| dbpprop:abstract
|
- The "Second Coalition" (1799–1802) was the second attempt by European powers led by Austria and Russia to contain or eliminate Revolutionary France. While Napoleon Bonaparte was leading an expedition to Egypt, a number of France's enemies formed a new alliance and attempted to roll back his previous conquests. Austria and Russia raised fresh armies for campaigns in Germany and Italy in 1799. The only military activity before the end of 1798 was in Italy, where Naples captured Rome on 28 October but was driven out by the end of the year. In Italy, Russian general Aleksandr Suvorov won a string of victories driving the French under Moreau out of the Po Valley, and forcing them back on the French Alps and the coast around Genoa. However, the Russian armies in the Helvetic Republic (Switzerland) were defeated by André Masséna, and Suvorov's army was eventually withdrawn for political reasons. In Germany, Archduke Charles of Austria drove the French under Jean-Baptiste Jourdan back across the Rhine, and won several victories in Switzerland. Jourdan was replaced by Massena. Russia left the coalition because the British insisted that they would have the right to search any vessel on the sea. By the end of the year, Napoleon had returned from Egypt, leaving his army behind, and took control of France in a coup d'état. He reorganized the French armies and command for the next year's campaign. In 1800, Napoleon took personal command of the army in Italy, and eventually won a victory at the Battle of Marengo against the Austrian general Michael Melas, driving the Austrians back toward the Alps. In Germany, General Moreau defeated Archduke Johann at the Battle of Hohenlinden, forcing him to sign an armistice. In February 1801 the Austrians signed the Treaty of Lunéville, accepting French control up to the Rhine and the French client republics in Italy and the Netherlands. The Treaty of Amiens between France and Britain began the longest break in the war between the two during the French Revolutionary and Napoleonic periods.
- Se conoce como la Segunda Coalición al segundo esfuerzo combinado de múltiples países europeos para contener a la Revolución Francesa. La Coalición comprendía a: Imperio Austríaco Inglaterra (ya en guerra con Francia desde 1793) Imperio Ruso Imperio Otomano Reino de Portugal Reino de Nápoles Estados Papales Después de que Napoleón efectuara una expedición a Egipto y de que, a pesar de las numerosas victorias, fuera incapaz de transportar a su ejército de vuelta a Francia por mar tras la Batalla del Nilo, cierto número de enemigos de Francia prepararon una nueva alianza con Inglaterra para deshacer las anteriores conquistas francesas. Austria y Rusia movilizaron ejércitos de refresco para las campañas de Alemania e Italia en 1799. En Italia, el general Aleksandr Suvórov venció en una cadena de batallas que condujeron a los franceses fuera del valle del Po, forzándoles a volver a los Alpes franceses y a la costa de Génova. Sin embargo, los ejércitos rusos en Suiza fueron derrotados por André Massena, y el ejército de Suvórov se retiró por motivos políticos. En Alemania, el Archiduque Carlos condujo a los franceses de Jean-Baptiste Jourdan de vuelta a través del Rin, y obtuvo numerosas victorias en Suiza. Jourdan fue reemplazado por Massena. A finales del año, Napoleón volvió de Egipto, dejando tras de sí a su ejército, y tomó el control de Francia en un golpe de estado. Reorganizó a los ejércitos franceses y los comandó durante la campaña del siguiente año. En 1800, Napoleón había tomado personalmente el control del ejército de Italia, y ganó la Batalla de Marengo contra las tropas austriacas del general Michael Melas, conduciendo a los austriacos de vuelta a los Alpes. En Alemania, el general Moreau derrotó al Archiduque Carlos en la Batalla de Hohenlinden, forzándole a firmar un armisticio. En febrero de 1801, los austríacos firmaron el Tratado de Lunéville, aceptando el control francés sobre el Rin y las repúblicas-satélite francesas en Italia y los Países Bajos. El subsiguiente Tratado de Amiens entre Francia y Gran Bretaña inició el mayor período de paz entre Francia y Gran Bretaña durante el período napoleónico.
- La Deuxième Coalition est le deuxième groupement de plusieurs puissances européennes pour contenir la France révolutionnaire, si possible abattre le régime républicain et rétablir la monarchie.
- La seconda coalizione antifrancese fu la seconda alleanza di diverse nazioni europee per contenere gli effetti della Rivoluzione francese. La coalizione comprese: Monarchia asburgica (in guerra con la Francia dal 1792) Realisti francesi Gran Bretagna (in guerra con la Francia dal 1793) Regno di Napoli (in guerra con la Francia dal 1793 al 1796) Impero russo Impero ottomano Mentre Napoleone era impegnato con la spedizione in Egitto e, nonostante le numerose vittorie, non era più in grado di riportare il suo esercito in Francia con la flotta francese, distrutta dall'ammiraglio inglese Nelson nella battaglia del Nilo, un certo numero di paesi nemici della Francia preparò una nuova alleanza con l'Inghilterra per annullare le precedenti conquiste francesi. Austria e Russia mobilitarono eserciti poderosi per le campagne di Germania ed Italia nel 1799. Nel 1799, in Italia, il generale Aleksandr Vasil'evič Suvorov vinse una serie di battaglie che spinsero i francesi fuori dalla valle del Po, obbligandoli a tornare al di là delle Alpi ed a Genova. Tuttavia l'esercito russo in Svizzera fu sconfitto da André Masséna e Surovov dovette ritirasi per motivi politici. In Germania l'arciduca Carlo condusse i francesi di Jean-Baptiste Jourdan di giro lungo il Reno, ed ottenne numerose vittorie in Svizzera. In conseguenza dei risultati mancati, Jourdan fu sostituito da Massena. Alla fine dell'anno, Napoleone tornò dall'Egitto, lasciando il corpo di spedizione in mano ai suoi generali e riuscì a prendere il potere in Francia con un colpo di stato. Riorganizzò gli eserciti francesi e li comandò durante la campagna dell'anno seguente. Nel 1800, Napoleone prese il controllo dell'esercito francese in Italia e batté gli austriaci nella Battaglia di Marengo costringendoli a riattraversare le Alpi. In Germania, il generale Moreau sconfisse l'arciduca Carlo nella battaglia di Hohenlinden, costringendolo a firmare un armistizio. Nel febbraio del 1801, gli austriaci firmarono il Trattato di Lunéville, accettando il controllo della Francia sul fiume Reno, sulla repubblica satellite in Italia ed in quella dei Paesi Bassi. Il susseguente Trattato di Amiens fra Francia e Gran Bretagna, diede inizio al più lungo periodo di pace, tra queste due nazioni, durante tutto il Primo Impero francese.
- ファイル:Lejeune - Bataille de Marengo. jpg マレンゴの戦い 第二次対仏大同盟（だいにじたいふつだいどうめい, Second Coalition, 1798年12月24日 - 1801年）は、フランスの勢力拡大を脅威と感じたヨーロッパ諸国が、フランスに対抗するために結成した同盟である。
- De Tweede Coalitieoorlog was een conflict tussen revolutionair Frankrijk en de Tweede Coalitie, een bondgenootschap van de Europese grote mogendheden Groot-Brittannië, Oostenrijk en Rusland. Enkele maanden na het uitbreken van de oorlog greep Napoleon de macht in Frankrijk. Daarna stak hij de Alpen over en versloeg de Oostenrijkers in de Slag bij Marengo. De Oostenrijkers moesten in 1801 vrede sluiten, de Vrede van Lunéville. De Britten eindigden de oorlog met Frankrijk in de Vrede van Amiens in 1802. De Eerste Coalitieoorlog was uitgelopen op een verpletterende nederlaag voor de vijanden van de Franse Revolutie. Na de vrede van 1797 bleef alleen Engeland in staat van oorlog met Frankrijk. Napoleon maakte gebruik van de situatie door Egypte in 1798 binnen te vallen met een groot leger. In 1799 brachten Groot-Brittannië en Oostenrijk een nieuwe coalitie op de been tegen Frankrijk. Deze Tweede Coalitie bestond, naast de Britten en Oostenrijkers, ook uit Rusland, het Koninkrijk Napels, het Ottomaanse Rijk, Portugal en de Franse royalisten. Het was de eerste keer dat Rusland zich in het conflict tegen Frankrijk mengde. Een Russisch leger onder commando van generaal Aleksandr Soevorov viel Italië binnen en behaalde een reeks overwinningen op de Fransen. Soevorov veroverde Milaan en Turijn en versloeg de Fransen in de Slag bij Trebia op 19 juni. De Fransen moesten zich terugtrekken uit Italië en hielden alleen nog maar een bruggenhoofd in de Alpen en rond Genua over. Ook in Duitsland waren de geallieerden aan de winnende hand. Oostenrijkse troepen onder aartshertog Karel van Oostenrijk-Teschen dwongen de Fransen onder bevel van generaal Jean-Baptiste Jourdan terug achter de Rijn, waarna Jourdan vervangen werd door André Masséna. Hierop trokken de Russen Zwitserland binnen, dat in 1798 door de Fransen was veroverd en veranderd in een vazalstaat, de Helvetische Republiek. Troepen onder bevel van generaal Aleksandr Rimski-Korsakov namen de stad Zürich in terwijl Soevorov met de Russische hoofdmacht over de Gotthardpas marcheerde om zich bij Korsakov te voegen. Voordat Soevorov hem kon bereiken werd Korsakov echter verpletterend verslagen door Masséna in de Tweede Slag bij Zürich op 25-26 september. Het Russische leger moest zich terugtrekken en uiteindelijk besloot Rusland om zich uit de coalitie terug te trekken. Tsaar Paul I sloot hierna een nieuw Verbond van Gewapende Neutraliteit met Pruisen, Denemarken en Zweden. In de Bataafse Republiek, de Franse vazalstaat in Nederland, viel een Brits-Russische invasiemacht in augustus de kop van Noord-Holland binnen en veroverde de Nederlandse vloot bij Den Helder. De geallieerden werden echter verslagen door Frans-Bataafse troepen in de Slag bij Castricum en moesten zich uit Nederland terugtrekken. Napoleon was vanuit Egypte Syrië binnengevallen, maar de veldtocht draaide uit op een fiasco en hij moest zich weer terugtrekken naar Egypte, waar hij een Brits-Turkse invasiemacht versloeg. Napoleon vernam dat een staatsgreep in Frankrijk op handen was en besloot om zijn leger in Egypte achter te laten en terug naar Parijs te reizen, waar hij op 9 november de macht in Frankrijk greep in de staatsgreep van 18 Brumaire (de datum 9 november in de Franse Republikeinse Kalender). Na de staatsgreep nam Napoleon persoonlijk de leiding over de Franse strijdkrachten in Italië, terwijl generaal Jean Victor Marie Moreau het commando kreeg over het Franse leger in Duitsland. In mei 1800 stak Napoleon de Grote Sint-Bernhardpas over met een groot leger. Masséna werd belegerd door de Oostenrijkers in Genua. Napoleon kwam Masséna echter niet te hulp. In plaats daarvan veroverde hij Milaan en sneed de Oostenrijkse lijnen af, in de verwachting dat de Oostenrijkers hierdoor het beleg van Genua af zouden breken. Dat deden ze echter niet; op 4 juni moest Masséna zich overgeven. Op 14 juni, in de Slag bij Marengo, nabij Alessandria, kwam het eindelijk tot een treffen tussen Napoleon en de Oostenrijkers onder bevel van generaal Michael Melas. De Oostenrijkse aanval kwam als een verrassing op de Fransen, die terug werden geslagen. De slag leek op een Oostenrijkse overwinning uit te lopen, maar Napoleon had geluk. Met de komst van verse troepen onder bevel van generaal Desaix kon hij in de tegenaanval gaan en de Oostenrijkers ternauwernood verslaan. Ook in Duitsland zag het er slecht uit voor de geallieerden. Moreau was de Rijn overgestoken en dwong de Oostenrijkers terug in oostelijke richting. In de Slag bij Hohenlinden op 3 december, nabij München, werden de Oostenrijkse en Beierse troepen onder Karel van Oostenrijk-Teschen verpletterend verslagen. De Slag bij Hohenlinden was de laatste grote veldslag van de Franse revolutionaire oorlogen. Na de Franse overwinningen in Duitsland en Italië zag Oostenrijk zich gedwongen om vrede te sluiten. Op 9 februari 1801 werd de Vrede van Lunéville getekend. Hierbij moest Oostenrijk de Vrede van Campo Formio nogmaals erkennen, waarbij het de Oostenrijkse Nederlanden en grote gebieden in Italië aan Frankrijk en haar vazalstaten moest afstaan. Verder annexeerde Frankrijk alle Duitse gebieden ten westen van de Rijn, die werd erkend als de Frans-Duitse grens. Ook de Russen tekenden later het vredesverdrag. Hiermee bleef alleen Groot-Brittannië nog over als vijand van Frankrijk. De Britten waren nog steeds oppermachtig op zee. Admiraal Horatio Nelson viel op 2 april de Deens-Noorse vloot aan in de Zeeslag van Kopenhagen, en vernietigde het grootste deel van de vloot. Met de moord op tsaar Paul I op 23 maart betekende dit het einde van het Verbond van Gewapende Neutraliteit. In Egypte versloegen de Britten de achtergebleven Fransen, die zich op 2 september overgaven. De Franse bondgenoot Spanje verklaarde de oorlog aan Portugal nadat de Portugezen geweigerd hadden om hun bondgenootschap met de Britten te beëindigen. In de korte Sinaasappeloorlog die hierop volgde, werd Portugal verslagen en moest onder meer Olivenza afstaan aan Spanje. De Britten, die al sinds 1792 oorlog met de Fransen voerden, waren echter moegestreden. Op 25 maart 1802 sloten ze de Vrede van Amiens met Frankrijk. Hierbij erkende Groot-Brittannië de Franse republiek, en gaf het de Kaapkolonie en andere veroverde Nederlandse koloniën terug aan de Bataafse Republiek. De Britten zouden Trinidad en Tobago en de Nederlandse kolonie Ceylon krijgen, en Frankrijk zou zich terugtrekken uit de Kerkelijke Staat en Malta. De vrede duurde echter maar één jaar. Het was de enige periode van vrede tussen de Britten en Fransen tijdens de gehele Franse revolutionaire en napoleontische oorlogsperiode van 1792 tot 1815.
- Pod auspicjami Zjednoczonego Królestwa, a pod formalnym przewodnictwem cara Pawła I, zawiązana została koalicja, którą tworzyły: Austria, Zjednoczone Królestwo, Rosja, Portugalia, Królestwo Neapolu i Imperium Osmańskie. Napoleon miał niewielkie szanse na szybkie przerzucenie swego korpusu ekspedycyjnego z Egiptu do Europy, co budziło nadzieje koalicjantów.
- A Segunda Coligação ou Segunda Coalizão, foi a aliança formada pela Grã-Bretanha e pela Rússia, Áustria, reino de Nápoles, Portugal e Império Otomano - nações absolutistas -, contra a França revolucionária, em 24 de Dezembro de 1798. Nesse ano havia sido confiado a Napoleão Bonaparte o comando de uma expedição militar francesa ao Egipto, que se encontrava sob o domínio do Império Otomano, para ali interromper a rota britânica até à Índia. As tropas francesas desembarcaram em Alexandria, iniciando a invasão do país, que conquistaram, mas a frota francesa foi derrotadas pelo almirante Nelson, na batalha do Nilo. As tropas francesas não tiveram sucesso, entretanto, na conquista da Síria, embora tenham vencido os turcos na batalha de Abukir. Napoleão regressou apressadamente à França para tentar salvar o país face à crise do Directório, vindo a liderar o golpe de Estado de 18 de Brumário (1799),quando instalou um novo regime, o Consulado. As principais batalhas tiveram lugar no norte da Itália e na Suíça, tendo como consequência a criação da República Cisalpina. Após a derrota do exército francês em Zurique, por Carlos de Habsburgo, as tropas francesas sob o comando do general André Massena venceram as russas, chefiadas pelo general Alexandre Korsakov, em 26 de Setembro. Napoleão venceu os austríacos na batalha de Marengo (14 de junho de 1800, obrigando a Áustria a assinar o Tratado de Lunéville . Por este diploma, a Áustria cedeu à França a margem esquerda do rio Reno e reconheceu as repúblicas Batava, Helvética, Cisalpina e Ligúria. O Tratado marcou ainda a dissolução da Segunda Coalizão e, a 27 de março de 1802, a Grã-Bretanha celebrou, com a França, a Paz de Amiens.
- Вторая коалиция (1799–1802) - коалиция с участием Австрии, Англии, России и Турции с целью ограничить расширение зоны влияния революционной Франции во время революционных войн 1791-1802 гг. Создана после перехода Швейцарии под французский контроль в 1798 году. В Италии, объединенные русско-австрийские войска под командованием Суворова одержали в апреле-августе 1799 года череду побед над французской армией под командованием Моро, вытеснив ее из долины реки По во французские Альпы и окрестности Генуи. В Швейцарии 14-15 сентября французские войска под командованием Массены (около 75 тыс. человек) в сражении у Цюриха нанесли поражение войскам коалиции под командованием Римского-Корсакова (около 60 тыс. человек, из них 34 тыс. русских). Прибывший через несколько дней в Швейцарию 23-тысячный отряд Суворова вместо союзных войск встретил вчетверо превосходящие силы французов и был вынужден прорываться горами к Гларусу. Швейцария была союзниками потеряна. В Голландии высаженный в августе англо-русский экспедиционный корпус действовал неудачно и в ноябре был эвакуирован. Вскоре после этого Россия вышла из коалиции. 9 ноября 1799 года вернувшийся из Египта Наполеон в ходе переворота 18 брюмера захватил власть во Франции. Наполеон лично возглавил французские войска в Италии в кампании 1800 года и в июне 1800 года в битве при Маренго одержал решительную победу над австрийскими войсками, что привело к эвакуации австрийских войск из северной Италии к западу от Тичино. 9 февраля 1801 года Австрия подписала Люневильский мир, зафиксировавший официальное признание Австрией независимости Батавской и Гельветической республик (Голландии и Швейцарии, соответственно), фактически подконтрольных Франции. Выход Австрии из войны означал фактический распад Второй коалиции - в состоянии войны с Францией оставалась только Англия. В 1801 г. , в результате русско-французского сближения, готовился индийский поход войска Донского 1801. После дворцового переворота 11 марта 1801 года, приведшего к воцарению на российском престоле Александра I, планы похода были свернуты. Оставшаяся в одиночестве Англия, лишившись всех своих союзников на континенте, 25 марта 1802 года подписала с Францией Амьенский мир.
- 第二次反法同盟，1799年歐洲列強趁法軍大將拿破仑的军队被困埃及的时机，再次發起反法战争。這次神聖羅馬帝國聯同英國、土耳其、俄羅斯組成了第二次反法同盟。但同年底拿破仑隻身返國，發動霧月政變，任首席執政官，並取得法國軍政大權，成為法國第一執政。此後拿破仑親自指揮義大利方面軍，回頭對付反法各國，1800年6月14日拿破仑在馬倫哥之役大敗奧地利軍，帝國不得不與拿破仑議和，迫使第二次反法同盟解體。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
