| dbpedia-owl:abstract
|
- The Visigoths were one of two main branches of the Goths, the Ostrogoths being the other. Together these tribes were among the Germanic peoples who spread through the late Roman Empire during the Migration Period. The Romanized Visigoths first emerged as a distinct people during the 4th century, initially in the Balkans, where they participated in several wars with Rome. A Visigothic army under Alaric I eventually moved into Italy and famously sacked Rome in 410. Eventually the Visigoths were settled in southern Gaul as foederati of the Romans, the reasons for which is still a subject for debate among scholars. They soon fell out with their hosts and established their own kingdom with its capital at Toulouse. They slowly extended their authority into Hispania, displacing the Vandals and Alans. Their rule in Gaul was cut short at the Battle of Vouillé in 507 when they were defeated by the Franks under Clovis I. Thereafter the only territory north of the Pyrenees that the Visigoths held was Septimania, such that their kingdom became limited to Hispania. The province came to be dominated by the Visigothic small governing elite at the expense of the Byzantine province of Spania and the Suebic Kingdom of Galicia. In or around 589, the Visigoths, under Reccared I, formerly Arian Christians, converted to the Nicene faith as the ethnic distinction (ancestry, language, religion, tribal dress, etc. ) between the increasingly Romanized Visigoths and their Hispano-Roman subjects gradually disappeared. Liber Iudiciorum (completed in 654) abolished the old tradition of having different laws for Romans and for Visigoths, so that legal distinctions were no longer made between Romani and Gothi, coalescing them into Hispani. The century that followed was dominated by the Councils of Toledo and the episcopacy. Historical sources for the 7th century are relatively sparse. In 711 or 712 the Visigoths, including their king and many of their leading men, were killed in the Battle of Guadalete by a force of invading Arabs and Berbers. The kingdom quickly collapsed in the aftermath, a phenomenon which has led to much debate among scholars concerning its causes. Gothic identity survived the fall of the kingdom, however, especially in the Kingdom of Asturias and the Marca Hispanica. Of what remains of the Visigoths in Spain and Portugal there are several churches and an increasing number of archaeological finds, but most notably a large number of Spanish, Portuguese, and other Romance language given names and surnames. The Visigoths were the only people to found new cities in western Europe after the fall of the Roman Empire and before the rise of the Carolingians. Until the Late Middle Ages, the greatest Visigothic legacy, which is no longer in use, was their law code, the Liber iudiciorum, which formed most notably the basis for court procedure in most of Christian Iberia for centuries after their kingdom's demise.
- Los visigodos (gótico por 'godos ilustres', más tarde denominados «godos del oeste» —en alemán Westgoten o Wisigoten o Terwingen—, en comparación con los ostrogodos, gótico por 'godos egregios', más tarde denominados «godos del este» — en alemán Greutungen u Ostrogoten u Ostgoten) fueron un pueblo germánico que penetró en el Imperio romano tardío. Los visigodos fueron la rama occidental de los pueblos godos. Después de la caída del Imperio romano occidental, los visigodos tuvieron un papel importante en Europa durante los 250 años que siguieron. Los godos, aprovechando la pasividad de los emperadores romanos con respecto a Germania, se establecieron allí, hasta que a principios del siglo III se instalaron a orillas del mar Negro, en la zona de Crimea, de donde fueron expulsados por los hunos en 376. Para entonces los godos se habían desgajado en dos grupos: visigodos y ostrogodos. El pueblo de los godos fue nombrado ya por Tácito, que los llamó gotones. Entonces habitaban el norte de Germania, en tierras que antes poblaron boyos, getas y escitas. Ampliaron sus territorios e incorporaron a otros grupos vecinos (de origen germano y sármata) y dominaron del Theiß o Tisza al Don y del Ponto al Báltico.
- Tiedosto:Visigoth migrations. jpg Visigoottien kulkureitti. Visigootit eli länsigootit olivat pohjoisesta tullut germaanikansa, joka vuonna 375 lähti asuinsijoiltaan Tonavan yli Balkanille ja sieltä Kreikan kautta Alarikin johdolla Italiaan. He ryöstivät Rooman vuonna 410. Keisari Honorius veti legioonat pois Reiniltä ja Britanniasta. Alarikin kuoltua länsigootit muodostivat valtakunnan Ranskaan vuonna 415 ja liittivät siihen suuren osan Espanjaa. Vuonna 507 frankit valtasivat valtakunnasta pohjoispuolen ja vuonna 711 arabit tuhosivat sen lopullisesti. Roomalainen historioitsija Cassiodorus kirjoitti goottien historian noin vuonna 550. Visigootit käyttivät itsestään tuolloin nimeä vesi. Cassiodorus tulkitsi Ostrogootit itägooteiksi ja vesi-nimestä tuli visigootit eli länsigootit. Koska ostrogootit tällöin asustivat Italiassa ja visigootit nykyisessä Espanjassa, nimet jäivät käyttöön. Nykyisin yritetään kuitenkin välttää näitä vääriksi tulkittuja nimiä.
- I Visigoti, popolo di origine germanica, appartenente alla tribù dei Goti, furono tra quei popoli barbari, che, con le loro migrazioni, contribuirono alla crisi e alla caduta dell'Impero romano. Dopo la fine dell'Impero Romano d'Occidente nel 476 (data canonica), i Visigoti giocarono un ruolo molto importante nello scacchiere europeo per altri due secoli e mezzo. Il nome Visigoti gli fu dato da Cassiodoro e letteralmente vuol dire "Goti nobili" ("Wisi" in gotico vuol dire "degni" o "nobili"); furono comunque anche citati come Goti dell’Ovest (dal tedesco "Westgoten"), mentre i Goti che si erano stanziati tra le foci dei fiumi Don e Dnepr furono detti Ostrogoti (Goti dell’Est, dal tedesco "Ostgoten").
- ファイル:Visigoth migrations. jpg 西ゴート族の移動 西ゴート族（Visigoth）は、ゲルマン人の一派である。 スウェーデンから南下したゴート族はドニエプル川の両岸に分かれて居住したが、その西側カルパチア山麓に居を構えたことから西ゴート族と呼ばれる。しかしその地域は土地が痩せていて定住に適さなかったため、比較的早い時期からローマ帝国領内に、主に傭兵として移り住んだ。ローマ東部の皇帝ヴァレンス帝やテオドシウス1世はゴート族に理解的で、彼らの領内への移住を認めた。 375年にフン族の圧迫により大規模な移住が始まる。アリウス派キリスト教を受け入れたのもこのころと見られている。5世紀初頭に新たな指導者となったアラリック1世は一族を引き連れてイタリア半島に侵入したが、説得に応じガリアへと撤退した。418年にはローマ帝国との契約のもと南アキタニアのトゥールーズを中心に西ゴート王国を建て、フン族やイベリア半島に侵入していたゲルマン諸族と戦った。また時としてローマ帝国との同盟を破り争うこともあった。
- De Visigoten waren een belangrijk (Oost-) Germaans volk ten tijde van, en vlak na, het Romeinse Rijk. Vanaf 270 na Chr. begonnen de klassieke geschiedschrijvers onderscheid te maken tussen twee Gotische stammen. De Visigoten worden ook wel Westgoten genoemd ter onderscheiding van de Ostrogoten of Oostgoten. Deze benaming is echter omstreden. Vermoedelijk zijn de benamingen ontstaan op basis van de verschillende gebieden waarin de Goten zich hadden gevestigd. Een alternatieve betekenis die aan de benaming Visigoten wordt gegeven, is "dappere Goten" of "valante Goten", terwijl ook de betekenis "wijze Goten" is gesuggereerd. Dit zou ook meer in overeenstemming zijn met het geloof van de Goten dat 'west', de plaats waar de zon ondergaat, de bode van de dood is en dus niet iets wat men als zijn eigen naam zal aannemen. 'Oost' in dat geval, de plaats waar de zon opkomt, is het symbool van leven en dus wel geschikt als naam. De Visigoten die zich westelijk van de Dnjepr in het gebied van de Karpaten hadden gevestigd, verlieten deze woongebieden nog voor de inval van de Hunnen en trokken verder naar het westen. In 378 kwamen de Visigoten die in de Balkan leefden, in opstand tegen het Romeinse gezag. Bij de slag bij Adrianopel versloegen zij het Romeinse leger, waarbij de Romeinse keizer Valens de dood vond. In 410 plunderden de Visigoten onder leiding van Alarik I Rome. Na de val van het West-Romeinse Rijk bleven de Visigoten gedurende 250 jaar een belangrijke rol spelen in de Europese geschiedenis.
- Vestgoterne, også kalt Visigoterne, var en av de to hovedstammene av goterne; den andre var østgoterne. Begge disse stammene var blant de germanske folkene som brakte uro i Romerriket under folkevandringstiden. Etter Romerrikets sammenbrudd spilte vestgoterne en viktig rolle i vesteuropeisk historie gjennom enda to og et halvt århundre. Den spanske kongen kan til og med i dag regne sin avstamning fra vestgoterne.
- Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm.
- Os visigodos foram um de dois ramos em que se dividiram os godos, um povo germânico originário do leste europeu, sendo o outro os ostrogodos. Ambos pontuaram entre os bárbaros que penetraram o Império Romano tardio no período das migrações. Após a queda do Império Romano do Ocidente, os visigodos tiveram um papel importante na Europa nos 250 anos que se seguiram, particularmente na península Ibérica, onde substituíram o domínio romano na Hispânia, reinando de 418 até 711, data da invasão muçulmana, que substituiria o reino visigodo pelo Al-Andaluz Alguns autores defendem a origem do nome "visigodo" na palavra Visi ou Wesa ("bom") e do nome Ostro, de astra (resplandescente). Mas a opinião mais consagrada considera a origem da palavra na denominação de "godos do oeste", do alemão "Westgoten", "Wisigoten" ou "Terwingen", por comparação com os ostrogodos ou "godos do leste" — em alemão "Greutungen", "Ostrogoten" ou "Ostgoten" Os vestígios visigóticos em Portugal e Espanha incluem várias igrejas e descobertas arqueológicas crescentes, mas destaca-se também a notável quantidade de nomes próprios e apelidos que deixaram nestas e noutras línguas românicas. Os visigodos foram o único povo a fundar cidades na Europa ocidental após a queda do Império Romano e antes do pontuar dos carolíngios. Contudo o maior legado dos visigodos foi o Direito visigótico, com o Liber iudiciorum, código legal que formou a base da legislação usada na generalidade da Ibéria cristã medieval durante séculos após o seu reinado, até ao século XV, já no fim da Idade Média.
- Вестго́ты — германское племя, представлявшее собой одну из двух главных ветвей племенного союза готов (второй ветвью были остготы). С 370 г. участвовали в Великом переселении народов. После падения Западной Римской империи играли ключевую роль в западноевропейской истории. Вестготы считаются одними из предков современных испанцев и португальцев.
- Visigoter, ibland även Västgoter, är ett av de två gotiska folk som första gången nämns år 291. De kallades då tervingi (skogsbor) och betecknades som en utbrytargrupp, medan de övriga, ostrogoterna, inte nämns vid namn förrän omkring 100 år senare. Den omkring 390 skrivna Notitia dignitatum kallar visigoterna för Vesi, vilket är deras självbenämning och betyder "de goda" eller "de ädla". Det var först Cassiodorus som lade till efterleden och började kalla dem visigoter, med vilket han menade "västgoter". Han hittade sannolikt helt enkelt på ett namn som likt ostrogoternas kunde ange ett väderstreck.
- 西哥特人（Visigoth）也譯作西哥德人，是东日耳曼部落的两个主要分支之一，另一个分支是东哥特人。在民族大迁移时期，是摧毁罗马帝国的众多蛮族中的一个。公元4世纪西哥特人兴起于巴尔干地区，后加入对罗马帝国的战争。410年在首领阿拉里克率领下攻陷并洗劫罗马。 西哥特人后定居于高卢南部，成为罗马帝国的盟友。随后建立西哥特王国，统治法国南部和伊比利亚半岛，公元589年，皈依基督教。
- Fichier:Visigoth migrations. jpg Migrations Les Wisigoths («Goths sages» ou «Goths de l'ouest») ou Tervinges («peuple de la forêt») (en allemand et néerlandais Westgoten, «Goths de l'ouest») étaient un peuple germanique issu des Goths. Les Wisigoths sont ceux qui, migrant depuis la région de la mer Noire, s'installèrent vers 270-275 dans la province romaine abandonnée de Dacie, au sein de l'Empire romain, et qui migrèrent à nouveau vers l'ouest dès 376 et vécurent au sein de l'Empire romain d'Occident. Les Ostrogoths, eux, étaient issus des Goths qui restèrent dans la région de la mer Noire; les Ostrogoths eux aussi migrèrent vers l'ouest, mais bien plus tard que les Wisigoths. Wisigoths et Ostrogoths sont classés dans la branche ostique des peuples germaniques. Après la chute de l'Empire romain d'Occident, les Wisigoths ont continué pendant près de 250 ans à jouer un rôle important en Europe occidentale. C'est peut-être le peuple barbare le plus prestigieux d'Europe, tant par sa longue histoire et ses origines mythiques, que par les traces qu'il laissa longtemps dans les esprits. Alors qu'ils occupaient l'ancienne province romaine de Dacie depuis la fin du Modèle:IIIe siècle, les Wisigoths ont adopté peu à peu l'arianisme, à partir de l'année 341, c'est-à-dire une "hérésie" du christianisme qui affirme que Jésus-Christ n'est pas Dieu, mais un être distinct créé directement par ce dernier. Cette croyance est en opposition avec "l'orthodoxie" chrétienne qui sera majoritaire dans l'empire romain quand les Wisigoths s'y installeront. Les Wisigoths sont restés fidèles à l'hérésie arienne officiellement jusqu'en 589, lorsque le roi choisit de se convertir publiquement, faisant ainsi joindre officiellement l'Église catholique au royaume wisigothique d'Espagne. Toutefois, après cette date, un parti arien demeura fort actif et influent, notamment dans la noblesse. Il en sera encore question au début du Modèle:VIIIe siècle dans les derniers jours du royaume.
|
| rdfs:comment
|
- ファイル:Visigoth migrations. jpg 西ゴート族の移動 西ゴート族（Visigoth）は、ゲルマン人の一派である。 スウェーデンから南下したゴート族はドニエプル川の両岸に分かれて居住したが、その西側カルパチア山麓に居を構えたことから西ゴート族と呼ばれる。しかしその地域は土地が痩せていて定住に適さなかったため、比較的早い時期からローマ帝国領内に、主に傭兵として移り住んだ。ローマ東部の皇帝ヴァレンス帝やテオドシウス1世はゴート族に理解的で、彼らの領内への移住を認めた。 375年にフン族の圧迫により大規模な移住が始まる。アリウス派キリスト教を受け入れたのもこのころと見られている。5世紀初頭に新たな指導者となったアラリック1世は一族を引き連れてイタリア半島に侵入したが、説得に応じガリアへと撤退した。418年にはローマ帝国との契約のもと南アキタニアのトゥールーズを中心に西ゴート王国を建て、フン族やイベリア半島に侵入していたゲルマン諸族と戦った。また時としてローマ帝国との同盟を破り争うこともあった。
- Vestgoterne, også kalt Visigoterne, var en av de to hovedstammene av goterne; den andre var østgoterne. Begge disse stammene var blant de germanske folkene som brakte uro i Romerriket under folkevandringstiden. Etter Romerrikets sammenbrudd spilte vestgoterne en viktig rolle i vesteuropeisk historie gjennom enda to og et halvt århundre. Den spanske kongen kan til og med i dag regne sin avstamning fra vestgoterne.
- Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm.
- Вестго́ты — германское племя, представлявшее собой одну из двух главных ветвей племенного союза готов (второй ветвью были остготы). С 370 г. участвовали в Великом переселении народов. После падения Западной Римской империи играли ключевую роль в западноевропейской истории. Вестготы считаются одними из предков современных испанцев и португальцев.
- 西哥特人（Visigoth）也譯作西哥德人，是东日耳曼部落的两个主要分支之一，另一个分支是东哥特人。在民族大迁移时期，是摧毁罗马帝国的众多蛮族中的一个。公元4世纪西哥特人兴起于巴尔干地区，后加入对罗马帝国的战争。410年在首领阿拉里克率领下攻陷并洗劫罗马。 西哥特人后定居于高卢南部，成为罗马帝国的盟友。随后建立西哥特王国，统治法国南部和伊比利亚半岛，公元589年，皈依基督教。
- The Visigoths were one of two main branches of the Goths, the Ostrogoths being the other. Together these tribes were among the Germanic peoples who spread through the late Roman Empire during the Migration Period. The Romanized Visigoths first emerged as a distinct people during the 4th century, initially in the Balkans, where they participated in several wars with Rome. A Visigothic army under Alaric I eventually moved into Italy and famously sacked Rome in 410.
- Los visigodos (gótico por 'godos ilustres', más tarde denominados «godos del oeste» —en alemán Westgoten o Wisigoten o Terwingen—, en comparación con los ostrogodos, gótico por 'godos egregios', más tarde denominados «godos del este» — en alemán Greutungen u Ostrogoten u Ostgoten) fueron un pueblo germánico que penetró en el Imperio romano tardío. Los visigodos fueron la rama occidental de los pueblos godos.
- Tiedosto:Visigoth migrations. jpg Visigoottien kulkureitti. Visigootit eli länsigootit olivat pohjoisesta tullut germaanikansa, joka vuonna 375 lähti asuinsijoiltaan Tonavan yli Balkanille ja sieltä Kreikan kautta Alarikin johdolla Italiaan. He ryöstivät Rooman vuonna 410. Keisari Honorius veti legioonat pois Reiniltä ja Britanniasta. Alarikin kuoltua länsigootit muodostivat valtakunnan Ranskaan vuonna 415 ja liittivät siihen suuren osan Espanjaa.
- I Visigoti, popolo di origine germanica, appartenente alla tribù dei Goti, furono tra quei popoli barbari, che, con le loro migrazioni, contribuirono alla crisi e alla caduta dell'Impero romano. Dopo la fine dell'Impero Romano d'Occidente nel 476 (data canonica), i Visigoti giocarono un ruolo molto importante nello scacchiere europeo per altri due secoli e mezzo.
- De Visigoten waren een belangrijk (Oost-) Germaans volk ten tijde van, en vlak na, het Romeinse Rijk. Vanaf 270 na Chr. begonnen de klassieke geschiedschrijvers onderscheid te maken tussen twee Gotische stammen. De Visigoten worden ook wel Westgoten genoemd ter onderscheiding van de Ostrogoten of Oostgoten. Deze benaming is echter omstreden. Vermoedelijk zijn de benamingen ontstaan op basis van de verschillende gebieden waarin de Goten zich hadden gevestigd.
- Os visigodos foram um de dois ramos em que se dividiram os godos, um povo germânico originário do leste europeu, sendo o outro os ostrogodos. Ambos pontuaram entre os bárbaros que penetraram o Império Romano tardio no período das migrações.
- Visigoter, ibland även Västgoter, är ett av de två gotiska folk som första gången nämns år 291. De kallades då tervingi (skogsbor) och betecknades som en utbrytargrupp, medan de övriga, ostrogoterna, inte nämns vid namn förrän omkring 100 år senare. Den omkring 390 skrivna Notitia dignitatum kallar visigoterna för Vesi, vilket är deras självbenämning och betyder "de goda" eller "de ädla".
- Fichier:Visigoth migrations. jpg Migrations Les Wisigoths («Goths sages» ou «Goths de l'ouest») ou Tervinges («peuple de la forêt») (en allemand et néerlandais Westgoten, «Goths de l'ouest») étaient un peuple germanique issu des Goths.
|
