| dbpprop:abstract
|
- Villancico (or Vilancete, in Portuguese) was a common lyric form of the Iberian Peninsula during the Renaissance. The villancicos could also be set to music: many Iberian composers of the 15th and 16th century, like Juan del Encina or Pedro de Escobar composed villancicos.
- Villancico ist die spanische Bezeichnung für eine bestimmte Art von Gesang. Im alltäglichen Sprachgebrauch bezeichnet der Begriff ein Weihnachtslied. Ursprünglich, im 13. Jahrhundert, handelte es sich jedoch allgemein um Lieder, die zu bestimmten Festen gesungen wurden. Erst später engte sich die Bedeutung des Wortes auf das Weihnachtslied ein. Die Vorform der Villancicos waren mittelalterliche weltliche Tanzlieder, die vom einfachen Volk (den villanos) gesungen wurden. Als die Kirche begann, Einfluss auf die Volksbräuche zu nehmen, adaptierte sie auch solche Lieder. Später entstanden dann neue geistliche Villancicos. Die wichtigste Sammlung erschien 1582 unter dem Titel „Piae cantiones“ auf Latein. Viele der darin enthaltenen Gesänge wurden übersetzt und erlangten auf diesem Weg Popularität. Villancicos wurden zur Zeit der Renaissance auch für drei oder vier Stimmen komponiert, oder für den Gesang zur Vihuela.
- Un villancet és una cançó de caràcter popular, basada en la forma poètica del mateix nom. Fou un tipus de composició que gaudí d'una gran popularitat durant el Renaixement a tota la Península Ibèrica. El terme prové del castellà villancico, derivat de villano (en llatí villanus), degut al seu caràcter popular. En portuguès s'anomena vilancete La forma bàsica del villancet musical consta de dos elements: una tornada i diverses cobles. Pel que fa a la temàtica, la majoria tracten temes profans, però també n'hi ha de caràcter religiós. La font musical més important de villancets del Renaixement és sens dubte el Cançoner del Duc de Calàbria, que recull un total de 54 villancets a 2, 3, 4 i 5 veus. Juan del Enzina, Juan Vázquez, Bartomeu Càrceres i Mateu Fletxa el Vell son alguns dels compositors que van dedicar una atenció especial a aquesta forma musical. Al segle XVII el villancet es convertí en un tipus de cantata de caràcter religiós per a veus amb acompanyament instrumental, mantenint la seva popularitat fins a finals del barroc. Alguns compositors destacats de villancets barrocs foren Joan Baptista Comes, Joan Cererols i Pere Rabassa. No s'ha de confondre el villancet amb les cançons que tradicionalment es canten per Nadal, que en català s'anomenen nadales i en castellà villancicos.
- Un villancico es, actualmente, una canción cuya letra hace referencia a la Navidad. Se cantan tradicionalmente en diciembre y en Navidad. La tradición de los villancicos se remonta al siglo XV. Los villancicos eran originariamente canciones profanas con estribillo, de origen popular y armonizadas a varias voces. Posteriormente comenzaron a cantarse en las iglesias y a asociarse específicamente con la Navidad. Las primeras canciones que pueden denominarse así no tenían ninguna referencia religiosa pero, gradualmente y en España se asocian a la iglesia y pasan a formar parte de su repertorio. Muchos han sido traducidos hasta convertirse en himnos muy famosos. En España la palabra villancico no solo debe relacionarse con la canción popular que festeja la Navidad del Señor sino que también encontramos idéntica denominación para un tipo de composición musical derivada en su origen de una melodía cantada por los s y que en el Renacimiento entre el siglo XV y XVI se convierte en canciones a una voz con acompañamiento de vihuela o en canción para tres y cuatro voces con raíces populares. En el siglo XVIII todas las capillas musicales de España y de Latinoamérica tuvieron su repertorio de villancicos (obras religiosas en lengua vernácula) para las fiestas más importantes del año católico. Los del P. Antonio Soler, escritos durante la segunda mitad del siglo, son quizá los más recordados en la actualidad. Los villancicos están escritos en verso.
- Il villancico è un genere musicale sorto in Spagna e Portogallo alla fine del XV secolo che fu in auge durante il Rinascimento e il primo barocco, oltre che nella Penisola Iberica, anche nelle colonie del Nuovo Mondo. Il significato odierno del termine in lingua castigliana equivale a canto popolare natalizio.
- Een villancico is een lied waarvan de tekst verwijst naar Kerstmis. Villancico’s worden traditioneel gezongen in de periode voor en na Kerstmis. De traditie van de "villancicos de Navidad" gaat terug tot de dertiende eeuw, ofschoon de villancico's oorspronkelijk gewone liederen waren, die gezongen werden bij de vieringen, dus ook met Kerstmis. Pas later werden de villancico's in de kerken gezongen en specifiek met Kerstmis geassocieerd. De eerste "canciones" die zo kunnen worden genoemd, waren eigenlijk middeleeuwse hofdansen. Ze stonden aanvankelijk niet met religie in verband, maar geleidelijk beteugelde de kerk het volksgebruik en eigende ze zich de villancico's voor eigen doeleinden toe. In Spanje heeft het woord villancico niet enkel betrekking op het volkse kerstlied, maar wordt onder dezelfde benaming gerefereerd aan een soort muziekstuk dat zijn oorsprong vindt in melodieën die gezongen werden door de ‘s. Het villancico heeft gewoonlijk een prefatoir refrein en herhaalde verzen, meest in ABA vorm. Een vilhançico of villancico is in de 16e eeuw een muziekstuk geschreven in (meestal) het Spaans. In de Renaissance onderging het villancico een gedaantewisseling naar eenstemmige liederen met begeleiding van vihuela of drie- of vierstemmige met volkse wortels. Vanaf ca. 1620 was het gewoonlijk een stuk met geestelijke inhoud: de villancico's werden een uidrukking van vreugde ter wille van de geboorte van God. Hun wereldlijke evenbeeld werd tono humano of gewoon tono (deun) genoemd. In Spanje, Portugal (dat tot 1640 Spaans was) en de koloniën waren de villancico's veel belangrijker geworden dan het motet. De catalogus van de muziekverzameling van koning João IV van Portugal bijvoorbeeld vermeldt er niet minder dan 2309. Zij werden gebruikt voor religieuze feestelijkheden die grote menigten aantrokken. Zelfs de Portugese componisten schreven ze meestal in het Spaans en dat is mogelijk de reden waarom zij door João V in 1723 verboden werden.
- Vilancete (ou Vilancico) era uma forma poética comum na Península Ibérica, na época da Renascença. Os vilancetes podiam também ser adaptados para música: muitos compositores ibéricos dos séculos XV e XVI, como Juan del Encina ou o português Pedro de Escobar compuseram vilancetes musicais. Este tipo de poema tem um mote - o início do poema que, na música, funciona como refrão - seguido de uma ou mais estrofes - as voltas, coplas ou glosas - cada uma com 7 versos. A diferença entre o vilancete e a cantiga depende do número de versos no mote: se houver 2 ou 3 é um vilancete, se houver 4 ou mais é uma cantiga. Cada verso de um vilancete está normalmente dividido em cinco ou sete sílabas métricas ("medida velha"). Se o último verso do mote se repetir no fim da estrofe, diz-se que o vilancete é perfeito. Eis um exemplo de um vilancete, escrito por Luís de Camões: (Mote) Enforquei minha Esperança; Mas Amor foi tão madraço, Que lhe cortou o baraço. (Volta) Foi a Esperança julgada Por setença da Ventura Que, pois me teve à pendura, Que fosse dependurada: Vem Cupido com a espada, Corta-lhe cerce o baraço. Cupido, foste madraço. Como se pode ver, o esquema rimático é: abb cddc cbb, que era o mais comum. O tema dos vilancetes era normalmente a saudade, o campo e os pastores, a 'mulher perfeita' e amor não-correspondido e consequente sofrimento. Os poetas ibéricos foram fortemente influenciados por Francesco Petrarca, um poeta italiano.
|
| rdfs:comment
|
- Villancico (or Vilancete, in Portuguese) was a common lyric form of the Iberian Peninsula during the Renaissance. The villancicos could also be set to music: many Iberian composers of the 15th and 16th century, like Juan del Encina or Pedro de Escobar composed villancicos.
- Villancico ist die spanische Bezeichnung für eine bestimmte Art von Gesang. Im alltäglichen Sprachgebrauch bezeichnet der Begriff ein Weihnachtslied. Ursprünglich, im 13. Jahrhundert, handelte es sich jedoch allgemein um Lieder, die zu bestimmten Festen gesungen wurden. Erst später engte sich die Bedeutung des Wortes auf das Weihnachtslied ein. Die Vorform der Villancicos waren mittelalterliche weltliche Tanzlieder, die vom einfachen Volk (den villanos) gesungen wurden.
- Un villancet és una cançó de caràcter popular, basada en la forma poètica del mateix nom. Fou un tipus de composició que gaudí d'una gran popularitat durant el Renaixement a tota la Península Ibèrica. El terme prové del castellà villancico, derivat de villano (en llatí villanus), degut al seu caràcter popular. En portuguès s'anomena vilancete La forma bàsica del villancet musical consta de dos elements: una tornada i diverses cobles.
- Un villancico es, actualmente, una canción cuya letra hace referencia a la Navidad. Se cantan tradicionalmente en diciembre y en Navidad. La tradición de los villancicos se remonta al siglo XV. Los villancicos eran originariamente canciones profanas con estribillo, de origen popular y armonizadas a varias voces. Posteriormente comenzaron a cantarse en las iglesias y a asociarse específicamente con la Navidad.
- Il villancico è un genere musicale sorto in Spagna e Portogallo alla fine del XV secolo che fu in auge durante il Rinascimento e il primo barocco, oltre che nella Penisola Iberica, anche nelle colonie del Nuovo Mondo. Il significato odierno del termine in lingua castigliana equivale a canto popolare natalizio.
- Een villancico is een lied waarvan de tekst verwijst naar Kerstmis. Villancico’s worden traditioneel gezongen in de periode voor en na Kerstmis. De traditie van de "villancicos de Navidad" gaat terug tot de dertiende eeuw, ofschoon de villancico's oorspronkelijk gewone liederen waren, die gezongen werden bij de vieringen, dus ook met Kerstmis. Pas later werden de villancico's in de kerken gezongen en specifiek met Kerstmis geassocieerd.
- Vilancete (ou Vilancico) era uma forma poética comum na Península Ibérica, na época da Renascença. Os vilancetes podiam também ser adaptados para música: muitos compositores ibéricos dos séculos XV e XVI, como Juan del Encina ou o português Pedro de Escobar compuseram vilancetes musicais. Este tipo de poema tem um mote - o início do poema que, na música, funciona como refrão - seguido de uma ou mais estrofes - as voltas, coplas ou glosas - cada uma com 7 versos.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
