| dbpprop:abstract
|
- The Treaty of Berlin was the final act of the Congress of Berlin, by which the United Kingdom, Austria-Hungary, France, Germany, Italy, Russia and the Ottoman Empire under Sultan Hamid revised the Treaty of San Stefano signed on March 3 of the same year. The most important task of the Congress was to decide the fate of the re-established Principality of Bulgaria. However, Bulgaria was excluded from the talks at Russian insistence. The treaty also gave territories owned by the Ottoman Empire inhabited by Albanians to Serbia, Montenegro and Greece. The Albanians formed the League of Prizren to lobby against these designs and prevented these provisions of the treaty from being implemented. The treaty recognized the complete independence of the principalities of Romania, Serbia and Montenegro, together with the autonomy of Bulgaria, though the latter remained under formal Ottoman overlordship and was divided into three parts: the Principality of Bulgaria, the autonomous province of Eastern Rumelia, and Macedonia, which was given back to the Ottomans, thus undoing Russian plans for an independent—and Russophile--"Greater Bulgaria". The Treaty of San Stefano had created an enormous Bulgarian state, which was just what Great Britain and Austria-Hungary feared most. The former Sanjak of Novi Pazar was placed under Austro-Hungarian occupation, though formally remaining a part of the Ottoman Empire. The three newly independent states subsequently proclaimed themselves kingdoms: (Romania in 1881, Serbia in 1882 and Montenegro in 1910, while Bulgaria proclaimed full independence in 1908 after uniting with Eastern Rumelia in 1885. Austria-Hungary annexed Bosnia in 1908, sparking a major European crisis. The Treaty of Berlin accorded special legal status to some religious groups; it also served as a model for the Minorities System that was subsequently established within the framework of the League of Nations. It also vaguely called for a border rectification between Greece and the Ottoman Empire, which occurred after protracted negotiations in 1881 with the transfer of Thessaly to Greece. It is interesting to note that the Marquess of Salisbury, the British Foreign Secretary at the Congress, had originally supported the Russian position and the Treaty of San Stefano. After returning from the Congress, Salisbury confessed that by supporting Austria-Hungary instead of Russia, the British had "backed the wrong horse. " According to British historian A. J. P. Taylor: "If the treaty of San Stefano had been maintained, both the Ottoman Empire and Austria-Hungary might have survived to the present day. The British, except for Beaconsfield in his wilder moments, had expected less and were therefore less disappointed. Salisbury wrote at the end of 1878: We shall set up a rickety sort of Turkish rule again south of the Balkans. But it is a mere respite. There is no vitality left in them."
- El Tractat de Berlín fou l'acte final del Congrés de Berlín, pel qual el Regne Unit, Àustria-Hongria, França, l'imperi Alemany, Itàlia, l'imperi Rus i l'imperi Otomà sota el soldà Hamid revisaren el Tractat de San Stefano signat el 3 de març del mateix any. El tractat reconeix la plena independència dels principats de Sèrbia, Montenegro i Romania, i l'autonomia de Bulgària, que romania encara de manera formal sota el jou de l'imperi Otomà i que fou dividida entre el Principat de Bulgària i la província autònoma de Rumèlia Oriental, frustrant així els plans russos de crear una "Gran Bulgària" aliada de Rússia. La província otomana de Bòsnia-Herzegovina i el Sanjak de Novi Pazar foren posats sota ocupació militar austro-hongaresa, encara que formalment encara pertanyia a l'Imperi Otomà. Els tres nous estats independents es proclamaren regnes, mentre Bulgària no proclamaria la plena independència fins el 1908 després d'annexar-se la Rumèlia Oriental el 1885. Àustria-Hongia s'annexà Bòsnia el 1908, provocant la crisi europea més gran. El Tractat de Berlín acordà un estatut legal especial per a alguns grups religiosos; també va servir coma model per al sistema de minories que serà establit més tard en el marc de la Lliga de Nacions. El Tractat també va proposra vagament una rectificació de fronteres entre Grècia i l'imperi Otomà que es va dur a terme després d'intenses negociacions el 1881 amb la cessió de Tessàlia a Grècia.
- Berlínská smlouva byl závěrečný akt Berlínského kongresu v roce 1878, kterým Spojené království, Německá říše, Itálie, Rakousko-Uhersko, Francie, Rusko a Osmanská říše revidovali Sanstefanskou mírovou smlouvu podepsanou 3. března 1878. Nejdůležitejší rozhodnutí kongresu se týkalo osudu Bulharska. Na požadavek Ruska však bylo Bulharsko vyloučeno z jednání. Smlouva podstoupila osmanská území obývaná Albánci Srbsku, Černé Hoře a Řecku.
- Le traité de Berlin est signé le 13 juillet 1878, en clôture du Congrès de Berlin, qui réunissait depuis un mois les représentants et diplomates de plusieurs pays d'Europe sous la présidence d'Otto von Bismarck, chancelier de l'Empire allemand. Il modifie le traité de San Stefano que le Royaume-Uni et l'Empire austro-hongrois combattaient.
- Il Trattato di Berlino fu firmato il 13 luglio 1878 nella capitale tedesca da tutte le potenze europee. Fu il testo conclusivo delle decisioni prese dal Congresso di Berlino. Rettificò la destinazione dei territori turchi in Europa rispetto alla Pace di Santo Stefano che seguì la Guerra turco-russa (1877-1878).
- ベルリン条約は、1878年6月13日から1878年7月13日にかけて開催されたベルリン会議で結ばれた条約。露土戦争の講和条約であるサン・ステファノ条約を修正した。
- De Vrede van Berlijn was de laatste wet van het Congres van Berlijn, waarbij het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk-Hongarije, Frankrijk, Duitsland, Italië, Rusland en het Ottomaanse Rijk onder Sultan Addülhamit de Vrede van San Stefano herzagen, die eerder dat jaar op 3 maart ondertekend werd. In dit verdrag werd de volledige onafhankelijkheid erkend van de vorstendommen Roemenië, Servië en Montenegro. Het Vorstendom Bulgarije werd autonoom, maar bleef wel onder het formele bewind van het Ottomaanse Rijk staan en Bulgarije werd verdeeld onder het vorstendom en de autonome Ottomaanse provincie Oost-Roemelië. Met dit verdrag werden de plannen van het Russische Rijk om een onafhankelijk Groot-Bulgarije te creëren ongedaan gemaakt. De Ottomaanse provincie Bosnië en de sandjak Novi Pazar werden onder bezetting geplaatst van Oostenrijk-Hongarije, hoewel ze officieel een deel van het Ottomaanse Rijk bleven. De drie nieuwe onafhankelijke staten riepen zichzelf later nog uit tot koninkrijk (Roemenië in 1881, Servië in 1882 en Montenegro in 1910) terwijl Bulgarije in 1908 volledig onafhankelijk werd nadat het zich verenigde met Oost-Roemelië. Oostenrijk-Hongarije annexeerde Bosnië in 1908 wat zorgde voor de Bosnische crisis. Het verdrag verleende ook een speciale wettelijke status aan sommige religieuze groepen. Er werd verder vaag gevraagd voor een grensaanpassing tussen Griekenland en het Ottomaanse Rijk die uiteindelijk plaatsvond na onderhandelingen in 1881 waarbij Thessalië aan Griekenland overgedragen werd.
- Traktaten i Berlin i 1878 var den endelige avtalen fra kongressen i Berlin, holdt på initiativ fra Otto von Bismarck, hvor stormaktene Tyskland, Østerrike-Ungarn, Storbritannia, Frankrike, Italia, Russland og Det osmanske riket reviderte traktaten fra San Stefano, signert 3. mars samme år. Avtalen anerkjente uavhengigheten til fyrstedømmene Romania, Serbia og Montenegro. Det nordlige Bulgaria ble et autonomt fyrstedømme under formell osmansk overhøyhet, mens søndre del, Øst-Rumelia, forble en osmansk provins med mer begrenset autonomi, som et mottrekk mot russiske planer for et «stor-Bulgaria». Den osmanske provinsen Bosnia-Hercegovina og det tidligere Novi Pazar-Sandsjak (militærdistrikt) ble plassert under østerriksk-ungarsk okkupasjon, selv om begge områder formelt forble deler av Det osmanske riket. De tre nye uavhengige statene erklærte seg deretter som kongeriker (Romania i 1881, Serbia i 1882 og Montenegro i 1910), mens Bulgaria krevet full uavhengighet i 1908 etter å ha blitt forent med Øst-Rumelia i 1885. Østerrike-Ungarn annekterte Bosnia-Hercegovina i 1908, noe som førte til en stor europeisk krise.
- Traktat berliński – końcowy akt kongresu berlińskiego, na którym Wielka Brytania, Francja, Austro-Węgry, Niemcy, Włochy, Rosja oraz Turcja rządzona przez Abdula Hamida II dokonały ratyfikacji oraz częściowej rewizji traktatu z San Stefano, podpisanego 3 marca tego samego roku. Najważniejszym postanowieniem traktatu było ustanowienie Księstwa Bułgarii. W imieniu Bułgarii, która została wykluczona z rozmów pokojowych, rozmowy dyplomatyczne prowadziła Rosja. Oprócz uznania Bułgarii traktat uznawał pełną niepodległość Rumunii, Serbii oraz Czarnogóry. Oprócz tego traktat zmuszał Turcję do przyznania szerokiej autonomii Bułgarii oraz Rumelii Wschodniej. Oba kraje miały pozostawać zależne od Turcji. Autonomii nie uzyskała natomiast Macedonia, która ponownie została włączona w granice państwa tureckiego. Traktat berliński uniemożliwił powstanie tzw. "Wielkiej Bułgarii", państwa Europy zachodniej obawiały się bowiem rozszerzenia wpływów oraz ekspansji Rosji na Bałkanach, w związku z czym przystały na przyznanie Bułgarii jedynie rozszerzonej autonomii. Głównymi przeciwnikami powstania rusofilskiej "Wielkiej Bułgarii" była Wielka Brytania oraz Austro-Węgry. Turecka prowincja Bośnia i Hercegowina a także prowincja Novi Pazar zostały oddane pod administrację austriacką, ale oficjalnie nie stały się częścią Austro-Węgier. Trzy nowo utworzone niepodległe państwa szybko proklamowały się królestwami. Bułgaria proklamowała pełną niepodległość w 1908 roku po połączeniu się z Rumelią Wschodnią. W 1908 roku Austro-Węgry zaanektowały Bośnię, przyczyniając się do powstania poważnego konfliktu dyplomatycznego. Ostatnią kwestią, jaką zajął się traktat berliński była ratyfikacja zmian granicy turecko-greckiej. W ramach traktatu, Tesalia oficjalnie weszła w granice Grecji w 1881 roku.
- O Tratado de Berlim, concluído em 13 de Julho de 1878, foi acordado entre as principais potências da Europa e o Império Otomano, e determinou o estabelecimento de um verdadeiro regime de controle permanente sobre a administração interna do Império, de maneira a garantir o que os europeus invocavam como um mínimo aceitável de direitos, em particular a "liberdade religiosa" para os cidadãos submetidos à lei turca. Assinado no final do Congresso de Berlim, veio modificar o Tratado de Santo Estêvão, ao qual se opunham o Reino Unido e o Império Austro-Húngaro, e que instituía a "Grande Bulgária". O Tratado de Berlim reconheceu a independência dos principados da Roménia, Sérvia, Montenegro e a autonomia da Bulgária, embora esta última permanecesse sob tutela formal do Império Otomano e fosse dividida em três partes: o Principado da Bulgária, a província autónoma da Rumélia Oriental e a Macedónia, devolvida aos otomanos, impedindo os planos russos para uma Grande Bulgária russófila. A província otomana da Bósnia e Herzegovina, bem como o antigo Sanjak de Novi Pazar, foram colocados sob ocupação austro-húngara, embora formalmente continuassem a integrar o Império Otomano. Os três recém-independentes estados proclamaram-se como reinos, enquanto a Bulgária proclamaria a independência total em 1908, após se unir à Rumélia Oriental em 1885. A Áustria-Hungria anexou a Bósnia em 1908, despoletando uma séria crise europeia.
- Berlin Antlaşması, Osmanlı İmparatorluğu, Çarlık Rusyası, İngiltere, Almanya, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, İtalya ve Fransa arasında 13 Temmuz 1878'de Berlin'de imzalanan barış antlaşmasıdır.
- Берлінський трактат — міжнародна угода, підписана 1 1878 р. як підсумок Берлінського конгресу. Трактат змінив умови попередньо підписаного Сан-Стефанського договору на шкоду Росії та слов'янським народам Балканського півострова.
- 柏林条约是柏林会议（1878年6月13日－7月13日）的最终议定书。根据条约，与会国英国、奥匈、法国、德国、意大利、俄罗斯与奥斯曼帝国修改了该年3月3日签署的圣斯特凡诺条约。
|
| rdfs:comment
|
- The Treaty of Berlin was the final act of the Congress of Berlin, by which the United Kingdom, Austria-Hungary, France, Germany, Italy, Russia and the Ottoman Empire under Sultan Hamid revised the Treaty of San Stefano signed on March 3 of the same year. The most important task of the Congress was to decide the fate of the re-established Principality of Bulgaria. However, Bulgaria was excluded from the talks at Russian insistence.
- El Tractat de Berlín fou l'acte final del Congrés de Berlín, pel qual el Regne Unit, Àustria-Hongria, França, l'imperi Alemany, Itàlia, l'imperi Rus i l'imperi Otomà sota el soldà Hamid revisaren el Tractat de San Stefano signat el 3 de març del mateix any.
- Berlínská smlouva byl závěrečný akt Berlínského kongresu v roce 1878, kterým Spojené království, Německá říše, Itálie, Rakousko-Uhersko, Francie, Rusko a Osmanská říše revidovali Sanstefanskou mírovou smlouvu podepsanou 3. března 1878. Nejdůležitejší rozhodnutí kongresu se týkalo osudu Bulharska. Na požadavek Ruska však bylo Bulharsko vyloučeno z jednání. Smlouva podstoupila osmanská území obývaná Albánci Srbsku, Černé Hoře a Řecku.
- Le traité de Berlin est signé le 13 juillet 1878, en clôture du Congrès de Berlin, qui réunissait depuis un mois les représentants et diplomates de plusieurs pays d'Europe sous la présidence d'Otto von Bismarck, chancelier de l'Empire allemand. Il modifie le traité de San Stefano que le Royaume-Uni et l'Empire austro-hongrois combattaient.
- Il Trattato di Berlino fu firmato il 13 luglio 1878 nella capitale tedesca da tutte le potenze europee. Fu il testo conclusivo delle decisioni prese dal Congresso di Berlino. Rettificò la destinazione dei territori turchi in Europa rispetto alla Pace di Santo Stefano che seguì la Guerra turco-russa (1877-1878).
- ベルリン条約は、1878年6月13日から1878年7月13日にかけて開催されたベルリン会議で結ばれた条約。露土戦争の講和条約であるサン・ステファノ条約を修正した。
- De Vrede van Berlijn was de laatste wet van het Congres van Berlijn, waarbij het Verenigd Koninkrijk, Oostenrijk-Hongarije, Frankrijk, Duitsland, Italië, Rusland en het Ottomaanse Rijk onder Sultan Addülhamit de Vrede van San Stefano herzagen, die eerder dat jaar op 3 maart ondertekend werd. In dit verdrag werd de volledige onafhankelijkheid erkend van de vorstendommen Roemenië, Servië en Montenegro.
- Traktaten i Berlin i 1878 var den endelige avtalen fra kongressen i Berlin, holdt på initiativ fra Otto von Bismarck, hvor stormaktene Tyskland, Østerrike-Ungarn, Storbritannia, Frankrike, Italia, Russland og Det osmanske riket reviderte traktaten fra San Stefano, signert 3. mars samme år. Avtalen anerkjente uavhengigheten til fyrstedømmene Romania, Serbia og Montenegro.
- Traktat berliński – końcowy akt kongresu berlińskiego, na którym Wielka Brytania, Francja, Austro-Węgry, Niemcy, Włochy, Rosja oraz Turcja rządzona przez Abdula Hamida II dokonały ratyfikacji oraz częściowej rewizji traktatu z San Stefano, podpisanego 3 marca tego samego roku. Najważniejszym postanowieniem traktatu było ustanowienie Księstwa Bułgarii. W imieniu Bułgarii, która została wykluczona z rozmów pokojowych, rozmowy dyplomatyczne prowadziła Rosja.
- O Tratado de Berlim, concluído em 13 de Julho de 1878, foi acordado entre as principais potências da Europa e o Império Otomano, e determinou o estabelecimento de um verdadeiro regime de controle permanente sobre a administração interna do Império, de maneira a garantir o que os europeus invocavam como um mínimo aceitável de direitos, em particular a "liberdade religiosa" para os cidadãos submetidos à lei turca.
- Berlin Antlaşması, Osmanlı İmparatorluğu, Çarlık Rusyası, İngiltere, Almanya, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu, İtalya ve Fransa arasında 13 Temmuz 1878'de Berlin'de imzalanan barış antlaşmasıdır.
- Берлінський трактат — міжнародна угода, підписана 1 1878 р. як підсумок Берлінського конгресу. Трактат змінив умови попередньо підписаного Сан-Стефанського договору на шкоду Росії та слов'янським народам Балканського півострова.
- 柏林条约是柏林会议（1878年6月13日－7月13日）的最终议定书。根据条约，与会国英国、奥匈、法国、德国、意大利、俄罗斯与奥斯曼帝国修改了该年3月3日签署的圣斯特凡诺条约。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
