterre mourut au champ d'honneur, et qu'Henri VII devint roi. La maison de Lancastre descendait de Jean de Gand, duc de Lancastre et 3 fils du roi Édouard III.
  • Rózsák háborúja néven ismert Anglia történelmében a York-ház és Lancaster-ház között az 1455-1485 időszakban a trón megszerzéséért vívott háború. A háború a Lancaster-házból származó Tudor Henrik győzelmével ért véget, ezt követően a Tudor-ház 116 évig uralkodott Anglia és Wales felett.
  • La guerra delle due rose fu una sanguinosa lotta dinastica combattuta in Inghilterra tra il 1455 ed il 1485 tra due diversi rami della casa regnante dei Plantageneti: i Lancaster e gli York. La guerra fu così denominata, nel XIX secolo, dopo che Walter Scott, nel 1829, aveva pubblicato la novella Anna di Geierstein facendo riferimento agli stemmi dei due casati che recavano rispettivamente una rosa rossa ed una bianca.
  • De Rozenoorlogen is een benaming van de binnenlandse strijd in Engeland van 1455 tot 1485. De strijd handelde tussen twee adelspartijen, die zich plaatsten achter respectievelijk het huis Lancaster en het huis York. Zoals op veel plaatsen in Europa was er door vererving en onderlinge oorlog een politieke lappendeken ontstaan waar twee grote coalities van feodale leenheren om de macht in het land streden.
  • Rosekrigene er et navn på den periodevise borgerkrigstilstanden i England mellom 1455 og 1487. Kampen sto om Englands trone, og hovedmotstanderne var huset York og huset Lancaster. Begge slekter stammet fra huset Plantagenet, idet de kunne spore sine aner til Edvard III. Navnet Rosekrigene ble ikke brukt i samtiden. Det har sitt opphav i symbolene som ble brukt av partene, en hvit rose for York og en rød for Lancaster. Krigene ble utkjempet av riddere og deres føydalhærer.
  • Wojna Dwóch Róż – wojna domowa, która toczyła się na terenie Anglii w latach 1455-1485. Uważana jest za swoiste przedłużenie wojny stuletniej (wynikała z niej). Była to walka o władzę pomiędzy dwoma rodami: Lancasterów, którzy mieli w herbie różę czerwoną oraz Yorków, którzy mieli w herbie różę białą. Wojna ta zaczęła się w roku 1455, kiedy to Ryszard z rodu Yorków zebrał swoje wojska w okolicach Londynu i 22 maja doprowadził do bitwy pod St Albans.
  • A Guerra das Duas Rosas foi uma série de longas e intermitentes lutas dinásticas pelo trono da Inglaterra, ocorridas ao longo de trinta anos de batalhas esporádicas, durante os reinados de Henrique VI, Eduardo IV e Ricardo III. Em campos opostos encontravam-se as casas de York e de Lancaster.
  • Война Алой и Белой розы — серия вооружённых конфликтов между группировками английской знати в 1455—1487 годах в борьбе за власть между сторонниками двух ветвей династии Плантагенетов.
  • Rosornas krig är namnet på det inbördeskrig som periodvis utkämpades om Englands tron åren 1455-1485 mellan anhängare av husen Lancaster och York. Båda husen, som var förgreningar av kungaätten Plantagenet, härstammade från kung Edvard III. Namnet Rosornas krig användes inte vid tiden för kriget, men har sitt ursprung i de märken som valdes av de båda kungaätterna, Lancasters röda ros och Yorks vita ros.
  • Güller Savaşı (Wars of Roses), İngiliz tarihinde 1455-1485 yılları arasında gerçekleşen iç savaştır. Savaşa bu adın verilmesinin nedeni, savaşa neden olan York hanedanının armasının beyaz gül, Lancaster hanedanının armasının üzerinde ise kırmızı gül olmasıdır.
  • Файл:Roses-York victory. svg Війна Червоної та Білої троянд - низка громадянських конфліктів у Англії між родинами Ланкастерів та Йорків у період між 1455 та 1487 роками. Війна закінчилася встановленням на англійському троні династії Тюдорів.
rdfs:label
  • Wars of the Roses
  • Rosenkriege
  • Guerra de les Dues Roses
  • Války růží
  • Guerra de las Dos Rosas
  • Ruusujen sota
  • Guerre des Deux-Roses
  • Rózsák háborúja
  • Guerra delle due rose
  • 薔薇戦争
  • Rozenoorlogen
  • Rosekrigene
  • Wojna Dwóch Róż
  • Guerra das Rosas
  • Războiul celor Două Roze
  • Война Алой и Белой розы
  • Rosornas krig
  • Güller Savaşı
  • Війна Червоної та Білої троянд
  • 玫瑰战争
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:name
  • Wars of the Roses
foaf:page
is dbpedia-owl:MilitaryConflict/partOf of
is dbpedia-owl:partOf of
is dbpprop:battles of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:furtherProperty of
is dbpprop:knownFor of
is dbpprop:partof of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:shortDescription of
is dbpprop:warsAndBattles of
is owl:sameAs of