| dbpprop:abstract
|
- Vsevolod Emilevich Meyerhold was a Russian director, actor and producer whose provocative experiments dealing with physical being and symbolism in an unconventional theatre setting made him one of the seminal forces in modern theatre.
- Wsewolod Emiljewitsch Meyerhold war ein russischer Regisseur und Schauspieler. Er war der Entwickler einer radikal antirealistischen Bühnenkunst und gilt als einer der bedeutendsten Theaterregisseure des 20. Jahrhunderts.
- Vsévolod Emílievich Meyerhold fue un director teatral, actor y teórico ruso. Meyerhold nació en una familia de orígenes alemanes. Estudió Derecho en la Universidad de Moscú, aunque no terminó sus estudios. Se convirtió al cristianismo ortodoxo cuando cumplió los 21 años. Comenzó su carrera dramática en la Escuela Dramática de Moscú guiado por Vladímir Nemiróvich-Dánchenko, cofundador del teatro de arte de Moscú, donde posteriormente Meyerhold trabajaría como actor. En 1902 abandonó el Teatro de Arte de Moscú y se comprometió con una serie de proyectos teatrales en los que tenía el papel tanto de director y productor como el de actor. Estos proyectos le sirvieron para experimentar y crear nuevos métodos de puesta en escena. Meyerhold fue un defensor ardiente del simbolismo en teatro, especialmente cuando trabajó como productor principal del drama Vera Kommisarzhévskaya en los años 1906 y 1907. Entre los años 1907 y 1917 continuó su búsqueda de innovaciones teatrales mientras trabajaba en los teatros imperiales de San Petesburgo. Además de presentar obras clásicas de una manera innovadora, llevó a escena el trabajo de autores contemporáneos polémicos como Fiódor Sologub, Zinaída Gíppius y Aleksandr Blok. Adaptó las tradiciones de la Comedia del Arte a la nueva realidad del teatro contemporáneo. En su libro Sobre teatro (1913) elaboró el concepto de teatro condicional. Con la llegada de la Revolución Rusa de 1917, Meyerhold se convirtió en uno los activistas más entusiastas del nuevo Teatro Soviético y se unió al Partido Bolchevique en 1918. Tuvo un alto puesto en el Consejo del Teatro Bolchevique y abrió su propio teatro, que hoy continúa llevando su nombre. Se enfrentó fieramente a los principios del academicismo teatral, que eran incapaces de adaptarse a la nueva realidad. En sus obras utilizó escenarios desnudos, objetos en lugar de decorados y la disposición intencional de movimientos. Meyerhold inspiró a artistas y directores de cine como Sergéi Eizenshtéin, que empleó en sus películas actores que trabajaban según la tradición del director teatral. Posteriormente se opusó al realismo socialista y en 1930, cuando Joseph Stalin atacó todo arte de vanguardia y experimentación, sus trabajos fueron considerados alienantes para el pueblo soviético. En 1938 se cerró su teatro y un año después Meyerhold fue encarcelado. Se le torturó salvajemente, se le obligó a confesar su desviacionismo político y a retractarse por ello ante un tribunal. El 2 de febrero de 1940 fue fusilado. En 1955, a la muerte de Stalin, fue rehabilitado y exonerado de todos los cargos. Algunas de las puestas en escena de Meyerhold son Misterio bufo (1918), de Mayakovski, El bosque (1924), de Aleksandr Ostrovski y El inspector general (1926), de Gógol. Video de actores ensayando los ejercicios biomecánicos de Meyerhold
- Vsevolod Emiljevitš Meyerhold oli venäläinen, myöhemmin neuvostoliittolainen näyttelijä, teatteriohjaaja ja -teoreetikko. Hänen isänsä oli saksalaissyntyinen viinatehtailija Keski-Venäjällä Penzan kaupungissa. Alun perin hänen nimensä oli Karl Wilhelm Kasimir Meierhold, mutta käännyttyään 21-vuotiaana ortodoksiseen uskoon hän otti nimekseen Vsevolod Emiljevitš Meyerhold.
- Vsevolod Emilevitch Meyerhold est né le 28 janvier 1874 à Penza en Russie. De famille allemande, il commence sa carrière avant la Révolution de 1915, d'abord à Moscou, puis à Saint-Pétersbourg. Il met en scène des spectacles de propagande dans des décors constructivistes. Il met au point une méthode révolutionnaire d'entraînement de l'acteur : la biomécanique. Il rejette ainsi la méthode psychologique de Stanislavski (dont il avait été l'élève au Théâtre d'Art de Moscou), en se focalisant sur une approche purement physique. En s'inspirant du théâtre japonais, de la danse, de la commedia dell'arte, et de la rythmique de Jacques-Dalcroze, il invente un jeu d'acteur totalement nouveau qui se veut une rupture totale avec le théâtre bourgeois. Il fait une tournée à Paris en 1930 et, à partir de 1935, au lieu de suivre les directives du régime et de revenir à un théâtre classique mêlant mélo et socialisme, il monte des pièces d'avant-garde entre constructivisme et futurisme. Cela lui vaut les foudres de Staline et finit par lui coûter la vie. «Je meurs en communiste», a-t-il pourtant pu dire. Comme le précise Béatrice Picon-Vallin dans un court mais riche entretien au Monde des Livres, : «Pour Meyerhold, si le public change, le théâtre est transformé. Et il l'a vraiment trouvé, ce public. Jusqu'en 1926-1927, il y a énormément de spectateurs populaires dans son théâtre de Moscou. Quand le régime lui reprochera de ne pas être compris par les travailleurs, il ira jouer dans les bassins ouvriers, et il prouvera que le public est le sien. » En 1939, il est arrêté, torturé, contraint d' « avouer » sa culpabilité — on l'accuse de trotskysme et d'espionnage — et exécuté en secret le 2 février 1940. Sa femme, entre-temps, est assassinée par des policiers. Il n'est réhabilité qu'en 1955, mais seulement d'un strict point de vue juridique. La réhabilitation esthétique prendra beaucoup plus de temps. On ne saura la vérité sur sa mort qu'en 1988, par une confirmation officielle à sa famille.
- Esordisce come attore nella compagnia del Teatro d'Arte di Mosca guidata da Kostantin Sergeevič Stanislavskij e Vladimir Nemirovič-Dančenko per poi passare alla regia nell’ambito di una propria formazione che fa il giro dei piccoli teatri della provincia russa. Nel 1905, già noto impresario teatrale decide di tornare a Mosca, al Teatro D'Arte, da Stanislavskij, il quale organizza una nuova compagnia diretta dallo stesso abile Mejerchol'd. Nasce così l'importante periodo del Teatro Studio di Mosca. Segue un breve rapporto con l'attrice russa Vera Fëdorovna Kommisarževskaja che gli affida la propria compagnia a San Pietroburgo; in questa città Mejerchol'd lavora stabilmente fino allo scoppio della rivoluzione bolscevica dividendosi tra i due teatri imperiali, Aleksandriskij e Teatro Mariinskij, in cui porta in scena spettacoli di prosa e di teatro musicale. Nel 1917 lascia i teatri imperiali e lavora nella sezione teatrale del Commissariato per l’Istruzione. La sua poetica ne è profondamente condizionata: nel 1921 fonda a Mosca un nuovo teatro, il Teatr RSFSR 1 ("Teatro Mejerchol'd" dal 1923), e qui rivisita in chiave rivoluzionaria molti classici del teatro russo ed europeo. A lui si devono la ricerca e le regole nel campo della biomeccanica dell'attore che condizioneranno il lavoro dell'attore per sempre. Negli anni trenta è sempre più nel mirino della critica ufficiale che lo accusa di trotskismo e di tendenze contrarie al realismo socialista e va incontro ai suoi anni più bui; la stampa lo attacca, i suoi spettacoli vengono vietati ed è sospeso l’avanzamento del suo progetto per la costruzione di un nuovo teatro. Arrestato e torturato, muore fucilato nel 1940 per mano del regime a cui aveva dedicato tutti i suoi sforzi di uomo di cultura.
- フセヴォロド・エミリエヴィッチ・メイエルホリド（Всеволод Эмильевич Мейерхольд、Vsevolod Emiľevich Mejerchoľd、 ドイツ語では カール・カジミール・テオドール・マイアーホルト、Karl Kasimir Theodor Meyerhold、ユリウス暦1874年1月28日（グレゴリオ暦2月9日） – 1940年2月2日頃）は、ロシアの演出家・俳優。ロシアおよび革命後のソビエトにおいて、挑戦的ともいえる不断の演劇革新運動を展開した。現代演劇における最高峰の一人である。 ヨシフ・スターリンの大粛清で犠牲となった。
- Vsevolod Emiljevitsj Meyerhold was een Russisch regisseur, acteur en producent. Meyerhold werd geboren in Penza als jongste kind in een groot gezin. Zijn vader was Russisch en zijn moeder was Duits. Zijn ouders waren rijk (welgesteld). Hij was een beroemd Russisch theaterleider en regisseur en hij debuteerde als acteur bij Stanislavski. In tegenstelling tot Stanislavski hield hij niet van het naturalisme. Maar meer van experimenteel theater. In 1906 en 1907 begon hij bij het theater van Stanislavski met zijn experimentele ideeën, maar geen van zijn toneel stukken werden opgevoerd, want Stanislavski haatte het werk van Meyerhold. Meyerhold was een groot fan van de Russische revolutie. Hij behoorde tot de intellectuele bovenlaag die de mens wilde hervormen. Alle burgerlijke gedachten moesten afgebroken worden en uit die puinhopen moesten nieuwe mensen opgebouwd worden die aan de basis zou staan van de communistische heilstaat. Meyerhold is tegen het naturalisme op het toneel want hij wil juist dat het publiek zich realiseert dat het niet echt is wat er op het toneel gebeurt. De spelers verplaatsen, als dat nodig is, zelf een trap of klappen een wand neer als onderdeel van hun spel. Verkleden is ook niet nodig. Alle acteurs hebben hetzelfde kostuum aan. Een belangrijk toneelstuk van Meyerhold heet ‘de bedrogen echt genoot. ’ Het decor bestaat uit een bouwwerk met trappen, verhogingen en bewegende katrollen en liften. Het decor kan zowel een huiskamer, een werkplaats of een straat zijn.
- Wsiewołod Emilewicz Meyerhold, Mejerchold - rosyjski reżyser, aktor teatralny, twórca nowatorskiego współczesnego teatru sowieckiego. Urodzony w Penzie jako syn właściciela fabryki wódek i kupca Emila Meyerholda, Niemca z okolic Dolnego Śląska, osiadłego w Rosji. Przyszedł na świat jako ósme z kolei dziecko, na chrzcie (w kościele ewangelickim obrządku luterańskiego) otrzymał imiona Karl Theodor Casimir. Do 1895 roku miał obywatelstwo niemieckie. W 1895 roku kończy II gimnazjum w Penzie. Rok wcześniej nie został dopuszczony do egzaminu dojrzałości. 24 czerwca przechodzi na prawosławie, przyjmuje obywatelstwo rosyjskie, przyjmuje imię Wsiewołod (wybrał je jako wyraz hołdu dla ulubionego wówczas przez siebie pisarza Wsiewołoda Garszina). Wstępuje na wydział prawa Uniwersystetu Moskiewskiego. W 1896 roku jako student uzyskuje od ministra oświecenia zezwolenie na zawarcie małżeństwa z Olgą Munt, póżniejszą aktorką. Wkrótce urodzi się córka Irina, pierwsza z trzech. Porzuca studia uniwersyteckie, zostaje przyjęty na drugi rok studiów w Szkole Muzyczno-Dramatycznej przy Moskiewskim Towarzystwie Filharmonicznym. Dyplom uzyska w 1898 roku (wyróżniony srebrnym medalem). Studiuje pod kierunkiem Niemirowicza-Danczenki, wraz z Olgą Knipper (późniejszą żoną Czechowa) i Iwanem Moskwinem. W 1898 roku zostaje przyjęty do organizowanego w tym czasie zespołu Teatru Artystycznego. W inauguracyjnym przedstawieniu „Cara Fiodora Ioannowicza“ A.K. Tołstoja gra Wasyla Szujskiego. W ciągu czterech lat pracy w tym teatrze zagra 18 ról, m. in. Księcia Aragońskiego w „Kupcu weneckim“, markiza Forlipopoli w „Oberżyście“ Goldoniego, Trieplewa w „Mewie“ Czechowa, Tejrezjasza w „Antygonie“ Sofoklesa, Iwana Groźnego w „Śmierci Iwana Groźnego“ A.K. Tołstoja (dublura roli Stanisławskiego), Tuzenbacha w „Trzech siostrach“ Czechowa, Piotra w „Mieszczanach“ Gorkiego. W 1902 odchodzi z zespołu Teatru Artystycznego, przyczyną jest prawdopodobnie konflikt z Niemirowiczem-Danczenką, nieuzasadnione pomówienie o gwizdanie w czsie premiery sztuki Niemirowicza-Danczenki i brak możliwości wyjaśnienia nieporozumień w rozmowie ze Stanisławskim, mistrzem Meyerholda, od czasu jego wstąpienia do Teatru Artystycznego. Organizuje trupę prowincjonalną pod nazwą Towarzystwo Nowego Dramatu, z siedzbą w Chersoniu, następnie w Tyflisie i Nikołajewie. Latem 1902 wyjeżdża do Włoch. Od paru lat jest zdany na własne siły. Wychowany w dostatku, musi teraz utrzymywać siebie, dom i rodzinę z własnej pracy. (Na przełomie roku 1897/1898 zbankrutowała firma penzeńska „Dom handlowy Emil Meyerhold i synowie“, nastąpiła licytacja majątku i ruchomości). W latach 1902-1903 kieruje zespołem Towarzystwa Nowego Dramatu. Przygotował w tym okresie ok. 170 premier, m. in. Czechowa, Gorkiego, Gribojedowa, Ostrowskiego, A.K. Tołstoja, Shakespeare’a, Ibsena, Strindberga, Hauptmanna, Wedekinda, Przybyszewskiego, Bałuckiego, Maeterlincka, Heijermansa, Schnitzlera, Sudermana. Reżyseruje wszystkie premiery, występuje jednocześnie jako aktor. W 1905 roku wiosną ma miejsce spotkanie w Moskwie ze Stanisławskim, otrzymuje propozycję kierowania filią Teatru Artystycznego, nazwaną Teatrem-Studio (tzw. Studio na Powarskiej), pod opieką Stanisławskiego i za jego pieniądze. W skład Teatru Studio wchodzi część aktorów Towarzystwa Nowego Dramatu oraz absolwenci kursów dramatycznych przy Teatrze Artystycznym. Do otwarcia teatru, przewidzianego na 10 października nie dochodzi z powodu wybuchu rewolucji 1905 roku. Praca studia oceniona na podstawie próby generalnej i przeglądu dotąd wykonanych prac – została przyjęta krytycznie. W 1906 roku wznawia działalność Towarzystwo Nowego Dramatu, w Tyflisie i Połtawie. Jednocześnie Wiera Komissarżewska przedstawia Meyerholdowi propozycję podjęcia pracy w jej teatrze w Petersburgu, na stanowisku głównego reżysera. Do czasu odejścia z teatru Komissarżewskiej (listopad 1907) przygotuje 13 premier; są to m. in. „Hedda Gabler“, „Nora“, „Komedia miłości“ Ibsena, „Cud świętego Antoniego“, „Pelleas i Melisanda“ Maeterlincka, „Buda jarmarczna“ Błoka, „Życie człowieka“ Andrejewa, „Przebudzenie wiosny“ Wedekinda, „Odwieczna baśń“ Przybyszewskiego. W 1907 roku przez Łódź, Sosnowiec i Katowice wyjeżdża w kwietniu wraz z Fiodorem Komissarżewskim do Berlina, gdzie ogląda przedstawienia Maxa Reinhardta w Kammerspiele oraz kabarety berlińskie. Formułuje program realizowanego przez siebie Teatru Umownego, zaczyna publikować artykuły teoretyczne, które za kilka lat zbierze w książce „O teatrze“ (1912), swojej jedynej wydanej za życia publikacji książkowej. Po dramatycznym zerwaniu z Komissarżewską znajduje się kolejny raz bez pracy. W 1908 roku otrzymuje od Telakowskiego, dyrektora petersburskich teatrów carskich, propozycję współpracy reżyserskiej z teatrami Aleksandryjskim i Maryjskim – od początku sezonu 1908/1909. Na początku roku organizuje znowu zespół objazdowy. Od 1 września rozpoczyna dziesięcioletni okres w teatrach carskich Petersburga, gdzie przygotowuje swoje najważniejsze przedstawienia okresu przedrewolucyjnego, dramatyczne i operowe, m. in. „Tristan i Izolda“ Wagnera, „Don Juan“ Moliera, „Borys Godunow“ Mussorgskiego, „Żywy trup“ Tołstoja, „Orfeusz“ Glucka, „Elektra“ R. Straussa, „Książę Niezłomny“ Calderona, „Pigmalion“ Shawa, „Maskarada“ Lermontowa, „Słowik“ Strawińskiego. Na jesieni rozpoczyna także bardzo żywą w następnych latach współpracę z kabaretami i nadscenkami, które w tym czasie organizują się w Rosji. Pracował m. in. w Teatrze Aktora, a od 1922 r. teatrze swojego imienia. Został wyróżniony tytułem Aktora Ludowego RFSRR. W swym teatrze zasłynął jako inscenizator Lasu Ostrowskiego, Rewizora Gogol, Krzyczcie Chiny Trietjakowa, Mandatu Erdmana, a szczególnie trzech sztuk – Misterium-buffo, Pluskwa, Łaźnia – Majakowskiego. Ponadto w swoim teatrze Meyerhold wystawił dziesiątki sztuk z klasycznego repertuaru rosyjskiego, dramaturgii światowej i współczesnej mu dramaturgii radzieckiej. Każda niemal inscenizacja Meyerholda była odkrywcza i nowatorska. Do ciekawszych (oprócz wymienionych) należały: Biada rozumowi Gribojedowa, Śmierć Tarełkina i Wesele Kreczyńskiego Suchowo-Kobylina, Jubileusz i Niedźwiedź, Jutrznie Verhaerena, Rogacz Wspaniały Crommelyncka, Dama Kameliowa Dumasa, Trust D. F. wg powieści Erenburga, Wystrzał Biezymieńskiego, Nauczyciel Bubus Fajki. Trudno mówić o szkole Meyerholda tak jak się mówi o systemie Stanisławskiego. Co prawda Meyerhold był twórcą dość nieokreślonego specjalnego systemu ćwiczeń dla aktora, tzw. "biomechaniki", jako podstawy teoretycznej własnego teatru, ale istota teatru Meyerholda polegała na tym, żeby burzyć wszelki system, również i własny. Jego główną zasadą było stałe poszukiwanie i stałe eksperymentowanie. "Teatr nie znosi zastoju i bezruchu – pisał Meyerhold – Teatr jako sztuka zawsze się spieszy, zna tylko współczesność". Dlatego każda niemal premiera Meyerholda burzyła coś z poprzedniej i wprowadzała nowe środki wyrazu, nową oryginalną interpretację starych klasycznych sztuk (np. Rewizora). Teatr Meyerholda szokował widzów, zmuszał ich do myślenia, pobudzał do dyskusji. Inscenizacje jego miały nieprzejednanych przeciwników i niemniej zagorzałych wielbicieli, rzadko kiedy jednak widzowie pozostawali obojętni. Był to teatr w swej strukturze i kształcie wewnętrznym niepodobny do innych, bez kurtyny i bez tradycyjnych dekoracji. Scenę wypełniała ruchoma, zmechanizowana konstrukcja. Przypominało to czasami bądź arenę cyrku, bądź zawiłą maszynerię, w myśl zasady Meyerholda, że teatr XX w. musi posiadać wysoki poziom techniczny. Dlatego Meyerhold pisał "... o konieczności ścisłej współpracy reżysera z inżynierem-architektem". Teatr Meyerholda mistrzowsko operował skrótem scenicznym, groteską i wszelkimi formami stylizacji teatralnej. Nie prawdopodobieństwo życiowe, lecz świadoma teatralizacja, wyjaskrawienie sytuacji i charakterów, odważne sięganie po najmocniejsze środki ekspresji scenicznej było żywiołem teatru Meyerholda. Inscenizator Lasu uważał, że "należy wykorzystywać wszystkie środki istniejące w innych sztukach i ich organicznym stopem oddziaływać na widownię". Toteż w swoich inscenizacjach szczodrze stosował efekty świetlne, plastyczne, ruch, pantomimę, elementy cyrku i kina. Meyerhold założył specjalną szkołę – Studio, aby kształcić swoich wychowanków. Reżyser stawiał na wielostronny rozwój swoich aktorów. Zajęcia obejmowały ćwiczenia biomechaniczne, a także wiele przedmiotów praktycznych, m. in. boks, szermierka, rytmika, gimnastyka, taniec klasyczny i nowoczesny, żonglerka, dykcja, śpiew. Nie zabrakło również zajęć teoretycznych: historii teatru, ekonomii i biologii. Aktor w jego teatrze miał o wiele trudniejsze zadanie niż w innych teatrach dramatycznych. Według słów samego reżysera "... splata się tu gra aktora dramatycznego i operowego, tancerza i ekwilibrysty, gimnastyka i clowna". Tą drogą Meyerhold wykształcił kadrę znakomitych aktorów o wszechstronnych uzdolnieniach, niespotykanych w innych teatrach. Meyerhold uważał, że teatr rewolucji, musi "wyjść na ulicę", powinien zerwać z kameralnością na scenie (z jej pudełkowatością) i na widowni. Grać należy dla dziesiątków tysięcy ludzi, by widz przeżywał "... w olbrzymim napięciu". Podczas przedstawienia, uważał Meyerhold, "... widownia powinna wziąć udział w jego dopracowaniu". Meyerhold dawał się ponosić własnym pasjom. Stąd zdarzało się w jego spektaklach, że użyte przezeń środki inscenizacyjne zaczynały "grać" niezależnie lub wbrew tekstowi sztuki. W gruncie rzeczy był to teatr o wielkim napięciu ideowym. Ze szczególną siłą te cechy rozwinęły się w inscenizacjach sztuk Majakowskiego. W czasach wielkiej czystki, po nagonce przeciwko teatrowi Meyerholda jako formalistycznemu i "wrogiemu proletariatowi" – w 1938 r. Meyerholda aresztowano, teatr zamknięto. Został rozstrzelany prawdopodobnie 2 lutego 1940 r. i pochowany w zbiorowej mogile. W 1956 r. został oficjalnie zrehabilitowany. Meyerhold był autorem szeregu prac o teatrze, o sztuce. W 1912 r. ukazał się zbiór jego artykułów O teatrze.
- Vsevolod Emilevich Meyerhold, (em russo Всеволод Эмильевич Мейерхольд) Penza, Russia 28 janeiro de 1874 - 2 de fevereiro de 1940. Nome artístico de Karl Kazimir Theodor Meyerhold, conhecido apenas por Meyerhold ou Meierhold, um grande ator de teatro e um dos mais importantes diretores e teóricos de teatro da primeira metade do século vinte. Fez parte do Teatro de Arte de Moscou Executado sumariamente pela ditadura stalinista, sob a acusação de trotskismo e formalismo. Os seus trabalhos artísticos e escritos estiveram banidos até 1955, quando foi reabilitado pela corte suprema da antiga URSS. Entre 1898 e 1902 participa do Teatro de Arte de Moscou, como um dos principais atores da companhia de Stanislavsky e Vladimir Nemirovich-Danchenko. Em 1905 dirige por um ano o Estudio de Teatro, um anexo do Teatro de Arte de Moscou (TAM), a convite do próprio Stanislavsky. Durante sua vida artística experimenta várias formas de teatro, sendo mais conhecido pelos exercícios de intepretaçao da sua biomecânica e por seu trabalho de experimentaçao teatral, influenciando os principais encenadores do século XX.
- Vsevolod Emilevici Meyerhold (născut Karl Kazimir Theodor Meyerhold) a fost un actor, teoretician şi director de teatru din Rusia.
- Файл:Alexander Y Golovin Portrait of Meyerhold. jpg А. Я. Головин. Портрет режиссёра В. Э. Мейерхольда Все́волод Эми́льевич Мейерхо́льд — русский режиссёр и актёр, народный артист Республики. Настоящее имя — Карл Казимир Теодор Майергольд (нем. Karl Kasimir Theodor Meyergold).
- Vsevolod Meyerhold,, född 9 februari 1874 i Penza, troligen avrättad 2 februari 1940 i Moskva, rysk skådespelare, teaterregissör och - teoretiker. Meyerhold hette ursprungligen Karl Wilhelm Kasimir Meierhold, men bytte till Vsevolod Emiljevitš Meyerhold vid 21 års ålder i samband med att han konverterade till den ryskortodoxa tron.
- Vsevolod Emilyeviç Meyerhold Rus yönetmen, oyuncu. Avant-garde tiyatro kuramcısı ve yaratıcısıdır. Meyerhold'ün yapımları son derece popüler olmakla kalmamış, adı tüm Sovyetler Birliği üzerinde ve batılı solcu aydın kesimlerde biliniyordu. Buna karşılık büyük terör yıllarında, Meyerhold ardında iz bırakmadan kaybolmuştu. Daha sonra ki 15 yıl boyunca Sovyet iktidarının şiddetli eleştirilerine maruz kalmıştır.
- 梅耶荷德（Vsevolod Emilevich Meyerhold，1874年2月10日－1940年2月2日），著名苏联戏剧导演，1940年被斯大林处决，苏共二十大后被平反。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
