| dbpedia-owl:abstract
|
- Viola da gamba (zu ital. viola „Geige“ und gamba „Bein“, im Deutschen auch verkürzt Gambe oder Kniegeige bzw. Schoßgeige genannt) ist eine Sammelbezeichnung für eine Familie historischer Streichinstrumente. Sie entstand zur selben Zeit wie die Violinenfamilie. Die Bezeichnung da gamba leitet sich von der Spielhaltung ab. Die Instrumente sämtlicher Stimmlagen – Diskant-, Alt-/Tenor- und Bassgambe bzw. Violone – werden im Gegensatz zu den viole da braccio, das heißt „Armgeigen“, zwischen den Beinen gehalten bzw. die kleineren Typen mit dem Korpus auf den Schoß gestellt, wobei der Hals nach oben ragt. Die Gamben entstanden wahrscheinlich im 15. Jahrhundert in Spanien. Sie besitzen fünf bis sechs, später auch sieben Saiten in Quart-Terz-Stimmung und ein mit Bünden versehenes Griffbrett. Den Bogen hält der Spieler im Untergriff. Die Gamben haben sich bis ins 18. Jahrhundert in der Musik zahlreicher europäischer Länder behauptet, vornehmlich in Italien und Frankreich, England und Deutschland mit jeweils eigenen Ausprägungen von Mensur und Baugestaltung sowie in unterschiedlichen Funktionen des Solo- und des Ensemble-, schließlich des Generalbass-Spiels. Mit dem Aufkommen von Violoncello und Kontrabass gerieten die Gamben, die bis dahin die Kammermusik von Akademien, Aristokratie und wohlhabendem Bürgertum bestimmt hatten, allmählich in Vergessenheit – nicht jedoch, ohne einige ihrer bau- und spieltechnischen Eigenheiten an die modernen Instrumente weiterzugeben. Vor allem durch die historische Aufführungspraxis erlebte die Viola da gamba seit Beginn des 20. Jahrhunderts eine Renaissance.
- The viol (also known as the viola da gamba) is any one of a family of bowed, fretted and stringed musical instruments developed in the mid-late 15th century and used primarily in the Renaissance and Baroque periods. The family is related to and descends primarily from the Renaissance vihuela, a plucked instrument that preceded the guitar. An influence in the playing posture has been credited to the example of Moorish rabab players. Viols are different in several respects from instruments of the violin family.
- La viola da gamba es un cordófono de arco, provisto de trastes, de amplio uso en Europa entre finales del siglo XV y las últimas décadas del siglo XVIII. El modelo más extendido tiene seis cuerdas afinadas por cuartas (con una tercera mayor entre las centrales), un aspecto similar al del violonchelo, una extensión de Re a re", y es tañido tomando el arco palma arriba. Al intérprete se le conoce como violagambista.
- Viola da gamba on jousisoitinperhe, jonka eri kokoisia soittimia pidetään polvien välissä. Viola da gambassa on tavallisimmillaan kuusi kieltä (ranskalaisessa bassogambassa seitsemän), jotka viritetään kitaran tavoin kvartteihin ja terssiin. Viuluperheestä se eroaa muutamin tavoin; siinä on otenauhat puolisävelaskelten välein ja C-kirjaimen muotoiset ääniaukot. Myös sen jousta pidetään kämmen pois- tai ulospäin käännettynä kuten kontrabassoa soitettaessa. Viola da gamba oli suosittu soitin 1600- ja 1700-luvuilla, mutta jäi vähitellen pois käytöstä 1700-luvun loppupuolella. Alussa gamba oli basso continuo -soitin, mutta sille on myös solistisia teoksia. Nykyisen ulkomuotonsa se sai jo 1400-luvulla. Nyttemmin vanhan musiikin esittäjät ovat elvyttäneet gambansoittoa. Muun muassa Johann Sebastian Bach ja Marin Marais sävelsivät musiikkia tälle soittimelle. Gamban ääni on hiljaisempi kuin esimerkiksi sellon. Toisaalta gambassa on enemmän yläsäveliä, joten sen ääni on täyteläisempi. Sibelius-Akatemiassa ja monissa muissa eurooppalaissa musiikkikorkeakouluissa voi nykyisin opiskella myös viola da gamban soittoa. Yleisesti luullaan gamban olevan sukua lähinnä viululle ja sellolle, mutta todellisuudessa se on enemmän sukua muun muassa kitaralle. Kontrabasso on bassogamban moderni jälkeläinen, eikä sekään siis kuulu viuluperheeseen.
- La viola da gamba è un cordofono ad arco dotato di norma di sette (viola francese) o sei corde (viola inglese, normalmente usata per lo studio) intonate per successione di due quarte. Ha indicate sulla tastiera le distanze intervallari di semitono attraverso la posizionatura trasversale di corde di budello animale (la cosiddetta tastatura), comunemente chiamati legacci. Le dimensioni reperibili - e, di conseguenza, le possibilità di estensione melodica - sono numerose, dalla viola soprano (la più piccola) al contrabbasso di viola, passando per la viola contralto, la tenore e la bassa (in ordine crescente di dimensioni). La viola da gamba più usata come strumento solistico è quella bassa. Lo strumento musicale, in base al formato, è collocato sulle o tra le ginocchia; l'archetto, sostenuto dal di sotto, sfrega le corde con un fascio di crine di cavallo. In Spagna la viola da gamba viene detta vihuela de arco e si distingue dalla vihuela de mano, pizzicata dalle dita e simile alla chitarra classica. Per la conoscenza della famiglia delle viole si segnala il trattato Regola Rubertina, diviso in due parti risalenti rispettivamente al 1542 e al 1543, opera di Silvestro Ganassi dal Fontego; di notevole importanza risulta anche il Tratado de glosas dello spagnolo Diego Ortiz, dedicato alla vihuela e ricco di informazioni sulla pratica dell'improvvisazione e dell'elaborazione. I principali compositori per viola da gamba annoverano Monsieur de Sainte Colombe, Marin Marais, Bach, Telemann, Karl Friedrich Abel, Claude Gervaise, Marc-Antoine Charpentier, Arcangelo Corelli, François Couperin, Antoine Forqueray, Girolamo Frescobaldi, Tobias Hume, Diego Ortiz e Henry Purcell. Attualmente gli interpreti più noti e autorevoli del repertorio musicale dedicato alla viola da gamba sono lo spagnolo Jordi Savall e il belga Wieland Kuijken, ai quali va riconosciuto il merito di aver portato tanto lo strumento quanto le musiche per esso composte a conoscenza del grande pubblico.
- ヴィオラ・ダ・ガンバ（イタリア語：Viola da gamba）は、16～18世紀にヨーロッパで用いられた擦弦楽器。フランス語では「ヴィオール viole」、英語では「ヴァイオル viol」、ドイツ語では「ガンベ Gambe」と呼ばれる。 「ヴィオラ・ダ・ガンバ」とは「脚のヴィオラ」の意味で、楽器を脚で支えることに由来する（これに対して「ヴィオラ・ダ・ブラッチョ（＝腕のヴィオラ）」と呼ばれたのがヴァイオリン属）。この場合の「ヴィオラ」は擦弦楽器の総称を意味する。ヴィオラ・ダ・ガンバはヴァイオリン属（ヴァイオリン、ヴィオラ、チェロ）よりも歴史がやや古く、外観がヴァイオリン属に似ていること、18世紀後半にいったん完全に廃れてしまったことから、しばしばヴァイオリン属の原型の楽器と誤解されるが、両者は異なる系統である。 ヴァイオリン属に比べ音量が小さいヴィオラ・ダ・ガンバは劇場や野外での演奏には適さず、もっぱら宮廷や上流市民の家庭における室内楽、および教会音楽で用いられた。市民社会の成熟に伴って音楽演奏の場が大規模な会場に移るとリコーダー、リュート、チェンバロなどと同様に使用されなくなったが、19世紀末以来の古楽復興運動により復活を遂げるに至った。
- De viola da gamba (Italiaans voor beenviool) is een familie van strijkinstrumenten die zijn oorsprong heeft in de gitaar. Het instrument verkreeg zijn huidige vorm in de 16e eeuw. De gamba had zes snaren, was gestemd in kwarten en werd op de knie gehouden. Een zevende snaar werd toegevoegd door Monsieur de Sainte-Colombe, deze liet een gevoeliger speelwijze toe. Grotere soorten werden tussen de benen geklemd. Hieruit heeft zich later de cello ontwikkeld. Een belangrijk verschil is dat de cello geen bundes heeft, dit zijn een soort verplaatsbare fretten en dat de gamba onderhands, en de cello bovenhands wordt gestreken. De contrabas is weer een verder vergrote vorm van de gamba. De octobas is dan weer een nog grotere versie. Ook de viola d'amore is een afstammeling van de gamba's. Bekende Nederlandse gambisten zijn Mieneke van der Velden en Ralph Rousseau. Niet-Nederlandse bekende gambisten zijn o.a. Jordi Savall, Paolo Pandolfo, Wieland Kuijken, Helle Perl en Jonathan Dunford De viola da gamba komt uitgebreid aan bod in de Franse film Tous les matins du monde uit 1991.
- En gambe er et strykeinstrument med tverrband, flat bunn og ters-/kvartstemming som var særlig populært i renessansen og barokken. Gambefamilien er nært beslektet med vihuela, rebec, gitar og lignende instrumenter. Gambefamilien består av soprangambe, altgambe, tenorgambe og bassgambe. Bassgamben, som også kalles violone, er forgjengeren til kontrabassen.
- Viola da gamba to chordofon smyczkowy, instrument dawny o kształcie zbliżonym do dzisiejszej wiolonczeli. Nie jest ona jednak bezpośrednim przodkiem dzisiejszych instrumentów, ale podobieństwa łączące oba instrumenty są znaczne. Pierwsze viole pojawiły się już pod koniec XV wieku. Cieszyły się dużą popularnością w epoce renesansu i baroku, często były wykorzystywane zarówno jako instrument orkiestrowy, jak i solowy. W początkowym stadium instrument ten występował w wielu różnych odmianach. Dopiero w XVI wieku wyklarował się dosyć jednolity wygląd tych instrumentów, choć zawsze występowały odmiany violi da gamba w różnych strojach.
- A viola da gamba, ou violone, é qualquer um dos instrumentos de corda com traste desenvolvido no século XV, e usado principalmente na Renascença e no Barroco. A família se relaciona e descende da vihuela, um instrumento de cordas pinçadas, semelhante ao violão. Alguma influência no seu desenvolvimento, nem que seja apenas na maneira de tocar, se deve ao rabab mourisco. http://www. marcosalerno. it/Rebecs. html
- Виола — тип старинных струнных смычковых музыкальных инструментов с ладами на грифе. Развился из испанской виуэлы. Из-за довольно крупного первоначального размера инструмента на виоле играли сидя, зажав её между ног или положив боком на бедро, — поэтому инструмент приобрёл название виола да гамба (итал. viola da gamba), то есть ножная виола. В дальнейшем появились разновидности виолы меньшего размера. Конкурентом семейства виол было семейство скрипок, у инструментов которого было меньше струн и не было ладов; первоначальные скрипки были небольшими, и исполнители держали их у плеча, отчего и назывался такой инструмент виола да браччо (итал. viola da braccio), то есть ручная виола. Вытеснение виольного семейства скрипичным происходило постепенно, и дольше других конкурировала с виолончелью соответствующая ей по размерам виола да гамба, но и она к концу XVIII века утратила своё значение (чтобы спустя сто с лишним лет вернуться в концертные залы благодаря исполнителям-аутентистам начиная с Христиана Дёберайнера). Разновидностью виол была также виоль д'амур. Кроме того, считается, что современный контрабас сочетает в себе ряд свойств скрипичного и виольного семейств. Во Франции виола называлась виела, в Испании — виуэла, в Германии — фидель, в Италии — виола. Эти инструменты широко бытовали в церковной, придворной и народной музыке. При игре положение инструмента различно. Исполнитель помещал виолу вертикально между коленями, ставил на кресло или прислонял к плечу. В зависимости от этого различались виолы да гамба («ножные») и да браччо («ручные»). Виолы в основном были четырех видов: дискантовые, альтовые, теноровые и басовые. В XVI—XVIII вв. как сольный, ансамблевый и оркестровый инструмент особо широкое распространение получила теноровая виола — виола да гамба. Поскольку в ансамбле она выполняла функцию баса, нередко ее называли басовой виолой. Среди композиторов, писавших для нее, — И. С. Бах, Г. Ф. Телеман, Ф. Куперен, а также виртуозы-гамбисты — Х. Ф. Абель в Германии, М. Маре и Р. Маре во Франции. Существовали также виолы-лиры, отличавшиеся наличием дополнительных, резонансных струн. Виола-лира вела свою историю от так называемой колесной лиры. На виоле-лире было две в унисон настроенные струны, приводившиеся в движение клавишами, а сверх того — еще две так называемые бурдонные струны, которые, располагаясь на грифе или рядом с ним, постоянно звучали и давали либо унисон, либо квинту и октаву. Трение струны производилось обтянутым кожей и наканифоленным колесом, которое вертели за ручку. Идея резонансных струн с течением времени развилась и использовалась в конструкции виолы-бастарда, виолы да бардоне и виолы д'аморе (виоль д'амур), имевших кроме семи игровых струн столько же (или более) резонансных, протянутых под подставкой.
- Gamba, ursprungligen viola da gamba (knäfiol), är en familj stråkinstrument. Den är inte ursprunget till dagens fiolfamilj, utan är mer släkt med lutan. Det enda av dagens stråkinstrument som är besläktat med gamban är kontrabas. Gamba var vanlig särskilt under perioden 1500-1700 och fanns i flera storlekar och stämda på olika sätt. Gamban skiljer sig från dagens fiol genom sin bredare greppbräda och sina starkt sluttande "axlar". Den har dessutom fler strängar, greppband, flat botten och oftast C-formade ljudhål. Namnet knäfiol syftar på att gamban inte hölls under hakan, som dagens fioler, utan i knät. Kända gamba-spelare är till exempel Jordi Savall, Sara Cunningham, Bengt Ericson, Sergei Istomin, Hille Perl och Markku Luolajan-Mikkola. Gamba, liksom Viola da gamba är också en orgelstämma av typen labialstämma (läppstämma).
- Виола да гамба (итал. viola da gamba — ножная виола) — старинный струнный смычковый музыкальный инструмент семейства виол, близкий по размеру и диапазону современной виолончели. На виоле да гамба играли сидя, держа инструмент между ног или положив боком на бедро, — отсюда название. Из всего виольного семейства виола да гамба долее всех инструментов сохраняла своё значение: для неё написаны многие произведения важнейших авторов середины XVIII века. Однако уже в конце столетия эти партии исполнялись на виолончели. Гёте назвал Карла Фридриха Абеля последним виртуозом на гамбе. В начале XX века исполнители-аутентисты возродили виолу да гамба: первым гамбистом нового времени стал Христиан Дёберайнер, дебютировавший в этом качестве в 1905 г. исполнением сонаты Абеля.
- 维奥尔琴（Template:Lang-it；Template:Lang-en），又譯「古大提琴」，属于弓弦乐器，声音柔和并稍带簧片的音色。整个维奥尔琴族，即使最小的一种，也像大提琴一样，是夹在两膝间竖着演奏的。与小提琴不同，各种大小的维奥尔琴在指板上都有许多弦品，按弦时需要对着它们按下。
- Fichier:Viola da Gamba Isenheimer Altar. jpg Au premier plan une viole de gambe, au second plan une viola da braccio; Retable d'Issenheim par Mathias Grünewald La viole de gambe (qui veut dire la « viole de jambe ») ou viole est un instrument de musique à cordes et à frettes joué à l'aide d'un archet. Le terme italien viola da gamba le distingue de la viola da braccio par la différence de la tenue de l'instrument (la basse de viole est tenue entre les jambes, d'où son nom, et l'archet est également tenu de façon différente).
|
| rdfs:comment
|
- La viola da gamba es un cordófono de arco, provisto de trastes, de amplio uso en Europa entre finales del siglo XV y las últimas décadas del siglo XVIII. El modelo más extendido tiene seis cuerdas afinadas por cuartas (con una tercera mayor entre las centrales), un aspecto similar al del violonchelo, una extensión de Re a re", y es tañido tomando el arco palma arriba. Al intérprete se le conoce como violagambista.
- ヴィオラ・ダ・ガンバ（イタリア語：Viola da gamba）は、16～18世紀にヨーロッパで用いられた擦弦楽器。フランス語では「ヴィオール viole」、英語では「ヴァイオル viol」、ドイツ語では「ガンベ Gambe」と呼ばれる。 「ヴィオラ・ダ・ガンバ」とは「脚のヴィオラ」の意味で、楽器を脚で支えることに由来する（これに対して「ヴィオラ・ダ・ブラッチョ（＝腕のヴィオラ）」と呼ばれたのがヴァイオリン属）。この場合の「ヴィオラ」は擦弦楽器の総称を意味する。ヴィオラ・ダ・ガンバはヴァイオリン属（ヴァイオリン、ヴィオラ、チェロ）よりも歴史がやや古く、外観がヴァイオリン属に似ていること、18世紀後半にいったん完全に廃れてしまったことから、しばしばヴァイオリン属の原型の楽器と誤解されるが、両者は異なる系統である。 ヴァイオリン属に比べ音量が小さいヴィオラ・ダ・ガンバは劇場や野外での演奏には適さず、もっぱら宮廷や上流市民の家庭における室内楽、および教会音楽で用いられた。市民社会の成熟に伴って音楽演奏の場が大規模な会場に移るとリコーダー、リュート、チェンバロなどと同様に使用されなくなったが、19世紀末以来の古楽復興運動により復活を遂げるに至った。
- En gambe er et strykeinstrument med tverrband, flat bunn og ters-/kvartstemming som var særlig populært i renessansen og barokken. Gambefamilien er nært beslektet med vihuela, rebec, gitar og lignende instrumenter. Gambefamilien består av soprangambe, altgambe, tenorgambe og bassgambe. Bassgamben, som også kalles violone, er forgjengeren til kontrabassen.
- A viola da gamba, ou violone, é qualquer um dos instrumentos de corda com traste desenvolvido no século XV, e usado principalmente na Renascença e no Barroco. A família se relaciona e descende da vihuela, um instrumento de cordas pinçadas, semelhante ao violão. Alguma influência no seu desenvolvimento, nem que seja apenas na maneira de tocar, se deve ao rabab mourisco. http://www. marcosalerno. it/Rebecs. html
- 维奥尔琴（Template:Lang-it；Template:Lang-en），又譯「古大提琴」，属于弓弦乐器，声音柔和并稍带簧片的音色。整个维奥尔琴族，即使最小的一种，也像大提琴一样，是夹在两膝间竖着演奏的。与小提琴不同，各种大小的维奥尔琴在指板上都有许多弦品，按弦时需要对着它们按下。
- Viola da gamba (zu ital. viola „Geige“ und gamba „Bein“, im Deutschen auch verkürzt Gambe oder Kniegeige bzw. Schoßgeige genannt) ist eine Sammelbezeichnung für eine Familie historischer Streichinstrumente. Sie entstand zur selben Zeit wie die Violinenfamilie. Die Bezeichnung da gamba leitet sich von der Spielhaltung ab. Die Instrumente sämtlicher Stimmlagen – Diskant-, Alt-/Tenor- und Bassgambe bzw.
- The viol (also known as the viola da gamba) is any one of a family of bowed, fretted and stringed musical instruments developed in the mid-late 15th century and used primarily in the Renaissance and Baroque periods. The family is related to and descends primarily from the Renaissance vihuela, a plucked instrument that preceded the guitar. An influence in the playing posture has been credited to the example of Moorish rabab players.
- Viola da gamba on jousisoitinperhe, jonka eri kokoisia soittimia pidetään polvien välissä. Viola da gambassa on tavallisimmillaan kuusi kieltä (ranskalaisessa bassogambassa seitsemän), jotka viritetään kitaran tavoin kvartteihin ja terssiin. Viuluperheestä se eroaa muutamin tavoin; siinä on otenauhat puolisävelaskelten välein ja C-kirjaimen muotoiset ääniaukot. Myös sen jousta pidetään kämmen pois- tai ulospäin käännettynä kuten kontrabassoa soitettaessa.
- La viola da gamba è un cordofono ad arco dotato di norma di sette (viola francese) o sei corde (viola inglese, normalmente usata per lo studio) intonate per successione di due quarte. Ha indicate sulla tastiera le distanze intervallari di semitono attraverso la posizionatura trasversale di corde di budello animale (la cosiddetta tastatura), comunemente chiamati legacci.
- De viola da gamba (Italiaans voor beenviool) is een familie van strijkinstrumenten die zijn oorsprong heeft in de gitaar. Het instrument verkreeg zijn huidige vorm in de 16e eeuw. De gamba had zes snaren, was gestemd in kwarten en werd op de knie gehouden. Een zevende snaar werd toegevoegd door Monsieur de Sainte-Colombe, deze liet een gevoeliger speelwijze toe. Grotere soorten werden tussen de benen geklemd. Hieruit heeft zich later de cello ontwikkeld.
- Viola da gamba to chordofon smyczkowy, instrument dawny o kształcie zbliżonym do dzisiejszej wiolonczeli. Nie jest ona jednak bezpośrednim przodkiem dzisiejszych instrumentów, ale podobieństwa łączące oba instrumenty są znaczne. Pierwsze viole pojawiły się już pod koniec XV wieku. Cieszyły się dużą popularnością w epoce renesansu i baroku, często były wykorzystywane zarówno jako instrument orkiestrowy, jak i solowy. W początkowym stadium instrument ten występował w wielu różnych odmianach.
- Виола — тип старинных струнных смычковых музыкальных инструментов с ладами на грифе. Развился из испанской виуэлы. Из-за довольно крупного первоначального размера инструмента на виоле играли сидя, зажав её между ног или положив боком на бедро, — поэтому инструмент приобрёл название виола да гамба (итал. viola da gamba), то есть ножная виола. В дальнейшем появились разновидности виолы меньшего размера.
- Gamba, ursprungligen viola da gamba (knäfiol), är en familj stråkinstrument. Den är inte ursprunget till dagens fiolfamilj, utan är mer släkt med lutan. Det enda av dagens stråkinstrument som är besläktat med gamban är kontrabas. Gamba var vanlig särskilt under perioden 1500-1700 och fanns i flera storlekar och stämda på olika sätt. Gamban skiljer sig från dagens fiol genom sin bredare greppbräda och sina starkt sluttande "axlar".
- Виола да гамба (итал. viola da gamba — ножная виола) — старинный струнный смычковый музыкальный инструмент семейства виол, близкий по размеру и диапазону современной виолончели. На виоле да гамба играли сидя, держа инструмент между ног или положив боком на бедро, — отсюда название. Из всего виольного семейства виола да гамба долее всех инструментов сохраняла своё значение: для неё написаны многие произведения важнейших авторов середины XVIII века.
- Fichier:Viola da Gamba Isenheimer Altar. jpg Au premier plan une viole de gambe, au second plan une viola da braccio; Retable d'Issenheim par Mathias Grünewald La viole de gambe (qui veut dire la « viole de jambe ») ou viole est un instrument de musique à cordes et à frettes joué à l'aide d'un archet.
|
