| dbpprop:abstract
|
- The viola is a bowed string instrument. It is the middle voice of the violin family, between the violin and the cello. The casual observer may mistake the viola for the violin because of their similarity in size, closeness in pitch range (the viola is a perfect fifth below the violin), and nearly identical playing position. However, the viola's timbre sets it apart: its rich, dark-toned sonority is more full-bodied than the violin's. The viola's mellow voice being frequently used for playing inner harmonies, it does not enjoy the wide solo repertoire or fame of the violin. The name of the instrument is properly pronounced /vɪˈoʊlə/ vee--lə, but often incorrectly pronounced "vye-oh-la" pronounced /vaɪˈoʊlə/ as the word "violet" is spoken.
- Die Bratsche (oder Viola) ist ein Streichinstrument, das, wenn auch leicht anders mensuriert, im Wesentlichen eine größere, tiefer klingende Bauform der Violine ist. Sie stellt das Alt-Instrument der Violinfamilie dar. Das Wort Bratsche leitet sich vom italienischen Viola da braccio (daher der Name Armgeige) ab, was die Spielhaltung im Gegensatz zur Viola da gamba (Bein-Viola) bezeichnet.
- La viola és un instrument de corda. Prové de l'anomenada Viola da Braccio (de braç) en oposició a la Viola da gamba (de cama) i Viola de mà. Instrument de corda fregada, ocupa el paper de contralt del quartet vocal. Té quatre cordes afinades per quintes: do 2, sol 3, re 4 i la 4. Està per tant afinada una quinta per sota del violí i una octava per sobre del violoncel. A diferència del violí, no té una mida estàndard i la seva llargada oscil·la entre els 38 i els 44 centímetres, tot i que tradicionalment aquesta mesura s'indica en polzades (entre 15 i 17 en instruments per a adults). Els materials i la forma de l'instrument són iguals als del violí, però les seves dimensions són més grans. La tècnica d'arc, de mà esquerra i de suport de l'instrument també són les mateixes que les del violí, si bé adaptant les relacions de pes i velocitat d'arc, així com el tipus de vibrat a la tessitura més greu de l'instrument. Això fa que hi hagi una llarga tradició -avui potser menys que en temps passats- d'instrumentistes que tocaven ambdós instruments. La música de viola està escrita en clau de do en tercera per als registres greu i mig de l'instrument, i en clau de sol per als registres aguts.
- Viola je strunný smyčcový nástroj se čtyřmi strunami laděnými v čistých kvintách: c, g, d¹, a¹. V orchestru a smyčcových souborech slouží jako střední altový hlas, přičemž vyšší hlasy hrají housle a nižší violoncella a kontrabasy.
- La viola es un instrumento musical de cuerda, similar en cuanto a materiales y construcción al violín pero de mayor tamaño y proporciones más variables. Su sonoridad se sitúa entre las agudas notas del violín y el grave sonido del violonchelo y el contrabajo. Es considerada como el Contralto o el Tenor Dramático de la familia de las cuerdas. Las cuerdas de la viola están afinadas en quintas (o sea que entre una cuerda y la siguiente existe un intervalo de quinta): do, sol, re, la. Al intérprete se le llama «viola» o «violista» (esta última palabra no está registrada en el Diccionario de la Real Academia pero sí aparece en diccionarios de uso).
- Alttoviulu kuuluu jousisoittimiin, tarkemmin viuluperheeseen. Alun perin viola oli nimitys joukolle jousisoittimia, joita alettiin valmistaa keskiajalla. Rakenteeltaan alttoviulu on samanlainen viulun kanssa, lukuun ottamatta kokoeroa ja toisenlaista viritystä. Kuten viulu, myös alttoviulu viritetään kvinteittäin (c-g-d1-a1). Alttoviulun ääniala on c-c3 ja musiikkia nuotinnettaessa käytetään c-avainta (ns. alttoavain), joskin toiseen oktaaviin mentäessä (c2-) nuotinnuksessa aletaan vaihtelevasti käyttää g-avainta. Toisin kuin viulu, alttoviulu ei ole barokin jälkeen nauttinut kovinkaan suurta sooloinstrumentin suosiota. Osiltaan tämä johtuu siitä, että alttoviulu on viuluperheen alttosoitin, ja usein sillä soitetaan juuri harmonioiden väliääniä. Myös kokonsa vuoksi alttoviulu hiukan häviää soinnissaan viulun ja sellon loistokkuudelle, sillä viulua matalampi ääniala vaatisi suuremman kaikukopan akustisista syistä. Alkuaikoina rakennettiin kooltaan tarpeeksi suuria alttoviuluja, mutta näitä ei juuri kukaan pystynyt soittamaan, koska soittimen on mahduttava leuan ja käden väliin (mensuuriltaan 42 kokoista soitinta soittavan tulisi olla väh. 195 cm). Kuitenkin alttoviululla on mittasuhteidensa ansiosta aivan omanlaisensa uniikki persoonallisuutensa, sen sointi on tumma, kaunis, himmeä ja intohimoinen.
- L'alto fait partie de la famille des instruments à cordes frottées. Il est très semblable au violon, mais il est plus grand, plus épais, et plus grave. Sa gamme de fréquences fondamentales va approximativement de 128 Hz à 1 280 Hz. Dans un quatuor à cordes, l'alto tient la même place que le ténor dans un ensemble vocal. Son répertoire est vaste, de la fin de la Renaissance à nos jours. Les œuvres majeures pour cet instrument datent du XVIII siècle, avec le concerto de Georg Philipp Telemann, la Symphonie concertante pour violon et alto de Wolfgang Amadeus Mozart et les œuvres de Stamitz, Hoffmeister et Rolla. Au XX siècle, beaucoup de compositeurs ont écrit un concerto pour alto dont Béla Bartók, Paul Hindemith et William Walton L'alto est bien sûr présent dans tout le répertoire d'orchestre et surtout en musique de chambre, avec le quatuor à cordes.
- A brácsa vagy más néven mélyhegedű egy hangszer négy, kvint távolságra hangolt húrral. A vonós hangszerek csoportjának tagja, a hegedű család része. Húrjai egy kvinttel vannak lejjebb a hegedűhöz, illetve egy oktávval feljebb a csellóhoz képest. Ebbe a csoportba tartozik még a nagybőgő. A legmélyebb húr (ami tulajdonképpen a brácsán elérhető legmélyebb hang) a kis C-, ezt követi a kis G-, egyvonalas D- és egyvonalas A-húr. A brácsakották általában altkulcsban íródnak, amit szoktak egyszerűen brácsakulcsnak is nevezni. Az altkulcs a C-kulcsok családjába tartozik. A magasabb hangokhoz szoktak még violinkulcsot használni, extrém esetekben a brácsakották basszuskulcsban is íródhatnak. A hangszer a hegedűnél valamivel nagyobb méretű, de vele teljesen azonos tartású, emiatt nehézkesebb és fárasztóbb játék jellemzi (nagyobb távolságok a balkéz ujjai közt, a hangszer és a vonó is nehezebb stb. ) A hangja a mélyebb tartományban a legerőteljesebb, középen lágy és könnyen alkalmazkodó hangszíne van, míg magasabb hangjait fojtott színezet jellemzi. Emiatt a barokk és a klasszicista korban jobbára csak kísérő szólamokat játszott, a romantikusok, ill. a 20. és 21. század szerzői azonban már szólóhangszerként is alkalmazták.
- La viola è uno strumento appartenente alla famiglia degli archi e discende dalla viola da braccio medioevale, che si suonava appoggiata sulla spalla, allo stesso modo del violino. Si distingue da quest'ultimo per le dimensioni (è circa 1/7 più grande), per l'estensione (è accordata una quinta sotto) e per il timbro (molto più profondo e meno brillante). La tecnica della mano sinistra e dell'arco sono le stesse del violino e la chiave di lettura è quella di contralto. Le viole di piccole dimensioni (da 38 a 40 cm) hanno una voce magra e nasale, quelle grandi (da 40 a 44) un timbro caldo e rotondo.
- ヴィオラまたはビオラ は、西洋音楽で使われるヴァイオリン族の弦楽器のひとつである。長い間独奏楽器としてはほとんど無視された存在であったが、近代以降では独奏曲も数多く作られるようになってきている。合奏や重奏の中では中音部を受け持つ。略号は「Va」または「Vla」。 フランス語ではアルト (alto)、すなわち、声域のアルトと同一の言葉で呼ばれている。ドイツ語名のブラッチェ(Bratsche)はヴァイオリン族の総称であるヴィオラ・ダ・ブラッチョ(viola da braccio)に由来する。 英語では、第2音節にアクセントを置き「ヴィオウラ」と読む。スミレと同じ綴りだが、スミレの意味では第1音節にアクセントを置き「ヴァイオラ」と読むことが多いのに対し、楽器の意味ではそうは読まない。
- De altviool is een gestreken snaarinstrument en is het oudste lid van de vioolfamilie, waartoe ook de viool en de cello behoren.
- Bratsj eller altviolin som den også kalles, er et strykeinstrument. Instrumentet ligner på en fiolin, men er noe større, og klangen er dypere. Samtidig er den ikke like dyp som en cello. Strengene på en bratsj er stemt i c, g, d og a. Instrumentets navn på engelsk og italiensk er viola, på fransk alto, og på tysk Bratsche. Navnet bratsj er avledet fra det fullstendige italienske navnet, som er Viola da braccio (arm-viola), etter hvordan instrumentet holdes i kontrast til Viola da gamba (bein-viola). Bratsjens klang er dypere og mykere enn en fiolins klang. Dette er på grunn av de akustiske forholdene mellom strengenes grunntone og bratsjens klangkropp. Hvis en bratsj skulle hatt den samme klangen som en fiolin, måtte den ha vært over dobbelt så stor som fiolinen, men da ville den vært uspillbar siden ingen mennesker har så lange armer. Instrumentmakere eksperimenter til stadighet med utformingen av bratsjen, noe som gir bratsjister store valgmuligheter når de skal finne et nytt instrument. Mange bratsjister har fortid som fiolinister, og på grunn av instrumentenes beslektede utforming, er ikke spranget alt for stort. På grunn av bratsjens størrelse, bruker man ofte modifiserte fioliner når små barn skal prøve instrumentet. I tillegg til å være et viktig instrument i symfoniorkestere er det også et vanlig instrument i ungarsk og rumensk folkemusikk. Men i disse landene har bratsj vært mest vanlig med tre strenger. Disse ble stemt i G, D og A. Blant kjente komponister har særlig Wolfgang Amadeus Mozart, Johannes Brahms, Hector Berlioz og Antonín Dvořák bidratt til å gjøre bratsj til et viktig instrument.
- Altówka – muzyczny instrument strunowy z grupy chordofonów smyczkowych. Altówka jest nieco większa od skrzypiec, ma niższy, głębszy i łagodniejszy ton. Większa od skrzypiec, ale na tyle niewielka, by można grać na niej jak na skrzypcach opierając na ramieniu. Składa się z podłużnego pudła rezonansowego z dwoma otworami w kształcie stylizowanej litery f, gryfu z bezprogową podstrunnicą, zakończonego główką w charakterystycznym kształcie ślimaka. Struny, podparte na mostku, napinane są za pomocą klinowych naciągów (kołków). Struny altówki, niegdyś wykonywane z preparowanych jelit zwierzęcych dziś niemal wyłącznie wykonywane są ze stali lub tworzyw sztucznych z cienką stalową owijką. Standardowe długości pudeł rezonansowych altówek wynoszą 16" (40,6 cm), 15 1/2" (39,4 cm), (41 cm), (42cm), (43 cm) Instrument ma cztery struny normalnie strojone w kwintach do następujących dźwięków (począwszy od najniżej strojonej) - c (132,8Hz), g (198Hz), d (295,7Hz), a (442Hz) i obejmuje zakres dźwięków od c do a³. Notacja zazwyczaj w kluczu altowym należącym do grupy kluczy C, wyższe partie często zapisuje się w kluczu wiolinowym z grupy kluczy G. Technika gry na altówce jest taka sama jak na skrzypcach, altowiolista gra z nieco większym oparciem. Smyczek jest nieco dłuższy i nieco cięższy niż w skrzypcach. Altówka powstała wraz z skrzypcami w okresie baroku i była używana jako instrument akompaniujący skrzypcom, grający zwykle w rejestrach środkowych, pogłębiając przestrzeń muzyczną. Dopiero współcześnie, wraz z rozwojem sztuki instrumentacji zaczęto traktować altówkę jako samodzielny instrument nadając mu ważniejszą rolę w orkiestrze symfonicznej. Zaczęto też komponować utwory solowe na altówkę. Do najbardziej znanych kompozytorów, którzy pisali na ten instrument należą: Georg Philipp Telemann Johann Sebastian Bach Georg Friedrich Händel Carl Ditters von Dittersdorf Karl Stamitz Franz Anton Hoffmeister Johann Baptist Vanhal Wolfgang Amadeusz Mozart Alessandro Rolla Niccolo Paganini Carl Maria von Weber Mikhail Glinka Johannes Brahms Robert Schumann Hector Berlioz Max Reger Max Bruch Bela Bartok Ralph Vaughan Williams York Bowen Arthur Honegger Arnold Bax George Enescu Ernst Bloch Dymitr Szostakowicz William Walton Paul Hindemith Benjamin Britten Grażyna Bacewicz Herbert Howells Tadeusz Baird Alfred Schnittke Krzysztof Penderecki Sofia Gubaidulina Znane kompozycje na altówkę: Koncerty Koncert G-dur - Georg Philipp Telemann Koncert h-moll - Georg Friedrich Händel Koncert c-moll - Johann Christian Bach Koncert C-dur - Joseph Schubert Koncert D-dur - Franz Anton Hoffmeister Koncert D-dur - Carl Stamitz Koncert C-dur - Johann Baptist Vanhal Koncert D-dur - Ignaz Pleyel Koncert F-dur - Alessandro Rolla Koncert c-moll - York Bowen Konzertstück Op. 12 - George Enescu Koncert a-moll - William Walton Koncert na altówkę - Béla Bartók Koncert na altówkę - Grażyna Bacewicz Koncert na altówkę - Krzysztof Penderecki Koncert na altówkę - Alfred Schnittke Koncert na altówkę - Sofia Gubaidulina Koncert-Elegia - Hikaru Hayashi Sonaty Sonata Es-dur - Johann Nepomuk Hummel Sonata d-moll - Michaił Glinka Sonata c-moll - Luigi Boccherini Sonata Per La Grand' Viola - Niccolo Paganini Sonata f-moll - Johannes Brahms Sonata C-dur - Dymitr Szostakowicz Sonata na altówkę - Arthur Honegger Sonata na altówkę - Nikolai Andreyevich Roslavets Sonata Fantastyczna na altówkę i harfę - Arnold Bax Etiudy, kaprysy 12 Etiud - Franz Anton Hoffmeister 41 Kaprysów Op. 22 - Bartolomeo Campagnoli 10 Künstler-Etüden Op.44 - Johannes Palaschko 24 Kaprysy Op. 77 - Johannes Palaschko Inne formy, m. in. : Fantazja na altówkę i orkiestrę - Johann Nepomuk Hummel Märchenbilder Op. 113 - Robert Schumann Andante e Rondo Ungarese - Carl Maria von Weber Romance Oubliée - Ferenc Liszt Elegia Op. 30 - Henry Vieuxtemps Muzyka Żałobna - Paul Hindemith Romans na altówkę Op. 85 - Max Bruch Suita na altówkę i orkiestrę - Ralph Vaughan Williams "Styx" na altówkę, chór i orkiestrę - Giya Kancheli Znani altowioliści: William Primrose, Lionel Tertis, Rudolf Barshai, Yuri Bashmet, Kim Kashkashian, Gérard Caussé, Stefan Kamasa, Tabea Zimermann, Claude Lelong, Nobuko Imai, Jerzy Kosmala, Janusz Pisarski, Ryszard Groblewski, Bjarne Brustad, John Cale, Marek Marczyk, Hatto Beyerle, Piotr Reichert, Hartmut Rohde, Marcin Murawski.
- A viola (também chamada "alto" ou "viola de arco") é um instrumento musical da mesma família do violino (de arco e quatro cordas) e visualmente se assemelha a este (inclusive na maneira de se tocar), entretanto possui um som mais encorpado, doce, menos estridente e mais grave, sua altura é intermediária entre o violino e o violoncelo. Além destes três instrumentos, a família dos instrumentos de cordas friccionadas por arco possui o contrabaixo. Assim como outros instrumentos de cordas, as violas também podem ser amplificadas eletronicamente. Muitos a utilizam na música popular, jazz, rock, sua utilização mais comum é na música clássica, principalmente em naipes de cordas de orquestras, ou em formações camerísticas como o quarteto de cordas.
- Viola este un instrument muzical cu coarde, la care execuţia se face, în mod obişnuit, cu arcuşul. Viola modernă foloseşte patru corzi, acordate în cvinte perfecte. Viola este al doilea membru al familiei viorii, având un sunet mai grav decât vioara şi mai acut decât violoncelul. Instrumentistul care cântă la violă se numeşte violist. Limba română cunoaşte alte câteva denumiri pentru violă, întrebuinţate mai ales când se face referire la instrumentul adaptat după necesităţile muzicii folclorice. Cu deosebire în Transilvania, viola este numită braci sau brace (comparaţie cu Bratsche, denumirea violei în germana; ambele îşi au originea în numele unui instrument foarte la modă în secolele XVII-XVIII, viola da braccio). Denumirea de contralăucă dovedeşte complementaritatea cu o „lăucă” (lăută), cum i se zice viorii solistice în sudul Ardealului şi Moldovei, dar şi în Banat şi Hunedoara. Un fapt interesant este că toate denumirile amintite se transferă viorii, atunci când ea deţine rolul de acompaniament (şi nu viola).
- Альт или альт скрипичный — смычковый струнный музыкальный инструмент такого же устройства, что и скрипка, но несколько бо́льших размеров, отчего звучит в более низком регистре. Струны альта настроены на квинту ниже скрипичных и на октаву выше виолончельных — c, g, d,a. Наиболее употребительный диапазон — от c (до малой октавы) до e, в сольных произведениях возможно употребление более высоких звуков. Ноты пишутся в альтовом и скрипичном ключах.
- Altfiol, viola eller altviolin är stråkfamiljens altmedlem. På tyska heter instrumentet Bratsche, på danska och norska bratsch respektive bratsj och på franska alto. Den som spelar altfiol kallas altviolinist eller violast, bratschist förekommer även. Altfiolen är äldre än den mindre fiolen, och tillkom under 1500-talet ur de äldre stråkinstrumenten lira da braccio (härav det tyska namnet), rebec och fiddla. Medan olika fioler varierar mycket lite i måtthänseende tillverkas altfioler i olika storlekar och modeller, dels för att passa olika altviolinisters fysiska förutsättningar, dels på grund av olika preferenser vad gäller tonen. Kroppslängden (d v s längden på resonanslådan) hos en altfiol kan därför variera mellan 38 och 43 cm - i ovanliga fall ännu större. Professionella musiker brukar föredra minst 40 cm långa instrument för klangens skull. I de flesta avseenden spelas altfiol på samma sätt som fiol. Avstånden på greppbrädan är dock påtagligt större på grund av att strängarna är längre. Dessutom används en något tyngre och aningen grövre stråke. Jämfört med fiolspel krävs ett spelsätt med mer tyngd (dock ej tryck) för att uppnå god altfiolklang, som kännetecknas av en fyllig ton. Spel i höga lägen kan vara krävande på grund av att spelarens västerarm måste sträckas runt den stora instrumentkroppen. Strängarna stäms till tonerna (från den översta till den lägsta) a, d, g och c. De tre lägsta har en mörk klangkaraktär, i synnerhet c-strängen. A-strängen har en något annorlunda, intensiv tonkaraktär men är inte lika briljant som fiolens högsta sträng. Altfiolens unika klangfärger beror bland annat på att den har en resonanslåda som av praktiska skäl är underdimensionerad jämfört med andra stråkinstrument. I notskrift noteras altfiolen oftast i c-klav (altklav), men i högre lägen används g-klav. Den är stämd i kvinter en oktav över cellon och en kvint under fiolen. I symfoniorkester och stråkorkester spelar altfiolstämman oftast en ackompanjerande roll, men i de senaste ca 100 årens musik har den blivit mer framträdande. Violan är det stråkinstrument som används minst utanför den klassiska musiken, men den förekommer även i svensk folkmusik, såväl äldre som nyare.
- Keman ailesinin ikincisi olan viyola, kemandan biraz daha büyüktür. Gövde uzunluğu 41 – 45 cm civarındadır. Notaları üçüncü çizgi ‘do’ anahtarıyla yazılır. İnce seslerde ‘sol’ anahtarı kullanılır. Fizki yapısı kemana çok benzer. Bu konuda fazla bilgisi olmayan bir kişi keman ile viyolayı bir sanar. Viyolanın da dört teli vardır ve tam beşli aralıklarla DO, SOL, RE, LA olarak akort edilir. Viyola teknik açıdan kemana çok benzer. Parmak ve yay tekniği, pozisyonlar ve değişik ses renklerini elde etme yöntemleri kemandan farksızdır. Fakat viyolanın genelde koyu, derin ve can alıcı bir ses rengi vardır. Tellerin her biri kendine özgü bir kişilik taşır. La telinden elde edilen sesler, tatlı ve ılımlı duyulur. Re telinin gösterişsiz ama yumuşak bir rengi vardır. Sol teli çok zengin tınılar üretir, en alttaki Do teli, özgün ses rengiyle, ciddi ve egemen bir yol göstericidir. Hoşgörüyü ve güven veren duyarlılığı anımsatır. Derinden gelen alto sesiyle viyola acıyı, hüznü ve sevdayı anlatmakta etkilidir. Kimi zaman sertliğe varabilen ince seslerle, ürkütücü çığlıkları duyururken, kimi zaman tatlı bir öğütçülüğe yönelir. Bu özellikleri içeren viyolaya, orkestrada armoni eşliğinin orta partilerini seslendirme görevi verilir. Çünkü viyolanın ses alanı, orkestranın ses alanının tam ortasındadır. Kimi zaman özelliklerinden faydalanmak için bu çalgıya karakteristik ezgileri seslendirme görevi de verilir.
- Альт — струнно-смичковий музичний інструмент. Має 4 струни, що настроюються по квінтах - (c,g,d,a), тобто на квінту нижче ніж у скрипки. Походить від віоли. Зовні альт виглядає майже так само, як і скрипка, але дещо крупніше й масивніше (довжина - близько 410 мм). Звучання - більш глухе, гнусаве, що обумовлено тим, що розміри його корпусу не відповідають його строю. Конструювання інструменту більшого розміру, однак, недоцільно, оскільки інструмент буде неможливо тримати а ні на плечі (як скрипку), а ні між ніг. Звичайно альти грають середній голос в симфонічному оркестрі (в симфонічному оркестрі зазвичай 8-10 альтистів), альт є обов'язковим учасником смичкового квартета, іноді також є солюючим інструментом. Діапазон альту - від с до e, іноді вище. Ноти для альту пишуть в альтовому, та скрипковому (в верхньому регістрі) ключах. В партитурі для симфонічного оркестру партія альтів пишеться між партією других скрипок, та партією віолончелей.
- 中提琴是一種弓弦乐器，其音域比小提琴低完全五度。其空弦從粗到细依序是c-g-d'-a'。音色相較於小提琴、大提琴顯得相對隱晦。平時使用中音譜記號（alto clef）記譜，高音域則使用高音譜記號。 在18世紀中葉之前，中提琴只在管弦樂團中使用。之後隨著弦樂四重奏的興盛，成為室內樂中不可或缺的樂器。但當作獨奏樂器使用則要一直到18世紀後半。著名的中提琴獨奏曲有史塔密茲（C. Stamitz）的《D大調中提琴協奏曲》，白遼士的《哈羅德在義大利 Harold en Italie》等。
|
| rdfs:comment
|
- The viola is a bowed string instrument. It is the middle voice of the violin family, between the violin and the cello. The casual observer may mistake the viola for the violin because of their similarity in size, closeness in pitch range (the viola is a perfect fifth below the violin), and nearly identical playing position. However, the viola's timbre sets it apart: its rich, dark-toned sonority is more full-bodied than the violin's.
- Die Bratsche (oder Viola) ist ein Streichinstrument, das, wenn auch leicht anders mensuriert, im Wesentlichen eine größere, tiefer klingende Bauform der Violine ist. Sie stellt das Alt-Instrument der Violinfamilie dar. Das Wort Bratsche leitet sich vom italienischen Viola da braccio (daher der Name Armgeige) ab, was die Spielhaltung im Gegensatz zur Viola da gamba (Bein-Viola) bezeichnet.
- La viola és un instrument de corda. Prové de l'anomenada Viola da Braccio (de braç) en oposició a la Viola da gamba (de cama) i Viola de mà. Instrument de corda fregada, ocupa el paper de contralt del quartet vocal. Té quatre cordes afinades per quintes: do 2, sol 3, re 4 i la 4. Està per tant afinada una quinta per sota del violí i una octava per sobre del violoncel.
- Viola je strunný smyčcový nástroj se čtyřmi strunami laděnými v čistých kvintách: c, g, d¹, a¹. V orchestru a smyčcových souborech slouží jako střední altový hlas, přičemž vyšší hlasy hrají housle a nižší violoncella a kontrabasy.
- La viola es un instrumento musical de cuerda, similar en cuanto a materiales y construcción al violín pero de mayor tamaño y proporciones más variables. Su sonoridad se sitúa entre las agudas notas del violín y el grave sonido del violonchelo y el contrabajo. Es considerada como el Contralto o el Tenor Dramático de la familia de las cuerdas. Las cuerdas de la viola están afinadas en quintas (o sea que entre una cuerda y la siguiente existe un intervalo de quinta): do, sol, re, la.
- Alttoviulu kuuluu jousisoittimiin, tarkemmin viuluperheeseen. Alun perin viola oli nimitys joukolle jousisoittimia, joita alettiin valmistaa keskiajalla. Rakenteeltaan alttoviulu on samanlainen viulun kanssa, lukuun ottamatta kokoeroa ja toisenlaista viritystä. Kuten viulu, myös alttoviulu viritetään kvinteittäin (c-g-d1-a1). Alttoviulun ääniala on c-c3 ja musiikkia nuotinnettaessa käytetään c-avainta (ns.
- L'alto fait partie de la famille des instruments à cordes frottées. Il est très semblable au violon, mais il est plus grand, plus épais, et plus grave. Sa gamme de fréquences fondamentales va approximativement de 128 Hz à 1 280 Hz. Dans un quatuor à cordes, l'alto tient la même place que le ténor dans un ensemble vocal. Son répertoire est vaste, de la fin de la Renaissance à nos jours.
- A brácsa vagy más néven mélyhegedű egy hangszer négy, kvint távolságra hangolt húrral. A vonós hangszerek csoportjának tagja, a hegedű család része. Húrjai egy kvinttel vannak lejjebb a hegedűhöz, illetve egy oktávval feljebb a csellóhoz képest. Ebbe a csoportba tartozik még a nagybőgő. A legmélyebb húr (ami tulajdonképpen a brácsán elérhető legmélyebb hang) a kis C-, ezt követi a kis G-, egyvonalas D- és egyvonalas A-húr.
- La viola è uno strumento appartenente alla famiglia degli archi e discende dalla viola da braccio medioevale, che si suonava appoggiata sulla spalla, allo stesso modo del violino. Si distingue da quest'ultimo per le dimensioni (è circa 1/7 più grande), per l'estensione (è accordata una quinta sotto) e per il timbro (molto più profondo e meno brillante). La tecnica della mano sinistra e dell'arco sono le stesse del violino e la chiave di lettura è quella di contralto.
- De altviool is een gestreken snaarinstrument en is het oudste lid van de vioolfamilie, waartoe ook de viool en de cello behoren.
- Bratsj eller altviolin som den også kalles, er et strykeinstrument. Instrumentet ligner på en fiolin, men er noe større, og klangen er dypere. Samtidig er den ikke like dyp som en cello. Strengene på en bratsj er stemt i c, g, d og a. Instrumentets navn på engelsk og italiensk er viola, på fransk alto, og på tysk Bratsche.
- Altówka – muzyczny instrument strunowy z grupy chordofonów smyczkowych. Altówka jest nieco większa od skrzypiec, ma niższy, głębszy i łagodniejszy ton. Większa od skrzypiec, ale na tyle niewielka, by można grać na niej jak na skrzypcach opierając na ramieniu. Składa się z podłużnego pudła rezonansowego z dwoma otworami w kształcie stylizowanej litery f, gryfu z bezprogową podstrunnicą, zakończonego główką w charakterystycznym kształcie ślimaka.
- A viola (também chamada "alto" ou "viola de arco") é um instrumento musical da mesma família do violino (de arco e quatro cordas) e visualmente se assemelha a este (inclusive na maneira de se tocar), entretanto possui um som mais encorpado, doce, menos estridente e mais grave, sua altura é intermediária entre o violino e o violoncelo. Além destes três instrumentos, a família dos instrumentos de cordas friccionadas por arco possui o contrabaixo.
- Viola este un instrument muzical cu coarde, la care execuţia se face, în mod obişnuit, cu arcuşul. Viola modernă foloseşte patru corzi, acordate în cvinte perfecte. Viola este al doilea membru al familiei viorii, având un sunet mai grav decât vioara şi mai acut decât violoncelul. Instrumentistul care cântă la violă se numeşte violist.
- Альт или альт скрипичный — смычковый струнный музыкальный инструмент такого же устройства, что и скрипка, но несколько бо́льших размеров, отчего звучит в более низком регистре. Струны альта настроены на квинту ниже скрипичных и на октаву выше виолончельных — c, g, d,a.
- Altfiol, viola eller altviolin är stråkfamiljens altmedlem. På tyska heter instrumentet Bratsche, på danska och norska bratsch respektive bratsj och på franska alto. Den som spelar altfiol kallas altviolinist eller violast, bratschist förekommer även. Altfiolen är äldre än den mindre fiolen, och tillkom under 1500-talet ur de äldre stråkinstrumenten lira da braccio (härav det tyska namnet), rebec och fiddla.
- Keman ailesinin ikincisi olan viyola, kemandan biraz daha büyüktür. Gövde uzunluğu 41 – 45 cm civarındadır. Notaları üçüncü çizgi ‘do’ anahtarıyla yazılır. İnce seslerde ‘sol’ anahtarı kullanılır. Fizki yapısı kemana çok benzer. Bu konuda fazla bilgisi olmayan bir kişi keman ile viyolayı bir sanar. Viyolanın da dört teli vardır ve tam beşli aralıklarla DO, SOL, RE, LA olarak akort edilir. Viyola teknik açıdan kemana çok benzer.
- Альт — струнно-смичковий музичний інструмент. Має 4 струни, що настроюються по квінтах - (c,g,d,a), тобто на квінту нижче ніж у скрипки. Походить від віоли. Зовні альт виглядає майже так само, як і скрипка, але дещо крупніше й масивніше (довжина - близько 410 мм).
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
