| dbpprop:abstract
|
- On 18 November 1302, Pope Boniface VIII issued the Papal bull Unam sanctam which historians consider one of the most extreme statements of Papal spiritual supremacy ever made. The original document is lost but a version of the text can be found in the registers of Boniface VIII in the Vatican Archives. It arose due to the Pope's conflict with Philip IV of France over attempts of each to prevent the other from receiving money from taxes.
- Unam Sanctam, am 18. November 1302 von Papst Bonifatius VIII. erlassen, gilt als die berühmteste päpstliche Bulle des Mittelalters.
- Unam Sanctam je bula vydaná 18. listopadu 1302 papežem Bonifácem VIII. Po Dictatus Papae Řehoře VII. to je druhý nejvýznamnější papežský dokument definující církev jako nezávislou univerzální křesťanskou instituci.
- Unam sanctam es una bula papal promulgada por el papa Bonifacio VIII el 18 de noviembre de 1302, que los historiadores consideran una de las declaraciones de supremacía espiritual mas fuerte jamás hecha por el papado. El documento original se ha perdido, pero puede hallarse una versión del texto en los registros de Bonifacio VIII en los Archivos vaticanos. Su publicación se debió al conflicto entre el papa y Felipe IV de Francia en que cada uno procuraba evitar el cobro de impuestos por parte del otro. Se relaciona a esta bula con una fuerte defensa de la supremacía del poder espiritual sobre el terrenal.
- Unam Sanctam est une bulle pontificale de Boniface VIII sur l'unité de l'Église donnée le 18 novembre 1302. Cette bulle fut lancée à l'occasion d'un concile de prélats français réunis à Rome. Elle proclamait la suprématie de l'Église sur l'État, et (de ce fait) l'obligation pour toute créature humaine de se soumettre au souverain pontife. L'authenticité de la bulle, sur laquelle ont été formulées des objections, est demeurée hors de doute.
- Unam Sanctam Ecclesiam è una bolla pontificia di papa Bonifacio VIII promulgata il 18 novembre 1302. La bolla papale di Bonifacio VIII costituisce l'ultimo episodio del conflitto medievale tra potere spirituale e potere temporale, e riprende e riafferma gli ideali teocratici espressi in precedenza soprattutto da papa Gregorio VII nel 1075 con il Dictatus Papae. Si tratta in realtà di un conflitto antico, che si può far risalire alla fine del V secolo, a papa Gelasio I e alla sua dottrina delle "due spade", quella spirituale e quella temporale, con l'affermazione della loro distinzione ma in ultima istanza del primato della prima sulla seconda, e di conseguenza del papa sull'imperatore. Bonifacio VIII con questa bolla riprende l'ideale teocratico di Gregorio VII e Innocenzo III; la novità di questa fase del conflitto consiste nel fatto che la figura dell'imperatore come rappresentante del potere temporale è sostituita da quella del re di Francia. Ciò è significativo perché dimostra come all'inizio del XIV secolo il potere dei re fosse aumentato notevolmente a scapito di quello imperiale. La giustificazione scritturale dell'interpretazione teocratica della dottrina delle due spade è data da un passo del Vangelo di Luca che narra come Gesù prima di recarsi nell'orto dei Getsemani accettasse due spade per la difesa della propria persona. Bonifacio VIII con questa bolla sottolinea inoltre l'unicità della Chiesa Cattolica attraverso una particolare allegoria. Osservando la citazione della bolla papale notiamo il ripetuto utilizzo da parte di Bonifacio delle parole "un solo" o "una sola", al fine di dare l'idea di unicità della chiesa dal punto di vista spirituale (Dio si riconosceva un'unica Chiesa), e con le parole "e noi leggiamo che fuori di essa ogni cosa sulla terra era distrutta" fa certamente riferimento alla importanza e alla necessità della Chiesa, anche per il buon ordinamento temporale dell'umanità. Pochi anni dopo (1312-13) Dante nel De monarchia si opporrà in nome dell'ideale della concordia universale al progetto teocratico di Bonifacio (morto frattanto nel 1303) sostenendo l'autonomia delle due spade e condannando l'ingerenza reciproca tra potere spirituale e potere temporale. Riassumendo il contenuto della bolla, si può dire che: afferma l'unità e l'unicità della Chiesa, al di fuori della quale non c'è salvezza; la Chiesa è un corpo mistico con un solo capo, Gesù Cristo; nella Chiesa esistono le due spade: quella spirituale è usata dalla Chiesa, quella temporale è concessa al regno; il potere temporale è subordinato a quello spirituale, così che il potere temporale è giudicato da quello spirituale; così pure, nella Chiesa, lo spirituale inferiore è giudicato dallo spirituale superiore (vescovi dal papa); il papa a nemine judicatur, solo da Dio; è necessario alla salvezza che ogni creatura sia sottomessa al papa.
- ウナム・サンクタム（Unam sanctam）は、1302年にローマ教皇ボニファティウス8世が示した回勅。中世のラテン語文書によくみられることだが、文頭の一文「ウナム・サンクタム」（唯一聖なる）という部分がタイトルになっている。
- Unam Sanctam - bulla papieża Bonifacego VIII z 18 listopada 1302 roku. Bulla ta, powstała w wyniku sporu z królem Francji Filipem Pięknym, jest deklaracją praw i przywilejów papiestwa. Na postawie kilku wersetów Biblii, Bonifacy VIII stwierdza, że: społecznością chrześcijańską rządzą dwa miecze: duchowy i materialny, oba poddane władzy duchowej, która stoi ponad wszelką władzą doczesną, idea niezależności władzy świeckiej od duchowej jest herezją manichejską; najwyższa władza duchowa, nawet jeśli zbłądzi, nie podlega sądowi ziemskiemu lecz tylko niebieskiemu. Jeśli więc ziemska władza zejdzie z właściwej drogi, sądzona jest przez władzę duchową, zaś gdy niższa władza duchowa zbłądzi, wtedy niższa władza jest sądzona przez wyższą. Lecz jeśli najwyższa władza zbłądzi, to może być ona sądzona jedynie przez Boga, nie zaś przez człowieka, jak poświadcza Apostoł: "Człowiek duchowy osądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony". posłuszeństwo Biskupowi Rzymu jest konieczne do osiągnięcia zbawienia. Toteż oznajmiamy, twierdzimy, określamy i ogłaszamy, że posłuszeństwo każdej istoty ludzkiej Biskupowi Rzymskiemu jest konieczne dla osiągnięcia zbawienia. Tekst orygin. : Porro subesse Romano Pontifici omni humanæ creaturæ declaramus, dicimus, definimus et pronunciamus omnino esse de necessitate salutis. Ponieważ ostatnia deklaracja rozpoczyna się wstępem typowym dla wypowiedzi nieomylnych: Toteż oznajmiamy, twierdzimy, określamy i ogłaszamy, że ... wielu teologów rzymskokatolickich uważa ją za nieomylną. Bulla Unam Sanctam została uroczyście potwierdzono na XI sesji XVIII Soboru Laterańskiego V bullą Leona X Pastor aeternus gregem. BF II,15 Leon X następnie dodał, że nieposłuszeństwo następcom Piotra (papieżom rzymskim) winno być karane śmiercią:
- Unam Sanctam — Под этим именем известна булла папы Бонифация VIII 1302 г. , в которой получили законодательное выражение все притязания средневекового папства. Церковь, по этой булле, имеет единого Господа, единую веру, едино крещение и единого видимого главу, который есть представитель Христа и преемник апостола Петра. В руках его находятся те два меча, о которых говорится в Евангелии от Луки, и под которыми нужно разуметь меч духовный и меч светский. Непосредственно осуществляется папой только власть духовного меча, то есть слова; материальный меч вручается папой в светские руки и извлекается в защиту церкви не самим папой, а, по его мановению, рукой королей и солдат. Как светский меч должен быть в подчинении духовному, так и светская власть должна быть подчинена духовной; последняя поставляет первую и судит её, если она отклоняется от правого пути. Вообще подчинённость всякого человеческого существа римскому первосвященнику есть догмат веры, необходимый для спасения души. Попав в Corpus juris Canonici, булла Unam sanctam стала общим церковным законом католической церкви, а со времени провозглашения на Ватиканском соборе догмата папской непогрешимости взгляд буллы на отношение между светской и духовной властью получил значение догмата. См. Jos. Berchtold, "Die Bulle Unam Sanctam, ihre wahre Bedeutung u. Tragweite für Staat u. Kirche" (Мюнхен, 1887); Martens, "Vatican u. Bonif. VIII" (Мюнх. , 1888); рецензию проф. Суворова на. книгу Берхтольда в "Юридич. Библиогр. Демидов. Юрид. Лицея", № 9.
- Unam sanctam, latin, benämns efter begynnelseorden (Unam sanctam ecclesiam "en, helig kyrka"), den av påven Bonifatius VIII 18 november 1302 från Lateranen utfärdade bulla, i vilken han, som då låg i strid med kung Filip IV, i starka uttryck hävdade det andligas superioritet över det världsliga samt påvens makt och myndighet över jordens furstar, ett anspråk, som kulminerade i förklaringen, att människans lydnad under påven är ett nödvändigt villkor för hennes salighet ("Porro subesse Romano pontifici omni humanae creaturas declaramus dicimus et diffinimus omnino esse de necessitate salutis"). Bullan var sammanställd av satser från bl.a. Thomas av Aquino och anses traditionellt ha vara författad av Bonifatius själv, en annan tänkbar upphovsman är Ægidius Romanus. Den är upptagen i Corpus iuris canonici.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
